II SA/Kr 283/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mirosław Bator Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Na wniosek inwestora z 22.11.2011 r. Prezydent Miasta, decyzją z dnia 4.01.2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami, zagospodarowaniem terenu i wjazdami, na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz nadbudową kominów i podbiciem fundamentu istniejącego budynku nr [...] (na działce nr [...]) oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] obr. [...] przy ul. G. w K.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z dnia 27.04.2012 r. skorygował zaskarżoną decyzję w zakresie określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję. Decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Decyzją z 24.08.2012 r., organ I instancji zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę z 4.01.2012 r. Nr [...], w zakresie zmniejszenia kubatury budynku w części zachodniej na V kondygnacji w osiach L-M, 13-15, dobudowy balkonu zamiast tarasu na VI kondygnacji w osiach L-M i 13-15, zmiany układu wewnętrznego mieszkań na VI kondygnacji w osiach 3-8 oraz zmiany lokalizacji wymiennikowni. Również decyzją z 9.01.2013 r. zmieniono pierwotną decyzję w zakresie zmniejszenia kubatury budynku w części zachodniej na V i VI kondygnacji w osiach M-G, 13-17, zmieniono wysokość ścianek attykowych nad najwyższą kondygnacją i na tarasach V i VI kondygnacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8.01.2013 r., sygn. II SA/Kr 975/12 uchylił decyzję organu I i II instancji stwierdzając, że wadliwie został określony krąg stron postępowania, bowiem nie uczestniczyli w nim właściciele mieszkań, których lokale znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zarzucono ponadto, że dokonane w ramach postępowania odwoławczego poprawki projektu budowlanego, nie znalazły odzwierciedlenia w orzeczeniu organu II instancji, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zatwierdzająca projekt budowlany bez poprawek. Prowadząc postępowanie administracyjne po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ I instancji postanowieniem z 22.04.2013 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w materiale dowodowym polegające na uzupełnieniu projektu budowlanego o wskazanie stanu zaawansowania robót budowlanych oraz zakresu robót, które należy wykonać, kserokopię dziennika budowy z którego wynika zakres wykonanych robót budowlanych oraz nowe oświadczenie o warunkach przyłączenia do sieci ciepłowniczej w związku z utratą ważności poprzedniego oświadczenia. Inwestor zobowiązany był również skorygować wniosek o pozwolenie na budowę poprzez wskazanie robót wykonanych na podstawie wydanych decyzji i robót budowlanych pozostałych do wykonania. Pismami z 9.05.2013 r. i z 6.06.2013 r. inwestor skorygował wniosek o pozwolenie na budowę poprzez jego doprecyzowanie co do zakresu inwestycji wymagającej zatwierdzenia w projekcie budowlanym i zakresu robót które nie zostały wykonane i dla których występuje o pozwolenie na budowę. Pismem z 22.04.2013 r. wystąpiono ponadto do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., o zbadanie zgodności wykonanych robót z pozwoleniem na budowę z 4.01.2013 r. zmienionym decyzjami z 24.08.2012 r. i z 9.01.2013 r. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z 13.05.2013 r. po przeprowadzeniu kontroli w terenie, wyjaśnił, że "obiekt w obecnym stanie zaawansowania robót (stan surowy otwarty) odpowiada projektowi budowlanemu zatwierdzonemu decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z 24.08.2012 r.". W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji ponownie określił krąg stron postępowania dopuszczając właścicieli budynku nr [...], których lokale znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Decyzją z dnia 17.09.2013 r. Nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany obejmujący inwentaryzację wykonanych robót budowlanych oraz pozostałych do wykonania robót budowlanych w ramach rozpoczętej i wstrzymanej budowy zamierzenia budowlanego pod nazwą: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, niskoprądową, wody, kanalizacji, c.o., wentylacji mechanicznej, zagospodarowaniem terenu (droga wewnętrzna, chodnik, podziemne instalacje wewnętrzne kan. opadowej) na działce nr [...] (dawna dz. [...], [...], [...]) obr. [...] wraz z wjazdami i chodnikiem na działkach [...], [...] obr. [...], przy ul. G. w K." realizowanego zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę nr [...] ([...]) z 4.01.2012 r., zmienioną decyzją Nr [...] ([...]) z 24.08.2012 r. oraz zmienioną decyzją Nr [...] ([...]) z 9.01.2013 r. - na podstawie których wykonano rozbiórkę trzech budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...], podbito fundamenty sąsiedniej kamienicy przy ul. G., wybudowano w całości układ konstrukcyjny budynku w zakresie fundamentów, ścian nośnych i stropów oraz częściowo wybudowano ściany osłonowe zewnętrzne pomiędzy konstrukcją nośną oraz częściowo ściany działowe - i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych pozostałych do wykonania w ramach rozpoczętej i wstrzymanej budowy inwestycji jw. obejmujących: - dokończenie budowy ścian osłonowych, attykowych, działowych oraz roboty wykończeniowe w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami w parterze na działce nr [...] obr. [...] - budowę wewnętrznych instalacji: elektryczną, niskoprądową, wody, kanalizacji, c.o., wentylacji mechanicznej, zagospodarowaniem terenu (droga wewnętrzna, chodnik, podziemne instalacje wewnętrzne kan. opadowej) na działce nr [...] obr. [...] oraz wjazdów i chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...], przy ul. G. w K.. Od decyzji tej zostało złożone przez strony postępowania odwołanie, w którym wskazano na wadliwe działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z niewykonaniem przez niego pomiarów gabarytów obiektu i tym samym brakiem możliwości oceny prawidłowości usytuowania budynku na działce i prawidłowym nasłonecznianiem. W odwołaniu zarzucono również, że lokalizacja wjazdu praktycznie w granicy działki spowoduje hałas i duże stężenie spalin, a ponadto inwestor planuje korzystać z drogi wewnętrznej o małej przepustowości, która prowadziła do bloku skarżących, co spowoduje utrudnienia w korzystaniu z tej drogi przez obecnych użytkowników. W ocenie skarżących nieprawidłowo została rozwiązana lokalizacja terenów zielonych na dachu budynku. Zarzucono również, że budynek ma zbyt duże gabaryty. W odwołaniu zawnioskowano również o obniżenie budynku, zbadanie nasłonecznienia, przeniesienia drogi dojazdowej i wjazdu do garażu podziemnego w inne miejsce tj. od strony ulicy G.. Wojewoda decyzją z dnia 20.12.2013 r., znak [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej: 1. zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego inwentaryzację wykonanych robót budowlanych oraz pozostałych do wykonania robót budowlanych w ramach rozpoczętej i wstrzymanej budowy zamierzenia budowlanego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, niskoprądową, wody, kanalizacji, c.o., wentylacji mechanicznej, zagospodarowaniem terenu (droga wewnętrzna, chodnik, podziemne instalacje wewnętrzne kań. opadowej) na działce nr [...] (dawna dz. [...], [...], [...], [...]) obr. [...] wraz z wjazdami i chodnikiem na działkach [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. G. w K. realizowanego zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę nr [...] ([...]) z 4.01.2012 r., zmienionej decyzją Nr [...] ([...]) z 24.08.2012. oraz zmienionej decyzją Nr [...] ([...]) z 9.01.2013 r. na podstawie których wykonano rozbiórkę trzech budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...], podbito fundamenty sąsiedniej kamienicy przy ul. G., wybudowano w całości układ konstrukcyjny budynku w zakresie fundamentów, ścian nośnych i stropów oraz częściowo wybudowano ściany osłonowe zewnętrzne pomiędzy konstrukcją nośną oraz częściowo ściany działowe, i w tym zakresie orzekł: o zatwierdzeniu projektu budowlanego inwestycji pn: budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze, garażem podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, niskoprądową, wody, kanalizacji, c.o., wentylacji mechanicznej, zagospodarowaniem terenu (droga wewnętrzna, chodnik, podziemne instalacje wewnętrzne kanalizacji opadowej) na działce nr [...] (dawna dz. [...], [...], [...]) obr. [...] wraz z wjazdami i chodnikiem na działkach [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. G. w K. obejmujący również podbice fundamentów sąsiedniej kamienicy przy ul. G., a w pozostałym zakresie tj. udzielenia pozwolenia na budowę, kategorii obiektu budowlanego, szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie oraz ustalonego obszaru oddziaływania obiektu - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie uwzględniło zalecenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie a zgromadzony w ramach tego postępowania materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do udzielenia pozwolenia na dokończenie przedmiotowej inwestycji. Dalej wyjaśniono, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Zgodnie z tym przepisem: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z tego przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Celem wprowadzonej przez organ odwoławczy korekty zaskarżonej decyzji było zatwierdzenie projektu budowlanego dla całej inwestycji objętej tym projektem, bez względu na jej stan zaawansowania. Ponieważ projekt budowlany w części konstrukcyjnej (strona 31 tomu II) obejmuje wzmocnienie fundamentów budynku istniejącego, który nie został ujęty w tytule zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego, organ odwoławczy doprecyzował w tym zakresie treść projektu budowlanego wskazując na roboty budowlane uwzględnione w tym projekcie. Dodać również należy, że w ocenie organu II instancji nieuzasadnione w orzeczeniu zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego było określenie, że zatwierdzeniu podlega inwentaryzacja wykonanych robót, a także zamieszczenie informacji, że inwestycja realizowana jest zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę nr [...] zmienionej decyzjami Nr [...] i Nr [...] oraz że na postawie tych decyzji wykonano rozbiórkę trzech budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...], podbito fundamenty sąsiedniej kamienicy przy ul. G., wybudowano w całości układ konstrukcyjny budynku w zakresie fundamentów, ścian nośnych i stropów itd. Informacje te choć istotne z punktu widzenia realizacji tej inwestycji i zakresu robót na który ma być udzielone pozwolenie na budowę pozostają bez znaczenia dla faktu, iż organ zatwierdza projekt budowlany, o którym mowa w art. 34 Prawa budowlanego i którego zawartość spełnia wymogi tego przepisu. Dodać jednocześnie należy, że w odniesieniu do zakresu inwestycji obejmującej nadbudowę kominów budynku nr [...] na działce nr [...] obr. obr [...], ujętego w pierwotnym wniosku o pozwolenie na budowę, w trakcie postępowania inwestor wyjaśnił, że brak jest potrzeby wykonania nadbudowy kominów, bowiem w oparciu o decyzję nr [...] znak: [...] nastąpiła nadbudowa, przebudowa i zmiana sposoby użytkowania poddasza na cele mieszkalne budynku przy ul. G. (karta 232), w ramach której po nadbudowie, spełniona jest norma kominowa PN-89/B- 1 0425 . Dodatkowo wyjaśniono, że zakres orzeczenia organu odwoławczego nie przekracza zakresu, w którym orzekał organ I instancji w zaskarżonej decyzji i wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Odpowiadając na zgłaszane w odwołaniu zarzuty wyjaśniono, że nie może zostać uwzględniony zarzut o wadliwych działaniach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z niewykonaniem podczas przeprowadzania kontroli pomiarów gabarytów obiektu i jego usytuowania. Wyjaśnić należy, że przedmiotowy obiekt realizowany był w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tej decyzji, rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ponowne rozpatrzenie, pod względem zgodności z przepisami i wytycznymi zawartymi w wyroku, wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, uwzględniając stan zaawansowania budowy i zakres prac planowanych do wykonania. Działanie organu administracji architektoniczno-budowlanej winno być poprzedzone czynnościami organu nadzoru budowlanego, który na tym etapie może przejąć postępowanie administracyjne w przypadku uznania, że inwestycja narusza prawo lub jest realizowana niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Stanowisko organu nadzoru budowlanego jest wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, który nie ma uprawnień do kwestionowania ustaleń organu nadzoru budowlanego w zakresie jego kompetencji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę w terenie i w oparciu o będący w jego posiadaniu wykonany przez uprawnionego geodetę pomiar kontrolny usytuowania budynków wraz z pomiarem wysokościowym, uznał, że obiekt w obecnym stanie zaawansowania robót (stan surowy otwarty) odpowiada projektowi budowlanemu zatwierdzonemu decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z 24.08.2012 r..(...). Stwierdzono, że wobec powyższych ustaleń PINB zakończył czynności a organem właściwym do podjęcia dalszych czynności w odniesieniu do rozpoczętej inwestycji jest organ administracji architektoniczno-budowlany I instancji. Odnośnie zarzutu o lokalizacji wjazdu praktycznie w granicy działki, co ma spowodować hałas i duże stężenie spalin, a ruch po drodze wewnętrznej prowadzącej do garażu utrudni korzystanie z niej przez skarżących, a także zawartego w odwołaniu postulatu o przeniesienie tego wjazdu tak, aby wjazd następował bezpośrednio z ul. G., wyjaśniono, że w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane znajdują się unormowania odnoszące się tylko do usytuowania garażu zamkniętego w stosunku do budynków zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ. Zgodnie z § 276 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, garaże zalicza się do budynków o symbolu PM (magazynowe) o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m2. Odległość tych budynków od budynków ZŁ winna wynosić 8m. W przedmiotowej sprawie odległość wjazdu do garażu, od budynku wspólnoty wynosi od 9,64m - 12,41 m. Zagadnienia związane z możliwym hałasem jaki może powstawać przy przejeździe samochodów jak i wydzielane przez nie spaliny pozostają poza kontrolą organu administracji architektoniczno-budowlanej. Hałas i ilość spalin zależą od rodzaju samochodu i ich stanów technicznych. W odniesieniu do warunków korzystania z drogi wewnętrznej, wyjaśniono, że inwestor uzyskał od zarządcy drogi oświadczenie o warunkach przyłączenia inwestycji do dróg lądowych. Wynikający z tego uzgodnienia sposób skomunikowania inwestycji z drogą publiczną winien odbywać się tak jak przewidziano w projekcie budowlanym poprzez drogę wewnętrzną. W tej sytuacji brak było podstaw do obligowania inwestora do innego rozwiązania sposobu dojazdu do projektowanego obiektu. W odniesieniu do zarzutu skarżących o wadliwym, w ich ocenie, sposobie zapewnienia wielkości terenu biologicznie czynnego, bowiem zaprojektowanie go na dachu i tarasie jest nieracjonalne, wyjaśniono, że przepisy dopuszczają ten sposób zaprojektowania zieleni celem spełnienia wymaganej ilości powierzchni terenu czynnego biologicznie. Definicja terenu biologicznie czynnego znajduje się w § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej niż 10 m2. Jak wynika z projektu budowlanego, teren biologicznie czynny znajdujący się na terenie liczony w 100% - wynosi 247m2, a liczony w 50% tj. na płycie garażu podziemnego wynosi 351m2 oraz na dachu budynku 159m2. Wyjaśniono, że do obliczeń przyjęto 50 % rzeczywistej powierzchni na płycie garażu podziemnego i na dachu. Daje to łączną powierzchnię terenu biologicznie czynnego równą 757m2. Powierzchnia działki nr [...] wynosi 3028m2. Oznacza to, że udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu na którym zlokalizowana ma być inwestycja wynosi 25%, a więc jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zagadnienia związane z prawidłowym utrzymaniem tego terenu jako terenu biologicznie czynnego, jako dotyczące utrzymania obiektu budowlanego, pozostają poza kontrolą w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji należy uznać, że nie są słuszne zastrzeżenia odwołania dotyczące wadliwie rozwiązanego zagadnienia terenu biologicznie czynnego. Odnosząc się zagadnienia wielkości gabarytów wskazano, że sposób zagospodarowania terenu i parametry inwestycji (jej wysokość, powierzchnia zabudowy, wielkość terenu biologicznie czynnego itp.) rozstrzygane są w decyzji o warunkach zabudowy. W ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, ocenie organu administracji podlega zgodność tej inwestycji z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i z obowiązującymi przepisami prawa. Ponieważ uzyskana przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała takie parametry tej inwestycji, a obowiązujące przepisy nie wprowadzają w nich ograniczeń, brak jest podstaw do ingerencji organu administracji do zaproponowanej w projekcie budowlanym wielkości inwestycji. Odnosząc się do podniesionych zagadnień związanych z nasłonecznieniem pokoi w budynku skarżących i naturalnym oświetleniem w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi stwierdzono, że zagadnienia te w sposób prawidłowy zostały zbadane przez organ I instancji, w oparciu o przedstawioną w projekcie budowlanym, wykonaną przez projektanta, analizę przesłaniania i nasłonecznienia. Biorąc pod uwagę wymogi wynikające z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, stwierdzono, że inwestycja nie narusza jego postanowień. W polu widzenia kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w osi okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w budynku nr [...] jak i [...], nie znajduje się obiekt przesłaniający w odległości mniejszej aniżeli wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania jest liczona jako różnica pomiędzy poziomem najwyższej zacieniającej krawędzi, a poziomem dolnej krawędzi najniżej położonych okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Natomiast w odniesieniu do wymogów wynikających z § 60 rozporządzenia, który dotyczy zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pokoi w budynku, uznano, że również w tym przypadku spełnione są wymogi wynikające z tego przepisu zarówno dla budynku nr [...] jak i nr [...]. Pokoje, których okna skierowane są na teren inwestycji w budynku nr [...] mają zapewnione nasłonecznienie w ilości ponad 3 godziny, a w budynku nr [...] nasłonecznienie w poszczególnych pokojach w zależności od usytuowania okna w elewacji, wącha się od 3,5 godziny do 4 godzin 45 minut. Tej oceny dokonano na podstawie wykonanego przez projektanta opracowania uwzględniając położenie geograficzne [...], w dniach wskazanych w przepisie tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. Zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia wymagany dla tych dni czas nasłonecznienia winien wynosić co najmniej 3 godziny. W trakcie postępowania skarżący nie kwestionowali założeń przyjętych dla wykonanego opracowania, ani nie przedłożyli innego opracowania, które wskazywałoby na jego wadliwość i co pozwoliłoby zakwestionować wnioski z niego wynikające. Odnośnie zgłoszonych żądań związanych z obniżeniem budynku, przeniesieniem drogi dojazdowej i przeniesieniem wjazdu do garażu podziemnego, wyjaśniono, że o zakresie inwestycji decyduje inwestor. Rola organu ograniczona jest do oceny czy inwestycja w proponowanym kształcie nie narusza przepisów, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku uznania, że zaprojektowany obiekt jest zgodny z przepisami w tym z decyzją o warunkach zabudowy, brak jest podstaw dla organu do podejmowania działań korygujących. Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, w zakresie określonym w cyt. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwała uznać, że projekt budowlany nie narusza wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy w szczególności nie jest przekroczona przez obiekt linia zabudowy od strony ul. G.. Decyzja WZ dopuszczała wskaźnik nowej zabudowy do 50%, natomiast zaprojektowana powierzchnia zabudowy dla tej inwestycji wynosi 38%. Dopuszczona szerokość elewacji frontowej wynikającą z decyzji WZ od strony ul. G. winna wynosić do 18m, a od strony wschodniej 60m, zaprojektowany budynek ma odpowiednio 12,17m i 49,96m. W decyzji WZ ustalono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynoszący nie mniej niż 25%, zaprojektowano 25%. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynikająca z decyzji WZ winna wynosić do 19m od poziomu terenu z możliwością zwiększenia o 1m, a w północnej części terenu inwestycji do 18m jako przedłużenie wysokości budynku na działkach nr [...] i [...]. Zaprojektowany budynek od strony działek nr [...] i [...] ma wysokość określoną przez górną krawędź elewacji i znajduje się na poziomie rzędnej 220,41m n.p.m. (jako przedłużenie wysokości budynku nr [...]) i wynosi 18m. W pozostałej części nie przekracza dopuszczalnych 20m. Zaprojektowana inwestycja ma dach płaski, który został dopuszczony w zapisach decyzji o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 6.03.2013 r. Lokalizacja budynku w stosunku do granic działki jak i sąsiedniej zabudowy nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji obiektów. Odległość od granicy zachodniej wynosi 4m, a od budynku nr [...] ok. 13m. Natomiast od granicy północnej od 4,6Im do 9,84, a od budynku nr [...] od 12,41 m do 14,81 m. Ze względu na pozostałe wymogi wynikające rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nasłonecznienia pokoi w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania jak i zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego stwierdzono, że lokalizacja budynku jest prawidłowa. Ze względu na to, że organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na dokończenie budowy, był organ administracji architektoniczno-budowlanej, oraz okoliczności, że wykonana została nowa dokumentacja projektowa, która oprócz rozwiązania projektowego przewidzianego w projekcie budowlanym zatwierdzonym uchyloną przez WSA decyzją Nr [...] z 4.08.2013 r., uwzględniała zmiany wprowadzone decyzją z 24.08.2012 Nr [...] i decyzją z 9.01.2013 r. Nr [...] jak i wskazywała stan zaawansowania budowy, oceniano czy nie istnieją rozbieżności w wykonanych dokumentacjach. Porównując dokumentację projektową uznano, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie jest rozbieżny z uprzednim projektem budowlanym wraz ze zmianami wprowadzonymi decyzjami zmieniającymi. Zakres, na który udzielono pozwolenia na budowę jest zgodny z żądaniem inwestora, zawartym w skorygowanym wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor uzyskał niezbędne dla tej inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia wynikające z obowiązujących przepisów. Stanowiska tych jednostek zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Organ w niniejszym postępowaniu bada jedynie posiadanie ich przez inwestora, nie posiada natomiast uprawnień do ich weryfikacji. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych, a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ocenie podlegał również ustalony w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania uwzględniana była funkcja obiektu, jej gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami w tym przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nasłonecznienia pokoi, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Stwierdzono, że obszar oddziaływania inwestycji, który uwzględniał oprócz terenu inwestycji również działki nr [...], [...] oraz działki nr [...], został ustalony w sposób prawidłowy. Uczestnikami postępowania administracyjnego, oprócz osób reprezentujących właścicieli budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu byli również ci właściciele lokali, dla których inwestycja wprowadzała ograniczenia w użytkowaniu. Ograniczenia te, choć dopuszczalne z punktu widzenia przepisów, uzasadniały dopuszczenie tych osób, jako strony postępowania. Na zakończenie należy dodać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 (wyżej cytowanym) oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę ". Z kolei przepis art. 32 ust. 4 ustawy wskazuje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" jak również "złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. " Inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Stwierdzono, że inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego: "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Analiza całego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Pani B. J. twierdząc, że ma wiele zastrzeżeń, ale głównie kwestionuje część V Uzasadnienia, punkt 1 (strona 5) w zakresie sposobu przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontroli usytuowania i gabarytów inwestycji przy ul G. w K.. Powodem zlecenia kontroli był zarzut przedstawicieli Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku ul. G. dotyczący możliwej niezgodności pomiędzy stanem faktycznym usytuowania i gabarytów inwestycji a pomiarami dokonanymi przez geodetę zatrudnionego przez Inwestora. Zdaniem skarżącej wątpliwość tę podzieliła Kierownik Referatu mgr D. Z., która pismem z dnia 22 kwietnia 2013r. zleciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego "przeprowadzenie dowodu w postaci kontroli robót budowlanych". W wyniku kontroli - jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 maja 2013r. (str. 216 dokumentacji), "nie stwierdzono, w ramach możliwej oceny wizualnej, to jest bez prowadzenia dokładnych pomiarów, zmian w usytuowaniu obiektu i jego ogólnych gabarytach w stosunku do wcześniej obowiązujących projektów budowlanych". Zatem pomiary dokonane przez jedną ze stron sporu - inwestora, w połączeniu ze stwierdzeniem zgodności "wizualnej" przez organ nadzoru, stały się podstawą do podtrzymania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej organ nadzoru powinien był przedłożyć organowi administracji architektoniczno-budowlanej wyniki dokonanych przez siebie dokładnych pomiarów. Również Wojewoda przyjmujący pomiary "wizualne" i stwierdzający, że "stanowisko organu nadzoru budowlanego jest wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, nie ma uprawnień do kwestionowania uprawnień organu nadzoru budowlanego w zakresie jego kompetencji" podkopuje zaufanie skarżącej do administracji państwowej. Z tą sprawą zwracała się do Pani Prezydent E. K. - 13 września 2013 r. B. J., a 30 września 2013 r. D. S., ale i Pani Prezydent zadowoliła się pomiarem "wizualnym". Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o usunięcie tego nierównego traktowania obu stron konfliktu, to jest do zobowiązania organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia w terenie dokładnych pomiarów usytuowania i gabarytów inwestycji, w obecności przedstawicieli Wspólnoty Mieszkaniowej i upoważnionego przez nią geodety. Skarżąca podniosła, że jej oraz innym mieszkańcom bloku położonego w K. przy ul. G. zależy tylko na dostępie do światła i świeżego powietrza - nie wyrażają zgody na drogę dojazdową i wjazd od garażu od strony południowej ich budynku. Wznoszona inwestycja - to budynek 5-piętrowy, co przyczynia się do ograniczenia dostępu do światła w mieszkaniach sąsiednich 2 i 3-pietrowych budynków, dlatego wysokość budynku powinna być ograniczona do wysokości sąsiednich budynków - co powinno poprawić doświetlenie tych mieszkań. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1447) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) -dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W rozpoznanej ponownie sprawie ( po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r , II SA/Kr 975/12 poprzedniej decyzji ) zakończonej zaskarżoną decyzją - organ architektoniczno- budowlany sprostał wiążącym zaleceniom wynikającym z wyroku sądu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27.06.2014 r., sygn. II FSK 1889/12 (LEX nr 1518953) uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w swoim poprzednim wyroku dokonał szczegółowej analizy zaskarżonej wówczas decyzji, precyzyjnie wskazując na braki postępowania w zakresie ustalenia właściwego kręgu stron postępowania, naruszenie art. 10 kpa w zakresie braku zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego a także nieustalenie konkretnych, istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych związanych z naniesionymi w projekcie zmianami, które winny znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu oraz kwestiami przesłaniania i nasłonecznienia. Należało również dokładnie sprawdzić projekt zagospodarowania terenu stosownie do art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). W trakcie ponownie prowadzonego postępowania prawidłowo wyjaśniono krąg stron postępowania a w decyzji szczegółowo zajęto się kwestią nasłonecznienia i przesłaniania, wysokości budynku, zapewnienia wielkości terenu biologicznie czynnego, wjazdu do garażu oraz drogi dojazdowej w kontekście szczegółowych wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r ) a także zgodnością z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy. Organ trafnie odwołał się do wykonanej przez projektanta arch. R. L. szczegółowej analizy przesłaniania i nasłoneczniania, która wykazuje, że spełnione są warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co uzasadnia przyjęte odległości pomiędzy budynkami. Poziomy przesłaniania i zacieniania dla poszczególnych okien budynków [...] i [...] są dopuszczalne. Istotne, że inwestycja nie dotyczyła tzw. zabudowy śródmiejskiej, więc przy projektowaniu nie brano pod uwagę - wtedy dopuszczalnych zmniejszeń odległości od innych obiektów wynikających z § 13 ust 4 rozporządzenia, czy tez zmniejszenia czasu nasłoneczniania pokoi. Wszystkie pokoje w budynku nr [...] mają wymagany zgodnie z § 60 ust 1 rozporządzenia czas nasłoneczniania, co najmniej 3 godziny w okresie od 21 marca do 21 września. Wnikliwie zbadano zgodność inwestycji z wydaną decyzją o warunkach zabudowy w zakresie określonym w art. 35 ust 1 prawa budowlanego. Projekt spełnia dopuszczalne parametry z decyzji wz w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej , wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej , wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ( budynek nie przekracza dopuszczalnych 20 m) , płaskiego dachu. Inwestor uzyskał od zarządcy drogi wewnętrznej oświadczenie o warunkach przyłączenia inwestycji do dróg lądowych. Tak uzgodniony sposób komunikowania z drogą publiczną ma się odbyć jak w projekcie przez drogę wewnętrzną. Zarzuty skarżącej Pani B. J. zmierzają głównie do polemiki z dość niefortunnym sformułowaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wynikającym z pisma z dnia 13.05.2013 r [...], do którego organ architektoniczno budowlany zwrócił się o przeprowadzenie kontroli robót budowlanych. Z pisma tego zdaniem skarżącej wyłącznie wynika że " nie stwierdzono w ramach możliwej oceny wizualnej, to jest bez prowadzenia dokładnych pomiarów, zmian w usytuowaniu obiektu i jego ogólnych gabarytach w stosunku do wcześniej obowiązujących projektów budowlanych " a przecież niezbędnym było dokonanie przez organ własnych dokładnych pomiarów usytuowania i gabarytów inwestycji. Wbrew twierdzeniom skargi należy odnieść się do pełnego stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wyrażonego w powoływanym piśmie, który jednoznacznie stwierdził że wyjaśnień dotyczących zgodności wykonanych robót z projektem budowlanym dokonał na podstawie : własnej wizji w terenie, wpisów w dzienniku budowy obiektu, kontroli przeprowadzonych przez inspektorów PINB w dniach 7.02.2013 r i 19.02.2013 r ( a zastany stan nie uległ zmianie) i wyliczeń uprawnionego biegłego geodety wynikających ze złożonego " pomiaru kontrolnego usytuowania budynków wraz z pomiarem wysokościowym "sporządzonego przez geodetę uprawnionego T. D. w dniu 25 kwietnia 2015 r – który nie budził wątpliwości organu, a który nie zostały w żaden sposób zakwestionowane ( również w skardze). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. jednoznacznie stwierdził że obiekt w obecnym stanie zaawansowania robót odpowiada projektowi budowlanemu zatwierdzonemu decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 24 sierpnia 2012 r. a nie wykonano robót objętych projektem zamiennym nr [...] z dnia 9 stycznia 2013 r. Organ architektoniczno budowlany mógł, zatem powołać się na stanowisko PINB , bowiem było wyrażone stanowczo i z powołaniem się na konkretne okoliczności , które wzięto pod uwagę. Dodatkowo wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane wyodrębnia dwa organy w administracji publicznej działającej w sferze budowlanej – w dwóch jej obszarach ( art. 81 i nast. ustawy). Z jednej strony jest to administracja architektoniczno – budowlana, której podstawowym zadaniem jest kontrola działalności budowlano – inwestycyjnej związanej z przygotowaniem inwestycji a z drugiej strony nadzór budowlany, którego podstawowym zadaniem jest egzekwowanie przestrzegania przepisów prawa budowlanego na wszystkich etapach procesu budowlanego. Zaskarżona decyzja wydawana była przez Wojewodę działającego, jako organ architektoniczno – budowlany drugiej instancji. Wojewoda w ramach swoich kompetencji dokonał samodzielnych ustaleń i merytorycznie rozpoznał sprawę, właściwie dokonując korekty decyzji organu I instancji, dlatego zarzuty skarżącej dotyczące wyrażonego przez PiNB w K. stanowiska nie miały znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)