II SA/Kr 289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...]" S.A. w T. na decyzję Wojewody z dnia 5 stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 18 czerwca 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o. o. z siedzibą w T. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "Rozbudowa istniejącej stacji paliw o wiatę ze stanowiskami: do tankowania ON-TIR (istniejące), pompowania kół i odkurzaczem do samoobsługowej myjni samochodowej czterostanowiskowej z odkrytym jednym stanowiskiem zewnętrznym - wiatą z kontenerem technicznym i zadaszeniem poliwęglanowym wraz z przebudową ul. M. i budową zjazdu oraz przyłączami do istniejącej stacji paliw i projektowanej myjni: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i opadowej do sieci ogólnospławnej, a także przebudowa instalacji wewnętrznych w i do stacji paliw i kontenera myjni: wod. - kan., gazowej, elektrycznej i technologicznych myjni na działkach nr [...], [...] obr. [...] i [...] obr. [...] przy ul. M. w K.." W przedmiotowej decyzji organ, zgodnie z art. 36 ust. 1oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zamieścił m. in. warunek spełnienia wymagań określonych w uzyskanych opiniach, pozwoleniach i uzgodnieniach. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczył terenu, na którym obowiązuje uchwała nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Ponadto inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie Prezydenta projekt zagospodarowania działki był zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, a projekt budowlany był kompletny i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ I instancji podkreślił, że projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnośnie wniesionych w toku postępowania uwag i zastrzeżeń Prezydent wyjaśnił, że: 1) dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego wydane zostało oświadczenie o warunkach przyłączenia do dróg lądowych z dnia 8 marca 2013 r. skorygowane pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r., na tej podstawie zaprojektowano zjazd oraz przebudowę ul. M., który to projekt został uzgodniony pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r.; 2) w związku z kolizją kabla elektroenergetycznego NN-0,4kV z planowaną inwestycją przewidziano, objęto wnioskiem i zaprojektowano jego przebudowę, a także uzyskano informację "T"; 3) w kwestii przyłączenia projektowanej inwestycji do sieci kanalizacji ogólnospławnej uzyskano oświadczenie "M" z dnia 22 listopada 2013 r., którym "M" "zapewnia dostawę wody i odbiór ścieków przemysłowych oraz wód opadowych dla stacji paliw i myjni samochodowej zlokalizowanej: przy ul. M., działki nr [...], [...] j. ew. [...] obręb [...]"; 4) prawidłowość przyjętych rozwiązań w zakresie połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną ZIKiT zweryfikował, uzgadniając projekt budowlany przebudowy ul. M. oraz budowy zjazdu, zaś na całym odcinku przebudowywanej, w zakresie przedmiotowego zamierzenia budowlanego, ul. M. zaprojektowano chodnik. Od powyższej decyzji odwołało się Przedsiębiorstwo "[...]" Spółka Akcyjna w K.. W odwołaniu podniosło, że nie udzieliło zgody "M" Spółka Akcyjna w K. na włączenie przyłącza kanalizacyjnego do kolektora ogólnospławowego fi 600 mm, stanowiącego jej własność. Podniosło również, że "M" S.A. nie otrzymało jego zgody na przejęcie kanalizacji, do której zamierza przyłączyć się [...] sp. z o. o. oraz, że zarówno "M" S.A., jak i inwestor nie posiadają służebności ani umowy o przesył ścieków przez jego nieruchomość. Wojewoda decyzją z dnia 5 stycznia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu podał, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stwierdzono niezgodności projektowanego zamierzenia z obowiązującym prawem. Równocześnie, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez "[...]" S.A., organ II instancji powołał się na pismo "M" S.A. z dnia 30 września 2014 r., znak: [...], przesłane do niego na jego wniosek z dnia 10 września 2014 r. znak: [...], w związku z potrzebą ustalenia tytułu własności do istniejących instalacji wodociągowych. "M" S.A. utrzymywał m. in., że: "rozpatrywany odcinek sieci, zlokalizowany w nieruchomości gruntowej będącej własnością Przedsiębiorstwa "[...]" S.A., stanowi miejską sieć kanalizacyjną i wchodzi w skład naszego przedsiębiorstwa". Organ II instancji uznał, że powyższe pismo wyjaśnia kwestię dysponowania odcinkiem istniejącej kanalizacji. Wojewoda podniósł równocześnie, że w sytuacji, w której inwestor posiada techniczne możliwości przyłączenia na cele budowlane inwestycji do istniejącej sieci, kwestia własności tej sieci nie mieści się w sferze interesu prawnego stron postępowania. Na poparcie powyższej tezy, organ ten powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 385/13. Na powyższą decyzję "[...]" S.A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i 8 kpa na skutek niepodjęcia dostatecznych kroków niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa w związku z niewywiązaniem się przez organ z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sadowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie wyrażał zgody na włączenie przyłącza kanalizacyjnego do kolektora ogólnospławnego fi 600 mm przez inwestora lub "M" S.A. w K.. Zarzucił również organowi II instancji oparcie swojego rozstrzygnięcia na bezkrytycznym podejściu do wyjaśnień wynikających z treści pisma "M" S.A., które skarżący uznał za niezgodne ze stanem faktycznym. Według skarżącego, na mocy decyzji Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 8 listopada 1993 r. znak: [...], to jemu przysługuje prawo własności do wszystkich obiektów, w tym uzbrojenia podziemnego. Skarżący podniósł też, że jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa "[...]", które było inwestorem przy tworzeniu przedmiotowej kanalizacji w myśl protokołu przyjęcia inwestycji do eksploatacji z dnia 30 czerwca 1997 r. Skarżący stwierdził również, że przedmiotowa sieć kanalizacyjna nie wchodzi w skład "M" S.A., za którego wiedzą przez cały okres czasu utrzymywał ją i eksploatował. Skarżący argumentował także, że "M" S.A. zawsze traktowało jego jako właściciela. Według skarżącego ma to wynikać z kilkukrotnych prób podejmowanych przez "M" S.A., mających na celu ostateczne uregulowanie stanu własnościowego przedmiotowej kanalizacji. Skarżący poniósł również, że o powyższych wątpliwościach informował zarówno "M" S.A. oraz inwestora, jak i Urząd Miasta Wydział Architektury i Urbanistyki. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji, wraz z decyzją ją poprzedzającą, że zostały wydane w oparciu o nieprawdziwe poświadczenia inwestora i "M" S.A. Podniósł równocześnie, że warunki przyłączenia nieruchomości wydane przez "M" S.A. nie mogą zostać uznane za spełnienie wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżeniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W skardze zakwestionowano prawidłowość postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonego pozwolenia na budowę, zarzucając, że nie podjęto wszystkich niezbędnych kroków i tym samym nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego umożliwiającego ocenę ustawowych przesłanek do wydania pozwolenia na budowę. Oceniając te zarzuty, pamiętać trzeba, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach rozpatrywania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wynika z regulacji zawartych w Prawie budowlanym. Dlatego podkreślić należy, że Prawo budowlane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 określa wymogi, które inwestor powinien spełnić, by uzyskać pozwolenie na budowę, zaś art. 34 precyzuje zakres projektu budowlanego. Natomiast z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że spełnienie tych wymogów obliguje organy administracji architektoniczno – budowlanej do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro powołane wyżej przepisy zakreślają granice postępowania wyjaśniającego niezbędnego do oceny złożonego przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, to organy prowadzące takie postępowanie nie są uprawnione do badania kwestii niewymienionych w tych przepisach. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym kluczową sporną kwestią było to, czy wniosek inwestora spełniał wymogi dotyczące podłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej. Tego zagadnienia dotyczy regulacja zawarta w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. "a" Prawa budowlanego, który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Nie ulega wątpliwości, że tom I projektu budowlanego (k. 53) zawiera oświadczenie "M" w K. z dnia 22 listopada 2013 r. Z treści tego oświadczenia jednoznacznie wynika, że "M" w K.: 1) zapewnia dostawę wody i odbiór ścieków przemysłowych oraz wód opadowych dla stacji paliw i myjni samochodowej zlokalizowanej przy ul. M., działki nr [...] i [...] jedn. ew. [...] obręb [...]; 2) ustala szczegółowo opisane w piśmie warunki przyłączenia ww. nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji trafnie uznały, że ten dokument stanowił wypełnienie przez inwestora wymogu z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. "a" Prawa budowlanego. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące fragmentu sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, do której ma być podłączona planowana inwestycja, potwierdzają, że jest to sieć miejska zarządzana przez "M" w K., czyli jednostkę, która wydała oświadczenie wymagane przez art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. "a" Prawa budowlanego. Niespornym też jest, że kwestionowany fragment sieci kanalizacyjnej jest połączony w sposób trwały z miejską siecią kanalizacyjną (oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej złożone na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. – k. 48). Jeżeli natomiast istnieje spór co do własności tego właśnie fragmentu sieci, to rozstrzygnięcie takiego sporu nie należy do kompetencji organów architektoniczno – budowlanych oraz wykracza poza opisane wyżej granice postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie sporu własnościowego dotyczącego fragmentu sieci wodociągowej i kanalizacyjnej niewątpliwie należy do właściwości sądu powszechnego, który po ewentualnym wniesieniu powództwa będzie badał tą kwestię z uwzględnieniem m. in. art. 49 Kodeksu cywilnego. Tego rodzaju sytuacja nie może być jednak uznana za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Niedopuszczalnym byłoby więc zawieszenie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu zaistnienia sporu własnościowego dotyczącego fragmentu sieci wodociągowej i kanalizacyjnej tym bardziej, że inwestor uzyskał stosowne oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej zarządzającej istniejącą siecią wodociągową i kanalizacyjną. Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie były zasadne, ponieważ strona skarżąca domagała się prowadzenia czynności wyjaśniających dotyczących kwestii wykraczających poza granice postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro zaś w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym inwestor przedłożył stosowne oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej dotyczące zapewnienia dostaw wody, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a niespornym było spełnienie przez inwestora pozostałych wymogów przewidzianych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organy były zobowiązane do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.