II SA/Kr 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 201/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanowił umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Sąd wskazał, iż niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Jak wynika z akt przekazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ ten postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., znak [...], uchylił własne postanowienie z dnia 15 października 2014r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W takim wypadku postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, co- w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- obliguje sąd do jego umorzenia. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 10 marca 2016 r. wpłynęło pismo skarżącego – D. K. zatytułowane "wniosek o wznowienie postępowania w sprawie rozpatrzenia skargi sygn. akt II SA/Kr 201/15." W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Sąd umorzył postępowanie sądowo - administracyjne dotyczące jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Tymczasem skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła strona przeciwna i w dniu 7 lipca 2015 r. w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 369/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok, którym uchylił postanowienie autokontrolne SKO z dnia 15 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał , iż skarga nadaje się do rozpoznania, mimo wcześniejszego umorzenia postępowania w tej sprawie, a to z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia SKO z 15 stycznia 2015 r., stanowiącego podstawę tego właśnie umorzenia. Skarżący podkreślił, iż po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 369/15, Sąd nie wznowił z urzędu postępowania w sprawie II SA/Kr 201/15. Dlatego wnosi on o podjęcie stosownych kroków zmierzających do rozpatrzenia jego skargi na postanowienie SKO z dnia 15 października 2014 r. znak [...]. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuję: Niniejszą skargę sąd rozpoznał jako skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Z analizy akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 15 stycznia 2015 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie znak [...] wydało dwa rozstrzygnięcia: 1) postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; 2) decyzję, którą uchylił decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r.znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z nadesłanych akt postępowania wynika nadto, że w dniu 4 lutego 2016 r. Prezydent Miasta, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wydał nową decyzję nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Mając zatem na wadze, że z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r., ostateczną decyzją SKO z dnia 15 stycznia 2015 r., Sąd doszedł do przekonania, że brak jest obecnie przedmiotu zaskarżenia, od którego zostało wniesione odwołanie, uznane za niedopuszczalne. Tym samym skarga do WSA na postanowienie SKO z dnia 15 stycznia 2015 r. stała się z tej przyczyny bezprzedmiotowa. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W postanowieniu z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawie do sygn. II GSK 177/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, ze użycie przez ustawodawcę sformułowania "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Podzielając ten pogląd skład orzekający stwierdził, że właśnie z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Po wniesieniu skargi na postanowienie SKO z dnia 15 października 2014r. znak [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r., decyzja SKO z dnia 15 października 2014r., znak [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r. i przekazująca organowi sprawę do ponownego rozpoznania stała się ostateczna, a konsekwencją powyższego jest istnienie w obrocie prawnym nowej decyzji, wydanej w dniu 4 lutego 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 161 § 1 p.p.s.a. i dlatego należało orzec jak w sentencji postanowienia.