II SA/Kr 301/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Decyzją z dnia 28 września 2011 r. znak: [.....] Prezydent Miasta K. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku M.W. z dnia 9 listopada 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia pn. "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod. - kan., c.o., gazową na działce nr [.....] obr. [.....] wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną tj. rozbudową sieci wodnej, kanalizacyjnej, gazowej oraz energetycznej z wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz zjazdem z działki z ul. [.....] (działka nr....) poprzez działkę nr nr [.....] obr. [.....] na działkach nr nr [.....] obr. [.....] ". W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania. Ustalono, że od dnia 4 września 2011 r. teren, na którym planowana jest inwestycja, tj. [.....] obr. [.....] znajduje się w obszarze obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [.....] -uchwała Nr XXI/234/11 Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2011 r. Pozostała część terenu inwestycji określonego we wniosku, nie jest wprawdzie objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale stanowi integralną część całości planowanego zamierzenia inwestycyjnego, obejmującą związane funkcjonalnie z obiektem kubaturowym uzbrojenie terenu, którego istnienie we wnioskowanej formie i charakterystyce bez funkcji podstawowej wniosku, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest bezzasadne. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła E.W. pełnomocnik M.W. oraz M.W. . W odwołaniu podniesiono, że działki, na których miała być realizowana wnioskowana inwestycja położone są na granicy siedliskowej, w otoczeniu typowych domków jednorodzinnych z ogrodami. Strona podniosła, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki znajdują się na obrzeżach planu (w dużej części poza obszarem planu), tym samym Odwołujący się nie widzą przeciwwskazań by wnioskowana inwestycja miała być realizowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 6 grudnia 2011r. nr [.....] , na podstawie art. 4, art. 59, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 711 z późn. zm.) oraz art. 105 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 września 2011 r. znak: [.....]. W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze podało, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości w zakresie w jakim jednoznacznie zostało ustalone, że na terenie obejmującym istotną część planowanej inwestycji, co do której prowadzone było niniejsze postępowanie, obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [.....] zgodnie z uchwałą Rady Miasta K. LXXI/234/11 z dnia 6 lipca 2011 r. (Dz. Urzęd. Woj. .....z 2011 r. Nr 384, poz. 3387). Działka nr [.....] objęta planowaną zabudową mieszkalną - jednorodzinną usytuowana jest na obszarze, w stosunku do którego obowiązuje plan miejscowy. Kolegium Odwoławcze nadmieniło, że na etapie postępowania odwoławczego w sprawach ustalenia warunków zabudowy, nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń podjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Obiektywnie zatem, w ocenie Kolegium Odwoławczego, brak jest podstaw prawnych do procedowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie może być bowiem wydana jedynie w odniesieniu do obszaru, na którym plan miejscowy nie obowiązuje. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazana wyżej okoliczność powoduje, zdaniem Kolegium Odwoławczego, konieczność umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji z wniosku stron dla niniejszego zamierzenia inwestycyjnego. Podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jako organ orzekający w administracyjnym toku instancji związane jest stanem faktycznym i stanem prawnym z dnia orzekania. Obecnie bowiem obowiązywanie planu miejscowego stanowi wystarczającą przeszkodę prawną uniemożliwiającą dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w tym rozpatrywanie żądań procesowych. W konkluzji stwierdzono zatem, że zaskarżona decyzja organu I. instancji umarzająca przedmiotowe postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość jest prawidłowa. Z powyższą decyzją nie zgodzili się M.W. i M.W. , którzy w dniu 24 stycznia 20012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2011 r. nr [.....] . Skarżący wskazali, że działki nr [.....] znajdują się na obrzeżach obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [.....] tylko częściowo. Ponad 200 m2 każdej działki znajduje się poza tym obszarem. Położone są w granicy siedliskowej, w otoczeniu typowych domków jednorodzinnych z ogrodami. Zabudowa na stoku istnieje także powyżej tego terenu. Podali, że zgodnie z planem działki znajdują siew obszarze terenów zieleni – ogrodów i zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym. W ocenie skarżących nie jest to przeznaczenie wkluczające możliwość zabudowy. Skarżący podnieśli, że składali bezskutecznie uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [.....] Wnioskowali o uwzględnienie tylko tej powierzchni, która byłaby konieczna pod zabudowę typowego dla tej okolicy, niewielkiego budynku, z uwzględnieniem 70% jako terenu zielonego. Podali, że mając na uwadze działania budowlane w tym obszarze (np.......) ingerujące w stok, nie rozumieją dlaczego ich niepozorny projekt spotyka się z odmową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod kątem zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy w zakresie obejmującym działkę nr [.....] został złożony zanim uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [.....] (uchwała Rady Miasta K. LXXI/234/11 z dnia 6 lipca 2011 r.). Plan ten wszedł w życie na początku września 2011 r. W polskim systemie prawnym warunkiem otrzymania pozwolenia na budowę jest uprzednie ustalenie warunków zabudowy. Warunki zabudowy albo wynikają wprost z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wówczas nie wydaje się żadnej decyzji stwierdzającej istnienie takich warunków, albo też w przypadku, gdy dany teren nie jest objęty takim planem miejscowym – warunki zabudowy ustala się decyzją (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Początkowo w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym teren działki nr [.....] nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc inwestor miał prawo taki wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożyć. Jeżeli jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wchodzi w życie w trakcie postępowania zmierzającego do administracyjnego ustalenia warunków zabudowy, niedopuszczalnym staje się dalsze merytoryczne procedowanie w zakresie ustalania warunków zabudowy i takie postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I. instancji. W tej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynikała z braku podstawy prawnej do ustalania warunków zabudowy, ponieważ warunki zabudowy wprost wynikają z planu miejscowego. Podobne stanowisko prezentują sady administracyjne. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 709/08, opub. w LEX nr 532209 stwierdził, że wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, lub o zmianie takiej decyzji, dla inwestycji lokalizacyjnej lub znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy lub w sprawie zmiany takiej decyzji należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 K.p.a. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zakwestionowana decyzja jest prawidłowa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie w dniu 4 września 2011 r., kiedy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie było zakończone, zatem wydanie takiej decyzji stało się niedopuszczalne. Skoro tak, to organ I. instancji nie mógł wydać innej decyzji niż umarzające postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał taką decyzję w mocy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi. Strona skarżąca zarzuca, że nie cały obszar działki nr [.....] został objęty planem miejscowym, a więc przynajmniej do fragmentu działki nr [.....] możliwym było ustalanie warunków zabudowy. Ten pogląd nie jest zasadny. Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 172/11, opub. w LEX nr 994052). Skoro wnioskodawca zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy w zakresie całej działki nr [.....] , to nie mógł dowolnie organ administracyjny modyfikować planowanego terenu zamierzenia inwestycyjnego. Określenie obszaru (terenu) przyszłej inwestycji jest ważnym elementem wniosku, warunkującym miedzy innymi określenie obszaru analizy otoczenia tego terenu. To inwestor wskazuje teren, który ma obejmować zamierzenie inwestycyjne, a nie organ ustala zamiast inwestora, na jakim obszarze będzie mogło to zamierzenie być zrealizowane. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby wnioskodawca wystąpił do właściwego organu administracyjnego z ponownym wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tego fragmentu działki nr [.....] , który nie został objęty obowiązującym planem miejscowym. Będzie to jednak już nowy wniosek, podlegający odrębnego rozpoznaniu. Niezasadny jest zarzut błędnej interpretacji obowiązującego planu miejscowego w zakresie pozwalającym na realizacje inwestycji także w obszarze ZPo.34. Organy administracji w tej sprawie w ogóle pozbawione były prawa oceny, jaka inwestycja może być lokalizowana w tym obszarze. Treść bowiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [.....] wyczerpująco ustala warunki realizacji inwestycji na obszarze ZPo.34. Także zarzut dotyczący braku uwzględnienia zarzutów kierowanym na etapie wyłożenia do publicznego wglądu planu miejscowego nie może być oceniany w tym postępowaniu, ponieważ nie obejmuje tej sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej. Poza tą sprawą są również okoliczności realizacji innych inwestycji czy to przy ul. [.....] , czy też innych ulic. Organy administracji w tej sprawie nie badały i nie mogły badać legalności tych inwestycji, czy też podstaw prawnych do ich realizacji. Tym samym należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę należało oddalić.