II SA/Kr 305/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących A.T. M.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.T. i M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2016 r., [....] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 6 lutego 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2016 r., znak: [....] , w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska, skarżący A.T. i M.T. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący przytoczyli zaczerpniętą z orzecznictwa sądów administracyjnych definicję trudnych do odwrócenia skutków, a następnie powołali się na zamieszczoną w skardze argumentację wskazującą na nieprawidłowość zaskarżonej decyzji, jak również znaczącą wysokość naliczonej opłaty (również w kontekście opłat naliczonych za pozostałe lata objęte kontrolą) oraz trudną sytuację osobistą (choroba) i finansową. Skarżący wskazali, że ich sytuacja osobista i finansowa została opisana w treści odwołania. Skarżący podkreślili też, iż nie są w stanie uiścić wszystkich nałożonych na nich opłat, nie posiadają bowiem obecnie płynnych aktywów (w szczególności gotówki) w tej wysokości. Ewentualne wykonanie decyzji w drodze egzekucji może zaś skutkować brakiem możliwości kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej. Odwołanie skarżących od decyzji organu pierwszej instancji (k. 43 akt administracyjnych) zawiera jedynie ogólne informacje o chorobie nerek; nie zawiera natomiast konkretnych informacji o majątku i dochodach skarżących. Ustalona zaskarżoną decyzją opłata wnosi 710,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty, a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że argumentacja skarżących sprowadza się do bardzo ogólnych i nieudokumentowanych twierdzeń o chorobie oraz trudnej sytuacji finansowej. Skarżący deklarują brak płynnych aktywów (w szczególności gotówki) w wysokości pozwalającej uiścić wszystkie nałożone na nich opłaty, a także wskazują na zagrożenie dla ich działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma natomiast jakichkolwiek konkretnych informacji o majątku skarżących (a istotne są przecież nie tylko "płynne aktywa"), o ich dochodach, wydatkach, itp. Bez tych informacji niepodobna stwierdzić, by zapłata przedmiotowej kwoty przekraczała możliwości finansowe skarżących; niepodobna też uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się zaś do argumentu skarżących, nawiązującego do ich twierdzeń o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, iż podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.