II SA/Kr 3098/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Barbara Pasternak / spr, / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi S.K. i W.K. na decyzję Wojewody z dnia 28 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej S.K. kwotę 10 /dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Organ l instancji - Starosta Powiatu L. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2000 roku, znak [...] , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z póżn. zm.) oraz art. 104, art. 154 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1998 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na modernizację kotłowni węglowej na gazową wraz z budową instalacji elektrycznej, wewnętrznej instalacji gazowej oraz zamontowanie urządzeń zgodnie z zatwierdzonym projektem budynku kotłowni zlokalizowanym na dz. ew. nr 1 obr.[...] przy ul. [...] w L . S. i W.K. w dniu 7 sierpnia 2003 roku skierowali do Starosty Powiatu L. podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu l instancji z dnia [...] lipca 2000 roku, znak [...]. W uzasadnieniu podania podnieśli, że w przedmiotowej sprawie powinni być stroną, lecz organ administracyjny nie poinformował ich o toczącym się postępowaniu, a ponadto, iż w/w decyzja została wydana przez osobę, która zgodnie z treścią art. 24 k.p.a., podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Wskazali, że projekt budowlany nie został zaopiniowany przez nadzór techniczny w K. Wnioskujący podali, że osiedle na którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek kotłowni posiada szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony przez Wojewodę N. i w/w budynek nie jest przeznaczony na garaż samochodowy. Decyzją z dnia [...] września 2003 roku organ l instancji - Starosta Powiatu L. , na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na w/w modernizację kotłowni w budynku kotłowni zlokalizowanej na działce ew. nr 1 obr.[...] przy ul. [...] w L. W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji wskazał, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na modernizację kotłowni przesłano do wszystkich osób będących stronami w sprawie a wobec jej niezaskarżenia stała się ona ostateczna. Organ administracyjny podał, iż wnioskujący są właścicielami działki nr 2 o pow. 0,02 ha graniczącej z działką nr 3 , na której jest zlokalizowany przedmiotowy budynek kotłowni. Ustalono, iż z uwagi na odległość przedmiotowego budynku kotłowni od działki nr 2, o pow. O, 02 ha - wynoszącą ok. 40 m, projektowana modernizacja nie ma żadnego wpływu na sąsiednią działkę nr 2 , będącą własnością S. i W.K. Organ l instancji wskazał nadto, iż modernizacja kotłowni węglowej na gazową nie zwiększy uciążliwości, a wręcz przeciwnie ulegnie ona zmniejszeniu. Podano, że wydane w sprawie pozwolenie na budowę nie obejmuje przebudowy pomieszczeń kotłowni na garaż samochodowy. Organ ustalił, że na terenie Osiedla "[...]" nie obowiązuje szczegółowy plan zagospodarowania zatwierdzony przez Wojewodę . Organ podał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby do tego legitymowanej, czy dotyczy decyzji ostatecznej oraz czy występuje przyczyna wznowienia określona w art. 145 k.p.a. i uznał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Wskazał, iż argumenty podnoszone przez skarżących we wniosku nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie miały wpływu na wydane rozstrzygniecie. Od powyższej decyzji złożyli odwołanie S. i W.K. . Podali w nim, że w podstawie prawnej zaskarżonego przez nich rozstrzygnięcia organu l instancji brak jest powołania art. 104 k.p.a. Odwołujący wskazali, że część budynku kotłowni jest użytkowana jako garaż na samochody. Podali, że z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 13.06.2003 r. wynika, iż uzyskano pozwolenie na przebudowę boksów węglowych w budynku kotłowni na garaże na samochody na podstawie decyzji Starosty L. z dnia [...].07.2000 r. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż decyzja o pozwoleniu na w/w przebudowę boksów na węgiel na garaże nie została wydana. S. i W.K. argumentowali, że są stroną przedmiotowego postępowania, bowiem orzeczeniem sądowym uzyskali prawo przejazdu drogą do kotłowni. Odwołujący zarzucili organowi l instancji, iż nie odniósł się do kwestii obowiązywania szczegółowego planu zagospodarowania w czasie wydawania decyzji. Ponadto wskazali, że organ administracyjny nie wyjaśnił, czy zatwierdzona dokumentacja budowlana (projekt budowlany) była uzgodniona przez uprawniony organ i czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Zarzucili także, iż organ l instancji nie wyjaśnił, czy osoba która wydała przedmiotową decyzję w imieniu starosty nie powinna zostać wyłączona z uwagi na pełnioną funkcję w Zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej- strony niniejszego postępowania. W/w decyzja organu l instancji została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] października 2003 roku znak [...], na podstawie art.149 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, z późn. zm.). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że bezspornym w sprawie było, iż własnością odwołujących jest działka nr 2 o pow. 0,02 ha granicząca z działką nr 1 , na której jest zlokalizowany budynek modernizowanej kotłowni. Organ II instancji zgodził się z poczynionymi przez organ l instancji ustaleniami, iż z uwagi na odległość przedmiotowego budynku kotłowni od działki nr 2 - wynoszącą ok. 40 m, modernizacja nie ma wpływu na warunki użytkowania tej działki. Organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji słusznie ustalił, że odwołujący nie mieli i nadal nie mają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, co zobligowało ten organ do podjęcia decyzji o odmowie wznowienia tego postępowania. Organ II instancji ustalił, że wyrokiem sądu powszechnego, wskazanym w odwołaniu nie ustalono, wbrew twierdzeniom odwołujących -prawa przejazdu drogą do kotłowni, a zasądzono nim odszkodowanie za nieuprawnione użytkowanie działki przez Spółdzielnię Mieszkaniową im. [...] w L. na rzecz S. i W.K. Skarżący po doręczeniu w/w decyzji skierowali wnioski: w trybie 111 k.p.a. o uzupełnienie w/w decyzji oraz w trybie art. 113 § 1 k.p.a. o sprostowanie błędów pisarskich. Postanowieniem z dnia [...]. 11. 2003 roku nr [...] Wojewoda sprostował błędy pisarskie w decyzji, zaś decyzją z dnia [...]. 11. 2003 r. znak [...] odmówił uzupełnienia decyzji w zakresie wskazanym we wniosku S. i W.K. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargi S. i W.K. z daty [...] grudnia 2003 r. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2003 roku znak [...]. Skarżący wnieśli o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu L. i przekazanie sprawy organowi l Instancji do ponownego rozpatrzenia. W treści skargi powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji, m.in. to, że na skutek modernizacji kotłowni należącej do Spółdzielni Mieszkaniowej, boksy na węgiel w budynku kotłowni przeznaczono na garaże samochodowe, a droga do kotłowni stała się parkingiem samochodowym. Podali, iż faktycznie przysługuje im prawo korzystania z drogi dojazdowej do przedmiotowej kotłowni. W ocenie skarżących błędem organu l instancji było nie uznanie ich za stronę postępowania. Ponadto, skarżący podnieśli, iż osoba wydająca decyzję z upoważnienia Starosty Powiatu L. , dot Spółdzielni Mieszkaniowej w L. była członkiem zarządu tej spółdzielni. Zarzucili także bezpodstawne niedopuszczenie przez organ dowodu z opinii technicznej, co jest sprzeczne z art 75 kp.a. Skarżący wskazali, iż odległość między budynkiem modernizowanej kotłowni, a działką stanowiącą ich własność faktycznie wynosi 11 metrów, a nie jak podał organ odwoławczy - 40 metrów. Zarzucili również naruszenie art. 113 kp.a., argumentując, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżących wątpliwości w przedmiocie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną nr [...] Starosty L. z dnia [...] lipca 2000 roku, znak [...], dotyczyło zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na modernizację kotłowni, natomiast jego przedmiotem nie była zmiana sposobu użytkowania kotłowni na garaże. Podniesiono również, iż w toczącym się postępowaniu, którego wznowienia domagają się skarżący, brak jest przesłanek do uznania ich za stronę tego postępowania, a tym samym wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ odwoławczy dodał, że w przedmiotowej skardze S. i W.K. nie określili naruszenia prawa lub ich interesu prawnego w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Starosty L. Również bezzasadnym, w ocenie organu II instancji, jest zarzut zawarty w skardze, iż osoba wydająca decyzję z upoważnienia Starosty Powiatu L. podlegała wyłączeniu od udziału w sprawie, gdyż wydający decyzję z upoważnienia Starosty R.Z. nie był członkiem zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej w L Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), w skrócie ppsa. Właściwym do rozpoznania skargi jest więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn, aniżeli wskazane w jej zarzutach. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta została wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...].10.2003 r. utrzymała w mocy decyzję Starosty Powiatu L. z dnia [...].09.2003 r.- odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na przedmiotową modernizację kotłowni. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, należy przede wszystkim dokonać analizy prowadzącej do udzielenia odpowiedzi na pytanie, w jakich okolicznościach organ orzekający ma podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w oparciu o przepis art. 149 § 3 kpa. Złożenie podania o wznowienie postępowania obliguje organ przede wszystkim do zbadania , czy składający wniosek dochował terminu do jego złożenia , który to termin określa przepis art. 148 § 1 kpa (jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania). Jeżeli termin ten został zachowany, organ powinien dokonać wznowienia postępowania - art. 149 § 1 kpa, jeżeli wniesienie podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem terminu i termin ten nie został przywrócony -wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Oprócz powyższej sytuacji, organ jest władny wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, gdy podanie o wznowienie złoży jednostka nie będąca stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 kpa, lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych działająca bez przedstawiciela ustawowego, także gdy podanie o wznowienie postępowania nie powołuje się na żadną z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa przyczyn wznowienia. Jak wynika z powyższego powodem do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie może być brak podstaw do jego wznowienia. Ta okoliczność bowiem podlega badaniu wyłącznie w trybie określonym w art. 150 i 151 kpa , czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Podkreślić w tym miejscu należy, że w; przypadku istnienia jakichkolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia postępowania wskazanej przez stronę i jeżeli zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (tak Wyrok NSA z 5.11.1999, II SA 1604/99, lex 47257). Negatywny wynik ustaleń organu co do przyczyn wznowienia nie może być przesłanką odmowy wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) otwiera sprawę wznowienia postępowania i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie, natomiast stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia istotnie wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Zagadnienie to bowiem należy do merytorycznej oceny zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania. Jak stwierdził NSA w Wyroku z dnia 8.07.1997 r. SA/Rz 606/96 , ST 11/97, poz. 62 "Decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia, tj. gdy w podaniu o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wskazuje się podstawy wznowienia przewidzianej przepisami kpa". Zgodnie z uwagami przytoczonymi już wyżej, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ prowadzi postępowanie mające na celu ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania, oraz jeżeli podstawy takie istnieją-postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero w wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego organ wydaje decyzję zawierającą jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przepisem art. 151 kpa. Jak wskazał NSA w Wyroku z dnia 23.04.2002 r. V SA 2483/01 (lex 109264) powołując tam w uzasadnieniu szereg orzeczeń NSA w przedmiocie przyczyn i dopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie wszczęte złożeniem podania o wznowienie powinno przebiegać zgodnie z powyższymi wskazaniami, w oparciu o powołane przepisy kpa. Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Powiatu L. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego a to art. 145 § 1 , 148 § 1 , 149 § 1 i 151 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organ l instancji nie zbadał, czy skarżący zachowali termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony przepisem art. 145 § 1 kpa. Nie podjęto w tym zakresie żadnych czynności wyjaśniających mimo, że od wydania decyzji ostatecznej do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynęły trzy lata. Organ administracji obowiązany jest badać z urzędu zachowanie terminu z art. 148 § 1 kpa, natomiast strona musi zachowanie tego terminu udowodnić (por. KPA, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H. Beck, uwagi do art. 148 kpa). Organ zaniechał tego obowiązku, czym naruszył powyższy przepis. Jak już wskazano wyżej, niezachowanie terminu z art. 148 § 1 kpa stanowi podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 149 § 3 kpa. Nie można zatem stwierdzić, czy istniała podstawa do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu niezachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, czy też podanie wniesiono w terminie. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organy dokonały badania, czy zachodzi przyczyna wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jest to w świetle wyżej wskazanych przepisów kpa niedopuszczalne i niezgodne z prawidłowym tokiem postępowania wszczętego złożeniem podania o wznowienie postępowania. Organ l instancji przed wydaniem decyzji opartej na art. 149 § 3 kpa rozważył i rozstrzygnął kwestie merytoryczne, przeprowadzając postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, które toczyło się z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w L. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na modernizację kotłowni. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta Powiatowy w L. stwierdził, że z uwagi na odległość działki skarżących od działki, na której położony jest budynek modernizowanej kotłowni, oraz fakt zmniejszenia uciążliwości spowodowanej modernizacją kotłowni węglowej na gazową modernizacja ta nie ma żądnego wpływu na działkę stanowiąca własność skarżących. Ustosunkował się także organ do twierdzeń skarżących dotyczących obowiązywania w Osiedlu "[...]" w L. szczegółowego planu zagospodarowania, oraz zakresu przedmiotowego decyzji Starosty L. z [...]. 07. 2000 r. Nr [...] znak: [...] wyjaśniając przyczyny, dla których twierdzenia skarżących w tych kwestiach nie były uzasadnione. Organ dokonał więc merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Tego rodzaju ustalenia mogły być prowadzone wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i prowadzić mogły wyłącznie do wydania decyzji w oparciu o art. 151 kpa, nie zaś decyzji o odmowie wznowienia postępowania opartej na art. 149 § 3 kpa. Wbrew stanowisku organu l instancji, który stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że przeprowadzono postępowanie "wyjaśniające" zmierzające do zbadania, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby legitymowanej, oraz czy dotyczy on decyzji ostatecznej, organ przekroczył ramy postępowania, które może i w uzasadnionych przypadkach powinno zakończyć się decyzją wydaną w oparciu o art. 149 § 3 kpa. Dokonał bowiem merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w istocie badając i oceniając czy istnieją przyczyny wznowienia postępowania przed wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, co jest niedopuszczalne. Zaniechał natomiast zbadania tak istotnej przesłanki, jaką jest zachowanie miesięcznego terminu z aart.148 § 1 kpa. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nie tylko podtrzymał wszystkie ustalenia merytoryczne, ale nadto przeprowadził poszerzoną analizę materiału sprawy i twierdzeń skarżących mających świadczyć o tym, iż posiadali oni przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty L. z [...]. 07. 2000 r. Pomimo jednak, iż słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że ustalenie, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpa, nie wyciągnął z tego należytych wniosków, uznając, że decyzja organu l instancji jest słuszna i popierając takie stanowisko niezrozumiałym wywodem, nie opartym na przepisach proceduralnych regulujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja , wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów kpa, oraz decyzja ją poprzedzająca nie mogą pozostawać w obrocie prawnym. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winny przede wszystkim zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania wniesiono w terminie a następnie przeprowadzić postępowanie stosownie do nakazanego przepisami kpa trybu i kolejności czynności, mając na uwadze, że merytoryczne rozpatrzenie sprawy powoduje konieczność wydania decyzji określonych w przepisie art. 151 kpa. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Sąd zważył, co następuje: dla rozstrzygnięcia skargi w niniejszej sprawie nie mają żadnego znaczenia kwestie podnoszone przez skarżących a dotyczące uprawnień skarżących do korzystania z drogi dojazdowej prowadzącej przez działkę, na której wybudowana jest kotłownia, oraz treści istniejących służebności. Organy administracyjne nie są bowiem powołane do rozstrzygania sporów o charakterze cywilnym, bo taki charakter ma spór istniejący między skarżącymi a Spółdzielnią Mieszkaniową im. [...] w L. Nie mają także znaczenia okoliczności faktyczne i prawne dotyczące wywłaszczenia skarżących z przeznaczeniem ich własności na drogę dojazdową do kotłowni i braku -jak twierdzą skarżący- odszkodowania za wywłaszczony grunt. Nie ma także znaczenia zarzut skarżących o niezgodnym z planem zagospodarowania usytuowaniu budynku kotłowni, ponieważ postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją toczyło się w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na modernizację kotłowni, a nie w sprawie niezgodnego z prawem usytuowania budynku kotłowni, do czego zresztą organy prowadzące postępowanie wznowieniowe nie posiadają kompetencji. Także stanowisko organów w przedmiocie ewentualnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń kotłowni jest zasadne, ponieważ w tej sprawie kompetencje posiadają organy nadzoru budowlanego. W związku z zarzutami skargi Sąd podziela w całości stanowisko organu zawarte w decyzji z [...] .11. 2003 r. znak [...] wydanej po rozpatrzeniu żądania skarżących uzupełnienia zaskarżonej decyzji, albowiem decyzja ta nie narusza prawa. Nie narusza także prawa postanowienie organu II instancji z dnia [...]. 11. 2003 r. znak [...]. Przyznać trzeba natomiast rację skarżącym, że organ odwoławczy nie ustosunkował się zupełnie do zarzutu odwołania dotyczącego jak twierdzą skarżący podstaw wyłączenia pracownika organu, który w imieniu Starosty wydał decyzję l instancji. Postępowanie wszczęte złożeniem podania o wznowienie postępowania jest postępowaniem szczególnym, nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu zwykłym, przy zaistnieniu przesłanek pozytywnych, o których mowa była wyżej i braku przesłanek negatywnych (art. 146 kpa) zakres tego postępowania jest zatem ściśle ograniczony przepisami rozdziału 12 kpa . Zakres ten wyznacza - zgodnie z art. 136 ustawy ppsa zakres rozpoznania przez sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnej, dlatego jak już wyżej wskazano sąd nie jest uprawniony do badania kwestii wykraczających poza zakres rozpoznania, które podniesione zostały w skardze. Nie były także uprawnione do badania tych kwestii organy prowadzące postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją. W związku z naruszeniem przez organy orzekające przepisów art. 145 § 1 kpa, art. 148 § 1 kpa, art. 149 1 kpa i art. 151 § 1 kpa , mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.