II SA/Kr 316/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. T. na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] października 1994 r. w sprawie zbycia działki nr [...] o pow. 50 m2 obrębu [...], obj. Lwh [...] gm. kat. S. postanawia: skargę odrzucić Rada Miejska w T. w dniu 4 października 1994 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zbycia działki nr [...] o pow. 50m2 obrębu [...]. Lwh [...] gm. kat. S.. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95, Nr 34 poz. 199, Nr 43 poz. 253, Nr 89 poz. 518 i z 1991 r. Nr 4 poz. 18 z późniejszymi zmianami) oraz art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30 poz. 127, z 1991 r. z późniejszymi zmianami). Przedmiotową uchwałą Rada Miejska w T. wyraziła zgodę na zbycie działki nr [...] o pow. 50 m2 obrębu [...] obj. Lwh [...] gm. kat. S. jako uzupełniającej do dz. [...] obrębu [...] (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Miasta T. (§ 2). Paragraf 3 uchwały stanowi, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. W. T. wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) oraz art. 3 § 2 pkt 6 i art. 53 § 2 p.p.s.a. wniósł o: 1) stwierdzenie wydania Uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia 4 października 1994 r. w sprawie zbycia działki nr [...] o powierzchni 50 m kw obrębu [...] objętej Lwh gmina katastralna S. niezgodnie z prawem, a to z art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 z późniejszymi zmianami), poprzez dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że nieruchomość ta może być zbyta w trybie bezprzetargowym z uwagi na fakt, że nieruchomość ta jest niezbędna dla poprawienia warunków działki przyległej, a to działki nr [...] obrębu [...] 2) zasądzenie od Rady Miasta T. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych w całości. Skarżący zaznaczył, że pismem z dnia 22 listopada 2017 r., doręczonym organowi w dniu 29 listopada 2017 r. zwrócił się do Rady Miejskiej Miasta T. o stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały niezgodnie z prawem oraz usunięcie skutków naruszenia poprzez uchylenie tejże uchwały. Pismem z dnia 18 grudnia 2017 r., znak [...], Prezydent Miasta T. wskazał, że Rada Miejska nie jest władna rozstrzygać w przedmiocie tegoż wniosku. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r. i od tej daty – zdaniem skarżącego – należy liczyć 30-dniowy termin do wystąpienia ze skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Powyższe przepisy muszą być stosowane wespół z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej u.s.g.), przy czym – zważywszy na regułę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej "ustawa nowelizująca") – w niniejszej sprawie istotne jest brzmienie powołanego przepisu sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą, a to oznacza, że przesłanką dopuszczalności skargi pozostawało uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Z kolei termin do wniesienia skargi wnikał z art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., przy czym – zważywszy na regułę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej – w niniejszej sprawie również art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą, a to oznacza, że: 1) skargę do sądu administracyjnego można było wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania; 2) nie można brać pod uwagę obecnie obowiązującej zasady, iż "termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego" (§ 4 art. 53 p.p.s.a. w obecnym brzmieniu). W niniejszej sprawie liczy się zatem data wniesienia skargi do organu (art. 54 § 1 p.p.s.a). Zaskarżona uchwała, w ocenie Sądu, jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych – potencjalnie może być przedmiotem skargi. Spełniona jest również przesłanka dopuszczalności skargi w postaci bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pismo z dnia 22 listopada 2017 r.). Skarga została jednak wniesiona z uchybieniem terminu i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu. Zakładając, że pismo z dnia 18 grudnia 2017 r., doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r., stanowiło "odpowiedź organu na wezwanie" w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi upływał z dniem 8 lutego 2018 r. W tym dniu skarga została wprawdzie nadana listem poleconym, ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie; dotarła do Sądu w dniu 13 lutego 2018 r. i następnie – w dniu 14 lutego 2018 r. – została przesłana do organu, tj. Rady Miejskiej w T. (przesyłkę doręczono organowi w dniu 19 lutego 2018 r.). Jakby zatem na zaistniałą sytuację nie patrzeć – przyjmując nawet za punkt odniesienia datę nadania skargi przez Sąd do organu (co nastąpiło niezwłocznie) – termin do wniesienia skargi został uchybiony. Na marginesie należy dodać, że daleko idące wątpliwości budzi to, czy pismo z dnia 18 grudnia 2017 r., doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r. (jako załącznik do pisma z dnia 3 stycznia 2018 r.), istotnie można traktować jako "odpowiedź organu na wezwanie" w rozumieniu 53 § 2 p.p.s.a. W doktrynie wskazuje się bowiem, że: "Wezwanie powinno być kierowane do tego organu gminy, którego akt jest kwestionowany (...). Także ten organ, we właściwej formie (w przypadku organu kolegialnego – w formie uchwały), powinien załatwić sprawę wywołaną wezwaniem do usunięcia naruszenia. Stanowisko innego podmiotu (np. przewodniczącego rady gminy) w kwestii wezwania nie powoduje załatwienia sprawy i upływ 30-dniowego terminu jest równoznaczny z bezskutecznością wezwania" (A. Matan, Komentarz do art.101 ustawy o samorządzie gminnym, teza 12, LEX/el.). Przyjąwszy ten pogląd, należałoby uznać, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 29 stycznia 2018 r. (60 dni od dnia doręczenia organowi pisma z dnia 22 listopada 2017 r., tj. od dnia 29 listopada 2017 r.), a zatem jest przekroczony w jeszcze większym stopniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.