II SA/Kr 324/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na postanowienie Wojewody z dnia 25 stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania administracyjnego postanawia: wymierzyć Wojewodzie grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych tytułem niewykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 324/13. Postanowieniem z 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 112 w zw. z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zobowiązał Wojewodę do nadesłania oryginałów lub potwierdzonych za zgodność kompletnych akt administracyjnych dotyczących sprawy, a w szczególności zaskarżonego postanowienia oraz dowodów jego doręczenia – w terminie 7 dni pod rygorem wymierzenia grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, w razie uchylenia się organu od zastosowania się do postanowienia. W zakreślonym terminie, Wojewoda przedłożył pismo w którym podniósł, że przesłane przy piśmie z 11 marca 2013 r. akta administracyjne zostały wytworzone zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013r. poz. 235 tj.). Odwołując się do przepisów rozporządzenia z 14 września 2011r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 67) oraz wewnętrzne zarządzenie organ stanął na stanowisku, że obowiązujące przepisy dopuszczają prowadzenie akt w formie elektronicznej i akta w tej formie zostały przedłożone do sądu. Równocześnie poinformował, że dowód doręczenia postanowienia z 25 stycznia 2013 r. zalega w aktach przesłanych do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 112 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy art. 55 § 1 i 3 stosuje się. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wykładni art. 112 p.p.s.a. dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 35/13. Sąd stanął na stanowisku, że co prawda, art. 112 zdanie pierwsze p.p.s.a. mówi o stosowaniu m.in. art. 55 § 1 p.p.s.a., jednakże nie może to doprowadzić do zrównania obu instytucji wymienionych w tym przepisie, których mechanizm jest zupełnie od siebie odmienny, chociaż charakter środków taki sam. W pierwszym przypadku chodzi bowiem o sytuację, gdy organ nie wywiązuje się z wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązków, pomimo upływu ustawowego terminu. Strona, składając wniosek o wymierzenie grzywny wszczyna odrębne postępowanie w sprawie i tylko ona jest uprawniona do zainicjowania tego postępowania. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie środków prawnych, które mógłby sąd podjąć z urzędu i kwestia ta pozostaje w gestii uprawnień procesowych strony. Inaczej rzecz ma się jednak w drugim przypadku określonym w art. 112 p.p.s.a., w którym to sąd kontroluje stosowanie się przez organ do podjętego przez sąd w toku postępowania postanowienia, w związku z rozpoznaniem sprawy. Instytucja ta zakłada zatem aktywność sądu, z możliwością zastosowania środków w postaci grzywny, niezależnie od aktywności skarżącego. Postępowanie w tym przypadku nie jest postępowaniem w odrębnej sprawie. Mimo zatem stwierdzenia ustawodawcy, iż przepis art. 55 § 1 i 3 p.p.s.a. "stosuje się" w przypadkach określonych w art. 112 p.p.s.a. odróżnić trzeba sytuacje w nich opisane, z zastosowaniem mechanizmów im wspólnych, do których z pewnością nie należała inicjatywa strony skarżącej w sprawie wymierzenia grzywny organowi z przyczyn wskazanych w art. 112 p.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nadto wypada nadmienić, że z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. wynika, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3521,67 zł. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie, pełnomocnik Wojewody został najpierw wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 marca 2013 r. do nadesłania - w terminie 3 dni - kompletnych akt postępowania II instancji, w tym zaskarżonego postanowienia oraz dowodu jego doręczenia oraz kompletnych akt organu I instancji. W piśmie z 21 marca 2013 r. organ poinformował, że sprawa była prowadzona w systemie elektronicznego zarządzania dokumentacją i wskazał, że całość akt sprawy została przekazana do sądu przy piśmie z 11 marca 2013 r. Organ podniósł, że na wezwanie sądu udostępni uwierzytelnione wydruki z tych dokumentów z systemu teleinformatycznego. Mimo jednak nałożenia w postanowieniu z 25 marca 2013 r. obowiązku przedłożenia oryginałów lub potwierdzonych za zgodność kompletnych akt administracyjnych dotyczących sprawy, organ nie wykonał, w zakreślonym terminie, nałożonego obowiązku. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Sąd wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 i w zw. z art. 112 p.p.s.a. organowi grzywnę w wysokości określonej w sentencji.