II SA/Kr 339/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. – S. i F. S. na uchwałę Rady Miasta w Zakopanem z dnia 9 września 2010 r. nr LIX/946/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Pardałówka, Balzera postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – po nowelizacji przed wniesieniem skargi na akt prawa miejscowego nie jest konieczne wyczerpanie środków zaskarżenia tj. wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. (oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 31 marca 2021 r. skarżący zostali wezwani do przedstawienia dowodu, że przed wniesieniem skargi wezwali właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (k. 16) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono każdemu ze skarżących 21 kwietnia 2021 r. (k. 21 - 22), odpowiedź na wezwanie nie wpłynęła. Zamiast tego przy piśmie z dnia 26 kwietnia 20121 r skarżący przesłali kopię skargi złożoną na dziennik podawczy organu w dniu 21 stycznia 2021 r. Wobec nieuzupełnienia tego braku formalnego – skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 i 2 p.p.s.a.