II SA/Kr 35/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w osobie Referendarza Sądowego Renaty Ranickiej po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W. i K.W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezskuteczny p o s t a n a w i a oddalić wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych Rozpoznawany wniosek jest kolejnym (drugim) w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia z dnia 11 marca 2011 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych. W następstwie wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia, WSA postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to stało się prawomocne, z chwilą gdy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 22 lipca 2011 r. postanowienie oddalające zażalenie J.W. i K.W. na postanowienie WSA z dnia 17 maja 2011 r. W tym stanie prawnym skarżący zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, który to wpis został uiszczony. Natomiast w dniu 27 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżących złożył w imieniu skarżących skargę kasacyjną z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznanie kolejnego wniosku ( drugiego) winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym " postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane w skutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, lub nawet prawomocne", z uwzględnieniem przepisów materialnych stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy. W rozpoznawanym aktualnie wniosku z dnia 20 lutego 2012 r. skarżący oświadczyli, iż obecnie nie są w stanie ponieść kosztów skargi. W skład ich majątku wchodzi dom o pow. 110 m2 oraz mieszkanie o pow. 70 m2. Skarżąca nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu męża. Skarżący uzyskuje dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1.500 zł miesięcznie. Pismem z dnia 12 marca 2012 r., sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków wniosku poprzez udokumentowanie miesięcznych wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem skarżących, zeznania podatkowego skarżących za rok 2011, oraz skarżącego dotyczącego prowadzonej przez niego działalności gospodarczej , przedłożenie przez skarżącego kserokopii deklaracji VAT za grudzień 2011 oraz styczeń i luty 2012 r., przedstawienie historii rachunku bankowego firmowego i prywatnego skarżących za ostatnie trzy miesiące, przedłożenie przez skarżących zaświadczenia z właściwego wydziału komunikacji o posiadanych pojazdach mechanicznych lub ich braku oraz oświadcze4nie z czego utrzymuje się skarżąca J.W. , podając źródło dochodu i jego wysokość. W odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 12 marca 2012 r. o uzupełnienie braków wniosku pełnomocnik skarżących wyjaśnił, iż skarżący K.W. prowadzący działalność gospodarcza nie złożył jeszcze zeznania podatkowego za rok 2011, nadto jak wynika z oświadczenia skarżący nie posiadają kont bankowych ani osobistych ani firmowych. Nie posiadają też żadnych pojazdów mechanicznych, a skarżąca pozostaje na utrzymaniu męża. Do pisma dołączone zostały kserokopie faktur za śmieci za III i IV kwartał 2011 r., kserokopięe faktury za energie elektryczną, za gaz, ubezpieczenie domu oraz pokwitowanie wpłaty do US z tytułu podatku VAT za miesiąc grudzień 2011 r. Jak wynika z powyższego mimo precyzyjnego wezwania skarżący nie przedstawili wszystkich informacji żadnych w piśmie z dnia 12 marca 2012.r. Ograniczyli się jedynie do tych, które korzystnie mogłyby wpłynąć na ocenę ich sytuacji finansowej. Bez podania przyczyny nie przedstawili deklaracji VAT za grudzień 2011 r. oraz styczeń i luty 2012 r.. Ograniczyli się jedynie do przedstawienia pokwitowania wpłaty podatku VAT za grudzień 2011 r.. Nie są to trudno dostępne dokumenty, wręcz przeciwnie pozostają one w stałej dyspozycji przedsiębiorcy. Poza tym, poświadczyli nie prawdę twierdząc, iż nie posiadają żadnych rachunków bankowych. Zgodnie z treścią art. 13 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo o działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z 1999 r.) przedsiębiorca jest obowiązany do dokonywania lub przyjmowania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego tego przedsiębiorcy, w każdym przypadku, gdy stroną transakcji jest inny przedsiębiorca, a jednorazowa wartość należności lub zobowiązań przekracza równowartość 3.000 euro albo 1.000 euro, gdy suma wartości tych należności i zobowiązań powstałych w miesiącu poprzednim przekracza równowartość 1.000 euro. Jak wynika a charakteru prowadzonej działalności gospodarczej, P.P.U.H." [...] " tego typu transakcje nie należą do rzadkości. Poza tym na stronie internetowej firmy widnieje obok numeru NIP również numer rachunku bankowego prowadzonego przez [...] , co potwierdza tylko powyższe rozważania co do charakteru płatności. Skarżący za wszelka cenę chcieli uniknąć możliwości wglądu w przepływ środków pieniężnych na ich koncie, gdyż ujawniłby on ich rzeczywisty miesięcznych dochód a nie deklarowany we wniosku. Nie sposób w tym miejscu nie wskazać pkt 13 wniosku, zawierającego oświadczenie , iż znana jest skarżącym treść art. 233 § 1 KK o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajanie prawdy. Reasumując trudno więc w takiej sytuacji uznać, iż sytuacji materialna skarżących uległa pogorszeniu i uzasadniałaby zmianę stanowiska sądu w kwestii zwolnienie ich od ponoszenia kosztów sądowych. Stąd mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ).