II SA/Kr 353/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie WSA Mariusz Kotulski (spr) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. Sprawy ze skargi L. H. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego I stwierdza nieważność uchwały w § 30, II zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącej L. H. kwotę 540 zł ( pięćset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" w Krakowie. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca J3Q02 r. do dnia 29 lipca 2002 r. Zarzut do w/w projektu wniosła pismem z dnia [...] .08.2002r. L. H. (zwana dalej skarżącą) właścicielka działek nr [...] i [...] obręb - [...] podnosząc, iż zgłasza "kategoryczny sprzeciw w związku z projektowaną zmianą intensywności" jej działek z M3U na M4. Zmiana intensywności zabudowy tych działek wiązałaby się z olbrzymimi stratami finansowymi, gdyż kupiła je z zamiarem budowy na nich apartamentów pod wynajem. Od 1996r. poniosła duże koszty związane z przygotowaniem inwestycji do realizacji. Tym samym zmiana intensywności zabudowy działek nr [...] i [...] obręb 10 będzie ingerencją w jej plany inwestycyjne oraz spowoduje kilkumilionowe straty finansowe. "Zmiana Intensywności zabudowy mojej dwunastoarowej działki na M4 będzie rażącym przejściem działek o wysokiej intensywności zabudowy w małą. Nie uwzględnienie tego faktu stwarza nieunikniony zgrzyt urbanistyczny, gdyż powstałe już budynki mieszkalne granicząc bezpośrednio z domami jednorodzinnymi stworzą wrażenie łaty wyjętej z kontekstu nadmiernej dominanty jednej tylko działki M3U w stosunku do otoczenia. Pozostawienie w nowej koncepcji miejscowego planu przestrzennego mojej działki z intensywnością zabudowy M3U, będzie łagodniejszym przejściem budownictwa o wyższej intensywności zabudowy do mniejszej, ponieważ powstały w przyszłości kompleks mieszkalny, byłby odgraniczony z każdej strony drogą od domków jednorodzinnych. Stworzyłoby to bardziej logiczny układ urbanistyczny, tworzący strefy różnych rodzajów zabudowań a nie przypadkowych łat." Zarząd Miasta Krakowa uchwałą z dnia 9.09.2002r., nr 1339/2002 w sprawie rozpatrzenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego Obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie uwzględnił częściowo wniesiony zarzut poprzez korektę zajętości terenu o Symbolu 3M4 ze względu na nabyte prawa ustaleniami obowiązującego planu ogólnego oraz jednoczesne wprowadzenie ograniczeń gabarytowych związanych z położeniem terenu między istniejącymi budynkami jednorodzinnymi. Rada Miasta Krakowa w § 30 uchwały z dnia [...] października 2004 r., Nr [...]odrzuciła powyższy zarzut w pozostałej (nie uwzględnionej). Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne". W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez L. H. został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta Krakowa w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzację urbanistyczną, wnioski do planu, koncepcja planu - poprzedzona opracowaniami analitycznymi, opinie i uzgodnienia projektu planu, wykaz zarzutów i protestów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, materiały mapowe i opisowe poświadczające stan własności gruntów, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), oraz informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium. Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie w oparciu o Uchwałę Nr XXI/155/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta, a wśród nich zarzut L. H. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego częściowym uwzględnieniu, poprzez włączenie działek nr [...] i [...] do terenu mieszkalnictwa wielorodzinnego o obniżonej intensywności i symbolu 1M3. Jednocześnie wprowadzone ograniczenia gabarytowe związane z położeniem terenu między istniejącymi budynkami jednorodzinnymi wpływają na fakt częściowego nie uwzględnienia zarzutu (brak możliwości osiągnięcia górnej granicy wskaźnika). W efekcie powyższego Zarząd Miasta Krakowa, działając w ramach kompetencji rozpatrzył zarzut w tej części negatywnie postanawiając o jego nieuwzględnieniu i skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa. Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że: - w związku treścią wskazującą naruszenie interesu prawnego właściciela Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, - celem planu obszaru Strzelnica było zapisanie szczegółowych i precyzyjnych ustaleń planu, podyktowane m.in. koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego w terenach mieszkaniowych Woli Justowskiej, - w związku z licznymi protestami dotyczącymi przekroczonej intensywności zabudowy w tym rejonie, projekt planu zmniejszył obszar zabudowy wielorodzinnej o Symbolu M3U, ustalony w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, obowiązującym w trakcie składania zarzutu, a który utracił moc prawną 1.01.2003r, ograniczając go do terenów już zainwestowanych. Zarząd Miasta przywrócił dla działek, których dotyczy zarzut zwiększoną intensywność zabudowy (M3) wprowadzając jednak ograniczenia gabarytu w celu dostosowania nowych budynków do otaczającej, niższej zabudowy, co częściowo uwzględnia żądania właściciela. Stwierdzono, ze wymienione wyżej okoliczności wpływają na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu. W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez L. H., że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej Uzasadnienie faktyczne i prawne". Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Miasta Krakowa uznała za właściwe odrzucenie zarzutu K. S. dotyczącego likwidacji strefy ograniczonego użytkowania wzdłuż obwałowań rzeki Rudawy. Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1); w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art.1 ust.2 pkt 1 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego i urbanistyki oraz art.1 ust.2 pkt 1, który mówi o walorach ekonomicznych i prawie własności i art.3 stanowiącego, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania przestrzennego, do którego ma tytuł prawny; w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz.627) stanowiącej, że zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art.7 ust.1) oraz, że przeznaczenie i sposób zagospodarowania ternu powinien w jak największym stopniu zapewnić zachowanie jego walorów krajobrazowych (art.71 ust. 3). Wyjaśniono, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia Zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości utrzymania stanu zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. H. reprezentowana przez adwokata K. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w jej § 30 lub o stwierdzenie nieważności § 30 uchwały nr [...]Rady Miasta Krakowa z dnia [...] października 2004r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: art.2 i 7 Konstytucji RP poprzez pozbawienie jedynie częściowe odrzucenie wniesionego zarzutu i tym samym pominięcie praw nabytych przez skarżącą stosownie do ustaleń obowiązującego w czasie rozpatrywania zarzutów miejscowego planu ogólnego miasta Krakowa; art.24 ust.3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne jego zastosowanie i niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej uchwały; art.1 ust.1 pkt 5 oraz art.3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez całkowite pominięcie powyższych przepisów przy rozpoznawaniu wniesionego zarzutu; art.7 k.p.a. nakazującym organom administracji uwzględnianie przy podejmowanych rozstrzygnięciach także słusznego interesu strony postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona uchwała "rozstrzyga o prawach i obowiązkach strony postępowania i wobec tego jej uzasadnienie powinno być zasadniczo sporządzone przy założeniu, iż adresowane jest ono do samej strony i powinno jej wyjaśniać, dlaczego organ administracji rozstrzygnął sprawę w określony sposób. Innymi słowy, sposób jego sformułowania powinien uwzględniać to, że uzasadnienie uchwały służy wyjaśnieniu stronie podstawy faktycznej i prawnej jego rozstrzygnięcia. (...) Od uzasadnień Rady Miasta Krakowa i to w przypadku tak istotnej kwestii jak rozpatrzenie zarzutów nieuwzględnionych projekcie miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie można i należy przy tym wymagać bardziej rozwiniętej i precyzyjnej argumentacji, między innymi z tego powodu, iż siła oddziaływania i praktyczny skutek w poważnym stopniu zależą od trafności użytych argumentów oraz umiejętności przekonywania i perswazji. (...) W związku z powyższym w orzecznictwie za jednolity i ugruntowany uznać należy pogląd, iż obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej uchwały nie polega jedynie na przytoczeniu przepisów prawa, lecz na wskazaniu, dlaczego organ zastosował określony przepis i w jaki sposób wpłynął on na rozstrzygnięcie sprawy." W konsekwencji pełnomocnik zarzuca, iż uzasadnienie zaskarżonej uchwały "nie wskazuje faktycznych przyczyn, dla których wniesiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony w całości, jak również nie zawiera argumentacji prawnej", a także podnosi, iż całkowicie pominięto kwestia podnoszone przez skarżącą dotyczące poniesionych strat. W pozostałej części uzasadnienia skargi pełnomocnik opisuje działania podejmowane przez skarżącą zmierzające do otrzymania pozwolenia na budowę na działkach nr [...] , [...] , [...] oraz prowadzone w tym zakresie postępowania administracyjne. "Założenia planowanej inwestycji opierał się na poprzednim planie, którego zmiana w sposób całkowity i nieodwracalny niweczy plany skarżącego, który bez swojej winy nie zdołał uzyskać -pomimo zainicjowania stosownej po temu procedury - decyzji o pozwoleniu na budowę." W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się do zarzutów strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne. W szczególności jako bezpodstawny uznać należy zarzuty związane z ewentualnymi stratami skarżącej, związanymi z ewentualnym brakiem możliwości realizacji planowanej przez nią inwestycji oraz z długotrwałością prowadzonych postępowań administracyjnych zmierzających do wydania decyzji administracyjnych ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. Kwestie te nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości uchwały w zakresie wniesionego przez skarżącą zarzutu. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna Skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na Uwzględnienie. Zgodzić się bowiem należy z argumentami skargi, iż uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. Pomijając już sam fakt, iż część uzasadnienia prawnego a nawet część uzasadnienia faktycznego jest zbieżna z uzasadnieniami innych odrzuceń zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, to przede Wszystkim należy podkreślić, że zarzuty mają charakter indywidualny i wymagają indywidualnego rozpatrzenia. Tymczasem argumentacja Rady Miasta Krakowa wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu ma charakter generalny, posługuje się ogólnikami i jedynie opisuje stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości, a nie wyjaśnia podjętego rozstrzygnięcia, w tym także w kontekście przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie. Przepisy te zostały wprawdzie przez organ przytoczone, ale nie zaprezentowano ich interpretacji na gruncie przedmiotowej sprawy, która to interpretacja uzasadniałaby podjęte rozstrzygnięcie. W tej sytuacji" nie można przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresata uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie mu motywów rozstrzygnięcia. W tym zatem zakresie - braku indywidualizacji uzasadnienia i braku szczegółowego odniesienia się do zarzutu skarżącej wniesiona skarga jest zasadna. Zarzuty skargi zasługują zatem na uwzględnienie jedynie w zakresie, w jakim dotyczą nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Przede wszystkim jednak w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem. W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r., Nr XXI/155/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 1 lipca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r. W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o Słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od treści zarzutów podnoszonych w skardze zaskarżona uchwała w zakresie § 30 jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.