II SA/Kr 353/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi R.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, a także postanowienie tego organu z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej R.B. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] nałożył na R.B. obowiązek zapłacenia kary w wysokości 30 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego wybudowanego wraz z infrastrukturą techniczną wodno-kanalizacyjną, elektryczną, gazową, przy ul.[...] w K. na działce nr 1 , 2 , 3 obr. [...] - użytkowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na użytkowanie. Przedmiotowe postanowienie zostało odebrane w dniu 13 sierpnia 2008 r. przez ojca R.B. pod adresem: ul. [...] K. Zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia R.B. wniosła w dniu 4 września 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił R.B. przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził wniesienie zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia [...] sierpnia 2008 r. z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a złożenie zażalenia po wskazanym wyżej terminie, który nie został przywrócony skutkować musi, zgodnie z art. 134 k.p.a. wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Organ podniósł, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie (zażalenie) zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Organ ustalił, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostało doręczone stronie skarżącej na adres wskazany w aktach sprawy ([...] akt I instancji, znak: [...] w dniu 13 sierpnia 2008 r. Natomiast w dniu 4 września 2008 r. do Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki zostało złożone osobiście zażalenie R.B. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W świetle powyższego organ stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu do jego złożenia, gdyż koniec tego terminu upływał w dniu 20 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w postanowieniu z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] odmówił R.B. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia). Organ podkreślił, iż rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2008 r. stwierdzającego wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła w dniu 19 stycznia 2009 r. R.B., . Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz. Kwestionowanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Skarżąca wskazała, iż przedmiotowe postanowienie zostało wydane po uprzednim wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, które to postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca podniosła, iż z poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 24 września 2008 roku do sygn.: l OSK 1490/07 wynika, że w sytuacji, gdy strona wraz z wniesieniem odwołania składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy w pierwszej kolejności rozpatruje ten wniosek i jeśli w wydanym postanowieniu odmówi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to wyłączona zostaje możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k. p. a., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Wszak postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zasadny jest pogląd - znajdujący wyraz również w pozostającym w związku z niniejszą sprawą postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 193/09 - zgodnie z którym w sytuacji wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania bądź zażalenia kontroli sądu będzie podlegało również niezaskarżalne osobną skargą postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy. Niedopuszczalność skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie zamyka zatem stronie prawa do sądu. Tym samym Sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z dnia 24 września 2008 r., sygn.: I OSK 1490/07 przytaczanego przez skarżącą w skardze, zgodnie z którym "w sytuacji, gdy strona wraz z wniesieniem odwołania składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy w pierwszej kolejności rozpatruje ten wniosek i jeśli w wydanym postanowieniu odmówi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania to wyłączona zostaje możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Wszak postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu". Żaden przepis obowiązującego prawa nie daje podstaw do kwestionowania kompetencji organu do podejmowania rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania (odpowiednio: zażalenia) wynikającej z art. 134 k.p.a., gdy termin został uchybiony, a wniosek o jego przywrócenie nie został uwzględniony - na co zwraca się uwagę w dotychczasowym ugruntowanym orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, Lex nr 26997). W konsekwencji przyjętego wyżej stanowiska stwierdzenie, że niezasadnie odmówiono przywrócenia uchybionego terminu do złożenia zażalenia skutkuje uznaniem wadliwości postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia zażalenia. W ocenie Sądu postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], na mocy którego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił R.B. przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia zostało wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. przywrócenie terminu powinno nastąpić jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: nastąpiło uchybienie terminu, brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywróceniu terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Istotne jest przy tym, iż osoba zainteresowana jest obowiązana uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminowi czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest stwierdzenie, iż nastąpiło jego uchybienie. Z art. 141 § 2 k.p.a. wynika, że zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin do złożenia zażalenia dotyczy zatem wszystkich podmiotów mających w ich przekonaniu przymiot strony, po czym właściwy organ odwoławczy dokonuje analizy, czy zażalenie rzeczywiście pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż tylko takiemu podmiotowi służy prawo do skutecznego złożenia zażalenia. Stwierdzenie przymiotu strony postępowania podmiotu składającego zażalenie skutkuje następnie koniecznością zbadania, czy zachowany został ustawowy termin do złożenia tego środka prawnego. Jest to termin siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Podkreślić należy, że na etapie badania formalnego wymogu zachowania terminu do złożenia zażalenia kryterium rozstrzygającym o katalogu podmiotów uznanych przez organ administracji za strony postępowania jest treść zakwestionowanego postanowienia organu pierwszej instancji jako aktu kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Na tym etapie organ drugiej instancji nie dokonuje jeszcze weryfikacji poprawności ustaleń organu pierwszej instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia, ani oceny zgodności z prawem samego postanowienia. Jeżeli zatem któremukolwiek z podmiotów uznanych przez organ za strony w postanowieniu pierwszej instancji nie doręczono postanowienia, termin siedmiodniowy do złożenia zażalenia nie może rozpocząć biegu, a w konsekwencji bezprzedmiotowe staje się jego przywracanie. Konieczne było zatem w pierwszej kolejności wyjaśnienie, czy skarżącej zostało doręczone w sposób przewidziany prawem postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia[...] sierpnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego, przy uwzględnieniu okoliczności, że do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane mają zastosowanie wszystkie regulacje procesowe dotyczące doręczeń zawarte w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego oraz okoliczność, iż jest to postępowanie wszczynane z urzędu i zmierzające do nałożenia obowiązku finansowego na stronę postępowania. Należy również zasygnalizować, iż nie znajduje uzasadnienia w przepisach Prawa budowlanego stanowisko, iż postępowanie w sprawie istotnych odstępstw od warunków i ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1999 r. modyfikuje reguły procesowe w stosunku do innych postępowań kończących się zaskarżalnymi rozstrzygnięciami, nawet jeżeli postępowania te pozostają w ścisłym związku ze sobą. Jak wynika z treści postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] - stroną postępowania jest R.B. i jej powinno być doręczone powyższe postanowienie w sposób określony przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ skierował postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] na adres skarżącej znany mu z innych postępowań. Działanie takie jest co do zasady prawidłowe, gdyż - jak zasadnie podnosi się w piśmiennictwie - organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 41 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Odebranie pisma pod wskazanym adresem przez dorosłego domownika oznaczałoby zatem skuteczne doręczenie tego pisma, gdyż zgodnie z art. 43 k.p.a. zdanie pierwsze, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W myśl tej regulacji odebranie pisma przez dorosłego domownika jest objęte domniemaniem podjęcia się przez tę osobę oddania pisma adresatowi. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia. W wyroku NSA z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96, niepublikowany, trafnie przyjęto, że: "Okoliczność, iż dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania". Na gruncie niniejszej sprawy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] odebrał ojciec skarżącej, jednakże jak wynika z treści zażalenia skarżącej z dnia [...] września 2008 r. adres: ul. [...] K. nie jest jej miejscem zamieszkania, lecz wyłącznie adresem do korespondencji wskazanym w innych postępowaniach toczących się przed organami nadzoru budowlanego. Materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala zweryfikować prawdziwości twierdzeń skarżącej, nie ustosunkował się również do tych twierdzeń organ w uzasadnieniach postanowień o odmowie przywrócenia i o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania. Tymczasem okoliczność ta ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie, gdyż warunkuje odpowiedź na pytanie o prawidłowość doręczenia skarżącej postanowienia z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]. Automatyczne przyjęcie przez organ, że również w odrębnym postępowaniu w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłacenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego skuteczne będzie doręczanie pism procesowych na adres do korespondencji wskazany w innym postępowaniu nie znajduje podstaw prawnych. Należy podkreślić, że skarżąca nie miała możliwości wskazania bądź zweryfikowania ustaleń organu w kwestii adresu, na który należało doręczać pisma procesowe, albowiem - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a. - nie została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania prowadzonego w trybie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy niezasadne jest powoływanie się przez organ na niedopełnienie przez stronę obowiązków wynikających z art. 41 § 1 k.p.a. W przypadku potwierdzenia się stanowiska skarżącej niedopuszczalne byłoby zatem przyjęcie, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie jej powyższego postanowienia. Pismo skierowane na adres nie będący adresem skarżącej - w braku wskazania przez nią adresu do doręczeń w konkretnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nie mogło wywołać skutków prawnych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zweryfikować wskazaną wyżej okoliczność. W odniesieniu do argumentacji przedstawionej przez organ administracji należy podkreślić, że wprawdzie strony, ich przedstawiciele i pełnomocnicy są obowiązani do zawiadamiania organu o każdej zmianie swego adresu, która zaszła w toku postępowania, jednakże organ administracji publicznej nie może powołać się na przepis art. 41 § 2 k.p.a., jeżeli strona zmieniła miejsce zamieszkania przed wszczęciem postępowania z urzędu także wówczas, gdy nie jest to pierwsze postępowanie w sprawie (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 41 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., por. też wyrok NSA z dnia 4 lutego 1994 r., SA/Wr 2063/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 37). Konsekwencją ewentualnego stwierdzenia - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] nie zostało doręczone R.B. , będzie przyjęcie, że nie rozpoczął biegu termin do złożenia zażalenia na to postanowienie. Brak rozpoczęcia biegu terminu do złożenia zażalenia oznaczałby, że niemożliwe było jego uchybienie, a w konsekwencji wyrzekanie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu byłoby bezprzedmiotowe. Dopiero jednoznaczne ustalenie przez organ, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] pozwoli na przyjęcie, iż jest podstawa do prowadzenia postępowania w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu do złożenia odwołania. Rozpatrując ten wniosek organ powinien wziąć pod uwagę okoliczność, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w postępowaniu wszczętym z urzędu, o czym strony nie zawiadomiono wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 61 § 4 k.p.a. Podkreślić należy, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie potwierdza stanowiska organu administracji o ustanowieniu przez skarżącą w przedmiotowym postępowaniu pełnomocnika, a zwłaszcza, że był nim ojciec skarżącej biorący udział w kontroli, podczas której stwierdzono samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu (k. [...] akt PINB). Przesłankę braku winy skarżącej w uchybieniu terminu należy w niniejszej sprawie rozpatrywać również przez pryzmat uchybień procesowych, jakich dopuścił się organ administracji w zakresie zapewnienia udziału skarżącej w postępowaniu zmierzającym do nałożenia na nią obowiązku o charakterze finansowym. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie zostały wydane przedwcześnie bez wyjaśnienia okoliczności istotnych dla oceny zachowania przez skarżącą terminu do złożenia zażalenia, czym organ naruszył art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem bezpośrednio zdeterminowało sposób jej zakończenia pozbawiając stronę merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji sprawy wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] o odmowie przywrócenia R.B. uchybionego terminu do wniesienia zażalenia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).