II SA/Kr 356/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "A" [...] im. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzja z dnia 26 września 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku [...] o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącej kamienicy - budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...] , z powierzchnią usługową w parterze-56,46 m2 i powierzchnią użytkową 724,5 m2, z rozbudową wewnętrznych instalacji: wod-kan, elektryczną, budową wewnętrznej instalacji: gazowej i c.o. oraz nadbudowa kominów w budynkach sąsiednich na działce nr [...] i [...] obr. [...] w K. ", na podstawie art. 105 §1 w związku z art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zmianami) oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., nr 156 poz. 1118 ze zmianami), umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że jako przesłankę wznowienia postępowania [...] wskazała we wniosku na brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. podnosząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję oraz decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu, o jakim mowa w sentencji decyzji obejmuje należące do [...] działki budowlane nr nr [...] , zaś właściciel ww. nieruchomości nie brał udziału w postępowaniu z winy organu prowadzącego postępowanie w I instancji. Wskazano na naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, zwłaszcza § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, podnosząc, iż powstanie inwestycji organiczny możliwość zabudowy wyżej wskazanych działek budowlanych zgodnie z planowanym ich wykorzystaniem przez [...] ze względu na niezachowanie norm oświetleniowych. Wskazano również na okoliczność braku spełnienia warunku zawartego w pkt 3 decyzji WZ polegającego na obowiązku przedłożenia ostatecznego projektu budowlanego do zaopiniowania w Oddziale Ochrony Zabytków Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego UMK. Ponadto zarzucono, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na nieaktualnej mapie oraz poddano w wątpliwość prawidłowość zawiadomienia o postępowaniu innych stron, w tym właścicieli działki nr [...] , co ma decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością usytuowaną na działce nr [...] , a objętą pozwoleniem na roboty budowlane. Niezależnie od powyższego wnioskodawca podniósł szereg zarzutów co do niezgodności przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę z decyzją ustalającą warunki zabudowy, tj.: - zarzut, iż decyzja WZ została wydana na obszar, który nie pokrywa się z terenem objętym projektem budowlanym -chodzi o działki nr nr [...] obr. [...] i nadbudowę kominów w budynkach zlokalizowanych na tych działkach, - niezgodność w zakresie wysokości górnej krawędzi gzymsu elewacji od strony ogrodowej oraz układu połaci dachowych od tej strony jako dachu dwuspadowego z lukarnami (lukarny zostały zastąpione oknami) - niespełnienie warunku decyzji WZ polegającego na zapewnieniu miejsc postojowych w ilości dostosowanej do programu inwestycji - zarzut niespełnienia warunku określonego w § 18 warunków technicznych, brak upoważnienia Ministra Infrastruktury do wydania postanowienia o odstępstwie od ww. przepisu. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r., znak: [...] uchylił powyższe postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji wskazał, że dopiero we wznowionym postępowaniu przeprowadzone dodatkowe ustalenia pozwolą na ocenę istnienia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, jak i oceny prawidłowości dokonanych ustsaleń organu I instancji dotyczących obszaru oddziaływania projektowanego obiektu. Mając na względzie powyższe, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że kwestią warunkującą możliwość zbadania powołanych we wniosku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy wnioskująca o wznowienie postępowania [...] jako właściciel działek nr nr [...] obr. [...] w K. powinna być stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 04.11.2009 r. Powołując się na art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane podkreślono, że ustalenie, że dany podmiot jest stroną tegoż postępowania, musi być pochodną ustalenia, że istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego (przepis "odrębny"), który wprowadza w związku z realizacją obiektu budowlanego objętego wnioskiem ograniczenia w zagospodarowaniu jakiegoś terenu. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są w szczególności warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami). Rozporządzenie to zawiera podstawowy zestaw wymogów dotyczących usytuowania obiektów budowlanych. Odnoszą się one między innymi do odległości od obiektów budowlanych do zbiorników nieczystości stałych (§ 23) i ciekłych (§ 36), parkingów, garaży (§ 18-21), budynków produkcyjnych i magazynowych (§ 88, 36), odległości między budynkami ze względu na zacienienie (§ 57-60), odległości przeciwpożarowe (§ 226-235) oraz usytuowanie budynków w stosunku do granic działki budowlanej (§ 10-13). Dokonując ponownej oceny obszaru oddziaływania projektowanego obiektu na działki wnioskodawcy organ wziął pod uwagę obowiązujące przepisy rozporządzenia, opierając się na materiale dowodowym, który stanowił projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę, a w szczególności stanowiący integralną cześć ww. projektu budowlanego - projekt zagospodarowania terenu oraz analiza przesłaniania i zacieniania. Wg § 12 ust. 1 wspomnianego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę) "jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy" Odległość budynku objętego inwestycją od granicy działki nr [...] wynosi ok. 13 m, zaś od granicy z działką nr [...] - ok. 15 m, co oznacza, że jego lokalizacja jest zgodna z wymogami zawartymi w § 12 ww. rozporządzenia. Jeżeli zaś chodzi o zacienianie i przesłanianie jako kolejne przesłanki wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanych obiektów budowlanych na nieruchomości sąsiednie, to z zawartej w projekcie budowlanym analizy przesłaniania i zacieniania wynika, że projektowany budynek tylko w niewielkim stopniu rzuca cień na różne fragmenty działki nr [...] w godzinach od 13.00-17.00, zaś jeżeli chodzi o działkę nr [...] na jej narożny fragment o godz. 17.00. Zgodnie z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia "Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-17°°". Z powyższego wynika zatem, że projektowana inwestycja nie ogranicza sposobu zagospodarowania zarówno działki nr [...] jak i niezabudowanej działki nr [...] wynikającego z powyższego przepisu warunków technicznych. Sam bowiem fakt, iż projektowany budynek rzuca cień na inną działkę nie przesądza jeszcze o jej oddziaływaniu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 60 ust. 1 wspomnianego na wstępie rozporządzenia. O oddziaływaniu takim można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy pomieszczenia w budynku zacienianym nie będą miały zapewnionego nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny. W ocenie organu spełniony jest również warunek określony w § 13 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym "odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Dodatkowo zgodnie z treścią § 13 ust. 4 tego samego rozporządzenia: odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Powyższe dowodzi, iż zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę nr 2467/09 projekt budowlany nie narusza ustaleń zawartych w przepisach techniczno- budowlanych, a co za tym idzie obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu nie obejmował swoim zasięgiem działki nr [...] oraz nr [...] obr. [...] , wobec czego wnioskującej o wznowienie postępowania [...] nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę. Takie stanowisko zajął również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w decyzji z dnia 2 czerwca 2011 r., znak: [...] , która to decyzja utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 15 marca 2011 r., znak: [...] odmawiającą wszczęcia na wniosek [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia (o ile oczywiście takowe wystąpią) nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Odnosząc się do pozostałych przesłanek wznowienia postępowania, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 147 k.p.a. skuteczny wniosek o wznowienie postępowania może wnosić tylko strona postępowania. Skoro wnioskująca o wznowienie postępowania [...] nie była stroną przedmiotowego postępowania i -co ustalono powyżej - być nią nie powinna, brak jest podstaw prawnych do rozpoznawania wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Nie zachodzi również konieczność badania przez organ dochowania przez wnioskodawcę terminu przewidzianego do złożenia wniosku z ww. przesłanek. Bezprzedmiotowe jest również odnoszenie się do szeregu zarzutów dotyczących niezgodności decyzji pozwolenia na budowę Nr 2467/09 i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Co więcej wskazać należy, że ww. zarzuty jako zarzuty dotyczące wydania decyzji z naruszeniem prawa mogą być skutecznie podnoszone w odrębnym postępowaniu, tj. postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, gdzie organem właściwym do jego przeprowadzenia jest organ II instancji, tj. Wojewoda [...] , do którego należy wystąpić z odrębnym wnioskiem. Niemniej jednak mając na względzie zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a., odnosząc się do zarzutu braku przedłożenia ostatecznego projektu budowlanego do zaopiniowania w Oddziale Ochrony Zabytków Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego UMK wskazano, że w aktach sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. znajduje się opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 11.09.2009 r., znak: [...] dotycząca projektu architektonicznego pn.: " Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącej kamienicy przy ul. [...] (dz. nr.....) w K. (oprac. arch. W.O. z zespołem- [...] marzec 2009) jako opracowania uwzględniającego zalecenia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego budynku. Jak wynika z przedmiotowej opinii dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie jest konieczne uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego. Odnosząc się z kolei do podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania wątpliwości co do prawidłowości zawiadomienia o postępowaniu innych stron, w tym właścicieli działki nr [...] , wyjaśniono, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się uwierzytelnione notarialnie odpisy postanowień sądowych o stwierdzeniu nabycia spadku po ówczesnych właścicielach działki nr [...] (figurujących w wypisie z ewidencji gruntów dla przedmiotowej działki w okresie rozpatrywania wniosku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji) oraz uwierzytelniony notarialnie odpis pełnomocnictwa żyjących właścicieli ww. nieruchomości do zarządu i administrowania ww. nieruchomością udzielonego adwokat B.B. z Kancelarii Adwokackiej w K. ul. [...] oraz A.B. . Ponadto w aktach sprawy dotyczącej wydania decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. znajduje się oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki nr [...] , w którym jako wskazano na zgodę ówczesnych właścicieli działki nr [...] z dnia 8 września 2009 r. Zauważyć należy, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składne jest przez inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych danych zamieszczonych w tym oświadczeniu, stąd organ administracyjny nie ma podstaw prawnych żądania od inwestora przedłożenia dokumentu, na który powołuje się w przedmiotowym oświadczeniu jako dokument potwierdzający jego tytuł prawny do nieruchomości objętej zakresem robót budowlanych, o ile w aktach sprawy brak dowodów podważających prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a takie w przedmiotowej sprawie nie zostały przedłożone. Prezydent Miasta K. powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że skoro wniosek nie został złożony przez stronę, nie jest w ogóle możliwe przejście do drugiego etapu postępowania wznowieniowego, tj. do badania, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia, a więc czy strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy. W tych okolicznościach należało postępowanie umorzyć. W wypadku wznowienia postępowania na wniosek podmiotu niebędącego stroną nie jest bowiem dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia, a w konsekwencji -oparcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., które stanowią podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego. Wobec powyższego zastosowanie znaleźć musi art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania", przy czym bezprzedmiotowość oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego umożliwiającego wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Jednym z takich elementów jest istnienie podmiotu zdolnego złożyć w sprawie stosowny wniosek oraz popierać go w trakcie toczącego się postępowania, które zakończone zostanie wydaniem decyzji kształtującej jego prawa lub obowiązki. Innymi słowy, istnieć musi podmiot mogący być stroną postępowania, zaś brak wpływu decyzji administracyjnej na jego prawa lub obowiązki (a tym samym brak przymiotu strony) powoduje bezprzedmiotowość postępowania ze względu na przesłankę o charakterze podmiotowym. Z decyzją ta nie zgodziła się [...] i złożyła odwołanie (mylnie nazwane "zażaleniem"), zarzucając 1. naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że "oddziaływanie, o jakim mowa w tych przepisach występuje jedynie w sytuacjach, w których niespełnione są warunki określone w przepisach odrębnych, w tym w rozporządzeniu, a nie w sytuacji, kiedy co prawda inwestycja warunki przepisów odrębnych spełnia jednak jej powstanie powoduje potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiednich działek (czyli terenu oddziaływania) poprzez zaistnienie nowej sytuacji w terenie powodującej niespełnienie warunków, o jakich powyżej przez inne potencjalne inwestycje sąsiadów", 2. Naruszenie normy zawartej w zdaniu drugim art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazań Wojewody, 3. Naruszenie art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w z art. 126 poprzez nie przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego i oparcie się jedynie (jak sam przyznaje skarżony organ w uzasadnieniu skarżonego postanowienia) "na podstawowym materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy dotyczącej wydania pozwolenia na budowę Nr [...] tj. zatwierdzonym ta decyzją projekcie budowlanym" uznając go za "wystarczający do dokonania ponownej oceny zakresu oddziaływania", a także poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia do zarzutów [...] zawartych w jej poprzednim zażaleniu, we wniosku [...] z 30 listopada 2010 r. dotyczącym rozbieżności w tzw. linijkach światła opracowanych na zlecenie inwestora oraz w piśmie [...] z 20 grudnia 2010 r., co stanowi dodatkowo naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1, 18 i 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, 4. Naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i ust. 4 oraz § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny podlegać budynki oraz ich usytuowanie zwanego dalej "rozporządzeniem" poprzez niezastosowanie, względnie błędną wykładnię, 5. Naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 1, § 18 i § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż teren wskazany pod miejsca parkingowe dla inwestycji, a także dojazd do tych miejsc parkingowych z drogi publicznej nie wchodzi w skład inwestycji (zagospodarowania, o jakim mowa w § 18 rozporządzenia), względnie, iż zapewnienie dojazdu do miejsc parkingowych poprzez teren [...] nie oznacza, iż inwestycja oddziałuje na teren [...] , a także poprzez niezbadanie czy odległość miejsc parkingowych wskazanych przez inwestora spełnia normy odległościowe, o jakich mowa w § 19 rozporządzenia. [...] podaje, iż normy te nie są spełnione odnośnie usytuowania budynków [...] na działkach nr [...] oraz [...] , a ewentualne usytuowanie miejsc parkingowych zgodnie z wnioskiem inwestora powoduje oczywiste ograniczenia w nowej zabudowie w/w działek [...] . 6. Naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. § 323 ust. 1 rozporządzenia poprzez niezastosowanie sprowadzające się do niezbadania przez skarżony organ czy obiekt może oddziaływać na działkę nr [...] oraz [...] poprzez emitowanie na nią hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, co może stanowić zagrożenia dla ich zdrowia, a także uniemożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Organ nie zbadał także czy obiekt poprzez swoje powstanie może utrudnić spełnienie warunku z wyżej wskazanego przepisu przez nowe potencjalne obiekty projektowane przez [...] . Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 stycznia 2013 r. nr [...] , działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja pomimo swych wad formalnych posiada prawidłową analizę merytoryczną w zakresie przysługiwania wnioskującej [...] przymiotu strony postępowania w przedmiotowej sprawie - pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał przepisy, z których ewentualnego naruszenia mogłaby wynikać konieczność uwzględnienia w obszarze oddziaływania obiektu, działek nr [...] oraz [...] obr. [...] , należących do [...] , a treść uzasadnienia ponad wszelką wątpliwość udowadnia brak przysługiwania przymiotu strony postępowania skarżącej, w związku z niewystępowaniem działek nr [...] oraz [...] obr. [...] w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podaje bowiem: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Obszar oddziaływania obiektu został natomiast zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ww. ustawy następująco - "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Przepisami odrębnymi są przepisy tzw. techniczno-budowlane stanowiące bazę regulującą m.in. kwestie dotyczące usytuowania obiektów i urządzeń budowlanych. W przypadku obiektów budowlanych rolę ww. przepisów pełni m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które zawiera podstawowy zestaw wymogów, dotyczących usytuowania obiektów budowlanych. W sytuacji, gdy inwestor buduje zachowując odległości przewidziane w przepisach i brak jest normy prawnej, która mogłaby być naruszona przez projektowaną inwestycję, wówczas nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na sąsiednie nieruchomości. W odwołaniu [...] wskazuje na: ← potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiednich działek, ← nieustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego rozbieżności w tzw. linijkach światła, ← naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1a i 1b, ust. 4, §14 ust. l, § 18 i 19 ust. l pkt 3 rozporządzenia; przez błędne zastosowanie, ← nie zbadanie czy obiekt może oddziaływać na działkę nr [...] oraz [...] poprzez emitowanie hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie." Ponadto zarzuca "wadliwe określenie w sentencji decyzji obszaru oddziaływania inwestycji (m.in. poprzez nieodpowiadający prawdzie fałszywy dowód tj. 'linijkę światła'), oraz że (...) wzniesienie obiektu powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich w promieniu 20 m od okien tego budynku (działki nr......) wykluczając w jego promieniu wybudowanie parkingów dla większej ilości samochodów niż 60." Organ odwoławczy uznał, że zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z treści przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wyjątki od powyższych wymogów wskazane są w dalszej części przepisu. Jak wynika z projektu budowlanego, inwestycja polega na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącej kamienicy na działce nr [...] o wysokości 10,2 m do wysokości 14,55 m. Lokalizacja kamienicy od strony ul. [...] nie uległa zmianie. Z rysunku zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja została zlokalizowana w odległości: ← ok. 10 m od granicy dz. nr [...] i ok. 18 m od znajdującego się na tej działce budynku; ← ok. 13 m od granicy dz. nr [...] (którą oddziela ul. ......); ← ok. 15 m od granicy z dz. nr [...] (którą oddziela dodatkowo dz. nr.....). Z zawartej w projekcie budowlanym analizy przesłaniania i zacieniania (sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia) wynika, że projektowany obiekt rzuca w niewielkim stopniu cień na różne części działki nr [...] (w godzinach od 13°°- 17°°), w związku z tym nie ogranicza sposobu zagospodarowania działki nr [...] . Ponadto inwestycja nie ogranicza sposobu zagospodarowania działek skarżącej tj. dz. nr [...] (inwestycja usytuowana od strony północnej w stosunku do tej działki w odległości 10 m od granicy) jak i dz. nr [...] oddzielonej od działki inwestycyjnej istniejącą zabudową na działce [...] . Brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia argumentu, że opracowanie - linijka światła stanowi. "nieodpowiadający prawdzie fałszywy dowód". Powyższe, dodatkowo w świetle nieprzedstawienia opracowań sporządzonych przez uprawnioną osobę, podważających ww. materiał dowodowy, wpływa na uznanie braku podstaw do stwierdzenia niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami w zakresie jego usytuowania. Nie znajduje uzasadnienia argument ograniczenia możliwości usytuowania na działce nr [...] parkingu o liczbie stanowisk większej niż 60 w sąsiedztwie działki nr [...] objętej inwestycją. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa inwestycja (rozbudowa, przebudowa, nadbudowa) nie zmienia dotychczasowej możliwości zagospodarowania działki nr [...] gdyż istniejący budynek mieszkalny nie zmienił swojego usytuowania w stosunku do ulicy [...] , wzdłuż której usytuowane są (w tej samej linii zabudowy) również inne budynki mieszkalne. Nie znaleziono przepisów odrębnych, które byłyby naruszone usytuowaniem spornej inwestycji. Takich przepisów nie wskazał również odwołujący. Pozostałe przedstawione w treści odwołania argumenty dotyczą sfery merytorycznej postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie świadczą o istnieniu po stronie wnioskodawcy interesu prawnego uzasadniającego uznanie go za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie. Zarzuty natury merytorycznej, dotyczące spełnienia przez inwestycję przepisów technicznych nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Analiza obszaru oddziaływania obiektu, dokonana w sprawie w związku z analizą przysługiwania legitymacji stron postępowania, oparta była również na ww. przepisach. W związku z powyższym, należy uznać, że udowodniono w niniejszej sprawie brak przesłanki wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tej sytuacji organ obowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu ustalenie, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. - nie wpłynęła na treść decyzji. Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem sprawy z wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, które umarza wznowione postępowanie. Zdaniem Prezydenta Miasta K. okoliczność nieposiadania przez wnioskującego przymiotu strony postępowania skutkuje po wznowieniu postępowania, jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego. Stanowiska takiego nie podziela organ II instancji, ponieważ w przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a - co ma miejsce w niniejszej sprawie - organ rozpatrujący podanie, po wznowieniu postępowania, winien je zakończyć zgodnie z art. 151 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wyjaśnienie bowiem, czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Stwierdzenie natomiast, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy k.p.a. skutkować winno odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Powyższe znalazło również potwierdzenie w rozstrzygnięciu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, który decyzją (......) wydaną w dniu 2 czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 15 marca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Skarga na tę decyzję do WSA została oddalona wyrokiem z 24.01.2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1837/11). Reasumując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 4 listopada 2009 r., złożyła osoba nieposiadająca przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ustawy k.p.a., w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ wskazaną przesłanką wznowieniową jest art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) należy stwierdzić, że przesłanka ta się nie potwierdziła - zatem prawidłową formą rozstrzygnięcia jest decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 ust. 1 pkt 1 k.p.a.). Stwierdza się więc, iż w świetle poczynionych ustaleń zaskarżoną decyzję należało zreformować w trybie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy k.p.a. Z decyzją tą nie zgodziła się [...] i wniosła skargę do WSA w Krakowie, zarzucając decyzji: I. Rażące naruszenie przepisów postępowania mający bezpośredni wpływ na końcową konkluzję, a także uzasadnienie skarżonej decyzji polegające na naruszeniu art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania [...] , w tym, o jakich mowa w punkcie I i II uzasadnienia niniejszej skargi, a także poprzez nie rozpatrzenie zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, a to w związku z art. 79 § 1 i § 2 oraz art. 84 § 1 k.p.a. oraz nie zapewnieniu czynnego udziału [...] w każdym stadium postępowania, a w szczególności przed wydaniem skarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 9 oraz art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. samoistnie oraz w związku z art. 79 § 1 i § 2 oraz art. 84 § 1 k.p.a. II. Naruszenie prawa materialnego, w tym: 1. Naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez niezastosowanie względnie błędną wykładnię. 2. Naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie względnie błędne zastosowanie. 3. Naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z: ← § 13 ust. 1 i ust. 4 oraz § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny podlegać budynki oraz ich usytuowanie zwanego dalej "rozporządzeniem" ← § 14 ust. 1 i § 18 rozporządzenia ← § 323 ust. 1 rozporządzenia poprzez nie zastosowanie względnie błędne zastosowanie. Na uzasadnienie przytoczonych zarzutów skarżąca wskazała między innymi, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do jej zarzutów zawartych w odwołaniu (mylnie nazywanym zażaleniem). W szczególności nie odniósł się do zarzutu wadliwego określenia obszaru oddziaływania inwestycji "m.in. poprzez nieodpowiadający prawdzie fałszywy dowód tj. tzw. linijkę światła"; dalej organ nie ustalił czy obiekt oddziałuje w myśl art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. l oraz § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia na działki nr nr [...] "poprzez m.in. brak możliwości usytuowania parkingów na ponad 60 samochodów w odległości mniejszej niż 20 metrów od okien obiektu (inwestycja przeznaczona jest na pobyt stały ludzi), a także ich zacienienie, co może ograniczyć ich sposób zagospodarowania w szczególności brak wskazania czy ewentualna nowa inwestycja [...] na powyższych działkach mogłaby nie spełniać norm określonych w rozporządzeniu na skutek wzniesienia obiektu" Nadto organ nie odniósł się do podnoszonego przez [...] argumentu, iż na stronie 8 uzasadnienia skarżonego orzeczenia organu I instancji organ ten przytacza obszernie uzasadnienie postanowienia z 10 sierpnia 2012 r. Wojewody [...] , w którym ten zarzucił mu, iż: "brak w aktach dowodów świadczących o zasadach i sposobie przeprowadzenia analizy dotyczącej określenia obszaru oddziaływania projektowanych obiektów i wniosków z niej wyciągniętych. Brak jest bezspornego dowodu na to, że projektowana inwestycja nie oddziałuje na teren nieruchomości stanowiących własność wnioskującej [...] ". [...] podnosił, iż "obiekt oddziałuje w sposób określony w art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego (w związku z § 13 ust. l pkt la i Ib rozporządzenia) na działkę nr [...] , albowiem odległość obiektu od granic tej działki w miejscach jej zacienienia (między ramionami kąta 60° wyznaczonymi dla potencjalnie zlokalizowanej na tej działce inwestycji....) wynosi mniej (tj. 13 metrów) niż jego wysokość czyli wysokość przesłaniania tj. 14,5 metra). Zdaniem skarżącej "stwierdzenie organu I instancji zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, iż w jego ocenie spełniony jest warunek określony w § 13 ust. 1 rozporządzenia nie odnosi się do kwestii ewentualnego spełnienia tego warunku w przypadku gdyby np. [...] zamierzało zbudować w granicach działki nr [...] budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, posiadający okna na poziomie gruntu, lecz do spełnienia tego warunku przez obiekt inwestora (powyższe wynika wprost z tzw. linijki światła dostarczonego przez inwestora gdzie zaznaczono jedynie kąt przesłaniania dla tego obiektu, a nie potencjalnych obiektów na działce..... Ponieważ oceniany obiekt ogranicza taką możliwość inwestycyjną poprzez zacienienie fragmentu działki nr [...] w sposób wykluczający możliwość zbudowania przez [...] obiektu, o jakim powyżej, a poprzez to ograniczający możliwości zagospodarowania działki nr [...] ; [...] jest stroną tego postępowania. Powyższe wątpliwości [...] zgłaszało na piśmie, a organ pominął je milczeniem nie ustosunkowując się do nich w żaden sposób co powielił skarżony organ II instancji. [...] podnosiło, iż niezależnie od powyższego zarzutu organ I instancji nie zbadał wielokrotnie podnoszonych rozbieżności pomiędzy dwoma opracowaniami tzw. "linijki światła" dostarczonych organowi przez inwestora (patrz załącznik do pisma z 19 listopada 2010 r. KC-zzn/303w/201/n. Co więcej skarżony Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji uznał, iż dla zarzutu [...] "brak jakiegokolwiek potwierdzenia" nie przeprowadzając zarazem analizy rozbieżności pomiędzy dwoma dokumentami wskazanymi przez [...] a dostarczonymi przez tego samego inwestora tj. "linijkami światła". Jako rażące naruszenie prawa w tym kontekście należy uznać pominięcie milczeniem (w tvm nie rozpatrzenie nawet zgłoszonego przez [...] wniosku dowodowego) następującego fragmentu odwołania [...] : "Niezależnie od powyższego inny dokument dostarczony przez tego samego inwestora do skarżonego organu (znany mu więc z urzędu), a powoływany wielokrotnie przez [...] podważa wiarygodność analizowanej i przyjętej bez zastrzeżeń przez skarżony organ "tzw. linijki światła". W takim przypadku organ winien zweryfikować oba dokumenty i ustalić samodzielnie stan faktyczny tj. sposób zacienienia terenu przez wznoszony obiekt, szczególnie iż drugie opracowanie wskazuje na dużo większe oddziaływanie wznoszonego obiektu na sąsiednie działki (w tym działkę.....) poprzez ustalenie znacznie większego obszaru zacienienia. Nie przeprowadzenie przez skarżony organ postępowania w celu wyjaśnienia tych rozbieżności oraz nie zlecenie niezależnemu od inwestora specjaliście wykonania ekspertyzy w tym zakresie; jest zdaniem [...] ; rażącym naruszeniem prawa. [...] podnosi, iż empirycznie zbadane przez nią zacienienie działki nr [...] o godz. 12M w dniu równonocy 21 września br. sięgało 9 metrów w głąb tej działki. Powyższe wskazuje, iż faktyczne zacienienie tej działki powstałe w wyniku wybudowania obiektu (jeszcze całkowicie nie skończonego) jest większe niż w obu opracowaniach (różnice wynoszą odpowiednio 6 lub 10 metrów). W tym miejscu [...] wnosi o przeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z opinii biegłego na okoliczność faktycznego wpływu obiektu na okoliczne działki w zakresie ich zacienienia". Brak wyjaśnienia przez skarżone organy powyższej kwestii w sposób oczywisty, zdaniem skarżącej, naruszył szereg przepisów k.p.a. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż przy stwierdzeniu przez skarżony organ, iż obiekt zacienia działkę [...] nie sposób uznać, iż skarżąca nie jest stroną w takim postępowaniu, albowiem ewentualne późniejsze ustalenia organu, co do zakresu tego oddziaływania, a w szczególności zaistnienia lub nie przesłanek, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury powinno odbywać się z czynnym udziałem stron (mogących np. podważać dostarczone przez inwestora dokumenty i opracowania oraz zgłaszać np. wnioski dowodowe) i nie powinno mieć wpływu na przyznanie im lub odebranie przymiotu strony w samym postępowaniu, a w szczególności przed rozstrzygnięciem podnoszonych przez taki podmiot wątpliwości (jak w naszym przypadku - organ nie przeprowadził żadnego nowego postępowania dowodowego w zakresie zgłoszonych przez .....wątpliwości). [...] wskazała na brak dokumentu tzw. "linijki światła" opracowanej dla potencjalnych obiektów zlokalizowanych na działkach [...] i [...] z którego by wynikało, iż dla tych inwestycji sposób oddziaływania obiektu inwestora nie ogranicza ich powstania (taka analiza winna uwzględniać także oddziaływanie innych obiektów w pierzei ul. [...] dla wykazania czy np. taki obiekt usytuowany naprzeciwko nowego obiektu inwestora przy granicy działki nr [...] z oknami na parterze pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi ma zapewnione światło słoneczne przez co najmniej 3 godziny. [...] podnosiła także brak podstawy faktycznej (w materiale dowodowym zgromadzonym przez skarżony organ); do dokonanego ustalenia, iż w przypadku inwestycji objętej postępowaniem mamy do czynienia z "zabudową śródmiejską", o jakiej mowa w § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia, albowiem takie ustalenie winno wynikać z planu miejscowego, względnie przy jego braku z decyzji lokalizacyjnej. Analiza urbanistyczna bliskiego otoczenia działki nr [...] wskazuje na peryferyjny - rozproszony charakter zabudowy (budynki wolnostojące....). Tego typu zabudowa nie jest charakterystyczna dla zabudowy śródmiejskiej. [...] podnosiła, iż wzniesienie obiektu ze względu na jego przeznaczenie dla stałego pobytu ludzi powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich w promieniu 20 m od okien tego budynku ze względu na przepisy zawarte w § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Tak wyznaczony teren oddziaływania obejmuje, co oczywiste działki [...] , w tym działki nr nr [...] , wykluczając w jego promieniu wybudowanie parkingów dla większej ilości samochodów niż 60. [...] podnosiło w odwołaniu od postanowienia organu I instancji jak i w piśmie z 24 lutego, iż bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji poprzez działkę nr [...] tymczasem uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie odnosi się do oczywistego oddziaływania inwestycji na tę działkę i to pomimo podniesienia przez [...] na piśmie tego zarzutu. [...] podnosiło w odwołaniu, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji brak także ustosunkowania się do pisma [...] z 20 grudnia 2010 r., a także uczynionych w tym zakresie zarzutów w odwołaniu od poprzedniego postanowienia, w których podniesione jest, iż dojazd do miejsc parkingowych dla projektowanego obiektu inwestor przewidywał (wobec braku innego dostępu do drogi publicznej) poprzez teren [...] (m.in. działka nr....), co wprost wskazuje, że [...] miało w postępowaniu przymiot strony (art. 28 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1, 18 i 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). [...] podnosiło, iż inwestor nie zapewnił miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Ponadto [...] wnosiło o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron oraz J.R. (ul.......) w celu wykazania fikcyjności umowy oraz braku dostępu z drogi publicznej do rzekomych miejsc parkingowych, o jakich mowa w umowie z 26 października 2009 r. (dostęp taki jest jedynie możliwy poprzez teren.....). Powyższych wniosków dowodowych skarżone organy nawet nie rozpoznały, pomijając w uzasadnieniu skarżonych orzeczeń powyższa tematykę w całości. Skoro warunkiem koniecznym do wydania decyzji pozwolenia na budowę jest zapewnienie miejsc parkingowych w ramach realizowanej inwestycji, a miejsca te w niniejszej sprawie usytuowane mają być przy granicy terenu należącego do [...] oraz projektowany dojazdu do miejsc parkingowych dla inwestycji planowany jest przez teren [...] (m.in. działka nr......), to [...] miało w postępowaniu przymiot strony (art. 28 ust. 1 ustawy w zw. z § 14 ust. 1 oraz § 18 rozporządzenia), albowiem miejsca parkingowe mają być zgodnie z prawem usytuowane na terenie inwestycji, co przesądza zdaniem skarżącej, iż "zapewnienie" miejsc parkingowych oznacza umożliwienie do nich dojazdu, a więc dojazdu do części inwestycji. Skoro taki dojazd inwestor wskazuje przez teren [...] to oznacza, iż ten teren wchodzi w skład inwestycji lub, co najmniej inwestycja oddziałuje na teren uczelni poprzez ograniczenia w nowej zabudowie spowodowane umiejscowieniem miejsc parkingowych zgodnie z wnioskiem inwestora (....jest stroną). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy [...] przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a w konsekwencji, czy strona skarżąca jest legitymowana do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie. Należy zgodzić się z Wojewodą [...] , iż ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, który stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Ten ostatni przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i nie mógł zostać przez organy administracji naruszony. Powołany art. 28 ust. 2 prawa budowlanego jako kryterium uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę wprowadza bycie właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego jako "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy wziąć pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (wyrok z dnia 9 października 2007 r., sygn. II OSK 1321/06, LEX nr 347949). Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem okoliczności przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego (wyrok z dnia 1 marca 2012 r., sygn. II OSK 282/12, LEX nr 1292702). Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje inwestycję polegającą na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie istniejącej kamienicy - budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K. Budynek ten - wcześniej dwukondygnacyjny - ma zostać podwyższony o dwie dodatkowe kondygnacje, na których znajdować się będą dwa mieszkania trzypokojowe. Ponadto inwestycja ma obejmować rozbudowę, dobudowę nadziemnej części obiektu o ok. 3 m. w głąb działki (na wysuniętych ścianach piwnic) oraz nadbudowę kominów w sąsiednich budynkach na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K. W tym kontekście nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny podlegać budynki oraz ich usytuowanie. Powołany przepis rozporządzenia przewiduje sytuowanie miejsc parkingowych w określonej odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego stanowiąc, że w przypadku parkingu obejmującego ponad 60 stanowisk postojowych jego odległość od takiego budynku musi wynosić co najmniej 20 metrów. Już z samego wyrzeczenia decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że planowana inwestycja obejmuje rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] . Skoro budynek już wcześniej był budynkiem mieszkalnym, to nadbudowa dwóch dodatkowych kondygnacji mieszkalnych nie spowoduje zmiany odległości wynikających z § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a w szczególności nie zwiększy tych odległości i nie spowoduje dodatkowych ograniczeń co do możliwości umiejscowienia parkingu na działkach nr nr [...] należących do strony skarżącej. Niezależnie od powyższego, budynek przy ul. [...] jest jednym z wielu budynków wielorodzinnych, które razem tworzą zwarta zabudowę pierzejową tej części ulicy [...] . Kwestia zachowania wymogów, o których mowa w § 13 rozporządzenia została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że projektowana inwestycja nie ogranicza sposobu zagospodarowania działki nr [...] ani działki nr [...] , bowiem sam fakt, iż projektowany obiekt będzie rzucał cień na inną działkę nie przesądza, że ta inna działka znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W skardze podniesiono między innymi: "Ponieważ oceniany obiekt ogranicza taką możliwość inwestycyjną poprzez zacienienie fragmentu działki nr [...] w sposób wykluczający możliwość zbudowania przez [...] obiektu, o jakim powyżej, a poprzez to ograniczający możliwości zagospodarowania działki nr [...] ; [...] jest stroną tego postępowania". Odnosząc się do powyższego cytatu należy wyjaśnić, że działka [...] nie należy do [...] (k. 36 akt administracyjnych dotyczących pozwolenia na budowę), a ponadto działka ta została uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciele zostali uznani za strony postępowania (k. 42 powołanych akt administracyjnych). Ponadto organ I instancji słusznie zwrócił uwagę na ust. 4 § 13 rozporządzenia, zgodnie z którym odległości wynikające z ust. 1 pkt 1 tego paragrafu mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Wbrew zarzutom skargi pojęcie "zabudowy śródmiejskiej" nie musi wynikać z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też z decyzji lokalizacyjnej. Określenie to zostało zdefiniowane w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jako zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. W ocenie Sądu obszar, na którym położona jest przedmiotowa inwestycja ma cechy tak zdefiniowanej zabudowy śródmiejskiej, a zatem § 13 ust. 4 rozporządzenia może znaleźć tu zastosowanie. Należy również zwrócić uwagę, że dokonując oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia ograniczeń, jakie jej realizacja może nieść dla nieruchomości znajdujących się w jej otoczeniu nie sposób przeanalizować wszystkich możliwych sposobów zagospodarowania tych okolicznych nieruchomości. Strona skarżąca z jednej strony podnosi, że na swoich działkach nie będzie mogła wybudować parkingu na więcej niż 60 samochodów, z drugiej zaś powołuje się na hipotetyczny zamiar zabudowania działki nr [...] budynkiem z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, posiadającym okna na poziomie gruntu. Zarzut braku dokumentu tzw. "linijki światła" opracowanej dla potencjalnych obiektów zlokalizowanych na działkach nr [...] , z którego by wynikało, iż dla tych inwestycji sposób oddziaływania obiektu inwestora nie ogranicza ich powstania nie może zostać uwzględniony, skoro w chwili obecnej skarżący nie jest w stanie określić choćby przybliżonych parametrów tych "potencjalnych obiektów", w szczególności ich usytuowania w granicy działek, przeznaczenia itp. Odnosząc się do zarzutu pominięcia dokumentu określającego "linijkę światła" dołączonego do wniosku o wznowienie należy wskazać, że dokument ten jest kopią bardzo złej jakości i z tego powodu jest niemal zupełnie nieczytelny. Nie sposób na jego podstawie przyjąć, że dotyczy tej samej inwestycji co objęta decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r., nie wiadomo również kto dokument ten sporządził. W ocenie Sądu tego rodzaju dowód (trudno go nazwać dokumentem) nie może podważyć wiarygodności opracowania określonego jako Analiza przesłaniania i zacieniania (k. 53 projektu budowlanego), tym bardziej, że opracowanie to zostało sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego rola organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę sprowadza się do zbadania kompletności projektu budowlanego pod względem formalnym i w przypadku stwierdzenia kompletności przedłożonego projektu organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Z tych względów zarzut, o którym mowa nie mógł odnieść skutku. Organy prowadzące wznowione postępowanie nie miały obowiązku czynić dodatkowych ustaleń w zakresie ewentualnych nieprawidłowości w analizie nasłonecznienia i zacienienia znajdującej się w projekcie budowlanym. Zarzut, iż strona skarżąca "bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji poprzez działkę nr [...] ", a "uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie odnosi się do oczywistego oddziaływania inwestycji na tę działkę" również nie mógł zostać uwzględniony, bowiem w postępowaniu nie ustalono jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] w związku z planowaną inwestycją. W kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla objętej postępowaniem inwestycji należy wskazać, że w dniu 26 października 2009 r. inwestor wydzierżawił od J.R. dwa miejsca parkingowe położone na działce przy ul. [...] (umowa dzierżawy - k. 62 akt administracyjnych w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę). Z faktu tego nie wynika w żaden sposób ograniczenie w sposobie użytkowania nieruchomości stanowiących własność [...] , ani też zarzucane w skardze naruszenie § 14, § 18 i § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Pierwszy z omawianych przepisów nakłada obowiązek zapewnienia inwestycji odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, § 18 obowiązek zapewnienia miejsc postojowych w ilości odpowiadającej ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy, zaś § 19 - o czym już wcześniej była mowa - wprowadza obowiązek zachowania pewnych odległości pomiędzy lokalizacją parkingu i pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W żaden sposób nie można zgodzić się ze skarżącym, iż lokalizacja miejsc parkingowych na działce zabudowanej budynkiem przy ul. [...] czyni tę nieruchomość terenem inwestycji. To samo należy odnieść do nieruchomości [...] , przez które miałby przebiegać dojazd do miejsc parkingowych. Na żadnej z tych nieruchomości nie są planowane roboty budowlane, a to właśnie jest podstawowe kryterium określania granic terenu inwestycji. W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji również naruszenie § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym "Budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach". Biorąc pod uwagę, że mieszkalne przeznaczenie obiektu po zakończeniu inwestycji zasadniczo nie ulegnie zmianie, gdyż pojawią się tylko dwa dodatkowe lokale mieszkalne, brak jest podstaw by zakładać, że poziom hałasu wzrośnie w sposób tak znaczny, że będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia innych użytkowników lub utrudniał im pracę, odpoczynek i sen. Jak wynika z powyższego w zaskarżonej decyzji, a także w poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. przeanalizowano w sposób szczegółowy przepisy szczególne, z których mogłoby ewentualnie wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomość należących do [...] . Nieodniesienie się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów, nawet jeżeli stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Wbrew bowiem tym zarzutom organy rozstrzygające niniejszą sprawę doszły do prawidłowego wniosku, że stronie skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego skargę wniesioną w powyższej sprawie jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.