II SA/Kr 362/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 5 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Pismem z dnia 15 maja 2018 r. (wpływ do organu w dniu 17 maja 2018 r.) Wójt Gminy Z. wniósł do Starosty [...] o kontrolę i wznowienie postępowania, a w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] nr: [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.:"Budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: gazową, wodną, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, kanalizacji deszczowej z podziemnymi zbiornikami czasowej retencji wód opadowych, budowa dojść i dojazdu na działce nr [...] w miejscowości Z. , gmina Z.". Organ podał, że podstawą jego działania są informacje od zaniepokojonych mieszkańców Sołectwa [...] w Z. oraz własność sąsiedniej nieruchomości nr [...] obr. [...] zagospodarowanej pod plac zabaw i boisko. Starosta [...] postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. znak: [...], sprostowanym postanowieniami z dnia 27 września 2018 r. znak: [...] i 2 listopada 2018 r. znak: [...], na podstawie 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. Jako powód wskazał brak zachowania przez stronę miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż informację o wydaniu decyzji z dnia 24 stycznia 2018 r. Wójt Gminy Z. powziął w dniu jej doręczenia tj. 5 lutego 2018 r., a wniosek o wznowienie wpłynął do organu w dniu 17.05.2018 r. Zatem miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął w dniu 6.03.2018 r. Na postanowienie z dnia 6 września 2018 r., sprostowane postanowieniem z dnia 27 września 2018 r. oraz z dnia 2 listopada 2018 r., zażalenie złożył Wójt Gminy Z.. Organ zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie: art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. znak: [...], w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że postępowanie w sprawie inwestycji budowalnej przy ul. [...] w Z. powinno zostać wznowione na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; 2. art. 7 w związku z art. 77 i art. 79a K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkującego błędnym przyjęciem, iż: a. Starosta [...] w sposób uprawniony "czekał" na rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez Gminę Z. w dniu 15 maja 2018 r., w sytuacji gdy wprost już w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r. organ ten wskazał, że jest mu znane negatywne stanowisko Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 stycznia 2018 r. b. został przekroczony termin określony w art. 148 K.p.a., w sytuacji, gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dopiero wskutek otrzymanej w dniu 23 kwietnia 2018 r. dokumentacji od Starosty [...] możliwe było ustalenie, iż Gmina Z. błędnie nie została uznana za stronę postępowania w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę, a organ ten zaniechał wezwania Gminy Z. o złożenie dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie, 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak uprzedzenia Gminy Z. o zebraniu w sprawie materiału dowodowego i zamiarze wydania zaskarżonego postanowienia; 4. art. 124 k.p.a poprzez: a. określenie jako daty wydania zaskarżonego postanowienia z dnia 6 sierpnia 2018 r. w sytuacji, gdy według wiedzy Gminy Z. w tej dacie zaskarżone postanowienie nie zalegało w aktach sprawy, a zatem nieznana jest data rzeczywistego wydania zaskarżonego postanowienia; b. powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na "podanie złożone w dniu 15 marca 2018 r.", jako że w takiej dacie Gmina Z. żadnego podania do Starosty [...] nie składała. Wobec oparciu o powyższe Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda postanowieniem z dnia 5 lutego 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia 6 września 2018 r. znak: [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora M. K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że strona domaga się wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 148 k.p.a. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i z tej przyczyny domaga się jego wznowienia, przysługuje jej prawo złożenia podania o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Analiza akt sprawy wykazała, że Wójt Gminy Z. w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nr: [...] z dnia 24.01.2018 r. nie był stroną tego postępowania. Niemniej jednak przedmiotowa decyzja została doręczona Wójtowi Gminy Z. w dniu 5.02.2018 r. Tak więc, znajdujące się w aktach sprawy dowody jednoznacznie wskazują, iż wnioskodawca dowiedział się o spornej decyzji w dniu 5.02.2018 r. Zatem termin złożenia wniosku o wznowienie upłynął w dniu 5.03.2018 r. Pismo Wójta Gminy Z. z 15.05.2018 r., uznane przez organ I instancji za wniosek o wznowienie postępowania, złożono w dniu 17.05.2018 r., a więc po upływie terminu. Wojewoda uznał, że zarzuty sformułowane w zażaleniu posiadają znamiona skargi na bezczynność organu I instancji w toczącym się postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że organ II instancji badał już sprawę w tym zakresie i zakończył postępowanie o bezczynność postanowieniem znak: [...] z dnia 18.09.2018 r. odmawiającym stwierdzenia bezczynności organu I instancji w toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do kolejnego zarzutu zażalenia tj. braku wyjaśnienia stanu faktycznego skutkującego błędnym przyjęciem, iż został przekroczony termin określony w art. 148 K.p.a. Wojewoda wskazał, że jest on bezzasadny. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 12.07.2017 r. Wójt Gminy Z. wydał decyzję znak: [...] zezwalającą na lokalizację zjazdu indywidualnego w km 1+ 164 drogi gminnej publicznej nr: [...]" (działka nr [...], [...] - ul. [...]) do projektowanej zabudowy na działkach nr: [...] obręb [...] oraz zatwierdził załącznik graficzny obrazujący planowane zagospodarowanie przedmiotowej działki (karta [...], [...], [...], [...] projektu budowlanego). W ocenie organu odwoławczego, decyzja dostarczona Wójtowi Gminy Z. w dniu 5.02.2018 r. zawierała wystarczający zasób informacji, tzn. rodzaj planowanej inwestycji, nr działki na której jest planowana, nazwę miejscowości oraz gminę w której się znajduje, do stwierdzenia przez wnioskującego, iż inwestycja ta, to ta sama, której załącznik graficzny Wójt Gminy Z. zatwierdził przy decyzji znak: [...] z 12.07.2017 r. Wnioskujący posiadając wiedzę odnośnie wydanej przez organ I instancji decyzji, jak również znając w tej dacie lokalizację i zakres planowanej inwestycji, mógł bezsprzecznie ocenić, czy w jego opinii, jego interes prawny jest zagrożony i w terminie wynikającym z przepisów art. 148 § 2 k.p.a. skorzystać z przysługującego mu prawa, czego nie uczynił. Co do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., wskazano, że analiza sprawy wykazała, że w aktach brak jest dokumentów, o których wnioskujący nie miałby wiedzy na etapie poprzedzającym wydanie przez organ I instancji postanowienia z 6 września 2018 r. Nadto z powołanego przepisu nie wynika, aby organ był zobligowany do informowania stron postępowania o zamiarze wydania orzeczenia w sprawie. Odnośnie zarzutów zawartych w pkt 4 zażalenia stwierdzono, że postanowieniami z dnia 27.09.2018 r. znak: [...] i 2.11.2018 r. znak: [...] wydanymi na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Starosta [...] sprostował oczywiste omyłki pisarskie postanowienia. W ocenie Wojewody postanowienie Starosty [...] znak: [...] z dnia 6.09.2018 r. odmawiające wznowienia postępowania zostało podjęte w oparciu o udowodniony stan faktyczny i prawny oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami, w związku z czym należy uznać je za prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wójt Gminy Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody jak i poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia 6 września 2018 r. oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz Gminy Z. kosztów postępowania sądowego. Skarżąca gmina zarzuciła: naruszenie prawa procesowego to jest art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 1 pkt 1 k.p.a. i w związku z art. 144 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia 5 lutego 2019 r. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 6 września 2018 r. w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że postępowanie w sprawie inwestycji budowlanej przy ul. [...] w Z. powinno zostać wznowione na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., naruszenie prawa procesowego to jest art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego i brak wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkującego błędnym przyjęciem, iż: a. został przekroczony termin określony w art. 148 K.p.a., w sytuacji, gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dopiero wskutek otrzymanej w dniu 23 kwietnia 2018 r. dokumentacji od Starosty [...] możliwe było ustalenie, iż Gmina Z. błędnie nie została uznana za stronę postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a organ ten zaniechał wezwania Gminy Z. do złożenia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie, b. decyzja dostarczona Wójtowi Gminy Z. w dniu 5 lutego 2018 r. zawierała wystarczający zasób informacji do bezsprzecznego ustalenia, czy interes prawny Gminy Z. planowaną inwestycją budowlaną jest zagrożony, c. wydanie decyzji przez Wójta Gminy Z. z dnia 12 lipca 2017 r. znak: [...] o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego do projektowanej zabudowy umożliwiło dokonanie oceny, czy interes prawny Gminy Z. planowaną inwestycją budowlaną jest zagrożony, naruszenie prawa procesowego art. 10 § 1, art. 79a K.p.a. poprzez uznanie, że brak uprzedzenia Gminy Z. o zebraniu w sprawie materiału dowodowego i zamiarze wydania zaskarżonego postanowienia nie stanowi naruszenia tej regulacji, bowiem przepis ten nie obliguje organu do informowania strony o zamiarze wydania orzeczenia w sprawie. W treści skargi gmina podniosła także, że w zażaleniu wskazywała na okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji powołuje się na "podanie złożone w dniu 15 marca 2018 r." (str. 3 pierwszy akapit postanowienia), które Gminie Z. nie jest znane, jako, że w takiej dacie Gmina Z. żadnego podania do Starosty [...] nie składała. Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu nie zajął żadnego stanowiska w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie widząc podstaw do jego zmiany z powodu argumentów podnoszonych w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej "p.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga okazała się bezzasadna. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała bowiem, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Wojewody z dnia 5 lutego 2018 r. znak: [...], którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia 6 września 2018 r. znak: [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w Z.. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca gmina dochowała miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. nr: [...] Ocenę zasadności zaskarżonego aktu i podniesionych w skardze zarzutów należy poprzedzić uwagami o charakterze ogólnym. Instytucja wznowienia postępowania służy umożliwieniu ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano dotknięte jest jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jedną z takich wad jest sytuacja kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). To właśnie tę wadę powołała w złożonym wniosku skarżąca gmina. Treść żądania i wskazana podstawa wznowienia są wiążące dla organu. Przed wznowieniem postępowania i zbadaniem zasadności zgłoszonej przesłanki, rozpoznający wniosek organ administracji powinien ustalić zaistnienie w sprawie wymaganych przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, mogących stanowić przeszkody do wznowienia, jak też terminowość złożenia podania, gdy wznowienie następuje na wniosek. Wystąpienie negatywnych przesłanek, jak i uchybienie terminowi do zgłoszenia żądania w tej materii tamuje bowiem drogę do prowadzenia tego postępowania. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu ustalenie wyżej opisanych okoliczności formalnych, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są to czynności procesowe, lecz mają charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, a także B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia podania, jak i przesłanki podmiotowe (np. legitymację wnioskodawcy, jego zdolność procesową) oraz przedmiotowe (wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, istnienie sprawy administracyjnej, decyzji ostatecznej, właściwość organu), ewentualnie tamujące drogę do merytorycznego rozpatrzenia żądania, czyli uzasadniające odmowę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2013 r., II OSK 324/12). Jedną z podstawowych kwestii wymagających zbadania na tym etapie postępowania jest zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie, która to kwestia jest kluczowa w niniejszej sprawie. Zauważyć wypada, że art. 148 k.p.a. dokonuje rozróżnienia daty początkowej terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania w zależności od przesłanki wznowienia. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona nie brała udziału w sprawie bez swej winy) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza natomiast możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W związku z tym strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Zachowanie powyższego terminu musi być zatem udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został zachowany przez stronę (por. wyrok NSA z 16 października 1998 r., III SA 2802/97). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy podzielić należy ocenę Wojewody, jak też Starosty [...], że w niniejszej sprawie wniesienie podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu. Analiza akt sprawy wykazała, że Wójt Gminy Z. w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 24 stycznia 2018 r. znak: [...] nie był stroną tego postępowania. Niemniej jednak przedmiotowa decyzja została doręczona Wójtowi Gminy Z. w dniu 5 lutego 2018 r., co wynika z rozdzielnika do tej decyzji, jak również ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 112 i 110 akt organu I instancji). Tak więc, znajdujące się w aktach sprawy dowody jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca dowiedział się o spornej decyzji już w dniu 5 lutego 2018 r. W tej sytuacji termin złożenia wniosku o wznowienie upłynął w dniu 5 marca 2018 r., zgodnie bowiem z art. 57 § 3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Natomiast pismo Wójta Gminy Z. z dnia 15 maja 2018 r., uznane przez organ I instancji za wniosek o wznowienie postępowania, złożono dopiero w dniu 17 maja 2018 r., a więc po upływie terminu. Odnosząc się do zarzutów skargi sprowadzających się do twierdzeń gminy, że dowiedziała się o spornej decyzji dopiero wskutek otrzymanej w dniu 23 kwietnia 2018 r. dokumentacji od Starosty [...], bowiem decyzja dostarczona Wójtowi Gminy Z. w dniu 5 lutego 2018 r. nie zawierała wystarczającego zasobu informacji do bezsprzecznego ustalenia czy interes prawny Gminy Z. jest zagrożony planowaną inwestycją budowlaną, Sąd uznał je w świetle powyższych wywodów ogólnych oraz stanu faktycznego sprawy za nieuzasadnione. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05 (publ. CBOSA), że "Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja" oraz w wyroku NSA z dnia 18 września 2014 r., II OSK 674/13 (LEX nr 1664450): "Zwrot «strona dowiedziała się o decyzji» należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał, oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy". Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu II instancji, że w dniu 5 lutego 2018 r. doręczono skarżącej gminie sporną decyzję z dnia 24 stycznia 2018 r., która zawierała wystarczający zasób informacji tzn. rodzaj planowanej inwestycji, nr działki na której jest planowana, nazwę miejscowości oraz gminę w której się znajduje, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że w tym dniu strona dowiedziała się o decyzji. Podzielić przy tym należy stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że o zachowaniu terminu do wznowienia postępowania nie rozstrzyga chwila powstania świadomości prawnej relewantności określonego dowodu lub zdarzenia. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują na uchybienie przez skarżącą gminę miesięcznego terminu na wystąpienie z żądaniem wznowienia postępowania, co czyni zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. niezasadnym. Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. 7, 77 k.p.a. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest jasny, nawet oczywisty i w związku z tym nie wymagał dalszego wyjaśnienia, a jedynie oceny, czego organ dokonał. Organy administracyjne mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zasady te nie mają jednak charakteru bezwzględnego. Bezwzględne ich stosowanie prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia postępowania z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 i 79a k.p.a. k.p.a. nie może być gołosłowny, tj. skarżąca gmina powinna wykazać, że wobec naruszenia tego przepisu nie złożyła konkretnego wniosku dowodowego czy nie wskazała na nową okoliczność w sprawie. Wobec faktu, że gmina nie podniosła nowych zarzutów na etapie postępowania sądowego ani nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych zarzut ten, w ocenie Sądu, jest nie uzasadniony. Nadto organ nie mógł wskazać przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane (art. 79a k.p.a.) wobec faktu, że stan faktyczny sprawy został w pełni wyjaśniony. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło w sposób wyczerpujący zbadać wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą tak, aby stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowej subsumcji przepisów prawa. Zebrany w ten sposób materiał dowodowy został poddany analizie. Efekt dokonanych ustaleń znalazł odzwierciedlenie w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W kwestii poruszonego zarzutu nie odniesienia się przez Wojewodę do zarzutu zażalenia co do powoływania się przez organ I instancji na "podanie złożone w dniu 15 marca 2018 r.", którego Gmina Z. nie składała wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda wyjaśnił odnośnie zarzutów zawartych w pkt 4 zażalenia, że postanowieniami z dnia 27.09.2018 r. znak: [...] i 2.11.2018 r. znak: [...] wydanymi na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Starosta [...] sprostował oczywiste omyłki pisarskie postanowienia. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że pismo "z dnia 15 marca 2018 r." jest "pismem z dnia 15 maja 2018 r." uznanym przez organy jako podanie o wznowienie, a zaszła tu jedynie oczywista omyłka pisarska sprostowana postanowieniem z dnia 2.11.2018 r. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.