II SA/Kr 370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. G.M.-W. sprawy ze skargi A. spółka z o.o. spółka komandytowa w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A. spółka z o.o. spółka komandytowa w K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 18.08.2014r., nr [...], znak [...], po rozpoznaniu wniosku [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budowa zjazdu z ul. P.) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...] (część) obr. [...], a w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul. P. w K.. Od tej decyzji odwołanie wnieśli: 1) J. D. i Z. D. 2) współwłaściciele działki nr [...] obr. [...], mieszkańcy budynku przy ul. P. w K. 3) Wspólnota Mieszkaniowa ul. P. w K. 4) Klub [...] w K.. Decyzją z dnia 20.10.2014 r., znak [...] po rozpatrzeniu odwołania J. D., Z. D., Współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...], Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. w K., Klubu [...] w K. od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Tego samego dnia, tj. 20.10.2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. w K., Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18.08.2014r., nr [...], znak [...], postanowieniem znak [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...]. Rozstrzygnięcie Kolegium zostało oparte na stwierdzeniu, że złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. P. w K. jak również Wspólnotę Mieszkaniową w K. - współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] odwołania nie mają cechy dopuszczalności, albowiem nie pochodzą od stron postępowania. Wskazano, że odwołanie służy stronie, zatem należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a.. Kolegium w pełni poparło wywody prawne Prezydenta Miasta przedstawione w obszernych pismach skierowanych do obydwu podmiotów. W pismach tych wyjaśniono, że status strony postępowania nie wynika z faktycznego zainteresowania w konkretnej treści decyzji, lecz z własnego interesu prawnego, tj. praw i obowiązków posiadanych przez określony podmiot. Wskazano dalej, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są, co do zasady, właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, ale mogą to być także właściciele (użytkownicy wieczyści) działek, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, lecz pozostają w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym przeprowadzono więc stosowną analizę, badając podnoszone przez Wspólnoty Mieszkaniowe: zasięg uciążliwości spowodowanej projektowaną inwestycją w aspekcie zmniejszenia komfortu zamieszkania, dostępu do mediów, dostępności komunikacyjnej, ochrony zieleni. Wyniki podjętych działań pozwoliły na przyjęcie, iż zasięg uciążliwości nie przekracza wyznaczonego terenu inwestycji. Brak więc – zdaniem organu - podstaw prawnych, by rozszerzać krąg podmiotów uczestniczących w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy na rzecz Wnioskodawcy. D. K., jeden ze współwłaścicieli działki nr [...], złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie SKO. W skardze podniósł, że wraz z pozostałymi współwłaścicielami działki nr [...] obr. [...], będącymi jednocześnie mieszkańcami położnego na tej działce budynku przy ul. P. nr [...] w K., złożył odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Tymczasem w skarżonym postanowieniu wskazano, że odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. w K. współwłaściciele działki nr [...] obr. [...]. Jednakże, jak podaje skarżący, budynek P. posadowiony jest na działce nr [...] obr. [...], która sąsiaduje z działką nr [...], co powoduje, że odrębnym podmiotem jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P., a odrębnym podmiotem są współwłaściciele działki nr [...] obr. [...]. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie odniosło się do odwołania współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...], w którym współwłaściciele wnieśli o nadanie im statusu stron, jak też wykazali wady formalne zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownej analizie akt sprawy stwierdziło, że zarzuty skarżącego są słuszne, w związku z czym postanowieniem z dnia 15.01.2015 r. znak [...], działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20.10.2014 r., znak [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w toku prowadzenia sprawy o wydanie warunków zabudowy do organu I Instancji zostało skierowane pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. reprezentowanej przez adwokat A. C., a wnoszące o dopuszczenie Wspólnoty do udziału w sprawie w charakterze strony oraz pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P., wnoszące także o włączenie mieszkańców jako strony postępowania. Do obu Wspólnot organ I Instancji skierował pisma wyjaśniające, że nie spełniają one przesłanek, które mogłyby dać podstawę do włączenia je do sprawy, jako strony postępowania. SKO wskazało dalej, że w dniu 18.08.2014r. wydana została przez Prezydenta Miasta decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K., która została doręczona ustalonym wcześniej stronom postępowania. Od decyzji tej odwołanie złożyli J. i Z. D., Wspólnota Mieszkaniowa [...] oraz Współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] mieszkańcy budynku ul. P. w K.. Kolegium po rozpatrzeniu odwołań od decyzji ustalającej warunki zabudowy wydało w dniu 20.10.2014r. swe rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 138 § 2 K.p.a., mocą którego uchyliło badaną decyzję Prezydenta Miasta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Na wstępie swej decyzji kasacyjnej Kolegium podało, iż "Po rozpatrzeniu odwołania p. J. D., Z. D., Współwłaścicieli działki nr [...] obr [...] repr. przez N. R. i M. P., Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K., Klubu [...] w K." (...) uchyla zaskarżoną decyzję organu I Instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe rozstrzygniecie merytoryczne ze wskazaniem osób odwołujących się jak zacytowano, Kolegium uznało, że rozpoznało odwołania wszystkich wskazanych tam osób, co powoduje, że wydane kolejne rozstrzygnięcia zawarte w spornym i skarżonym postanowieniu, a stwierdzające niedopuszczalność odwołań wymienionych tam podmiotów, jest dotknięte wadą, bowiem orzeka po raz kolejny i odmienny w zakresie kwestii, która została już w wydanej decyzji rozstrzygnięta. Kolegium dalej wskazało, że poza sporem pozostaje zarzut zawarty w skardze D. K., iż wymieniony w postanowieniu podmiot "Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. w K. współwłaściciele działki nr [...] obr. [...]", nie istnieje. Wobec tego uznając słuszność skargi organ, który wydał kwestionowane rozstrzygniecie, mógł skorzystać z autokontroli. Treść art. 54 § 3 P.p.s.a wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Kolegium w związku z tym postanowiło, na podstawie tego przepisu, uznać w pełni skargę D. K. na postanowienie, które zostało uchylone. [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyżej opisane postanowienie SKO z dnia 15 stycznia 2015 r., znak [...], zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego tj.: - art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia z dnia 20 października 2014 roku w trybie przeprowadzonej autokontroli, w sytuacji w której nie zachodziły podstawy do uchylenia przedmiotowego postanowienia. - art. 8 w związku z art. 107 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że w kasatoryjnej decyzji SKO z dnia 20 października 2014 roku organ stwierdził, że odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła między innymi Wspólnota Mieszkaniowa ul. P. w K. oraz mieszkańcy budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. P.. W przedmiotowej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wskazane powyżej odwołania będą przedmiotem odrębnego orzeczenia. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze równocześnie z wydaniem powyższej decyzji, postanowieniem z dnia 20 października 2014 roku stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez wskazane powyżej podmioty. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ stwierdził, że mając na uwadze zasięg uciążliwości oraz oddziaływania projektowanej inwestycji, tym podmiotom nie przysługuje status strony postępowania. Nie posiadają bowiem odpowiedniego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a.. Strona skarżąca zarzuciła, że zarówno z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2014 r., jak i postanowienia wydanego tego samego dnia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie wynika, aby D. K. był adresatem przedmiotowych orzeczeń. Wynika to także w z rozdzielników do doręczeń, które zostały załączone do decyzji oraz do postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2014 r.. W związku z tym strona skarżąca stwierdza, że D. K. nie był w niniejszej sprawie podmiotem uprawnionym do skutecznego złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2014 roku. Nie był on bowiem legitymowany do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P., ani też Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K., które to wspólnoty były jedynymi adresatami wskazanego powyżej postanowienia z dnia 20 października 2014 roku (co wynika bezpośrednio z treści postanowienia). Tym samym, ze względu na złożenie skargi przez podmiot nieuprawniony, brak było podstaw do uchylenia w trybie autokontroli przez organ własnego postanowienia z dnia 20 października 2014 roku. Strona skarżąca dalej stwierdza, że już tylko z tego powodu zaskarżone postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 r. jest wadliwe i powinno podlegać uchyleniu. Niezależnie od powyższego strona skarżąca zauważyła, że z przeprowadzonej analizy treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2014 r. nie wynika, aby decyzją zostały rozpatrzone wszystkie ze złożonych w sprawie odwołań. Należy bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ jednoznacznie stwierdził, że zarówno odwołanie złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. P. w K., jak i odwołanie mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. P. będzie stanowiło przedmiot odrębnego orzeczenia. Strona skarżąca podkreśliła, że z treści decyzji wynika jednoznacznie, że jej zakresem nie były objęte odwołania złożone przez powyższe podmioty. Organ stwierdzając, że odwołania te zostały złożone przez podmioty, którym nie przysługuje status strony postępowania, uznał ich niedopuszczalność wydając w tym zakresie odpowiednie odrębne od decyzji orzeczenie (postanowienie z dnia 20 października 2014 roku). Nie sposób więc twierdzić, że w decyzji z dnia 20 października 2014 roku, organ rozpatrzył również odwołania tych podmiotów. Zdaniem strony skarżącej nie ma przy tym znaczenia, że na pierwszej stronie decyzji organ zawarł stwierdzenie o rozpoznaniu przedmiotowych odwołań. Analiza całej treści decyzji wskazuje bowiem na to, że do rozpoznania przedmiotowych odwołań faktycznie nie doszło. Zawarte na pierwszej stronie decyzji stwierdzenie jest zatem błędne, na co jednoznacznie wskazuje pozostała treść decyzji. Wobec tego, jak argumentuje strona skarżąca, postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z dnia 20 października 2014 roku, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], nie stanowiło kolejnego rozstrzygnięcia w zakresie kwestii, która została już rozstrzygnięta w decyzji z dnia 20 października 2014 roku. Odwołania podmiotów wskazanych powyżej nie zostały rozpatrzone poprzez wydanie decyzji. Postanowienie z dnia 20 października 2014 roku o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania stanowi więc odrębne od decyzji rozstrzygnięcie w sprawie. Z tego też powodu brak było podstaw do uchylenia postanowienia w trybie autokontroli dokonanej przez organ. Strona skarżąca stwierdza dalej, że brak było podstaw do przyznania statusu strony postępowania Wspólnocie Mieszkaniowej ul. P. w K., czy też mieszkańcom budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. P.. Tymczasem uchylenie postanowienia z dnia 20 października 2014 roku, a także uznanie, że decyzją z dnia 20 października 2014 roku odwołanie powyższych podmiotów zostało rozpatrzone może oznaczać, że podmioty te zostały pośrednio uznane za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W ramach ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji zaistnieją istotne wątpliwości w zakresie prawidłowego wyznaczenia stron postępowania. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem jednoznacznie, czy zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] tym podmiotom przysługuje status strony postępowania, a jeżeli tak to, z jakiego powodu. Strona skarżąca w tym zakresie zauważyła, że zgodnie z treścią art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści przepisu wynika więc jednoznacznie, że stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest osoba fizyczna lub prawna albo też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać konkretne korzyści, albo też może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej. Pojęcie "interes prawny" zatem oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. O tym bowiem, czy jest się stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola danej osoby, ani podnoszone przez nią hipotetyczne naruszenia interesu faktycznego. Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa ul. P. w K., oraz współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] nie posiadają jakiegokolwiek interesu prawnego, który upoważniałby te podmiotu do wzięcia udziału w sprawie w charakterze stron postępowania, bowiem zarówno nieruchomość położona przy ul. P. jak i działka o numerze [...] obr. [...] znajdują się w stosunkowo dużej odległości od terenu objętego zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dodatkowo działka numer [...] obr. [...] zlokalizowana jest po przeciwnej względem inwestycji stronie drogi publicznej. W związku z tym strona skarżąca stwierdziła, że tym podmiotom nie przysługuje status strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy, bowiem planowana inwestycja nie oddziaływuje w jakikolwiek sposób na posiadane przez te podmioty nieruchomości. Tym samym rozpatrzenie odwołań złożonych przez te podmioty nie było w sprawie dopuszczalne. Dodatkowo zarzucono, że treść uzasadnienia faktycznego i prawnego, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., musi zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, gdy zaś chodzi o uzasadnienie prawne - obligatoryjne jest wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia z podaniem przepisów prawa. Zdaniem strony skarżącej rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie zawiera wszystkich wymienionych powyżej elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W szczególności organ nie wyjaśnił w jakikolwiek sposób posiadania przez D. K. legitymacji do złożenia skargi na postanowienie z dnia 20 października 2014 roku. Ponadto organ nie odniósł się do kwestii zawarcia w treści decyzji z dnia 20 października 2014 roku jednoznacznego stwierdzenia, że odwołania złożone przez wskazane w decyzji podmioty będą stanowiły przedmiot odrębnego orzeczenia. W ten sposób naruszono zasady ogólne, którymi organ powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym, a to art. 6, 7, 8, 11 K.p.a, a więc zasadę praworządności, nakazującą działanie na podstawie prawa, zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, wyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi organ się kierował, czy też zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosło, że w decyzji z dnia 20.10.2014 r. nastąpił błąd co do prawidłowego ustalenia podmiotów składających odwołanie, nie odniesiono się w rzeczywistości w ogóle do odwołania D. K. i współwłaścicieli działki [...] obr. [...] w K.. Błąd polegał na skumulowaniu dwóch odrębnych podmiotów - Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. ze współwłaścicielami działki nr [...] obr. [...] w K.. Co więcej D. K. nie otrzymał decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 20.10.2014 r., zaś postanowienie o niedopuszczalności odwołania dotarło do niego 10.11.2014 r. Stąd też pozostawał otwarty dla niego termin dla złożenia skargi, która następnie została przesłana do Kolegium. W ustalonych okolicznościach Kolegium postanowiło uznać w pełni zasadność skargi D. K. i w oparciu o przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. uchyliło zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność złożonych odwołań. Kwestia stron postępowania oraz merytoryczne załatwienie wniosku skarżącego będą w całości przedmiotem ponownie przeprowadzonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna, a zaskarżone postanowienie jest wadliwe, bowiem nie są spełnione przesłanki z art. 54 § 3 P.p.s.a. do zastosowania instytucji samokontroli w sposób, w jaki dokonało tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie odwoławcze było prowadzone niestarannie, a błędne oznaczenia w wydanej decyzji i postanowieniu wywołały wątpliwości odnośnie stron postępowania i co do zakresu zapadłych rozstrzygnięć. Taki sposób procedowania jest sprzeczny z zasadą zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przez co stanowi naruszenie art. 8 K.p.a.. Poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazują, że przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. nie może służyć eliminowaniu błędnych rozstrzygnięć, jeśli jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w całości (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., VI SA/Wa 252/08). Warunkiem skorzystania z instytucji samokontroli jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie przez organ, że zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazana w treści skargi podstawa prawna są uzasadnione (za orzecznictwem NSA komentarz do P.p.s.a. pod red. prof. Romana Hausera i Tadeusza Wierzbickiego str. 322 i 323 W-wa 2013). Jednocześnie organ jest zobligowany do precyzyjnego wskazania na konkretne naruszenie przepisów prawa, które miało miejsce w ramach zaskarżonego działania (tamże str. 324). W decyzji z dnia 20 października 2014 r. uchylającej decyzję o warunkach zabudowy wyraźnie na jej stronie drugiej in fine i trzeciej wskazano, że odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. i mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. P. w K. będą przedmiotem odrębnego orzeczenia. Tego dotyczyło postanowienie z dnia 20 października 2014 r. W tym kontekście zupełnie niezrozumiałe i nie zasługujące na akceptację jest stanowisko organu II instancji mówiące o tym, że zakresem decyzji z dnia 20 października 2014 r. były objęte odwołania wszystkich podmiotów, które wymieniono w części wstępnej decyzji. Wręcz przeciwnie – w decyzji z dnia 20 października 2014 r. nie doszło w ogóle do rozpoznania odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. P. w K. i mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. P. w K., na co jednoznacznie wskazuje treść decyzji i jej uzasadnienia stanowiących integralną całość, a nie mają znaczenia błędne oznaczenia w jej części wstępnej. W tej sytuacji jedynie decyzja i postanowienie z dnia 20 października 2014 r. łącznie stanowią o zupełności rozstrzygnięcia organu II instancji w stosunku do wszystkich wniesionych odwołań i zawierają uzasadnienie przyjętych rozstrzygnięć. Ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów art. 107 § 3 K.p.a.. Brak jest przekonujących argumentów uzasadniających stanowisko w motywach zaskarżonego postanowienia w kontekście treści uzasadnienia uchylonego postanowienia, które nie koresponduje ze wstępem i uzasadnieniem decyzji. Organ nie przeanalizował ponownie podstaw rozstrzygnięcia, które legły u podstaw uchylonego postanowienia, a to dlaczego odmówił przymiotu stron postępowania wymienionym w nim podmiotom, ani też czy w sytuacji uchylenia tego postanowienia przymiot stron im przysługuje, a jeśli tak, to dlaczego. Nic na ten temat nie wspomina również decyzja z dnia 20 października 2014 r. Tymczasem w swojej skardze D. K., będący współwłaścicielem działki nr [...], domaga się konkretnego odniesienia się przez SKO w [...] do złożonego odwołania, w którym współwłaściciele "wnosili o nadanie im statusu strony oraz wskazywali na wady formalne zaskarżonej decyzji ". W zaskarżonym postanowieniu brak również koniecznych rozważań i jednoczesnego stwierdzenia, o jakim mowa w zdaniu drugim art. 54 § 3 P.p.s.a.. W niniejszej sprawie Sąd nie zajmuje się kwestią kręgu stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a jedynie kwestiami formalnymi dotyczącymi prawidłowości zaskarżonego postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r. Ustalenie właściwego kręgu stron postępowania i określenie niezbędnego interesu prawnego - jako przymiotu strony - w rozumieniu art. 28 K.p.a. będzie przedmiotem rozważań organu I instancji, któremu decyzją kasatoryjną z dnia 20 października 2014 r. została przekazana do ponownego rozpoznania sprawa o ustalenie warunków zabudowy. Uchylenie przez tut. Sąd postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r. nie oznacza, że wszystkim podmiotom wnoszącym odwołanie od decyzji z dnia 18.08.2014r., nr [...], znak [...]. AKW, przysługuje status strony postępowania, bowiem kwestia właściwego kręgu stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy wymaga dalszego wyjaśnienia przez organ administracji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy stronom będą służyć przewidziane prawem środki prawne. Postanowieniem z dnia 27 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Kr 196/15 umorzył postępowanie sądowe ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, bowiem stało się ono bezprzedmiotowe skoro organ administracji uwzględnił skargę w całości postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015r. znak: [...], uchylając zaskarżone własne postanowienie z dnia 20 października 2014 r.. Skoro jednak ten akt administracyjny został wyeliminowany, ale po uprzednim umorzeniu postępowania sądowego, to wniesiona w niniejszej sprawie skarga nadaje się do rozpoznania. Z powyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie orzekając jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.. Na zasądzoną na rzecz strony skarżącej od organu kwotę 357 zł składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.