II SA/Kr 372/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących M.K. i S.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. i S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 stycznia 2017 r. znak: [....] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 20 lutego 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia z dnia 9 stycznia 2017 r. znak: [....] , w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżący M.K. i S.K. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa opłata, ustalona zaskarżoną decyzją, wynosi 4 071,00 zł. Powyższy wniosek nie został uzasadniony. Uzasadnienie skargi zawiera jedynie argumentację na poparcie zarzutów co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zauważyć jednak należy, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podnosili, że wykonanie decyzji narazi ich na znaczne pogorszenie sytuacji majątkowej i znaczący uszczerbek, a nadto, że nie posiadają wystarczających środków finansowych na jej niezwłoczne wykonanie; są osobami starszymi, emerytami, zaś S.K. jest ciężko chory. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty, a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący nie wskazali żadnej argumentacji na poparcie swojego wniosku, nie podali choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych co do ich sytuacji majątkowej. Odnosząc się zaś do twierdzeń zawartych w odwołaniu, trzeba zauważyć, że ogólne określenia o pogorszeniu sytuacji majątkowej, znaczącym uszczerbku czy też braku wystarczających środków finansowych – niewykazane i niezrelatywizowane do konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr 732/16, CBOSA). Starając się o ochronę tymczasową, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w złożonym wniosku i w uzasadnieniu skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.