II SA/Kr 388/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. i E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Sygn. IISA/Kr 388/12 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. postanowieniem z [...] 03.2011 r., na wniosek E. i J.S. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 5.01.2010r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji paliw [...] zlokalizowanej na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... [...] wraz z infrastrukturą techniczną oraz dojazdami od ul. [...] na działce nr [...]i od ulicy [...] na działkach nr [..] ,[...] obr. [...] w K. sygn. akt [...] Decyzją z dnia [...] października 2011r. znak [...] Prezydent Miasta K. umorzył wznowione postępowanie. Ocena, czy E. i J.S. przysługuje przymiot strony w opisanym wyżej postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę była zasadniczą kwestią, która wymagała wyjaśnienia przez organ właściwy w sprawie wznowienia. Kontrowersje w tym postępowaniu budził moment, w którym ocena ta powinna być przez organ dokonana, gdyż z tego właśnie powodu uchylone zostały przez Wojewodę trzy poprzednie decyzje Prezydenta Miasta K W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 k.p.a., który brzmi: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek" - co oznacza, że cytowany przepis KPA nie będzie miał zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego. Obszarem tym jest "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu" (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Wskazano, że w literaturze wskazuje się, iż pojęcie "przepisów odrębnych" odnosi się do wszystkich aktów prawnych, zawierających normy prawne, których hipotezy dotyczą obiektów budowlanych, a dyspozycje wskazują na wiążące się z tymi obiektami budowlanymi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego obiekt. Ograniczenia takie będą przyjmowały postać określonych nakazów i zakazów. Zatem ustalenie, że dany podmiot jest stroną tegoż postępowania, musi być pochodną ustalenia, że istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego (przepis "odrębny"), który wprowadza w związku z realizacją obiektu budowlanego objętego wnioskiem ograniczenia w zagospodarowaniu jakiegoś terenu. Podkreślono, że nie może stanowić podstawy uznania za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę fakt, że podmiot ten został uznany za stronę w innym postępowaniu administracyjnym, w szczególności w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Przymiotu strony nie można, bowiem wywodzić z faktu potencjalnych możliwości uczestnictwa w innych postępowaniach administracyjnych. Za niezasadny zatem uznano pogląd wnioskodawców, że fakt uczestnictwa w postępowaniu w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia daje im automatycznie przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Celem pierwszego postępowania jest dokonanie oceny inwestycji pod względem jej wpływu na środowisko, w szczególności zaś ocena, czy planowane zamierzenie nie naruszy obowiązujących w tym zakresie norm oraz ustalenie warunków realizacji, które zminimalizują negatywny wpływ na środowisko. Ochrona ich interesu w tym zakresie realizowana była na gruncie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 8 stycznia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast na gruncie przepisów prawa budowlanego przymiot strony oceniany jest w oparciu o art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności przedłożony projekt budowlany, dokonano analizy mającej za cel ustalenie, czy w związku z realizacją zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem przepis prawa powszechnie obowiązujący wprowadza jakieś ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, tj. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr.[...] , stanowiącej własność E. i J.S. . Podkreślono, że zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych będących stacjami paliw są przede wszystkim warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) Podkreślono, że w orzecznictwie przyjmuje się, że "zamiarem ustawodawcy było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności. Skoro bowiem celem powołanej nowelizacji Prawa budowlanego było usprawnienie i przyspieszenie procesu poprzedzającego uzyskanie pozwolenia na budowę, odmienna interpretacja, zakładająca szerokie rozumienie pojęcia strony w tym postępowaniu, przyznająca jej ochronę również na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, byłaby sprzeczna z zasadami wykładni w tym zakresie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 września 2007 r., II OSK 1241/06). Podkreślono, że organ w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu wykraczał poza teren inwestycji. Jego analizy dokonano między innymi w oparciu o odległości pomiędzy obiektami budowlanymi objętymi wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę a odległościami od granic działek sąsiednich, w tym i od działki nr [...]należącej do wnioskodawców. Zgodnie z danymi zawartymi w części opisowej projektu budowlanego zatwierdzonego przedmiotową decyzją "Budynek stacji oraz dystrybutory znajdują się w odległości min. 11- 18 m od granicy działek sąsiednich (...) a obiekty budowlane na stacji z uwagi na ich oddalenie od granic nie będą zasłaniały dostępu światła sąsiednim działkom." Ponadto w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę stwierdzono, iż spełnione zostały wymagania dotyczące sytuowania stacji paliw określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Biorąc pod uwagę powyższe oraz uwzględniając takie cechy jak: funkcja, forma oraz rozmieszczenie poszczególnych obiektów budowlanych stanowiących elementy projektowanego zamierzenia oraz dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu inwestycji, ustalono, że działka nr [...] obr. [...]nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a więc brak jest podstaw do uznania E. i J.S. za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podkreślono, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ prowadzący postępowanie związany jest przepisami techniczno-budowlanymi. zawierającymi regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości, w oparciu, o które to przepisy wyznaczany jest zakres obszaru oddziaływania obiektu, wyznaczający z kolei krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę dla określonego zamierzenia inwestycyjnego. Skoro w przedmiotowym postępowaniu brak było przepisów techniczno-budowlanych, które wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji mogłyby być naruszone, to w związku z tym, nie może być mowy o obszarze oddziaływania obiektu na działkę nr [...] obr.[...] , a tym samym brak jest podstaw do uznania współwłaścicieli tej działki, graniczącej z planowaną inwestycją, za strony postępowania. W ocenie organu I Instancji podstawy przyznania statusu strony nie może również stanowić art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie, z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis ten określa wytyczne przede wszystkim dla projektanta, nakazując m.in. uwzględnianie zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Na etapie udzielania pozwolenia na budowę organ ma obowiązek zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. interesów prawnie chronionych, a więc na przykład istniejących już ograniczonych praw rzeczowych. Ustalanie na etapie pozwolenia na budowę ograniczonych praw rzeczowych bądź uzależnianie wydania decyzji od ustanowienia takich praw stanowiłoby naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie należy do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyganie kwestii cywilnoprawnych (ustanowienie służebności dostępu do drogi publicznej czy służebności mediów) bowiem należą one do właściwości sądów powszechnych. Wyjaśniono też, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę sprowadza się do sprawowania kontroli, by w toku procesu inwestycyjnego inwestor uwzględnił obciążające jego nieruchomość prawa osób trzecich, w szczególności zaś istniejące służebności, np. by budynek zlokalizowany nie był na istniejącej służebności drogowej stanowiącej dojazd dla działki sąsiedniej. Wobec faktu, iż nieruchomość stanowiąca działkę nr [...]obr. [...]nie jest uprawniona z tytułu ujawnionych w księdze wieczystej praw rzeczowych względem jakiejkolwiek nieruchomości stanowiącej teren inwestycji nie było podstaw do uwzględnienia wnioskodawców jako strony postępowania, bowiem projektowane zamierzenie nie wprowadzało ograniczeń, które wymagają ochrony na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazanej przez wnioskodawców w pkt 2 pisma z 22 października 2010 r. jako fakt fałszywego ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji przez osobę opracowującą decyzję organ wyjaśnił, że przywołana okoliczność nie stanowi przesłanki wznowienia. Wnioskodawcy ani nie wskazali, jakie to konkretnie dowody, okazały się fałszywe, ani tym bardziej nie zostały spełnione warunki dopuszczalności wznowienia, o których mowa w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu zawarte w decyzji stanowi element rozstrzygnięcia. Zakwestionowanie prawidłowości procesu dokonanych ustaleń nie stanowi przesłanki wznowienia. Podsumowując stwierdzono, że dokonana przez organ I Instancji analiza zakresu oddziaływania obiektu wykazała, iż działka nr [...], stanowiąca własność wnioskujących o wznowienie E i J.S. nie znajdowała się w zakresie oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z [...] stycznia 2010 r. W odwołaniu od decyzji organu I Instancji Skarżący zarzucili naruszenie § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. i wskazali, iż najbliższy punkt granicy działki [...] dzieli od dystrybutora na stacji odległość poniżej 10 m, zaś § 98 ust.1 pkt 3 ww. rozporządzenia mówi o minimalnej odległości 20m, m.in. nalewka paliw płynnych (od innych obiektów). Skarżący dodali też: "W praktyce orzeczniczej panuje opinia, iż ocena oddziaływania obiektu powinna być odnoszona nie tylko do innych obiektów już istniejących (relacja obiekt-obiekt), lecz do całej nieruchomości położonej w bliższym lub dalszym sąsiedztwie planowanej inwestycji z uwzględnieniem prawa i perspektyw jej zabudowy zgodnie z przeznaczeniem." Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania E. i J.S. decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 05.01.2010 r. znak: [...], o pozwoleniu na budowę. Na uzasadnienie podał, że z wniosku Państwa E. i J.S. wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...] , u zbiegu ulic [...] w K. , Prezydent Miasta K. wydał już 4 decyzje, z których 3 pierwsze zostały uchylone przez Wojewodę do ponownego rozpatrzenia. Kolejna czwarta decyzja z dnia [...] października 2011 r. organu I instancji została również zaskarżona odwołaniem do organu II instancji. Organ II Instancji podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu ustalenie, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1KPA - nie wpłynęła na treść decyzji. Podkreślono, że wskazywana w odwołaniu odległość mniejsza niż l0 m dystrybutora od granicy działki nr [...] , nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji projektu. Odległość ta waha się w granicach 11 m do 18m od granicy działek sąsiednich (karta 10 tomu l projektu budowlanego - str. [...]opisu do projektu zagospodarowania terenu dla projektowanej stacji paliw [...] przy ul. [...] w K). Zgodnie natomiast z § 98 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej 5 m od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki. Działka nr [...] jest właśnie taką działką niezabudowaną, do której należy odnosić ten szczególny przepis. Powyższe oraz analiza innych przepisów prawa (m. in. dotyczących odległości, przeciwpożarowych, czy ochrony środowiska) oznacza, iż wnioskującym o wznowienie postępowania E. i J.S. , nie przysługuje status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw z racji własności działki nr [...] obr.[...] , która sąsiaduje z terenem rozpatrywanej inwestycji. Poinformowano, iż wnioskowane wstrzymanie pracy stacji paliw do czasu uprawomocnienia się wznowionego postępowania, nie znajduje podstaw prawnych w obowiązujących przepisach a także, że jest to już obecnie kwestia użytkowania, nie będąca we właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę na decyzje Wojewody złożyli E.S. oraz J.S. , wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu Skarżący zarzucili, że przepis § 98 rozporządzenia został naruszony, gdyż odległości opisane w tym przepisie powinny zostać określone jak dla działki zabudowanej. Na uzasadnienie tego poglądu Skarżący powołali wyrok WSA w Krakowie sygn. IISA/Kr 736/08, zgodnie z którym obszar oddziaływania inwestycji powinien być określony z uwzględnieniem miejsc które mogą być zabudowane w przyszłości. Podnieśli ponadto, że przepis mówiący o odległości 5 m od niezabudowanej działki jest sprzeczny z prawem, bo ogranicza przyszłą zabudowę działki. Wskazali, że inwestor powinien zachować odległość 20 metrów, tak aby mogli oni w przyszłości swobodnie zabudować swoja nieruchomość. Podnieśli też, że w rzeczywistości odległość ta nie przekracza 10 metrów. Podniesiono, że został naruszono art. 7 KPA poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Uczestnik postępowania [...] SA złożył pismo procesowe z dnia 26 kwietnia 2012r. w którym poinformował, że stacja paliw została przez PINB odebrana do użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją jest postępowaniem nadzwyczajnym, stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 KPA. Aby wznowienie postępowania było możliwe, w sprawie wystąpić muszą dwie przesłanki pozytywne i dwie negatywne. Przesłanki pozytywne to rozstrzygniecie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 podstaw prawnych wznowienia. Przesłanki negatywne zaś to przesłanka terminu o którym mowa w art. 146 § 1 KPA oraz przesłanka treści decyzji (decyzja zapadała po wznowieniu odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej). (B. Adamiak. J. Borkowski, KPA. Komentarz , wyd. 12, Warszawa 2012). W niniejszej sprawie sporna była kwestia czy wystąpiła przesłanka pozytywna w postaci podstawy prawnej wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 KPA. Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia, które to postanowienie jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 KPA(wyrok NSA z 13.11. 1987 sygn. ISA 1326/86). Skoro zaś tak, to ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania (także podstawa o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 KPA) może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. Taki pogląd (w zakresie ustalenia podstawy wznowienia dotyczącej art. 145 § 1 pkt. 4 KPA) był w zasadzie jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych do 11 kwietnia 2011r. tj. do czasu nowelizacji Kodeksu Postępowania administracyjnego. Nowela ta wprowadziła jednakże przepis art. 61a zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten dotyczy wszelkich wniosków o wszczęcie postępowania w tym także tych dotyczących trybów nadzwyczajnych, które spod jego działania nie zostały wyłączone. Ponieważ odmienny pogląd Organu II Instancji w tym zakresie nie był naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § pkt. 1 lit. a p.p.s.a. Sąd miał na względzie również i to, że decyzja Wojewody była już czwartą decyzją w tej sprawie. Tak długotrwałe spory proceduralne pomiędzy organami z punktu widzenia Skarżących rzeczywiście nie służą pogłębianiu zaufaniu obywateli do władzy publicznej. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że organ II Instancji winien wziąć pod rozwagę powołaną wyżej nowelizacje KPA., mając na względzie także i to, że każde postępowanie, również prowadzone w wyniku wznowienia postępowania powinno toczyć się z udziałem strony a nie wnioskodawcy za stronę się uważającego. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest zgodnie z art. 149 § 2 ustalenie czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b KPA oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sporawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jeżeli organ ustali ze nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Przechodząc zatem do rozważań w niniejszej sprawie najistotniejszych, to jest do kwestii czy ocena organu II Instancji, że E. i J.S. mają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, skutkująca odmową uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...]o pozwoleniu na budowę, należy stwierdzić co następuje. W myśl art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże w odniesieniu do postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156. poz. 1118 ze zm.), stanowiącym lex specialis w stosunku do regulacji zawartej w art. 28 k.p.a. stronami tego postępowania są inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zgodnie z powyższym, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, co łączy się nierozerwalnie z ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06 "Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniają treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych". Organ powinien więc każdorazowo ustalić przepisy odrębne, które wprowadzają przewidujące w konkretnej sytuacji ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dają tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa, tylko wówczas bowiem mamy do czynienia z istnieniem interesu prawnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem takiego właśnie konkretnego przepisu nie dają podstawy do uznania podmiotu za stronę takiego postępowania, ponieważ może legitymować się wówczas jedynie interesem faktycznym a nie prawnym. W niniejszej sprawie organy obu Instancji prawidłowo przeanalizowały i ustaliły obszar oddziaływania obiektu i również prawidłowo przyjęły, że przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych będących stacjami paliw są przede wszystkim warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) Podkreślić należy, że w sprawie niesporne jest, że działka stanowiąca własność Skarżących jest działką niezabudowaną. Nie jest zatem uzasadnione i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach żądanie Skarżących, aby traktować działkę niezabudowaną jak zabudową albo też uwzględniać jej ewentualną przyszłą zabudowę. Trzeba stwierdzić, że przepis § 98 rozporządzenia, określając minimalne odległości odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw od budynków, lasu lub granic niezabudowanych działek sąsiednich jest przepisem jasnym i nie wymagającym innej niż językowa wykładni. Skoro przepis taki wyraźnie rozróżnia odległości od działek niezabudowanych i od budynków, to nie jest możliwe -jak chcieliby tego Skarżący-do traktowania działki niezabudowanej jak zabudowanej. Byłaby to wykładnia nie tylko nieuprawniona ale również przeprowadzona wbrew obowiązującemu prawu. W szczególności należy też wyjaśnić, że podstawy do takiego rozumowania nie daje powoływany przez Skarżących wyrok WSA w Krakowie o sygn. IISA/Kr 736/08. Wyrok ten odnosił się do całkowicie innego stanu faktycznego i prawnego, nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok ten dotyczy kwestii związanych z pozwoleniem na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, dla których to spraw zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30.11.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883). Zgodnie z § 1 pkt.1 tego rozporządzenia dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane są dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. Oznacza to że w stanie prawnym powoływanego przez Skarżących wyroku WSA w Krakowie istniał konkretny przepis prawa wskazujący na konieczność uwzględniania w obszarze oddziaływania planowanej zabudowy. Przepis taki w niniejszej sprawie nie istnieje. Już tylko na marginesie można stwierdzić, że działka Skarżących nie jest działką objętą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem trudno w ogóle mówić o jakimkolwiek wiążącym jej przeznaczeniu a w szczególności o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową. Prawidłowo również zostało ustalone w niniejszej sprawie, że żądanie Skarżących zawarte w piśmie z 23 sierpnia 2010r. o obciążeniu służebnością dojazdu i dostępu do mediów działek stanowiących własność [...]na rzecz działki Skarżących – jest całkowicie bezzasadne. Kwestie ustanawiania służebności czy to drogowych czy to związanych z dostępem do mediów należą do właściwości sadów powszechnych a nie organów administracyjnych. Z wszystkich wyżej wymienionych powodów na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 poz 270), skargę należało oddalić.