II SA/Kr 394/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz R. Z. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. wydał dnia 12 lipca 2016r. decyzję nr [...], znak: [...], którą uchylono w całości decyzję Nr [...] z dnia 5.07.2016r. znak: [...] i orzeczono o zatwierdzeniu projektu zamiennego oraz zmianie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 26.02.2014., znak: [...], zmienionej decyzją Nr [...] z dnia 16.12.2014r. znak: [...] wydanej dla inwestycji: "Budowa budynku handlowo - usługowo -biurowego z instalacjami wewnętrznymi: wodna, kań., elektryczną, c.o., went. mechanicznej i kanalizacji deszczowej z garażem podziemnym, wewnętrzną komunikacją, miejscami postojowymi na terenie działki drogowej nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wraz z wjazdem, z działki drogowej nr [...] obr. [...] ul. [...] w K.. Przedmiotowa decyzja nie została zaskarżona do organu odwoławczego, wobec powyższego stała się ostateczna. Dnia 9 marca 2017r. na dziennik podawczy organu I instancji wpłynął wniosek R. Z. o wznowienie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta K., zakończonego w/w decyzją nr [...] z 12 lipca 2016r., znak: [...] Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 Kpa tj. brak udziału strony (wnioskodawcy) w sprawie zakończonej powyższą decyzją. Organ I instancji po ustaleniu, że wnioskodawczyni dochowała termin, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa do złożenia wniosku o wznowienie, odmówił postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017r. znak: [...] wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Prezydent Miasta K. podał, że poddał ponownej analizie projekt zagospodarowania terenu inwestycji celem określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, pod kątem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdzając, że zaprojektowane zmiany nie zmieniły ani nie wygenerowały nowego obszaru oddziaływania inwestycji i w związku z powyższym wnioskodawczyni słusznie nie posiadała przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła R. Z. zarzucając brak formalnej decyzji organu w przedmiocie wszczęcia postępowania, do wydania której organ I instancji był obowiązany na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa zgodnie z wnioskiem o wznowienie postępowania, wniesionego przez skarżącą, będącą stroną w rozumieniu art. 28 Kpa oraz kwestionując przyjętą procedurę, w związku z dokonaną przez organ I instancji oceną merytoryczną przed wszczęciem postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018 r. znak [...], na podstawie art. 123, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2017, póz. 1332 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że wnioskodawczyni R. Z. posiadła wiedzę o wydanej decyzji zamiennej w terminie wcześniejszym niż wskazano to we wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ 26 stycznia 2017r. M. Z. porozumiewał się drogą elektroniczną z kierownikiem budowy K. S.. Do tej korespondencji elektronicznej dołączone zostały skany części dokumentacji projektowej. Z oświadczeń odebranych od M. Z. i R. Z. wynika, że pomimo wysłania korespondencji na adres mailowy należący do M. Z., z treścią korespondencji i załącznikami niezwłocznie zapoznawała się także R. Z.. Analiza przekazanej korespondencji elektronicznej wykazała, że K. S. w mailu z dnia 26 stycznia 2017r., godz. 15:00 poinformował M. Z., że przesyła rzut z widocznymi wykuszami zatwierdzony przez wydział architektury. Na przekazanym skanie rzutu I piętra kondygnacja +1, umieszczona jest metryka, z której wynika, że jest to Projekt zamienny do projektu budowlanego, który otrzymał pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 26.02.2016 zmieniona decyzją nr [...] z dnia 16.12.2014 wydaną dla zamierzenia budowlanego pod nazwą budowa budynku handlowo - usługowo - biurowego z instalacjami wewnętrznymi wodną, kań, elektryczna, c.o., went. mechanicznej i kanalizacji deszczowej z garażem podziemnym, wewnętrzną komunikacją, miejscami postojowymi na terenie działki na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. , wraz z wjazdem z działki drogowej nr [...] ul. [...] obr[...] w K. (zmiana dotyczy budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. Ponadto w górnej części prawego rogu widnieje podłużna pieczęć Urzędu Miasta K. Wydział Architektury i Urbanistyki. Skoro bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu objętej wnioskiem o wznowienie decyzji., a z treści w/w maila od K. S. kierowanego do M. Z. wraz z załącznikiem graficznego skanu rzutu I piętra, wynika, że została wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny, a nadto R. Z. oświadczyła, że zapoznała się z powyżej opisanymi mailami po 20 stycznia 2017r., z których wynika, że została wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny Wojewoda, to złożenie przez R. Z. w dniu 9 marca 2017r. wniosku o wznowienie postępowania, nastąpiło z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa. R. Z. wniosła na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, zarzucając: - błędną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym naruszenie art. 80 kpa w zw. z art. 148 § 2 kpa, - naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zastosowanie i nie wznowienie postępowania, - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji w zakresie wykazania przez organ terminu w którym Skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia 12 lipca 2016r. - naruszenie art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż ustalenia organu nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, który został zgromadzony w sprawie, a tym samym wyprowadzone wnioski są nie logiczne i nie spójne i nie zgodne z doświadczeniem życiowym. Nadto uzasadnienie postanowienia narusza art. 107 § 1 i § 3 kpa, albowiem uzasadnienie postanowienia winno korespondować z treścią rozstrzygnięcia i informować stronę o motywach jakimi kierował się organ załatwiając sprawę. Wniosek wywiedziony przez organ w żaden sposób nie został uzasadniony przez organ. Organ nie wyjaśnił w jaki sposób i kiedy strona dowiedział się o wydanej decyzji z 12 lipca 2016r , nr [...] , znak [...], znamienne jest, że ani razu w uzasadnieniu decyzji organ nie wskazuje na tą decyzje tj. na decyzje o której strona miała się dowiedzieć, i zachować termin, albowiem z uzasadnienia wynika tylko to, że z metryki projektu zamieszczonej na rzucie I pietra, przesłanej maiłem, strona mogła dowiedzieć się, że jest to projekt zamienny do projektu budowlanego, który otrzymał pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 26.02.2016 r zmienione decyzją nr [...] z dnia 16.12.2014r. Na tym rzucie nie ma żadnej informacji o decyzji z 12 lipca 2016r. Zarówno w słowach zawartych w mailu jak i z załącznika tzn. z rzutu, nie wskazano organu, daty, numeru ani przedmiotu pozwolenia na budowę, który umożliwiłby identyfikację tej decyzji. Ze stwierdzenia, że wykusze zostały zatwierdzone przez wydział architektury skarżąca nie powzięła żadnej wiadomości o wydaniu decyzji z 12.07.2016r zmieniającej kilka wcześniej wydanych decyzji w tej sprawie. Strona musi pozyskać informacje o tej konkretnej decyzji, tym bardziej, że strona nie była informowana o postępowaniu w sprawie zmiany decyzji zarówno tej z 5 lipca 2016r jak i następnej z 12 lipca 2016r. ani też poprzedniej. Dlatego też, skarżąca uznając, że w świetle obowiązujących przepisów zachowanie inwestora polegające na zabudowie balkonów na całej przestrzeni budynków jest naruszeniem bezwzględnie obowiązujących norm prawa budowlanego zwróciła się do Nadzoru Budowlanego o skontrolowanie robót zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W przedmiotowym piśmie powołała nr pozwolenia [...], albowiem posiadała wiedzę tylko o wydanej decyzji z dnia 16.12.2014r. Powołując się na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas przedstawioną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga jest zasadna, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia z powodu naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, w zakresie ustalenia, że skarżąca powzięła wiedzę o decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2016r. nr [...] z treści maila z dnia 26 stycznia 2017r., jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, z powodu naruszenia art. 149 § 1 kpa poprzez nie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanym postępowaniu organ II instancji błędnie uznał po analizie treści maila z dnia 26 stycznia 2017r. (k. 99-105 akt adm.) przekazanego od kierownika budowy K. S. do M. Z., o którym niezwłocznie dowiedziała się skarżąca, iż załączony do korespondencji rzut I piętra kondygnacja +1, spornej inwestycji zawiera wskazanie na metrykę, z której wynika, że jest to informacja o decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2016r. nr [...], znak: [...], podczas gdy dotyczy jedynie projektu zamiennego do projektu budowlanego, który otrzymał pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 26.02.2016r. Powyższe ustalenia są zatem wadliwe, ponieważ wniosek o wznowienie dotyczył ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2016r. nr [...], znak: [...], a z treści w/w maila, który stał się głównym dowodem mającym wskazywać, iż skarżąca nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2016r. nr [...], nie wynika iż skarżąca dowiedziała się o tejże decyzji. W sprawie bowiem wydawane było szereg decyzji w zakresie projektu zamiennego, a skarżąca nie była o wszystkich informowana. Zarówno w słowach zawartych w mailu jak i w załączniku tzn. w rysie rzutu, nie wskazano organu, daty, numeru ani przedmiotu pozwolenia na budowę, który umożliwiłby identyfikację tej konkretnej decyzji z dnia 12 lipca 2016r. nr [...] – brak jest jakiegokolwiek odniesienia do oznaczenia tej decyzji. Z uwagi na to, rozstrzygnięcie oparte na tym ustaleniu jest wadliwe, gdyż narusza art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak natomiast wynika z akt sprawy o spornej decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się 24 lutego 2017r. z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 22 lutego 2017r., a wniosek o wznowienie postępowania złożyła dnia 7 marca 2017r. co świadczy o dochowaniu przez nią wymaganego terminu z art. 148 § 1 kpa. Natomiast z uwagi na okoliczność, iż skarżąca powołała jako przesłankę wznowieniową brak udziału strony (wnioskodawcy) w sprawie zakończonej powyższą decyzją tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa, powinno w sytuacji gdy istnieją wątpliwości co do legitymacji materialnoprawnej wnoszącego takie podanie, skutkować wydaniem na podstawie art. 149 § 1 kpa postanowienia o wznowieniu postępowania a kwestia legitymacji podlega badaniu w dalszym postępowaniu. Błędnie zatem z naruszeniem art. 149 § 1 kpa organ I instancji uznał, iż ustalenie, że podanie nie pochodzi od strony powinno skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż w sytuacji gdy podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialno prawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie nastąpić powinno po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 kpa. Zatem na etapie badania wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organ nie prowadzi żadnego postępowania wyjaśniającego, czy też dowodowego w kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy lecz jedynie ocenia spełnienie/zaistnienie formalnych podstaw/przesłanek dla wznowienia postępowania. Na tym etapie postępowania organ nie jest uprawniony do badania, czy istotnie wnioskodawcy przysługuje, przymiot strony. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r. II SA/Kr 1136/17). Zatem w przypadku wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa (niezawiniony brak udziału w postępowaniu) organ w zasadzie ma obowiązek wznowić postępowanie na podstawie art. 149 § 1 kpa (tylko oczywisty brak przymiotu strony mógłby na tym etapie postępowania prowadzić do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa), a następnie w toku wznowionego postępowania zbadać, czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania i czy faktycznie przyczyny wznowienia postępowania miały miejsce. Innymi słowy jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 kpa, a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012, II OSK 821/11 LEX nr 1219264, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016r. II SA/Kr 708/16, LEX nr 21184620. W kontrolowanej sprawie z uzasadnienia postanowienia organu I instancji wprost wynika, iż naruszył w/w wymogi, ponieważ mając wątpliwości co do przymiotu strony wnioskodawcy, przeprowadził analizę w tym zakresie tj. badał zapisy projektu zagospodarowania terenu inwestycji celem określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, pod kątem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdzając, że zaprojektowane zmiany nie zmieniły ani nie wygenerowały nowego obszaru oddziaływania inwestycji i w związku z powyższym wnioskodawczyni nie posiadała przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Organ I instancji nie poprzedził powyższego wszczęciem postępowania wznowieniowego. Ponownie rozpoznając sprawę organy winny, kierować się wyżej przedstawionymi wskazaniami, tj. wszcząć postępowanie wznowieniowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.