II SA/Kr 395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 grudnia 2009 r., nr [....] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M.P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy M. decyzją z 15 października 2009 r. na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z 3. 10. 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, póz. 1227 ze zm), art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 1, 2, art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z 27. 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, póz. 150 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 14, 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 Nr 257, póz. 2573 ze zm.), na wniosek F.H.U. W. B., Blacharstwo [...], z siedzibą: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko-lakierniczy na działce nr "1" w miejscowości [...], gmina M.. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek inicjujący postępowanie wpłynął do organu 18 lutego 2008 r. Przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 14 i 70 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca przedłożył wniosek zawierający charakterystykę przedsięwzięcia oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonany zgodnie z wymaganiami ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami prawa. Starosta Powiatu [...], postanowieniem z 5 maja 2008 r. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z 28 kwietnia 2008 r. wyrazili opinie, że istnieje konieczność sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Na ich podstawie Wójt Gminy M. wydał postanowienie z 28 maja 2008 r., którym nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. W dniu 5 czerwca 2009 r. do organu wpłynęło pismo M. P., w którym podniesiono zarzut, że przedsięwzięcie powodować będzie dużą uciążliwość dla sąsiadujących zabudowań spowodowaną między innymi zanieczyszczeniami pyłowo-gazowymi. Po przeanalizowaniu wniosku oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko niniejszej inwestycji oraz uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Starosty Powiatu [...] stwierdzono zgodnie z raportem, że "zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko lakierniczy spowoduje działania, których efekty będą wyrażać się w ograniczeniu i zabezpieczeniu potencjalnych zakresów oddziaływania na środowisko". W trakcie postępowania uzupełniono raport i uzgodniono go z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w K. (postanowienie z 28 kwietnia 2008 r.) oraz Starostą Powiatu [...] (28 lipca 2009 r.). Treść w/w uzgodnień została uwzględniona w decyzji pierwszoinstancyjnej w punktach 2 i 3. Określono warunki w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w zakresie zabezpieczenia przed hałasem, ochrony zanieczyszczeniami i emisją. Inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistych zanieczyszczeń pyłowo-gazowych w otoczeniu zakładu lakierniczego. Został również zobowiązany do dotrzymania dopuszczalnych poziomów hałasu w miejscach chronionych akustycznie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, póz. 1841 z 29. 07. 2004 r.), jak również do prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ponadto inwestor, zgodnie z ustawą o odpadach (Dz. U. Nr 62 z 2001 r., póz. 628 z późn. zm.) powinien prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów oraz posiadać stosowną decyzję administracyjną w zakresie wytwarzania odpadów. Inwestor musi uzyskać decyzję o pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Organ przytoczył treść art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 2, art. 56 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. W treści decyzji nie określono wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko, nie stwierdzono bowiem podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (art. 58 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mając na względzie w szczególności uzgodnienia dokonane w toku postępowania ustalono, iż brak jest podstaw do stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, bowiem nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 135 Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z zatwierdzonym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. (uchwała nr XXVI 1/187/2009 Rady Gminy w Michałowicach z 29. 05. 2009 r., Dz. U. Województwa Małopolskiego Nr 374, poz.2683 z 26. 06. 2009 r.) przedmiotowa działka stanowi teren zabudowy usługowej oznaczony na rysunku planu IV.D.U.02. Zgodnie z § 7 ust 10 planu miejscowego na terenie [...] Parku Krajobrazowego dopuszcza się remont i rozbudowę istniejących zakładów usługowych (celem podniesienia standardów środowiskowych). Zgodność planowanej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego gminy M. wynika z zaświadczenia Wójta Gminy M. o zgodności zamierzonego użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu z 14.10. 2009 r. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji złożyła M. P. podnosząc, że zaskarżona decyzja zawiera błędy formalno-prawne, ponieważ nie uwzględnia wszystkich sytuacji, w tym także zagrożeń występujących przy prowadzeniu lakierni, a także nie określa precyzyjnie warunków realizacji celów zawartych w obowiązujących przepisach dotyczących ochrony zdrowia i środowiska, nie zapewnia kontroli prawidłowości jej wykonania i funkcjonowania oraz opiera się na nieprawdziwych danych dotyczących otoczenia zakładu. M. P. wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana mimo, że budynek, który ma być adaptowany na lakiernię został wybudowany niezgodne z pozwoleniem na budowę z 11. 08. 1989 r., gdzie przewidziano odległość od granicy z jej działką 15 m podczas gdy zrealizowano go w odległości 9,7 m. W ocenie odwołującej się uciążliwości dla środowiska, wynikające z prowadzenia działalności blacharsko-lakierniczej na działce nr "1", nie zamkną się w granicach działki jak określono to w decyzji, gdyż od ok. 1994 r. inwestor prowadzi nielegalnie działalność lakierniczą i opary lakieru są odczuwalne zarówno na podwórku jak i wewnątrz jej domu. Odwołująca się podała, że od 1994 r. inwestor kilkakrotnie występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę lakierni, ale jej nie uzyskał ze względu na zabudowę zagrodową i jednorodzinna na działkach sąsiednich, brak zezwolenia na realizowanie w takim środowisku uciążliwych usług oraz sprzeczność z planem przestrzennego zagospodarowania terenu związaną z istnieniem pasa ochronnego rzeki [...], stanowiącej zbiornik wody pitnej dla [...]. Wskazała, że w 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok uchylający decyzję o zmianie sposobu użytkowania dotychczasowych obiektów budowlanych na przedmiotowej działce na zakład blacharsko-lakierniczy. Wówczas organ l instancji wydał decyzję odmawiającą "zatwierdzenia projektu -pozwolenia na budowę - adaptację obecnych budynków na lakiernię. Mimo, że położenie działek i budynków jak i zakresu działalności nie zmieniło się ponownie jest prowadzone postępowanie w tej sprawie. Wskazała, że z uwagi na znajomość inwestora z wójtem gminy prawdopodobnie został zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego celem umożliwienia inwestorowi prowadzenia lakierni samochodów, mimo, że odwołująca się wnosiła stosowne zastrzeżenia. Zarzuciła, że również interwencje policji w związku z prowadzeniem nielegalnej działalności przez inwestora nie przyniosły pożądanego rezultatu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 29 grudnia 2009 r. znak: [...] na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z 27. 04. 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 153 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że prawidłowo organ l instancji zastosował art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i prowadził postępowanie na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ww. ustawy tj. ustawy z 27. 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Podniósł, że złożony wniosek o wydanie decyzji jest kompletny. Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 14 i 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie, Wójt Gminy M. wydał 28 maja 2009 r. stosowne postanowienie po zasięgnięciu opinii: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Starosty [...]. Przed wydaniem decyzji uzyskano również wymagane przepisami prawa uzgodnienia organów wyspecjalizowanych tj. starosty oraz inspektora sanitarnego, które następnie uwzględniono w decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 56 ww. ustawy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przedmiotowa działka stanowi teren zabudowy usługowej "U" oznaczony na rysunku planu IV.D.U.8. Paragraf 18 planu stanowi, iż podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy usługowej są; obiekty usługowe, ich zespoły lub pojedyncze obiekty. Natomiast dopuszcza na terenie zabudowy usługowej - remont i rozbudowę istniejących zakładów usługowych celem podniesienia standardów środowiskowych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia też ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określa, zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1-6 ustawy wszystkie wskazane w przepisie warunki i wymogi. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa prawo ochrony środowiska (art. 52) i prawidłowo został przyjęty przez organ jako podstawa ustaleń faktycznych. Sporządzony raport jest wiarygodny, rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Raport przygotowywany został przez osoby mające wiedzę specjalistyczną. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast kwestia zachowania wymaganej odległości pomiędzy budynkami jest ustalana w pozwoleniu na budowę, ponadto przedmiotowy budynek inwentarski już został wybudowany. Nadto organ odwoławczy wskazał, że: oddziaływanie prowadzonej działalności zakładu blacharsko-lakierniczego z zakresu hałasu, rozprzestrzeniania zanieczyszczeń pyłowo-gazowych oraz wytwarzanych ścieków musi zamknąć się w granicach działek, do których wnioskodawca posiada tytuł prawny, a realizacja inwestycji winna nastąpić przy zastosowaniu wytycznych zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko (zastosowania bezpyłowej kabiny lakierniczej, stosowanie atestowanych wyrobów lakierniczych, stosowanie filtrów, utwardzenie nawierzchni zakładu i wprowadzenie urządzeń oczyszczających wody opadowe). W punkcie 3 decyzji (wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym) wskazano m.in., że: w projekcie należy zastosować rozwiązania i technologie w pełni zabezpieczające środowisko oraz że realizacja i eksploatacja powinna przebiegać ze ścisłym zachowaniem parametrów technicznych określonych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo nałożono na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozprzestrzenienia zanieczyszczeń pyłowo-gazowych bezpośrednio po rozpoczęciu działalności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła M. P., podnosząc, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia faktu naruszenia przez W. B. decyzji o pozwoleniu na budowę z 11 sierpnia 1989 r. określającej warunki umiejscowienia planowanego do adaptacji na warsztat blacharsko-lakierniczy budynku inwentarsko-składowego. Decyzja ta nakazywała usytuowanie budynku w odległości 15 m od domu skarżącej, ale warunek ten nie został dotrzymany i budynek ten jest sytuowany w odległości ok. 10 m od domu skarżącej. Wskazała, że decyzja ta została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 26 marca 2003r. (sygn. Akt II SA/Kr 1336/99). Budynek zaadoptowany na warsztat blacharsko-lakierniczy został więc wzniesiony na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę, a zatem w warunkach samowoli budowlanej, co stanowi o naruszeniu art. 49 i n. Prawa budowlanego. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja, a także decyzja organu l instancji i wymienione w nich dokumenty (tj. postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z 19.01.2009 r., postanowienie Starosty [...] z 10.07.2009 r. i załącznik do decyzji Wójta Gminy M. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego wpływać na środowisko z 15.10.2009 r.) nie odnoszą się do stanu obecnego i zostały sporządzone w sposób nierzetelny. Żaden z dokumentów nie zawiera informacji o obecnym oddziaływaniu działalności blacharsko-lakierniczej na nieruchomości sąsiednie. W części "Otoczenie zakładu — charakterystyka" podaje jedynie, że działka należąca do skarżącej jest od strony wschodniej, ale nie informuje, że jej budynek mieszkalny jest w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 10 m) w linii prostej po wschodniej stronie lakierni. Około 80% wiatrów będzie zwiewało opary stosowanych lakierów na ten dom. Również podane wysokości kominów: odciągu wentylacyjnego z lakierni i ze spalania oleju 6 m i 9,5 m będą na wysokości ostatniej kondygnacji domu stojącego po wschodniej stronie — a brak jest odniesienia, jak gazy wypływające z tych kominów będą się przemieszczały. Takie postępowanie stanowi naruszenie art. 7 kpa. Zaskarżona decyzja również nie wyjaśnia problemu "pomyłki w planie zagospodarowania przestrzennego gminy" o czym powiadamiał Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. pismami z 24.01.2008 r. i 12.03.2008 r. Wójt Gminy M. w decyzji z 15.10.2009 r. ograniczył się do stwierdzenia, że oddziaływanie planowanej działalności zakładu blacharsko-lakierniczego w zakresie hałasu i zanieczyszczeń pyłowo-gazowych musi zamknąć się w granicy działek. Nie podał jednak skutecznych rozwiązań zapewniających realizację tego warunku. Dodatkową wątpliwość budzi fakt zamieszczenia w punkcie nr 7 decyzji obowiązku inwestora przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozprzestrzeniania zanieczyszczeń pyłowo-gazowych bezpośrednio po rozpoczęciu działalności, w chwili gdy filtry nie są nasycone. Oczywistym jest, że inwestycja nie ma charakteru jednorazowego i działalność gospodarcza będzie wykonywana w sposób ciągły. W związku z tym zarzuciła, że warunki ustalone w zaskarżonej decyzji są fikcyjne, a i inwestor ma możliwość ich niedotrzymania, ponieważ nie jest możliwe skontrolowanie ani udowodnienie, czy ich przestrzega. Decyzja nie nakłada bowiem na inwestora wymogu zainstalowania jakichkolwiek urządzeń sygnalizujących stan nieprawidłowy tj. inny niż założony w zaskarżonej decyzji. Takie urządzenia zapewniałyby realizację warunku zawartego w punkcie nr 3 decyzji z 15.10.2009 r. stanowiącego, że w projekcie należy zastosować rozwiązania i technologie w pełni zabezpieczające środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o oddalenie skargi i potrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art.1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ze względu na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów proceduralnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Już na wstępie należy podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcie ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Kielcach z 23.12. 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 709/08, Lex 505923).Stanowi zatem rozstrzygnięcie prejudycjalne, którego poprawność warunkuje dalsze etapy postępowania w sprawie realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko - lakierniczy na działce nr "1" w miejscowości [...] gmina M. ( organ odwoławczy zarówno w zaskarżonej decyzji jak w odpowiedzi na skargę omyłkowo wskazywał miejscowość "[...]") . Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcie rodzi skutki określone w art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4 oraz organ przyjmujący zgłoszenie, o który mowa w art. 46 ust. 4a ustawy, stanowiącym, że "wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z 7. 07. 1994 r.- Prawo budowlane." Określone w decyzji "środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia" mają istotne znaczenie dla znaczenie dla planowanego przedsięwzięcia i nie mogą być w dalszych etapach modyfikowane. A zatem organy administracji publicznej l i II instancji w przedmiotowej sprawie zobowiązane były do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek taki nakłada na organy zasada wyrażona w art. 7 kpa. Zasadę powyższą konkretyzuje art. 77 § 1 kpa, z którego wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy celem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej jest bowiem zobowiązany do podjęcia z urzędu wszelkich kroków zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego, a następnie w uzasadnieniu faktycznym (art. 107 § 3 kpa) ma obowiązek wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu faktycznym organ ma więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast jak ustalił Sąd w niniejszej sprawie ani decyzja organu l instancji, ani utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego nie spełniają powyższych wymogów. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że organy nie wyjaśniły czego dotyczy przedsięwzięcie, dla którego zostały wydane decyzje l i II instancji kontrolowane przez Sąd w niniejszym postępowaniu sądowym. Jak bowiem wynika z przedłożonego do akt administracyjnych sprawy wniosku inwestora z 18. 2. 2008 r. wniósł on o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania dwóch obiektów budowlanych tj. garażu i budynku inwentarsko - składowego, istniejących na działce ewid. nr "2" w m. [...], gmina M., w których inwestor "zamierza urządzić warsztat blacharsko lakierniczy". Natomiast organ l instancji w sentencji swojej decyzji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację "przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko-lakierniczy na działce nr "1" w m. [...] gmina M., równocześnie wskazując w punkcie l sentencji, że "planowane przedsięwzięcie będzie polegać na zmianie sposobu użytkowania "części obiektu budowlanego na warsztat blacharsko lakierniczy", bez określenia o jaką część chodzi. W tym samym punkcie wskazano również, że zabudowa do adaptacji to dwa obiekty: parterowy budynek garażu (o pow. 123 m2), parterowy budynek inwentarsko-składowy (o pow. zabudowy 253,8 m2). A zatem nie jest jasne jakiego przedsięwzięcia dotyczy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Trzeba również podkreślić, że jak wynika z treści postanowień uzgadniających decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej zmiany sposobu użytkowania Starosta [...] dokonał tego uzgodnienia postanowieniem z 7.08. 2009 r. dla części obiektu budowlanego znajdującego się na działkach nr "1" i na działce nr "3" w m. [...] natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z 19. 01. 2009 r. wskazał, że jego uzgodnienie dotyczy działki nr "2". Należy podkreślić, że także uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia czy inwestycja, dla której ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia obejmuje cały garaż i cały budynek inwentarsko składowy czy tylko ich część, a jeśli tak, to jaką. Kwestia powyższa nie została również jasno i jednoznacznie przedstawiona w przedłożonym do akt administracyjnych raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonym 8. 12. 2008 r., a uzupełnionym w czerwcu 2009 r. W ocenie Sądu wskazane nieścisłości i niejasności nie zostały usunięte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. W szczególności w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutu, że wnioskodawca W. B. " już od około 1994 r. prowadzi lakierowanie samochodów w budynkach garażu i w budynku inwentarsko-składowym" oraz, że działalność ta jest prowadzona nielegalnie. Nie odniósł się także do zarzutu, że opary lakieru działającego już zakładu są przenoszone do budynku mieszkalnego strony odwołującej się. Podkreślenia wymaga, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości czy przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego sytuowanego na działce nr "1" w miejscowości [...] na zakład blacharsko-lakierniczy nie nastąpiło już wcześniej, jakkolwiek w załączniku do decyzji l instancji, zawierającym "charakterystykę całego przedsięwzięcia wraz z opisem warunków użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji" organ wskazał, że "w istniejącym budynku garażu i budynku inwentarsko składowym planowane jest urządzenie warsztatu blacharsko lakierniczego". Powyższe wątpliwości powstają nie tylko w związku z treścią odwołania M. P., ale także w związku z treścią skierowanego do niej pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z 24 stycznia 2008 r. w odpowiedzi na jej pismo z 4. 01. 2008 r. zawierające skargę na uciążliwość "firmy handlowo-usługowej W. B. - Blacharstwo-[...]". W piśmie tym M. P. wskazała także na nieuregulowane stanu prawnego w zakresie sposobu wykorzystania obiektu sytuowanego na sąsiedniej działce, na której prowadzony jest na warsztat blacharski. W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ww. pismem z 24. 01. 2008 r. poinformował, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 13 i 25 lipca 2007 r. nakazano inwestorowi W. B. zlikwidowanie nieprawidłowości informując, że "w dniu 27 grudnia 2007 r. właściciel podjął działania celem zmniejszenia uciążliwości zakładu przez zmianę używania lakierów na wodno-rozcieńczalne". Z niepotwierdzonej kserokopii w/w pisma załączonego do skargi wynikałoby więc, że przedmiotowy budynek w grudniu 2007 r. (a może już wcześniej) był użytkowany jako zakład blacharsko-lakierniczy, podczas gdy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego znajdującego się na działce "1" została wydana 29.12. 2009 r. Mając więc na uwadze prejudycjalny charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody trzeba podkreślić, że powinna ona poprzedzać przyszłe zezwolenie na realizację planowanego przedsięwzięcia, a zatem powinna być ostateczna w dniu wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego garażu i budynku inwentarsko składowego (por. wyrok z WSA w Kielcach z 23.12.. 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 709/08, Lex 505923; wyrok WSA w Rzeszowie z 24.04. 2008 r. sygn. akt. l SA/Rz 704/07, Lex 510410). W oparciu o dokumenty z przedłożonych akt administracyjnych oraz z decyzji organów l i II instancji nie można ustalić czy w przedmiotowych budynkach planowane przedsięwzięcie nie jest już realizowane bez wymaganego pozwolenia, poprzedzonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo trzeba stwierdzić, że na mapie sytuacyjnej ( z 8 10. 2007 r.) dołączonej do wniosku inwestora z 18. 02. 2008 r. na działce oznaczonej nr "1" zaznaczone zostały dwa budynki tj. o magazyn odpadów i drugi budynek oznaczony jako kabina lakiernicza. W związku z czym pojawia się pytanie czy ww. mapa odnosi się do planowanego przedsięwzięcia, czy też jest opisem stanu z daty sporządzenia mapy tj. z 8.10. 2007 r. Organy powyższej kwestii tej nie wyjaśniły. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powyższe nieścisłości i sprzeczności powinny być wyjaśnione sposób dokładny i jednoznaczny, a szczególności czy i jaka działalność jest prowadzona w ww. budynkach oraz jaka ich część ma być objęta zmianą sposobu użytkowania. Samo określenie, że zmiana sposobu użytkowania dotyczy części obiektu (obiektów?), w szczególności gdy wnioskowany sposób użytkowania należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - co w sprawie jest niekwestionowane przez strony- stanowi kwestię istotną, wymagającą dokładnego ustalenia. Ponownego rozpatrzenia wymaga także kwestia zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan takich uchwalono. Odnosząc się do tej kwestii trzeba wskazać, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Wójta gminy M. nr [...] z 14.10.2009 r. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustalenia MPZP dla Gminy M. przyjętego uchwałą nr XXVII/187/2009 z 29 maja 2009 r. (Dz. Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 374, póz. 2683). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji działka, na której znajdują się przedmiotowe budynki położona na terenie oznaczonym na rysunku planu miejscowego symbolem IV.D.U.8., gdzie "U" oznacza teren zabudowy usługowej. Z kolei § 18 planu stanowi, ze podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy usługowej są obiekty usługowe, ich zespoły lub pojedyncze obiekty. Natomiast dopuszcza się terenie zabudowy usługowej - remont i rozbudowę istniejących zakładów usługowych celem podniesienia standardów środowiskowych. A zatem w niniejszej sprawie istotne jest ustalenie czy na terenie przedmiotowej działki prowadzona jest już legalna działalność w zakresie usług blacharsko-lakierniczych, a jak wskazano wyżej takich ustaleń organy l i II instancji nie dokonały. Nadto należy wskazać, ż w przedłożonych aktach administracyjnych brak rysunku obowiązującego planu miejscowego obejmującego przedmiotowy obszar, w związku z czym nie można zweryfikować poprawności zaświadczenia Wójta Gminy M. z 14.10. 2009 r. w zakresie wskazanego w zaświadczeniu symbolu, którym na planie oznaczono obszar działki nr "1" (względnie nr "2" i nr "3"). Na koniec należy zauważyć, że organ l instancji błędnie wskazał, że inwestor działa przez pełnomocnika, którym jest Biuro Dokumentacji Inżynierskich [...] S.C. z siedzibą przy ul. [...], w K. jakkolwiek zgodnie z treścią art. 33 § 1 kpa pełnomocnikiem strony może być tylko osoba fizyczna posiadająca zdolność prawną, której w decyzji nie wskazano. Skoro więc kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie l sentencji. W punkcie 11 sentencji na podstawie art. 152 p.p.s.a określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach orzeczono w punkcie lll sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.