II SA/Kr 409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. S. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta O. decyzją z dnia 26 lutego 2014 r. nr [....] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E.K. na inwestycję: budowa budynku gospodarczego wraz z wewnętrzną instalacją w Z. na działce nr [....] . W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 20 grudnia 2013 r. E.K. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie w terminie do dnia 7 lutego 2014 r. W dniu 5 lutego 2014 r. inwestor złożył poprawioną dokumentację projektową. W dniu 14 lutego 2014 r. D.S., i J.S. złożyli zastrzeżenia dotyczące wnioskowanej inwestycji. Wskazali, że działka nie jest rozgraniczona co może mieć istotny wpływ na odległość pomiędzy planowanym budynkiem gospodarczym a ich nieruchomością. Organ wskazał, że budynek gospodarczy został zaprojektowany w odległości 4,10 m zarówno od granicy z działką nr [....] jak i [....] . Projekt budynku gospodarczego został sporządzony na mapie do celów projektowych nr [....] przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 17 października 2012 r. Mapa ta jednocześnie zawiera klauzulę, że dane ewidencyjne działek w zakresie opracowania nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz obowiązujących standardów technicznych. W ocenie organu I instancji nie ma podstawy prawnej do zakwestionowania niniejszej mapy, gdyż została ona przyjęta do zasobu powiatowego przez Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. Projektant na podstawie tej mapy wskazał odległość projektowanego budynku od granic działki, pokazując jednocześnie przebieg granic tych działek. Organ I instancji nie ma podstaw do zakwestionowania projektu zagospodarowania działki lub mapy do celów projektowych, która została przyjęta do zasobu powiatowego. Organ stwierdził ponadto, że argumenty D.S. i J.S. dotyczące braku rozgraniczenia pomiędzy działkami nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Ponadto na działce nr [....] znajduje się już budynek mieszkalny. Kwestia zapewnienia dojazdu do działki nr [....] nie może być badana w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę drugiego budynku na działce. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów osadniczych w [....] i [....] zatwierdzonego uchwała Rady Miejskiej w O. z dnia 28 lutego 2002 r. nr LV/610/2002. Planowana inwestycja lokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem R – tereny upraw polowych. Podstawowym przeznaczeniem tego terenu są grunty pod uprawy rolne. Plan dopuszcza jednak lokalizację obiektów kubaturowych bezpośrednio służących działalności rolniczej. W sprawie spełnione zostały wymogi z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego umożliwiające wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia. Od tej decyzji odwołanie wnieśli D.S. i J.S. , którzy są właścicielami działki nr [....] . Zarzucili naruszenie art. 10 i art. 107 K.p.a. Wskazali, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w rażący sposób negatywnie oddziałuje na ich własność. Wojewoda [....] decyzją z dnia 17 lutego 2015 r. nr [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zlecił staroście uzupełnienie materiału dowodowego. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji stwierdził, że budynek gospodarczy ma być usytuowany na działce nr [....] w Z. Na działce tej znajduje się już budynek mieszkalny E.K. Projektowana inwestycja ma być uzupełnieniem istniejącego już zainwestowania dz. nr [....] . Dojazd do działki nr [....] odbywa się od drogi powiatowej (dz. Nr.....) poprzez działkę nr [....] stanowiącą własność Gminy O. W dniu 25.08.2014 r. E.K. przedłożyła pismo Urzędu Miasta i Gminy O. z dnia 27.09.2010 r., w którym wskazano we wrześniu bieżącego roku został uregulowany stan prawny działki nr Ew. gr. 757, która jest własnością Gminy O. Zgodnie z zapisem w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego droga [....] oznaczona jest jako "wydzielone ciągi piesze i pieszorowerowe". W chwili obecnej droga ta stanowi jedyny dojazd do kilku gospodarstw oraz pól położonych przy przedmiotowej drodze oraz na terenach przyległych do drogi krajowej 94. W swoim piśmie E.K. wskazała iż z dz. nr [....] , jako dojazdu do swojej posesji, korzysta od 45 lat. Pismem z dnia 11.09.2014 r. Urząd Miasta i Gminy w O. potwierdził, iż działka nr [....] jest własnością Gminy O. , o sposobie zagospodarowania "dr". UMiG O. poinformował również, iż obecnie toczy się postępowanie sądowe w sprawie zasiedzenia części działki nr [....] w Z. Zdaniem organu I instancji z uwagi na fakt iż na dz. nr [....] znajduje się budynek mieszkalny, w którym E.K. mieszka oraz że wnioskowany budynek gospodarczy ma być uzupełnieniem istniejącego już zainwestowania tej działki, dojazd do działki nr [....] będzie odbywał się w taki sam sposób jak odbywa się obecnie. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy. Budowa tego budynku nie będzie związana z generowaniem dodatkowego ruchu komunikacyjnego. Dojazd do działki nie ulegnie zmianie i może odbywać się w dotychczasowy sposób. Działka będąca terenem inwestycji posiada prawnie zapewniony dostęp do drogi. Natomiast dla działki inwestycyjnej o nr [....] ustanowiona jest służebność dojazdu poprzez działkę [....] . Tym samym zarzuty skarżących nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt został sporządzony na kopii mapy służącej do celów projektowych, opracowanej przez podmiot posiadający stosowne uprawnienia w tym zakresie. Mapa została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w O. , co zostało potwierdzone pieczęcią Starostwa Powiatowego w O. Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru. Powyższe zgodne jest z wymogami § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Tym samym mapa przedłożona przez inwestora jest obowiązująca. Organ wyjaśnił ponadto, że w kwestii rozgraniczenia właściwy jest wójt, burmistrz lub prezydent i do niego należy skierować stosowny wniosek. Odnosząc się do całości zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów osadniczych w Z. i K. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. z 28.02.2002 r., nr LV/610/2002. Działka będąca terenem inwestycji znajduje się w obszarze o symbolu R - oznaczającym tereny upraw rolnych, gdzie plan dopuszcza lokalizację obiektów kubaturowych służących wyłącznie działalności rolniczej. Inwestor wykazał, że posiada gospodarstwo rolne, a planowany budynek gospodarczy ma stanowić uzupełnienie istniejącej na działce zabudowy. Projektowany budynek gospodarczy zgodny jest z ustaleniami § 7 ww. miejscowego planu w zakresie wysokości zabudowy (do 9 m) - projektowane 7m, kształtu dachu - dach dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci (od 37° do 45°) - projektowane 37°, o nadwieszonych okapach. Kolorystyka ścian elewacji budynku - tynk gładki w kolorze jasny beż, pokrycie dachu - blachodachówka w kolorze ciemnego brązu. Zebrany materiał dowodowy nie wykazał braku zgodności z przepisami prawa, a postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy nie potwierdziło zarzutów odwołania. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J.S. i D.S. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili, że została wydana pomimo, iż w obrocie prawnym nadal istnieje decyzja Wojewody [....] z dnia 5 grudnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z dnia 26 lutego 2014 r. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 10 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, gdyż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie albowiem nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Stosownie zaś do ust. 4 w/w artykułu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). W ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną w Zedermanie na działce nr ew. gr. [....] uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd w składzie niniejszym nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu przepisy powyższe nie zostały naruszone. Zgromadzone w aktach sprawy dowody, a przede wszystkim przedłożony projekt budowlany wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej świadczą o tym, że organ wydając zaskarżone rozstrzygniecie oparł się na dowodach zgromadzonych w sprawie i przeprowadził ich wnikliwą analizę. Fakt, że projekt, zawierał niezbędne uzgodnienia i opinie, informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, świadczą o tym, że inwestor spełnił warunki wskazane w art. 32 prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentów skargi zgodnie, z którymi do działki nr [....] nie ma dojazdu stwierdzić należy, że są one bezpodstawne. W aktach sprawy znajduje się bowiem mapa wpisana do zasobu powiatowego w dniu 17 października 2012 r. Na mapie tej widnieje pieczątka, iż może ona służyć do celów projektowych. Zgodnie z danymi zawartymi w tym dokumencie działka nr [....] posiada dostęp do drogi (działka nr [....] ). Z kolei działka nr [....] jest własnością gminy O. , a skarżący nie mają żadnych praw do działki drogowej. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących konieczności dokonania rozgraniczenia pomiędzy działkami stwierdzić należy, że kwestia ta nie może być rozstrzygana w niniejszym postępowania. Organem właściwym w sprawie rozgraniczenia jest wójt, burmistrz lub prezydent i to właśnie do tego organu należy skierować ewentualny wniosek o rozgraniczenie nieruchomości. Na obecnym etapie postępowania skarżący nie przedłożyli żadnych nowych dokumentów, ani dowodów które w jakikolwiek sposób miałyby świadczyć o niekompletności przedłożonej dokumentacji czy też o innym przebiegu granicy niż ten wynikający z zatwierdzonej i przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w O. mapy. Wypada jeszcze odnieść się do podnoszonego w skardze argumentu, że zaskarżona decyzja jest nieważna, gdyż w obrocie prawnym nadal znajduje się "decyzja" Wojewody [....] z dnia 5 grudnia 2014 r. znak [....] . W tym przedmiocie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 220/15. Sąd stwierdził, że zaskarżone pismo Wojewody [....] zatytułowane "decyzja" z dnia 5 grudnia 2014 r., znak [....] nie jest jednak decyzją administracyjną, ani też żadnym innym przejawem działalności organu administracji, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przede wszystkim brak jest podpisu osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia, jak również znacznego fragmentu uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Braki te są na tyle istotne, że przedmiotowe pismo nie jest wadliwą decyzją administracyjną, lecz w ogóle nie może zostać uznane za decyzję w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. Sąd podkreślił, że zaskarżone do WSA pismo Wojewody [....] , nie będąc decyzją administracyjną ani też innego rodzaju rozstrzygnięciem, nie wywołało żadnych skutków prawnych. Dlatego też pismo z dnia 5 grudnia 2014 r. nie było decyzją, co oznacza, że Wojewoda [....] postąpił właściwie wydając zaskarżoną decyzję w dniu 17 lutego 2015 r. W opisanych okolicznościach Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.