II SA/Kr 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2025 r., znak WS-VI.7536.1.46.2024.PB w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Strona skarżąca Skarb Państwa-Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. wniosła skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2025 r. znak: WS.VI.7536.1.46.2024.PB umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Tatrzańskiego z 17 lipca 2024 r. nr GN.6853.1.35.2023 orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym - oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewid. [...] obręb B. T., jedn. ewid. B. T., poprzez udzielenie zezwolenia spółce T. S.A. na wykonanie prac związanych z realizacją celu publicznego w ramach zadania "Poprawa pewności zasilania odbiorców na terenie Gminy B. T." obejmującego budowę nowej infrastruktury technicznej, tj. sieci kablowej SN 15kV, wraz z siecią światłowodową w miejscu istniejącej sieci kubłowej SN15kV. Skarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Zgodnie z przepisem art. 124 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004r. Nr 261 poz.2603 z późn. zm.) Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania łub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z ust. 3 cytowanego przepisu wynika, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Organ ustalił, że nieruchomość oznaczona jako działka ewid. nr [...] obr. B. T. stanowi nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym ze względu na brak założonej księgi wieczystej. Mając powyższe na uwadze w tym przypadku odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 114 ust. 3 zd. 1 i ust. 4 w związku z art. 124a i art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n., zgodnie z którymi przepisy art. 124 ust. 1-2 i 4-7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych starostwa powiatowego, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, nie zgłoszą się osoby, które wykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału i postępowanie wywłaszczeniowe (art. 114 ust. 4 u.g.n.). Działając na podstawie art. 124a w związku z art. 114 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami Starosta Tatrzański w dniu 15 lutego 2024. zamieścił w prasie o zasięgu ogólnopolskim - www.infopublikator.pl, na stronie BIP oraz na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Z., jak również na tablicy ogłoszeń urzędu, informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie wydania w trybie art, 124 w związku z art. 124a ww. ustawy, decyzji o ograniczeniu sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie B. T., jedn. ewid. B. T., działka ewid. nr [...]. Z uwagi na fakt, iż w zakreślonym w informacji terminie nie zgłosiła się żadna osoba legitymująca się prawem do w/w działki Starosta Tatrzański wszczął postępowanie w przedmiocie ograniczenia korzystania z ww. nieruchomości w efekcie wydając decyzję. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, do akt sprawy pozyskano również informację z rejestru gruntów. Jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów dla przedmiotowej działki ujawniony jest Skarb Państwa Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. jako właściciel. Dodatkowo z informacji z rejestru gruntu ustalono, iż działka ewidencyjna [...] obr. B. T. nie jest objęta księgą wieczystą oraz nie istnieją inne dokumenty stwierdzające prawa rzeczowe do nieruchomości. W związku z powyższym, w myśl art. 113 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, w ocenie Wojewody Małopolskiego organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. Zgodnie z art. 528 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne (t.j.Dz. U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm.) z dniem wejścia w życie ustawy Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości wskazanych w treści tego przepisu. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 528 ust. 6 i 9 ww. ustawy, reprezentację Skarbu Państwa, o której mowa w ust. 1, potwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, właściwy wojewoda. Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 6, dokonuje się wpisu w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu z powyższych regulacji wynika, że w razie braku tytułu prawnego do nieruchomości, warunkiem koniecznym do uznania kompetencji Wód Polskich do reprezentowania Skarbu Państwa i wykonywania uprawnień właścicielskich niezbędne jest legitymowanie się stosowną decyzją wojewody, której odwołująca się nie przedstawiła. Organ odwoławczy stwierdził, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mają charakteru wiążącego w zakresie przysługiwania praw rzeczowych do nieruchomości. A skoro tak to postępowanie odwoławcze wniesione przez PGW Wody Polskie RZGW w K. należało umorzyć, albowiem odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie. Z decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego nie zgodził się Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarski Wodnej w K. , który zaskarżył ją w całości. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 28 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez uznanie, iż skarżący nie jest stroną w niniejszym postępowaniu, w konsekwencji umorzenie postępowania odwoławczego i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, obarczonej wadami, w tym powodującymi jej nieważność; 2. art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z oraz art. 211 ust. 2. art. 218 ust. 5. oraz art. 258 ust. 1, ust. 5, art. 528 ust. 1 pkt. 1, ust. 6, ust. 8, ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą umorzeniem postępowania odwoławczego i utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, w związku z przyjęciem, iż skarżący nie posiada kompetencji do reprezentacji Skarbu Państwa i wykonywania praw właścicielskich wobec braku legitymowania się decyzją wojewody, o której mowa w art. 528 ust 6 ustawy Prawo wodne, w sytuacji gdy, prawo własności Skarbu Państwa do przedmiotowego gruntu (grunty pokryte wodami płynącymi) oraz obligatoryjna reprezentacja jego praw przez Wody Polskie, wynika z mocy ustawy (art. 528 ust.1, art. 258 ustawy Prawo wodne), a decyzja wojewody wydana w trybie art. 528 ust.6 ustawy Prawo wodne jest jedynie decyzją potwierdzającą stan wynikający z ustawy, w konsekwencji prawidłowa wykładnia winna prowadzić do wniosku, iż grunt będący przedmiotem niniejszej sprawy nie jest gruntem o nieuregulowanym stanie prawnym, jest gruntem pokrytym wodami płynącymi w całości (użytek "Wp"- powierzchniowe wody płynące) stanowi bez wyjątku własność Skarbu Państwa, wyłączony jest z obrotu cywilnoprawnego i nie ma do niego zastosowania ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami u.g.n. (co wynika wprost z art. 218 ust. 5 ustawy Prawo wodne oraz art. 21 i 21a u.g.n.); 3. art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz art. 80 kpa poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych oraz brak właściwej weryfikacji dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej na potrzeby postępowania, skutkujących niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 220 ust 1 oraz ust. 6 ustawy Prawo wodne, jak również pominięciu faktów wynikających z mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 2.07.2024r., co skutkowało wadliwym przyjęciem, że działka ewid. nr [...] nie jest gruntem pokrytym wodami płynącymi (użytek "Wp"), w sytuacji jest w sposób bezsprzeczny jest ona gruntem pokrytym wodami płynącymi, co wynika z mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 17.07.2024r. oraz jest oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako użytek – Wp - powierzchniowe wody płynące); 4. art. 211 ust. 2, 3. 4 oraz art. 212 ust. 2 i art. 218 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 Prawo wodne w zw. z art. 21 i 21a u.g.n. - poprzez ich niezastosowanie w skutek czego organ II instancji błędnie umorzył postępowanie odwoławcze utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, w sytuacji, gdy przedmiotowy grunt jest gruntem pokrytym wodami płynącymi w całości, prawo własności do niego przysługuje Skarbowi Państwa, a Wody Polskie z mocy ustawy wykonują obligatoryjną reprezentację jego praw co wynika z art. 528 ust.1, art. 258 ustawy Prawo wodne, w konsekwencji Starosta nie ma kompetencji do zarządzania przedmiotowym zasobem (gruntem) w trybie ustawy u.g.n. 5. art. 124 i art. 124a w zw. z art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - u.g.n. - poprzez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy do gruntów pokrytych wodami, w tym do działki ewid Nr [...], w całości stanowiącej użytek "Wp", ustawa u.g.n. nie ma zastosowania, co wynika wprost z art. 218 ust. 5 ustawy Prawo wodne oraz art. 21 i 21 a u.g.n. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie w razie uznania braku podstaw do stwierdzenia nieważności, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w niniejszej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 218 ust. 5 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym do zasobów nieruchomości Skarbu Państwa należą grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi i do takiego zasobu nie mają zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami - u.g.n. Zasób nieruchomości Skarbu Państwa prowadzony przez Starostę na podstawie przepisów u.g.n. nie obejmuje gruntów stanowiących wody płynące. Literalna wykładnia treści art. 21 oraz art. 21a u.g.n. wyłącza możliwość stosowania przepisów u.g.n. w stosunku do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi stąd wszelka odmienna wykładnia jest niedopuszczalna i bezcelowa. Skarb Państwa, na mocy art. 211 i art. 218 ust. 1, art. 212 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo wodne, jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości gruntowej nr [...], i reprezentowany jest przez Wody Polskie, zgodne z art. 528 ust. 1 pkt 1 oraz art. 258 ust.1 i 3 Prawa wodnego. Decyzja Wojewody, jest jedynie decyzją potwierdzającą (deklaratoryjna), prawo własności Skarbu Państwa i jego reprezentację przez Wody Polskie, nie prowadzi w żadnym razie do zmiany stosunków własnościowych, te wynikają z samej ustawy Prawo wodne. Nie ma zatem materialnoprawnego znaczenia czy wojewoda, stosownie do art. 528 ust. 1 lub art. 258 ust. 1 pr.wod., wydał lub nie, decyzję potwierdzającą, że prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, w tym śródlądowych wód płynących potoku Sołtysi (lewobrzeżny dopływ potoku C. ) i gruntów nimi pokrytych, wykonują Wody Polskie. Decyzja ta nie przekazuje nieruchomości ani praw właścicielskich Wodom Polskim, a jedynie potwierdza wykonywanie prawa własności Skarbu Państwa przez Wody Polskie od dnia 1 stycznia 2018 r. Kompetencję Starosty w stosunku do gospodarowania tego rodzaju gruntami wykluczają zapisy przywołanych ustaw u.g.n. oraz Prawo wodne, a nie decyzja wojewody. Podobnie nie ma jakiekolwiek znaczenia dla sprawy, istnienie lub nie księgi wieczystej, założonej dla nieruchomości gruntowej będącej wodą płynącą. Kwestia, iż przedmiotowa nieruchomość ma uregulowany stan prawny, wynika z mocy przepisów ustawy Prawo wodne, wymienionych powyżej, a brak księgi wieczystej lub brak decyzji Wojewody stanu tego nie zmienia. W niniejszej sprawie nie mają zatem zastosowania art. 124 w zw. z art. 124 a w zw. z art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - u.g.n. gdyż mamy do czynienia z nieruchomością o wyraźnie i bezspornie uregulowanym stanie prawnym - prawo własności jest możliwe wprost do ustalenia, w oparciu o literalne brzmienie ustawy Prawo wodne. Argumentację tę wzmacnia również okoliczność, iż działka ewid. Nr [...], co do której Starosta Tatrzański orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania poprzez udzielenie zezwolenia spółce T. S.A. na wykonanie prac (szczegółowo opisanych w decyzji), została już udostępniona tej spółce na okres 20 lat, na podstawie umowy zawartej w dniu 15.11.2022r. w celu prowadzenia przedsięwzięć polegających na wykonaniu i funkcjonowaniu infrastruktury przesyłowej tj. prowadzenia linii elektroenergetycznej. Skarb Państwa reprezentowany przez Wody Polskie, wykonując przysługujące mu prawo własności, oddał w użytkownie spółce T. S.A. przedmiotowy grunt, objęty decyzją organu I i II instancji. Nie została więc spełniona przesłanka z art. 124 ust. 1 u.g.n. o braku wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości. Spółka T. S.A. wnioskując do Starosty w przedmiocie wszczęcia postępowania jak wyżej, dysponowała już przedmiotowym gruntem na podstawie umowy, stąd w sposób niebudzący wątpliwości miała wiedzę, iż nieruchomość ta ma uregulowany stan prawny. Ewentualne rokowania z właścicielem nieruchomości, mogły zatem w znaczeniu formalnym mieć miejsce, jednak w okolicznościach sprawy byty bezprzedmiotowe. Całkowicie błędnym i niezgodnym z literalnym brzmieniem ustawy (u.g.n. oraz pr.wod.) jest przyjęta przez organ I jak i II instancji wykładnia przywołanych przepisów, jakoby przedmiotowy grunt stanowił nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Taka wykładnia prowadzi do naruszenia interesu Skarbu Państwa, w stosunku do wszystkich gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi, a dla których nie założono księgi wieczystej (co w skali kraju stanowi przeważającą większość) lub dla których Wojewoda jeszcze nie wydał decyzji deklaratoryjnych (w trybie art. 258 lub art. 528 pr.wod.). Przyjęcie przez organ I i II instancji błędnej wykładni przepisów u.g.n. oraz pr. wod. bądź też ich błędne zastosowanie wpłynęło na nieprawidłowość podjętych przez nich rozstrzygnięć. W konsekwencji zarówno decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 17.07.2024r. jak i Wojewody Małopolskiego 14.02.2025r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nie istniały bowiem przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego, ani do zastosowania art. 124, 124a, art. 113 ust. 6 u.g.n. tj. orzeczenia przez Starostę o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej grunt w całości pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi. Według strony skarżącej decyzje organów I i li instancji zostały wydane przy całkowicie błędnym ustaleniu istotnych dla sprawy okoliczności oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co czyni skargę konieczną i uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w całości. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26, dalej: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zatem zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia , czy działka nr [...] obręb B. T. objęta decyzją Starosty T. z 17 lipca 2024r. jest nieruchomością o nieuregulowanym stanie prawnym oraz czy Wodom Polskim przysługuje status strony postępowania, a co za tym idzie czy mogą one skutecznie złożyć odwołanie od w/w decyzji Starosty Tatrzańskiego. Rozstrzygając powyższe wątpliwości przyznać należy rację argumentacji strony skarżącej. Ustawa z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne ( Dz.U.2024.1087 t.j. z dnia 2024.07.22), która weszła w życie z dniem 01.01.2018 r. wprowadziła nowy stan prawny w zakresie dotyczącym gospodarowania wodami (art. 1) i spraw własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasad gospodarowania tymi składnikami jako mieniem Skarbu Państwa (art. 2). Zgodnie z art. 218 ust. 1 u.p.w., grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowią własność Skarbu Państwa i są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Przy czym na mocy art. 528 ust. 1 pkt 1 u.p.w., z dniem wejścia w życie tej ustawy to Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2-4 ustawy uchylanej w art. 573, lub ich części oraz gruntów pokrytych tymi wodami, z wyłączeniem gruntów pokrytych wodami, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy uchylanej w art. 573 (to jest ustawy z 18.07.2001r. – Prawo wodne). Jednocześnie zgodnie z przepisami art. 240 ust. 3 pkt 11 u.p.w. Wody Polskie poprzez regionalne zarządy gospodarki wodnej reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 258 ust. 1, 5 oraz 7 i 8 u.p.w. Sam zaś przepis art. 258 ust. 1 u.p.w. stanowi, że Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1, oraz do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi. Zatem jak wynika z przytoczonych przepisów - z mocy samego prawa grunty zajęte pod wody płynące stanowią własność Skarbu Państwa. Zatem nie jest tak jak przyjął organ, że działka nr [...] to nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Nie ma w tym przypadku jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy, fakt istnienia lub nie księgi wieczystej, założonej dla nieruchomości gruntowej będącej wodą płynącą. Kwestia, iż przedmiotowa nieruchomość ma uregulowany stan prawny, wynika z mocy przepisów ustawy Prawo wodne, wymienionych powyżej, a brak księgi wieczystej lub brak decyzji wojewody stanu tego nie zmienia. Decyzja taka ma jedynie znaczenie deklaratoryjne. Skarb Państwa, na mocy art. 211 i art. 218 ust. 1, art. 212 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo wodne, jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości gruntowej – tj. działki nr [...], i reprezentowany jest przez Wody Polskie, zgodne z art. 528 ust. 1 pkt 1 oraz art. 258 ust.1 i 3 pr. wod. Reprezentację tę wykonują Regionalne Zarządy Gospodarki Wodnej, co również wynika z mocy ustawy - art. 240 ust. 3 pkt 9 i 11. Reprezentację powyższą, jedynie potwierdza decyzją deklaratoryjną Wojewoda Małopolski w trybie art. 528 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 528 ust. 6 ustawy Prawo wodne w oparciu o art. 258 ust.1 i 3 ustawy Prawo wodne. Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa i wykonują prawa właścicielskie w stosunku do wód i do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi oraz dokonują w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa czynności prawnych w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1, oraz gruntów pokrytych tymi wodami (por. Wyrok WSA w Krakowie z 7.11.2023 r., II SA/Kr 1040/23, LEX nr 3662438; Wyrok WSA we Wrocławiu z 5.10.2023 r., II SA/Wr 248/23, LEK nr 3617636) "Jak wynika z treści ort. 528 ust. 6 decyzja wojewody wydana na wniosek właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich jedynie potwierdza reprezentację Skarbu Państwa, o której mowo w ust. 1. Nie ma więc charakteru tworzącego prawo, a jedynie deklaratoryjny – potwierdzający, i zgodnie z ust. 9 może stanowić podstawę dokonania stosownego wpisu w księdze wieczystej" (tok za: Wyrok NSA z 28.10.2020 r., II OSK1636/20, LEK nr 3125134). Z przytoczonych również przepisów i orzeczeń wynika w sposób jednoznaczny wynika również to, iż Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. przysługiwał status strony postępowania jakie toczyło się przed Starostą Tatrzańskim, a co za tym idzie strona ta mogła złożyć skutecznie odwołanie od wydanej w tej sprawie decyzji z dnia 17 lipca 2024r. W tej sytuacji skarżona decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2025 r. znak: WS.VI.7536.1.46.2024.PB umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Tatrzańskiego z 17 lipca 2024 r. wywołane odwołaniem wniesionym przez Wody Polskie – jest całkowicie błędna, pozbawiona podstaw prawnych, i jako taka musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd w tym miejscu nie wypowiada się w kwestii merytorycznych zarzutów do decyzji Starosty Tatrzańskiego podnoszonych tak w odwołaniu jak i skardze, albowiem jest to zadanie organu odwoławczego w administracyjnym toku instancji. Wypowiadanie się przez Sąd na obecnym etapie postępowania sądowego byłoby przedwczesne i sprzeczne z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Przy ponownym badaniu sprawy Wojewoda Małopolski zajmie się szczegółową analizą i odniesie do podnoszonych przez stronę skarżącą merytorycznych zarzutów i argumentów odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 w związku z art. 205 p.p.s.a.