II SA/Kr 435/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lutego 2025 r. znak: WI-I.7840.11.42.2024.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego B. M. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją nr [...] z 23.09.2024 r., znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej nr [..], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] wraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji: energii elektrycznej, gazu, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej wraz z 6 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe, budową murów oporowych oraz budową utwardzonego dojścia i dojazdu na działce nr ew. [...] w miejscowości W., obr. [...], gmina W. , zwanego inwestycją. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez P. Z., B. i T. G. oraz B. M. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 6 lutego 2025 r., znak WI-I.7840.11.42.2024.JM utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - dalej kpa (t.j. Dz.U.2024.572) i art. 81 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - dalej Pb (Dz.U.2024.725 ze zm.). W rozległym uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że przeprowadzona przez niego analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 p.b. pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Zwrócono uwagę na uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ odwoławczy. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1679 ze zm.). Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Wojewoda kolejno przeanalizował szczegółowo zgodność poszczególnych parametrów planowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi, a następnie rozważył zasadność zarzutów wniesionych odwołań. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. M., zarzucając jej naruszenie I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm., dalej: "p.b.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Przedmiotowa inwestycja stanowi całość mogącą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, mimo iż nie posiada ona połączenia z drogą publiczną, 2) § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie ws. warunków technicznych") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w odniesieniu do działek budowlanych oraz zlokalizowanych na nich budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie jest konieczne zapewnienie dojścia i dojazdu oraz że dojście i dojazd do tego rodzaju działek zapewniony w formie ciągu pieszo-jezdnego nie musi mieć szerokości co najmniej 5 m, 3) art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony Decyzją organu I instancji jest zgodny z warunkami technicznymi, mimo iż szerokość drogi wewnętrznej stanowiącej dojście i dojazd do działki nr [...] jest mniejsza niż 5 m, 4) art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej: "u.o.g.r.i.l.") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że objęcie gruntu projektem zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych i zaprojektowanie na nim powierzchni biologicznie czynnej nie stanowi wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, 5) art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b. w zw. z art. 11 ust. 1, 4 i 4a u.o.g.r.i.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie przez Inwestora - w odniesieniu do całości terenu objętego zakresem Przedmiotowej inwestycji - decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 26 ust. 5 pkt 15 uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce Nr XLVI/763/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A" (Dz. U. Woj. Małop. z 2010 r., nr 662, poz. 5505 z późn. zm., dalej: "Plan miejscowy") poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony Decyzją organu I instancji jest zgodny z Planem miejscowym, mimo iż zgodnie z Planem miejscowym kolorystykę elewacji należy stosować w barwach jasnych, stonowanych, a w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego nadal jest mowa o tynku elewacyjnym w ciemnej kolorystyce, 7) art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b w zw. z § 60 ust. 1 ws. sprawie warunków technicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu dla Przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami technicznymi, mimo iż analiza zacieniania została sporządzona łącznie na oba dni równonocy oraz nie wykazuje spełnienia minimalnego czasu nasłonecznienia w odniesieniu do budynków objętych Przedmiotową inwestycją, II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności: a) niezweryfikowanie, czy dla Przedmiotowej inwestycji obejmującej budowę 7 dwulokalowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych zapewniono dostęp do drogi publicznej odpowiedni do jej przeznaczenia oraz sposobu użytkowania, b) niezweryfikowanie prawidłowości analizy zacieniania, c) niezweryfikowanie zgodności Przedmiotowej inwestycji z Planem miejscowym w zakresie wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego, d) niezweryfikowanie, czy zaprojektowanie 6 zbiorników na wody opadowe o pojemności 10 m3 każdy wystarczy do odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachów budynków oraz z utwardzonych powierzchni terenu Przedmiotowej inwestycji i czy nie dojdzie do zalewania działek sąsiednich położonych niżej niż działka nr [...], e) niedostrzeżenie uchybień w dokumentacji projektowej związanych z naniesieniem zmian w kształcie dachów projektowanych budynków, 2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie pozostałych stron postępowania o wyjaśnieniach złożonych przez Inwestora w pismach z dnia 20 listopada oraz 6 grudnia 2024 r. i o dokonanych przez Inwestora korektach oraz uzupełnieniach w dokumentacji projektowej, a tym samym uniemożliwienie stronom postępowania ustosunkowania się do złożonych przez Inwestora wyjaśnień, 3) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 p.b. poprzez utrzymanie w mocy Zaskarżonej decyzji, mimo iż Przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przepisami Prawa budowlanego, rozporządzenia ws. warunków technicznych oraz Planu miejscowego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - wyjaśniając, że za potrzebą wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przemawia to, że organy obu instancji dopuściły się analogicznych naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w szczególności polegające na wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji sprzecznej z przepisami Prawa budowlanego, rozporządzenia ws. warunków technicznych oraz Planu miejscowego, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając w szczególności argument o braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Uczestnik P. Z. poparł skargę, a uczestnik N. sp. z o.o. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem skargi jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, która jest decyzją związaną – co oznacza, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie dysponują żadnym luzem decyzyjnym ani uznaniem administracyjnym przy rozstrzyganiu tego typu spraw. Przed wydaniem takiej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza wyłącznie kwestie wymienione w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 Pb w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadnione okazały się niektóre zarzuty skargi. W projekcie zagospodarowania terenu i projekcie budowlanym istnieją błędy i nieścisłości, które wymagają wyjaśnienia. Dotyczy to w szczególności powierzchni biologicznie czynnej. W bilansie na str. 9 projektu zagospodarowania terenu wskazano jedynie ogólnikowo na wartości powierzchni zabudowy, powierzchni utwardzonej oraz powierzchni biologicznie czynnej, w tym liczonej jako 50% powierzchni nad zbiornikami szczelnymi na wodę deszczową. Takie ogólnikowe informacje nie dają możliwości ich weryfikacji, jak to miało miejsce z kwestią pokryw do szczelnych zbiorników na wodę deszczową. Gdy w odwołaniu podniesiono zarzut, że powierzchnia pokryw została błędnie zaliczona do powierzchni biologicznie czynnej, to inwestor wyjaśnił, że już wcześniej powierzchnia ta została zaliczona do terenów utwardzonych, a nie powierzchni biologicznie czynnej. Ponieważ jednak nie wskazano jaka konkretnie część tej powierzchni zaliczona jest jako grunt rodzimy w 100%, a jaka w 50% (powierzchnia nad zbiornikami na wodę deszczową), to nie sposób było zweryfikować wiarygodność podanej przez inwestora informacji. Nieścisłości dotyczą również powierzchni zabudowy. W powołanym wcześniej bilansie na str. 9 projektu zagospodarowania terenu wartość ta została określona na 623,30 m2, z kolei w części opisowej projektu architektoniczno - budowlanego (str. 10) powierzchnię zabudowy poszczególnych budynków określono na: 91,5 m2, 88,31 m2, 88,31 m2, 88,31 m2, 88,31 m2, 88,31 m2, 91,5 m2 - co łącznie daje powierzchnię zabudowy na poziomie 624,55 m2. Wskazana niezgodność obejmuje 1,25 m2, a zatem nie jest znaczna, niemniej jednak projekt wymaga w tym zakresie uzupełnienia tak, aby wartości te były zgodne. Z kolei 6 pokryw od zbiorników na wodę o średnicy 60 cm każda daje łącznie powierzchnię 1,7 m2 powierzchni niebędącej biologicznie czynną, co również nie wydaje się dużą wartością. Pamiętać jednak należy, że zarówno w zakresie poszczególnych elementów powierzchni zabudowy określanej w metrach kwadratowych, jak i w przypadku wyliczeń procentowych tych części powierzchni, projektant operuje wartościami do drugiego miejsca po przecinku, a powierzchnia biologicznie czynna wobec wymaganych planem miejscowym 40% w projekcie ustalona jest na poziomie 40,38%. Zatem nawet niewielkie różnice i niejasności mogą prowadzić do niezgodności projektu z planem miejscowym. Kwestia ta wymaga szczegółowego wyjaśnienia i zweryfikowania w ponownie prowadzonym postępowaniu. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany ma również inne niedociągnięcia, które wymagają uzupełnienia. Słusznie zwraca uwagę skarżący, że tabela z bilansem wód opadowych (str. 27.1 części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu) jest całkowicie niezrozumiała, bowiem brak jest opisu, co oznaczają poszczególne wartości i symbole. Dalej na etapie postępowania odwoławczego inwestor dokonał zmiany projektu w zakresie kolorystyki elewacji - tak aby doprowadzić projekt do zgodności z planem miejscowym, jednakże na str. 9 części opisowej projektu architektoniczno - budowlanego doszło do przeoczenia i pozostał wpisany poprzedni, niezgodny z planem miejscowym kolor elewacji. Wreszcie w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu brak jest stron 23 - 25. Wszystkie te elementy projektu muszą zostać doprowadzone do zgodności z prawem w ponownie prowadzonym postępowaniu. W kwestii dostępu do drogi publicznej, która była najistotniejszą osią sporu podczas rozprawy, zasadny okazał się zarzut braku oceny, czy wskazany w projekcie dostęp może być uznany za odpowiedni dla procedowanej inwestycji, natomiast pozostałe zarzuty okazały się bezzasadne. Połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną drogą wojewódzką nr [...] (ul. [...]) odbywa się poprzez działkę nr [...] stanowiącą współwłasność inwestora. Inwestor przedłożył opinię Wojewódzkiego Zarządu Dróg z 23 maja 2024 r. (str. 14 "załączników formalnych" do projektu), w której na podstawie art. 35 ust. 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pozytywnie zaopiniowano przedłożony projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi wojewódzkiej będącej w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Jednocześnie potwierdzono, że działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, posiada dostępność komunikacyjną do drogi wojewódzkiej nr [...] relacji K. przez istniejący zjazd zwykły z drogi wojewódzkiej do działki [...], następnie za pośrednictwem działki nr [...] (współwłasność inwestora). Istniejąca droga ma szerokość 3 m. Punktem wyjścia dla oceny tej kwestii winien być przepis § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: 1. Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. 2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku. Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji (str. 17) przyjął stanowcze, choć nieposiadające żadnego uzasadnienia stanowisko, że "wymóg łącznej szerokości 4,5 m dla dojścia i dojazdu zorganizowanego w formie wydzielonej jezdni o szerokości 3,00 m i dojścia pieszego o szerokości 1,5 m obowiązuje w odniesieniu dla połączenia z drogą publiczną budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Dla pozostałych budynków w tym dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jest to szerokość optymalna, jednak bezwzględnie ograniczenie przepisowe dotyczy jedynie zapewnienia jezdni o szerokości 3,00 m (por. wyrok z 23.01.2025, sygn. akt ll OSK 2515/23). Nie ma więc podstaw do narzucenia konieczności zapewnienia dojazdu o większej szerokości. Pas terenu o szerokości 3 m, należy uznać za wystarczające spełnienie wymagań § 14 WT stawianych dojściom i dojazdom do budynków mieszkalnych jednorodzinnych i związanych z nimi urządzeń. Podkreślić należy, że dojazd ten cały czas zapewnia dostęp komunikacyjny dla istniejących na działkach nr [...], [...], [...], [...] budynków, a stan rzeczy nie uległ zmianie. Stąd też istniejące rozwiązanie dojazdu i dojścia jest wystarczające, do obsługi planowanej inwestycji i jest zgodne ze wszystkimi obowiązującymi przepisami. Z tego powodu należy uznać, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. W tym miejscu należy podkreślić, że ustawodawca nie definiuje zabudowy jednorodzinnej szeregowej jako zabudowy zamieszkania zbiorowego (nawet w przypadku, gdy w każdym z budynków przewidziano po 2 lokale mieszkalne). Tym samym, w kontekście obowiązujących przepisów dotyczących dostępu do drogi publicznej, również zabudowę szeregowa należy traktować na równi z zabudową pojedynczym budynkiem jednorodzinnym (choć w wyrokach sądów często mowa o zapewnieniu ‘odpowiedniego’ dostępu, co oznacza że określenie czy droga o szerokości 3 m może być przedmiotem sporu i interpretacji)." Przede wszystkim ani w cytowanym wcześniej § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ani w innych przepisach nie wprowadza się odrębnych wymogów wobec szerokości dojazdu do budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych. Zwrócił na to uwagę również WSA w Krakowie w powołanym w skardze wyroku z dnia 31 marca 2022 r., sygn. II SA/Kr 1416/21. Nie ma żadnych podstaw prawnych by uzależniać w sposób automatyczny szerokość dojazdu do budynku ze względu na to, czy chodzi o zabudowę jednorodzinną, czy tez wielorodzinną. Argumentacja ta prowadziłaby zresztą do absurdalnych wniosków, że w przypadku budowy budynku trzylokalowego (wielorodzinnego) konieczne byłoby zapewnienie dojazdu o szerokości 4,5 m, podczas gdy dla inwestycji takiej jak procedowana obecnie, w ramach której powstanie 14 nowych lokali, wystarczający jest zawsze dojazd o szerokości 3 m. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na treść § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym "do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać". W przepisie tym wprowadza się szczególne wymogi dla budynków wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, jednakże tylko w zakresie utwardzonego dojścia od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3 do wejść do budynku. Również powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.01.2025, sygn. akt ll OSK 2515/23 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) w żaden sposób nie potwierdza stanowiska organu. Przeciwnie – NSA nakazuje każdorazowo badać, czy zaprojektowany dostęp do drogi publicznej jest odpowiedni w rozumieniu § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W okolicznościach tej konkretnej sprawy dojazd o szerokości 3 m został uznany za wystarczający w stosunku do planowanej budowy budynku jednorodzinnego, jednak nie ma w tym zakresie żadnego automatyzmu. Warto przytoczyć większy fragment uzasadnienia tego wyroku, bowiem NSA wyjaśnia w nim wiele niejasności związanych z wykładnią § 14 rozporządzenia: "Argumentacja zaprezentowana na tle przywołanego przepisu w skardze kasacyjnej, zgodnie z którą planowana inwestycja nie spełnia wymogów § 14 rozporządzenia, gdyż pomimo zapewnienia dojazdu poprzez drogę wewnętrzną (działka nr [...]) o szerokości ok. 3 – 3,5 m, nie zagwarantowano również dojścia o szerokości 1,5 m, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia w zdaniu pierwszym wskazuje, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Regulacja ta wymaga przede wszystkim dostosowania dojścia i dojazdu do przeznaczenia i sposobu użytkowania konkretnych działek budowlanych lub budynków, co wymaga odniesienia do konkretnych okoliczności sprawy. Przewidziana w zdaniu drugim minimalna szerokość jezdni, która nie może być mniejsza niż 3 m musi być zatem odczytana jako wymóg minimum podlegający ocenie w kontekście konieczności zapewnienia dojścia i dojazdu odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania konkretnej działki budowlanej. Innymi słowy regulacja ta pozwala na zastosowanie dojazdu o szerokości 3 m, o ile taka szerokość jezdni może być w konkretnych okolicznościach sprawy uznana za odpowiednią do przeznaczenia i sposobu użytkowania działki. Prawodawca z uwagi na sformułowanie kryterium ocennego w zdaniu pierwszym omawianej regulacji zdecydował się określić minimalny wymiar jezdni dojazdowej umożliwiającej dojście i dojazd, nie narzucając z góry określonego parametru dojścia. Przywoływane przez skarżącego kasacyjnie uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 rozporządzenia, dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że regulacja ta koresponduje w istocie ze zdaniem pierwszym § 14 ust. 1 rozporządzenia, przesądzając, że w każdym wypadku wystarczający jest ciąg pieszo-jezdny o parametrach wskazanych w tym przepisie. Tym samym w ten sposób w warunkach technicznych prawodawca w sposób ogólny przesądził, że taka forma dojścia i dojazdu jest odpowiednia do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych. Podsumowując, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, ale jest z góry przewidzianą w warunkach technicznych formą zapewnienia odpowiedniego dostępu. Podobnie należy odczytywać znaczenie § 14 ust. 3 rozporządzenia, który jest swoistą formą zapewnienia odpowiedniego dostępu do budynków. Tym samym sposób wykładni prezentowany w skardze kasacyjnej odbierałby w istocie praktycznego znaczenia minimalnych wymogów wskazanych w § 14 ust. 1 rozporządzenia, co jest sprzeczne z jasnym brzmieniem tej regulacji. Przywołane w skardze kasacyjnej § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia należy uznać za alternatywne sposoby zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej, które w niniejszej sprawie, wobec powyższych uwag, nie mają zastosowania." Trzeba zgodzić się z zaprezentowanym przez NSA stanowiskiem, że istnieją sytuacje, w których dojazd o szerokości 3 m może zostać uznany za wystarczający i nie ma w każdym przypadku konieczności "dodawania" do tego wymiaru dodatkowych wartości na zapewnienie dodatkowo również dojścia. Podobne stanowisko zajął zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 615/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W tym zakresie błędne jest stanowisko skarżącego, który twierdzi, że dojazd wraz z dojściem w niniejszej sprawie musi mieć szerokość co najmniej 5 m. Niemniej jednak w sposób oczywisty błędne jest również przytoczone wyżej stanowisko organu, że taki trzymetrowy dojazd będzie zawsze odpowiedni w przypadku zabudowy jednorodzinnej, choćby była do zabudowa szeregowa, dwulokalowa czy też inwestycja miałaby obejmować budowę całego osiedla. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu musi ponownie dokonać oceny, czy projektowany dojazd w tych konkretnych okolicznościach może zostać uznany za odpowiedni. Trzeba przy tym wziąć pod uwagę, że obecnie z dojazdu tego korzystają mieszkańcy 4 budynków jednorodzinnych jednolokalowych, natomiast inwestycja obejmuje dodatkowo siedem budynków dwulokalowych. Intensywność użytkowania dojazdu wzrośnie więc kilkukrotnie. Powołana wcześniej opinia Wojewódzkiego Zarządu Dróg nie odnosi się do tej kwestii. Jej przedmiotem jest jedynie możliwość włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego inwestycją, nie zaś ocena dojazdu w kontekście wymogów § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że bezzasadny jest zarzut braku zaprojektowania zjazdów z drogi wewnętrznej do poszczególnych budynków. Skarżący zwrócił uwagę, że droga wewnętrzna na działce nr [...] nie jest urządzona na całej szerokości tej działki. Pomiędzy zewnętrzną krawędzią jezdni a wschodnią granicą terenu inwestycji znajduje się pas gruntu o szerokości ok. 1 m. Oznacza to, że aby dojazd do poszczególnych budynków był możliwy, konieczne będzie wykonanie stosownych robót budowlanych obejmujących budowę 7 zjazdów z drogi wewnętrznej na teren inwestycji przed poszczególnymi budynkami. Skarżący zaznacza, że zewnętrzna krawędź jezdni ww. drogi wewnętrznej jest zakończona krawężnikiem, w związku z czym nie jest możliwy bezpieczny zjazd z tej drogi na działkę nr [...], zatem budowa połączeń pomiędzy drogą na działce nr [...] a terenem utwardzonym przed poszczególnymi budynkami wchodzącymi w zakres inwestycji jest wymagana, ponieważ bez nich budynki objęte inwestycją nie będą połączone z drogą publiczną. Skarżący podkreśla, że działka drogowa jest współwłasnością inwestora oraz pozostałych stron postępowania. Inwestor z całą pewnością nie uzyska zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli działki nr [...] na realizację ww. łączników, ponieważ zgody na ich wykonanie nie wyraża m.in. skarżący - również będący współwłaścicielem działki drogowej. W tych okolicznościach należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ta argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Omawiany problem w istocie dotyczy utwardzenia dojazdu do poszczególnych budynków i sprowadza się do tego, że działka drogowa nie jest utwardzona na całej szerokości. Jak słusznie podniósł podczas rozprawy uczestnik będący inwestorem, dojazd do inwestycji nie musi być w całości utwardzony. Wymóg utwardzenia i zapewnienia szerokości co najmniej 1,5 m dotyczy – stosownie do powołanego wcześniej § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych – tylko dojść do wejść do budynków wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, podczas gdy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową jednorodzinną. Rzeczą inwestora jest takie wykonanie inwestycji, aby nabywcy poszczególnych lokali mogli do nich dotrzeć w sposób bezpieczny, niemniej jednak kwestia ewentualnego utwardzenia wskazanych przez skarżącego "łączników" nie wchodzi w zakres procedowanego aktualnie pozwolenia na budowę. Bezzasadny jest również zarzut niewłaściwego wyłączenia z produkcji rolniczej jedynie części terenu inwestycji zamiast całego jej obszaru. W tym zakresie należy zauważyć, że w części projektu "załączniki formalne" (str. 16 – 19) znajduje się decyzja Starosty [...] z 19 sierpnia 2024 r. o zmianie wydanej wcześniej decyzji tego organu z 11 lipca 2024 r. i wyłączenie obszaru 0,1097 ha stosownie do załącznika do decyzji. Starosta jako organ właściwy do rozstrzygania o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej ocenił projekt zagospodarowania terenu i przyjął, że wyłączeniu winny podlegać tereny przeznaczone pod zabudowę oraz urządzenie dojść i dojazdów. Istotne jest przy tym, że projekt zagospodarowania terenu stanowi załącznik do decyzji zezwalającej na wyłączenie terenu z produkcji rolniczej, co pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, która dokładnie część działki objęta jest tą decyzją. W ocenie Sądu organy rozstrzygające sprawę nie miały podstaw do kwestionowania decyzji Starosty. Ich zadaniem było jedynie stwierdzenie, czy projekt zagospodarowania terenu podlegający zatwierdzeniu w niniejszym postępowaniu pokrywa się z projektem stanowiącym załącznik do decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej. Nie mogły też odnieść skutku zarzuty pod względem analizy zacieniania. Strona skarżąca podnosi, że analiza ta została sporządzona łącznie na oba dni równonocy oraz nie wykazuje spełnienia minimalnego czasu nasłonecznienia w odniesieniu do budynków objętych inwestycją. Analiza zacieniania i przesłaniania została przez inwestora uzupełniona na etapie postępowania odwoławczego (str. 20.1 i 20.2 części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu), przy czym prawdą jest, że została ona sporządzona łącznie dla obu dni równonocy. W ocenie Sądu nie stanowi to jednak uchybienia, które prowadziłoby do konieczności uchylenia decyzji. Skarżący nie przedstawił żadnych wyliczeń, z których wynikałoby, że warunki nasłonecznienia spełnione są tylko jednego dnia równonocy, a drugiego czas nasłonecznienia jest zbyt krótki. W istocie nie podnosi nawet takiej argumentacji, jedynie formalistycznie domagając się sporządzenia analizy odrębnie dla każdego dnia równonocy. Zarzut ten nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 10 § 1 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach administracyjnych organu II instancji znajduje się notatka urzędowa potwierdzająca, że pełnomocnik skarżącego w dniu 30 stycznia 2025 r. (a więc na tydzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji) zapoznała się z dokumentacją projektową. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że jej naruszenie uniemożliwiło skarżącej kasacyjnie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. I OSK 2211/23, LEX nr 3922743). Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja oraz poprzedzając ją decyzja organu I instancji zostały wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tym samym naruszono art. 7 i art. 77 k.p.a., a także § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uzupełnić przedłożony przez inwestora projekt w zakresie wskazanych wcześniej uchybień i nieścisłości oraz ponownie ocenić, czy dostęp inwestycji do drogi publicznej spełnia warunki określone w § 14 powołanego wyżej rozporządzenia. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).