II SA/Kr 440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Paweł Darmoń WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. M. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [....] z dnia 10 stycznia 2014 r. znak [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej w skrócie u.p.b.), uchylił w całości decyzję nr [....] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 29 marca 2012 roku, znak: [....] i orzekł o nienałożeniu na inwestora - [....] Spółkę z o. o. w organizacji z siedzibą w K. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych bądź czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [....] w K. oraz orzekł, że ww. roboty budowlane polegające na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [....] w K. , bez wymaganego zgłoszenia. Inspektorzy PINB przeprowadzili w dniu 30 listopada 2011 r. czynności kontrolne, w trakcie których stwierdzono, że pomiędzy posesjami przy ul. [....] (działka nr......) i 3 (działka nr......) w K. , przy tarasie budynku wielorodzinnego nr [....] zamontowana została metalowa krata. Roboty budowlane zostały zakończone. Przedmiotowy taras nie stanowi tarasu ogólnodostępnego (brak możliwości wejścia na niego z poziomu terenu), stanowi on natomiast strop nad istniejącym pomieszczeniem gospodarczym usytuowanym w kondygnacji piwnic o wysokości wychodzącej ponad poziom terenu około 0.80 m i przynależnym do lokalu nr [....] w parterze budynku. Organ ustalił, że inwestorem przedmiotowych robót budowlanych był właściciel lokalu nr [....] - [....] Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K. , która w dniu 19 października 2011 r. dokonała zgłoszenia do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK zamiaru montażu kraty na budynku wielorodzinnym (na tarasie) przy ul. [....] w K. , na które tamtejszy organ nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji, co zostało potwierdzone w piśmie z WAiU UMK z dnia 15 grudnia 2011 r. znak: [....] . Zgodnie z art. 30 ust. 5 u.p.b., inwestor mógł przystąpić do realizacji robót budowlanych polegających na montażu przedmiotowej kraty na budynku wielorodzinnym przy ul. [....] w K. najwcześniej w dniu 19 listopada 2011 r. Jak wynika z wniesionego w dniu 24 października 2011 r. pisma oraz załączonych do niego zdjęć, zdaniem właściwych organów administracyjnych, przedmiotowa krata została zamontowana przed upływem ustawowego terminu 30 dni, w których organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł wnieść sprzeciw w drodze decyzji co do zgłoszenia zamiaru montażu kraty. Tym samym inwestor wykonał roboty budowlane polegające na montażu kraty na budynku wielorodzinnym przy ul. [....] w K. , bez skutecznego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. W dniu 3 lutego 2012 r. wpłynęło do akt niniejszego postępowania pismo inwestora robót budowlanych, iż przedmiotowa krata została doprowadzona do wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, spełnia wymagania wynikające z przepisu § 300 powyższego rozporządzenia i wniósł o ponowną kontrolę. PINB w dniu 2 marca 2012 r. dokonał ponownej kontroli robót budowlanych dotyczących zamontowanej kraty na budynku przy ul. [....] w K. Podczas kontroli określone zostały przez inspektorów PINB parametry techniczne przedmiotowej kraty, ustalono, iż jej wysokość wynosi 3,12 m, a długość 2,83 m; krata przykręcona i zaspawana jest do górnej belki, podłoża i muru ogrodzeniowego, tym samym nie jest trwale związana z gruntem, natomiast w odniesieniu do kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu [....] 2011 r. stwierdzono, że w istniejącej kracie pomiędzy pionowymi elementami dospawane zostały do elementów poziomych dodatkowe pionowe stalowe elementy o wysokości ok. 15 cm zakończone ścięciem górą. Zamek w drzwiach kraty został zaspawany. Decyzją nr [....] z dnia 29 marca 2012 roku, znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nie nałożył na inwestora – [....] Sp. z o.o. w organizacji obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych bądź czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [....] w K. oraz orzekł, że ww. roboty budowlane polegające na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przedmiotowe roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem oraz w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. nie ma konieczności wykonania dodatkowych robót budowlanych bądź czynności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.M. , kwestionując jej zasadność ze względu na fakt, że inwestor nie jest jedynym podmiotem posiadającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W jej ocenie treść oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane musi odpowiadać przepisom prawa cywilnego regulującym stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Zgodnie z treścią 199 K.c., do prowadzenia robót budowlanych na nieruchomości konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a w niniejszej sprawie nie została ona udzielona. Taras jest bowiem częścią nieruchomości wspólnej i nie może być uznany za część składową bądź przynależność pomieszczenia znajdującego się w przyziemiu budynku. W ocenie skarżącej, w tej sytuacji brak sprzeciwu organu I instancji stanowi naruszenie art. 34 ust. 4 pkt 2 u.p.b. Odwołująca się wskazała także, że przed Sądem Rejonowym dla [....] w K. Wydział IV Cywilny toczy się przeciwko inwestorowi postępowanie o naruszenie posiadania do sygn. akt VI C 647/11/S, w którym kwestionowane jest m.in. prawo inwestora do wyłącznego korzystania z tarasu. Zaskarżoną w sprawie decyzją nr [....] z dnia 10 stycznia 2014 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. orzekł jak na wstępie. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji, że w sprawie brak podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych, celem doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy był jednak zobligowany do uchylenia skarżonej decyzji i do orzeczenia w sprawie w związku z tym, iż organ I Instancji przywołał niepełną podstawę prawną w wyrzeczeniu skarżonej decyzji (brak przywołania art. 51 ust. 7 u.p.b., który nakazuje odpowiednio stosować przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b. w przypadku zakończenia robót budowlanych, czyli w takim stanie faktycznym, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie), pomimo, iż w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż zastosował w sprawie ten przepis ustawy. Organ II instancji wskazał ponadto, że w toku postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50-51 u.p.b., organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do żądania od uczestników postępowania przedłożenia dokumentu poświadczającego ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji, przedłożenie takiego oświadczenia, lub jego brak, nie przesądza o zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych bądź jej braku. Uzyskanie przez samowolnego inwestora zgody na dysponowanie nieruchomością na wykonanie określonych robót budowlanych już zrealizowanych przez niego samowolnie, nie stanowi przesłanki do oceny zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych. W konsekwencji, organ nadzoru budowlanego ustala przede wszystkim, czy gdyby samowolnie wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane przez podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wykonane roboty budowlane są zgodne z przepisami budowlanymi. Ponieważ w niniejszej sprawie, odpowiedź na takie zapytanie jest twierdząca, w związku z tym brak było podstaw, by na inwestora nakładać obowiązek wykonania dodatkowych czynności bądź robót budowlanych. Skargę na powyższą decyzję złożyła M.W. , zarzucając jej: - nieważność, w wyniku naruszenia prawa procesowego, tj. art. 156 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez skierowanie decyzji do spółki pod firmą [....] Sp. z o.o. w organizacji, która w dniu 17 lutego 2012 r. na mocy art. 170 kodeksu spółek handlowych uległa likwidacji, tracąc tym samym byt prawny i przymiot strony postępowania administracyjnego; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez nienałożenie na następcę prawnego spółki pod firmą [....] Sp. z o.o. w organizacji - spółkę pod firmą [....] Sp. z o.o. w organizacji obowiązku wykonania dodatkowych robót budowalnych bądź czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na montażu kraty na budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K. oraz orzeczenie, że ww. roboty budowlane polegające na montażu kraty na budynku mieszkalnym wielorodzinnym zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu skargi kierowanej do Sądu skarżąca podniosła, że w toku trwania niniejszego postępowania administracyjnego spółka pod firmą [....] Sp. z o.o. w organizacji, będąca równocześnie inwestorem oraz współwłaścicielem nieruchomości budynkowej usytuowanej w K. , przy ul. [....] na mocy art. 170 kodeksu spółek handlowych uległa likwidacji, co znalazło odzwierciedlenie w treści aktu notarialnego z dnia [....] 2012 r. sporządzonego przed notariuszem W.D. , Rep. [....] . Tym samym, w chwili wydania decyzji, spółce pod firmą [....] Sp. z o.o. w organizacji - z uwagi na utratę bytu prawnego - nie przysługiwał już przymiot strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 u.p.b. organ nie może żądać oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. Wskazała przy tym na wyrok NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1160/06. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). W ramach swej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga została uwzględniona, co nie oznacza, że skład rozpoznający podzielił w pełni jej zarzuty i argumentację. Skarga podnosi dwie sporne kwestie. Pierwsza kwestia ma charakter podmiotowy i dotyczy bytu prawnego inwestora i zarazem adresata zaskarżonej decyzji, który - jako spółka z o.o., w organizacji do której rozwiązania znalazł zastosowanie, według skarżącej, tzw. tryb uproszczony - w przekonaniu skarżącej nie posiada bytu prawnego. W związku z tym, zdaniem skarżącej, kwestionowana decyzja kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Obecny na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pełnomocnik S.S. – Likwidatora Spółki [....] Sp. z o.o. oświadczył, że [....] Sp. z o.o. znajduje się obecnie, na podstawie art. 170 § 4 Kodeksu Spółek Handlowych, w fazie likwidacji. Wskazał, że sprawozdanie w sprawie likwidacji tej spółki nie zostało zatwierdzone przez zgromadzenie wspólników. Podkreślił, że w chwili obecnej występuje sytuacja, w której umowa spółki jest rozwiązana, a spółka znajduje się na etapie spółki z o.o. w likwidacji, z uwagi na konieczność rozliczenia się ze zobowiązań, czego dowodem jest udział [....] Spółki z o.o. w likwidacji w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym i administracyjnym. Z kolei, pełnomocnik skarżącej podniósł dalej, jak w skardze, że w odniesieniu do [....] Sp. z o.o. miało zastosowanie w przedmiocie jej rozwiązania postępowanie uproszczone, ponieważ spółka rozliczyła się ze wspólnikami ze zobowiązań, w związku z czym byt prawny spółki zakończył się z mocy ustawy. W tym miejscu trzeba podkreślić, że skarżąca zakwestionowała byt prawny przedmiotowej Spółki na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w związku z czym Sąd był obowiązany w tym zakresie dokonać pewnych ustaleń dowodowych, mieszczących się zarazem w jego kompetencjach. W dniu 7 lipca 2014 r. wpłynęło do WSA w Krakowie, w wyniku realizacji postanowienia Sądu, pismo likwidatora [....] Sp. z o.o. w likwidacji, za którym likwidator przedłożył uwierzytelniony notarialnie odpis: uchwały Zgromadzenia Wspólników "[....] " spółka z o.o. z siedzibą w K. nr [....] z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie przekształcenia postępowania likwidacyjnego z trybu uproszczonego w tryb zwykły likwidacji "[....] " sp. z o.o.; oraz Uchwały nr 2/02/2012 Zgromadzenia Wspólników "[....] " spółka z o.o. z siedzibą w K. z dnia 20.02.2012 r. w sprawie powołania na stanowisko likwidatora S.S. Wpłynęło też pisemne oświadczenie Likwidatora S.S. i J.K. Prezesa Zarządu " [....] " sp. z o.o., która obecnie jest właścicielem nieruchomości objętej [....] , w której znajduje się siedziba Spółki [....] , z dnia 27 czerwca 2014 r., o wywieszeniu uchwały z dnia 20 lutego 2014 r. jak wyżej o likwidacji "[....] " w siedzibie tej Spółki. Strona skarżąca w swej skardze dołączyła z kolei kserokopię aktu notarialnego z dnia [....] 2012 r. w którym jest m.in. mowa o tym, że "Tym samym zachodzą warunki do przeprowadzenia uproszczonego postępowania zmierzającego do rozwiązania spółki: [....] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji w K. oraz [....] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji z siedzibą w K. , które nie zostały zgłoszone do rejestracji – poprzez niezwłoczny zwrot wkładu (aportu) na rzecz Spółki, a następnie wspólnika A.K. (bez konieczności prowadzenia postepowania likwidacyjnego art. 170 kodeksu spółek handlowych)" Wobec powyższych faktów i okoliczności prawnych Sąd stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut podnoszący całkowitą utratę bytu prawnego przez [....] sp. z. o.o. w organizacji, której skutkiem powinno być stwierdzenie nieważności decyzji adresowanych do tej spółki. Spółka ta uprzednio w organizacji, dzięki czemu posiadała podmiotowość prawną, znajduje się obecnie w fazie "w organizacji w likwidacji" i także posiada, m.in. zgodnie z zasadą tożsamości i kontynuacji (art. 552 i art. 553 K.s.h.) podmiotowość prawną uprawniającą ją do bycia podmiotem praw i obowiązków zarówno z dziedziny prawa cywilnego jaki i publicznego do dnia zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 11 Kodeksu spółek handlowych:" § 1. Spółki kapitałowe w organizacji, o których mowa w art. 161 i art. 323, mogą we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane.§ 2. Do spółki kapitałowej w organizacji w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące danego typu spółki po jej wpisie do rejestru. § 3. Firma spółki kapitałowej w organizacji powinna zawierać dodatkowe oznaczenie "w organizacji". W myśl art. 13 Kodeksu Spółek handlowych" § 1. Za zobowiązania spółki kapitałowej w organizacji odpowiadają solidarnie spółka i osoby, które działały w jej imieniu. § 2. Wspólnik albo akcjonariusz spółki kapitałowej w organizacji odpowiada solidarnie z podmiotami, o których mowa w § 1, za jej zobowiązania do wartości niewniesionego wkładu na pokrycie objętych udziałów lub akcji". Dla kontrolowanej sprawy istotne są postanowienia art. 169 K.s.h. zgodnie z którym: "Jeżeli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, umowa spółki ulega rozwiązaniu". W konsekwencji, w myśl art. 170 K.s.h.:" § 1. Jeżeli spółki nie zgłoszono do sądu rejestrowego w terminie określonym w art. 169 albo postanowienie sądu odmawiające rejestracji stało się prawomocne, a spółka w organizacji nie jest w stanie dokonać niezwłocznie zwrotu wszystkich wniesionych wkładów lub pokryć w pełni wierzytelności osób trzecich, zarząd dokona likwidacji. Jeżeli spółka w organizacji nie ma zarządu, zgromadzenie wspólników albo sąd rejestrowy ustanawia likwidatora albo likwidatorów.§ 2. Do likwidacji spółki w organizacji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące likwidacji spółki. § 3. Likwidatorzy ogłoszą jednokrotnie o otwarciu likwidacji, wzywając wierzycieli do zgłoszenia ich wierzytelności w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia.§ 4. Spółka w organizacji ulega rozwiązaniu z dniem zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego.§ 5. Sprawy rejestrowe związane z likwidacją spółki w organizacji należą do sądu rejestrowego właściwego ze względu na siedzibę spółki". Oczywiście było niedopatrzeniem i naruszeniem prawa przez Likwidatora Spółki S.S. nie zgłoszenie do właściwego organu w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego faktu przeistoczenia się Spółki [....] z fazy w organizacji w fazę "w organizacji w likwidacji". W konsekwencji tego braku procesowego ze strony Likwidatora spółki – nastąpiło uchybienie ze strony organów administracyjnych polegające na zaadresowaniu kontrolowanych decyzji do [....] sp. z oo w organizacji. Jednak ten stopień naruszenia prawa kwalifikuje kontrolowane decyzje do ich uchylenia z uwagi na uchybienie art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a., a nie do stwierdzenia ich nieważności. W ramach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I Instancji powinien brać pod uwagę kwestie złożonej podmiotowości prawnej [....] spółka z o.o. w organizacji w likwidacji i jej ewentualnej dynamiki w czasie, gdyż w tym przedmiocie mogą potencjalnie zachodzić zmiany w czasie. Jednocześnie organ I instancji powinien rozważyć, czy w charakterze strony postępowania nie powinien być uwzględniony także podmiot posiadający obecnie tytuł prawny do lokalu nr [....] w budynku przy ul. [....] w K. W uznaniu Sądu, nie znalazło uwzględnienia pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 7 lipca 2014 r., w którym wnosi o otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy z dnia 26 czerwca 2014 r. w celu merytorycznego ustosunkowania się skarżącej do uchwały wspólników [....] sp. z o.o. i dowodu ogłoszenia o otwarciu likwidacji spółki pod Firmą [....] sp. z o.o. w organizacji w K. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. w WSA w Krakowie był obecny pełnomocnik skarżącej, który na bieżąco mógł się zapoznać z wyjaśnieniami pełnomocnika Spółki [....] w organizacji w likwidacji i jej likwidatora. Pełnomocnikowi skarżącej był też znany termin doręczenia dowodów do akt, a także ich, w pewien sposób, treść, gdyż ta potencjalnie pozostawała w ścisłym związku z wypowiedziami pełnomocnika Spółki jak wyżej i jej likwidatora. Nie jest też prawdą, że skład rozpoznający sprawę po zamknięciu rozprawy postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. zobowiązał spółkę pod Firmą [....] w likwidacji do przedłożenia w terminie 7 dni wskazanych dokumentów. Postanowienie Sądu w tej sprawie zostało wydane po przerwie ale, co istotne, przez zamknięciem rozprawy, co jednoznacznie wynika z protokołu odzwierciedlającego jej przebieg. Kwestia przedmiotowa podnoszona w skardze dotyczy wykładni prawa przedmiotowego a konkretnie tego, czy w ramach postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane może być badany tytuł prawny inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Według skarżącej, inwestor nie jest jedynym podmiotem posiadającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W jej ocenie treść oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane musi odpowiadać przepisom prawa cywilnego regulującym stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Zgodnie z treścią 199 K.c., do prowadzenia robót budowlanych na nieruchomości konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a w niniejszej sprawie nie została ona udzielona. Taras jest bowiem, według skarżącej, częścią nieruchomości wspólnej i nie może być uznany za część składową bądź przynależność pomieszczenia znajdującego się w przyziemiu budynku. Kontrolowane organy administracyjne stanęły na stanowisku, że w toku postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50-51 u.p.b., organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do żądania od uczestników postępowania przedłożenia dokumentu poświadczającego ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji, według nich, przedłożenie takiego oświadczenia, lub jego brak, nie przesądza o zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych bądź jej braku. Uzyskanie przez samowolnego inwestora zgody na dysponowanie nieruchomością na wykonanie określonych robót budowlanych już zrealizowanych przez niego samowolnie, nie stanowi przesłanki do oceny zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych. W przekonaniu Sądu zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego w zaskarżonej decyzji opiera się na powierzchownym podejściu do problemu prawnego wskazanego przez skarżącą. Zgodnie z art. 51 Prawa budowlanego:" 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. 2. W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w art. 50a pkt 2, decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, wydaje się po wykonaniu obowiązku określonego w tym nakazie. 3. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. 4. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. 5. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. 6. Przepisów ust. 4 i 5 dotyczących pozwolenia na użytkowanie nie stosuje się do robót budowlanych innych niż budowa bądź przebudowa obiektu budowlanego lub jego części. 7. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Analizując ten przepis należy stwierdzić, że ustawodawca jednoznacznie, według wykładni gramatycznej, nie wiąże wydawania decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu naprawczym ze złożeniem oświadczenia o prawie do terenu na cele budowlane, w przypadkach takich jak: wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego; wiążąca się z art. 51 ust. 3 decyzja o zatwierdzeniu projektu zamiennego w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już zakończone; wydanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem – co zarazem nie oznacza in genere, że organy właściwe w sprawie nie mogą w ogóle w ramach art. 51 Prawa budowlanego ustalać, iż inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane. Skład rozpoznający sprawę przychyla się w tej kwestii do poglądów wyrażonych przez NSA w Warszawie w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, zgodnie z którym: "W nawiązaniu do wyrażonych we wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich wątpliwości dotyczących możliwości sytuowania, w nieuzasadnionej żadnymi szczególnymi względami, korzystnej sytuacji inwestora, który miał wprawdzie pozwolenie na budowę, jednakże nigdy nie legitymował się prawem do terenu na cele budowlane i takiego prawa nadal nie posiada, zaś pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w czasie, kiedy pewne roboty budowlane zostały już wykonane, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż poza przypadkiem określonym w art. 51 ust. 1 pkt 3 (wydanie decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie można wykluczyć, iż organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze regulowane art. 51 Prawa budowlanego, po ustaleniu w szczególności, że inwestor z własnej inicjatywy przerwał roboty budowlane i nie zamierza ich kontynuować, jak też nie miał i nadal nie ma wymaganego ustawą prawa do terenu na cele budowlane (art. 4 Prawa budowlanego), skorzysta z uprawnienia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i wyda stosowne do ustalonego stanu faktycznego rozstrzygnięcie, którym może być też decyzja nakazująca rozbiórkę. W takim przypadku jednak podstawę rozstrzygnięcia stanowiłoby ustalenie, iż inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, a nie to czy ma przedłożyć oświadczenie o posiadaniu takiego prawa". Wskazane stwierdzenie NSA jednoznacznie wywodzi, że czymś innym jest wyraźnie sformułowana przez przepisy prawne lub ewentualnie wynikająca z wykładni systemowej (kompetencja) możliwość prawna żądania przez organ, jako przesłanki skutecznego wniesienia wniosku, przedłożenia oświadczenia o prawie inwestora do terenu na cele budowlane, a zupełnie inną, odrębną kwestią jest powzięcie przez organ wątpliwości w ramach prowadzonego postępowania, w zależności od jego przedmiotu i okoliczności, czy inwestor dysponuje wymaganym przez prawo tytułem prawnym do terenu inwestycji, w związku z czym i ta samodzielnie traktowana kwestia posiadania tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, może być przedmiotem postępowania wyjaśniającego, rzutującym na wynik postępowania naprawczego w ramach art. 51 Prawa budowlanego. A zatem organy właściwe w sprawie powinny wziąć pod uwagę te możliwości wynikające z wykładni art. 51 Prawa budowlanego i rozważyć, czy w zależności od jej konkretnych okoliczności, mają zastosowanie w sprawie. Jak wynika z administracyjnego przebiegu sprawy, w sprawie istotne jest ustalenie, czy fragment nieruchomości, na którym została zamontowana krata, jest elementem nieruchomości wspólnej, czy elementem stanowiącym składnik samodzielnego lokalu mieszkalnego numer [....] przy ul. [....] w K. Mając na uwadze wszystkie powyżej wskazane okoliczności prawne i faktyczne sprawy, z których wynika, że działające w sprawie organy naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 , art. 80 k.p.a. - Sąd działając na podstawie art. 145 1 § 1 pkt a), pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt I. sentencji. O kosztach, jak w pkt II sentencji, orzeczono na podstawie art. 200 w/w P.p.s.a.