II SA/Kr 462/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lipca 2010 r. sprawy ze skargi H.J. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 29 października 2009 r. nr XLIV/650/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały II. zasądza od Rady Miasta Zakopane na rzecz skarżącej H.J. kwotę 557 / pięćset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania II SA/Kr 462/10 UZASADNIENIE Rada Miasta Zakopane podjęła w dniu 29 października 2009 r. Uchwałę Nr XLIV/650/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA". Poprzednia uchwała w tej sprawie została podjęta w dniu 29 grudnia r., jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2009r. (II SA/Kr 755/09) stwierdził jej nieważność, przede wszystkim z powodu naruszenia procedury planistycznej, polegającej na nierozpatrzeniu wszystkich uwag wniesionych do projektu planu. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła w dniu 11 marca 2010 r. H. J. zam. we W., przy ul. [...]. Skarga została poprzedzona bezskutecznym wezwaniem o usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącej, skierowanym do Rady Miasta Zakopane w dniu 11 stycznia 2010 r. Skarżąca zarzuciła kolejno naruszenie następujących przepisów prawa: 1. Art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. - cyt. dalej jako u.p.z.p.) przez to, że ograniczenie prawa własności skarżącej, jako właścicielki działek nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10" nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym. 2. Art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez sprzeczność Uchwały ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane z 15 grudnia 1999 r. 3. Art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu w sytuacji, w której z uwagi na brak prawomocności wyroku WSA w Krakowie stwierdzającego nieważność poprzedniego planu, plan ten nadal obowiązywał. Wobec stwierdzenia nieważności poprzedniego planu nie powtórzono też czynności planistycznych z wyjątkiem rozpoznania uwag skarżącej. 4. Art. 18 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i pozbawienie możliwości złożenia uwag do nowego projektu planu. 1. Art. 20 w zw. z art. 17 pkt 10 u.p.z.p. przez brak ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. 2. Art. 27 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. przez brak uchwały o przystąpieniu do zmiany planu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dacie wydawania zaskarżone uchwały wyrok WSA stwierdzający nieważność uchwały poprzedniej, nie był jeszcze prawomocny. Ponadto nie powtórzono żadnej czynności planistycznej spośród wymienionych w art. 17 u.p.z.p. Napisano dalej, że Rada Miasta Zakopane nie była uprawniona do rozpoznania uwag do projektu planu z dnia 2 grudnia 2008 r., gdyż były to uwagi do poprzedniego planu, a nie do planu obecnie kwestionowanego. Powinien zostać otwarty nowy termin dla wnoszenia uwag i powinny być rozpatrywane nowe wniesione uwagi. Pomimo upływu 10 miesięcy od jednej uchwały do drugiej, co niewątpliwie spowodowało zmianę stanu faktycznego, nie wyłożono ponownie projektu planu do publicznego wglądu i nie zebrano nowych uwag. Dodano, że Rada uwzględniła częściowo jedną dawną uwagę, co powinno było tym bardziej spowodować powtórzenie określonych etapów postępowania planistycznego. Kolejnym zarzutem skargi jest to, że Rada Miasta nie uwzględniła części wniesionej przez skarżącą uwagi, dotyczącej przeznaczenia działek nr "2", "3", "4", "5", "6-10" dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Rada stwierdziła, że uwaga ta jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego studium, które przewiduje na tym obszarze tereny zieleni miejskiej urządzonej, a także ochronę istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień, a możliwość zabudowy ograniczona jest tylko do zabudowy plombowej. Działki te wprawdzie zostały wyłączone z klasyfikacji leśnej, ale zdaniem Rady Miasta nie determinuje to ich przeznaczenia do zabudowy. Skarżąca kwestionuje tę argumentację podnosząc m.in., że studium zostało uchwalone ponad 10 lat temu i nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym i faktycznym. H. J. podkreśliła również, że pismo zatytułowane: "Uwagi do projektu planu" z dnia 2 grudnia 2008 r. nigdy nie zostało doręczone do Urzędu Miasta Zakopane jako odrębny dokument, w związku z czym nie mogło być rozpoznane na posiedzeniu Rady w dniu 29 października 2009 r. Był to jedynie załącznik do skargi z dnia 21 stycznia 2009 r. W ostatniej części skargi skarżąca kwestionuje treść protokołu Sesji Rady M. Zakopane, odbytej w dniu 29 października 2009 r., na której podjęto zaskarżoną uchwałę. Wywodzi ona w szczególności, że Rada nie zapoznała się z treścią uzasadnienia wyroku WSA stwierdzającego nieważność poprzedniej uchwały, niezgodnie z prawem odniosła się do stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie 5 grudnia 2008 r., W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano tu, że wyrok WSA stwierdzający nieważność poprzedniego planu wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 30 października 2009 roku. W dniu 29 października 2009 roku D. J. i H. J. skierowali do Rady Gminy pismo dotyczące projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr "1-10" obręb [...] Gmina Miasto Zakopane. W piśmie tym wskazano, iż od momentu złożenia pierwotnych uwag do planu, co miało miejsce w dniu 5 grudnia 2008 roku, zmianie uległ stan faktyczny i prawny dotyczący tych nieruchomości. Z tych też względów, jak również z uwagi na argumentację WSA, wnieśli oni o umożliwienie ponownego złożenia uwag do projektu planu. Podkreślono, iż uwagi złożone przez D. J. i H. J. w dniu 5 grudnia 2008 roku zostały przez Urząd Gminy Zakopane zagubione. Tym samym Rada Miasta Zakopane dysponuje jedynie uwagami do projektu planu stanowiącymi załącznik do skargi do WSA i nie posiada uwag do projektu planu jako odrębnie sporządzonych, podpisanych i doręczonych dokumentów. W dniu 29 października 2009 roku Rada Miasta Zakopane podjęła uchwałę w sprawie rozpatrzenia uwag zgłoszonych przez D. J. i H. J. w dniu 5 grudnia 2008 roku przez częściowe uwzględnienie jednej uwagi oraz o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia". Uchwała o rozpatrzeniu uwag do projektu Planu oraz o uchwaleniu Planu została podjęta przed uzyskaniem uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2009 r. W dalszej części odpowiedzi ustosunkowano się do zarzutów skargi. 1. W kwestii zarzutu przyjęcia planu przed uprawomocnieniem się wyroku WSA stwierdzono, że zarzut ten pomija tę okoliczność, iż wyrok WSA jest deklaratoryjny a uchwała powinna być traktowana tak, jakby nigdy nie została podjęta. Oznacza to również, że w dniu 29 października 2009 r. nie istniała uchwała kończąca postępowanie planistyczne dla obszaru "Skocznia". Zatem Rada Miasta Zakopane nie tylko miała wówczas prawo, ale i obowiązek, podjęcia zaskarżonej Uchwały po przeprowadzeniu pewnych dodatkowych czynności. Ponieważ uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 29 grudnia 2008 roku musi być traktowana jako nigdy nieistniejąca, nie może utrzymać się zarzut, że zaskarżona Uchwała stanowiła niejako drugą uchwałę wydaną w tym samym postępowaniu planistycznym. Zaskarżona Uchwała weszła w życie w dniu 16 grudnia 2009 roku. Tymczasem uprawomocnienie się wyroku WSA roku nastąpiło w dniu 4 grudnia 2009 r. Oznacza to, że w chwili wejścia w życie zaskarżonej Uchwały była ona jedynym aktem planistycznym dla obszaru "Skocznia". Rada Miasta Zakopane wykazała się w październiku 2009 roku daleko idącą przezornością. Podejmując bowiem zaskarżoną Uchwałę określiła termin wejścia jej w życie w ten sposób, iż przypadał on po dacie uprawomocnienia się wyroku WSA. Rada Miasta Zakopane odstąpiła od składania skargi kasacyjnej od wyroku a zatem jego prawomocność uzależniona była wyłącznie od upływu ustawowego terminu. 2. W kwestii zarzutu dotyczącego zakresu czynności wymagających powtórzenia stwierdzono, że ocena jego zasadności zarzutu wymaga dokonania interpretacji art. 28 ust. 2 u.p.z.p.. Definiując zakres czynności, które powinny zostać powtórzone w toku procedury planistycznej skarżąca nie rozróżnia dwóch odmiennych sytuacji mających wpływ na obowiązki organów Gminy Zakopane: ponowienia czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia nieważności planu miejscowego, które uregulowane jest wart. 28 ust. 2 u.p.z.p., oraz ponowienia czynności planistycznych w przypadku zmian projektu planu miejscowego w toku jego uchwalania, które jest uregulowane wart. 17 pkt 13 u.p.z.p. oraz wart. 19 u.p.z.p. Zakresy te zdecydowanie się różnią. Pierwszy z przytoczonych przepisów wskazuje, jaki był zakres czynności, który musiały zostać powtórzone po wydaniu wyroku WSA. Art. 28 ust. 2 u.p.z.p. nie wprowadza konieczności przeprowadzenia całych etapów procedury wymienionych wart. 17 ustawy ale jedynie czynności, które były wadliwe. Skoro zatem wyrok Sądu wskazuje, że błędem procedury uchwalania planu było nierozpatrzenie uwag H. J. i D. J. z dnia 5 grudnia 2008 roku, to jedyną czynnością, która wymagała powtórzenia było rozpatrzenie tych uwag. Jakiekolwiek rozszerzenie zakresu powtarzanych czynności stanowiłoby naruszenie bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 28 ust. 2 u.p.z.p. i mogło skutkować nieważnością podjętej następnie uchwały. Ponieważ uwagi H. J. i D. J. z dnia 5 grudnia 2008 roku zostały rozpatrzone, należy uznać, że organy Gminy Zakopane ponowiły czynności planistyczne w zakresie wymaganym przez art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Kolejną kwestią jest ustalenie, czy fakt, iż w projekcie planu uwzględniono częściowo uwagę H. J. i D. J. z dnia 5 grudnia 2008 roku, przesądzał o konieczności ponownego przedłożenia projektu do publicznego wglądu, zebrania uwag do projektu planu i ich rozpatrzenia oraz powtórnego uzyskania opinii i uzgodnień w związku z wprowadzoną zmianą. Zmiana ta polegała na uwzględnieniu w planie aktualnej klasyfikacji gruntów poprzez włączenie działki nr "1" w całości do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych w projekcie planu symbolem 12.MN, a pozostałe działki o nr: "2-8", "9", "10" włączono do zieleni urządzonej i oznaczono symbolem 5.ZU. Nie uwzględniono natomiast uwagi w części dotyczącej przeznaczenia działek o nr "2-10" do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Rady Miasta Zakopane, odpowiedź na powyżej przedstawione pytanie powinna być negatywna. W treści przepisów art. 17 pkt 13 art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazując ponowienie uzgodnień lub czynności, ustawodawca zawarł zwrot "w zakresie niezbędnym" przy ocenie niezbędności należy ważyć interesy zainteresowanych stron. Interpretując te przepisy trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Są to uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek i jako takie mogą być uwzględniane przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 tej ustawy, tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Ponieważ zmiana wprowadzona w wyniku częściowego uwzględnienia uwagi skarżącej i D. J. nie wpływa na zakres wcześniej uzyskanych opinii i uzgodnień, jak również nie wpływa na zakres uprawnień właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami skarżącej oczywistym jest, że czynności takie nie musiały w niniejszej sprawie zostać powtórzone. Rada Miasta Zakopane stoi więc na stanowisku, iż w świetle jednoznacznej regulacji art. 28 ust. 2 u.p.z.p. zakres powtarzanych czynności obejmował w niniejszej sprawie wyłącznie rozpatrzenie uwag skarżącej i D. J. z dnia 5 grudnia 2008 roku. Ich częściowe uwzględnienie nie powodowało zaś konieczności dokonania ponownie, którejkolwiek czynności opisanej wart. 17 u.p.z.p. Z najdalej posuniętej ostrożności procesowej należy wskazać, iż uchybienie takie nie stanowi istotnego naruszenia trybu uchwalania planu. Napisano dalej, że twierdzenia skarżącej o tym, iż stan faktyczny i prawny nieruchomości objętych Planem uległ istotnej zmianie skutkującej koniecznością ponownego przeprowadzenia znacznej części procedury planistycznej, są nieprawdziwe. 3. W kwestii zarzutu rozpatrzenia kserokopii uwag napisano, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Żaden przepis prawa nie wskazuje, na jakim dokumencie powinna oprzeć się rada gminy rozpatrując uwagi do projektu planu miejscowego. 4. W kwestii zarzutu, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zostało uchwalone prawie 10 lat temu stwierdzono, że zarzut ten nie powinien być przedmiotem badania w niniejszej sprawie ponieważ Skarga nie dotyczy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W kwestii dalszych zarzutów stwierdzono, że nie mogą one być badane w niniejszym postępowaniu, gdyż dotyczą poprzedniej uchwały albo, że zarzuty skargi są niezrozumiałe. Wobec zarzutu, że Rada Miasta oparła się na tzw. opracowaniu ekofizjograficznym, które nie było H. J. znane napisano, że zgodnie z art. 17 pkt 10 u.p.z.p. do wglądu należy przedstawić projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu i obowiązek ten został spełniony. Przepisy ustawy nie przewidują obowiązku przedkładania do wglądu innych dokumentów. Tym niemniej skarżąca jest uprawniona do zapoznania się z tym dokumentem, jak każdym innym zawierającym informację publiczną w rozumieniu właściwych przepisów. 5. W kwestii zarzutów dotyczących oświadczeń złożonych w trakcie XLIV Sesji Rady Miasta Zakopane napisano, że ponieważ przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie treść zaskarżonej uchwały oraz tryb jej podjęcia, dla rozstrzygnięcia skargi bez znaczenia jest treść oświadczeń złożonych przez uczestników Sesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Zaskarżona uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powstała w bardzo specyficznych i niecodziennych okolicznościach faktycznych a zwłaszcza prawnych, które w pierwszym rzędzie determinują ocenę jej legalności, do której zobowiązany jest Sąd. Podstawowym problemem jest tutaj ta okoliczność, że Rada Miasta Zakopane podjęła tę uchwałę i co więcej - wprowadziła ją w życie w momencie, w którym nie był jeszcze prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2009 r. (II SA/Kr 755/09), stwierdzający nieważność poprzedniej uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 29 grudnia 2008 r., wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego samego obszaru. Jest to okoliczność bezsporna, niosąca ze sobą doniosłe skutki prawne. Podstawą dla analizy tych skutków powinna być interpretacja dwóch pojęć: pojęcia prawomocności wyroku sądowego i pojęcia stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, jaką stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Istotą prawomocności wyroku sądowego jest jego niezaskarżalność, a jednocześnie jego skuteczność rozumiana jako wiązanie nie tylko stron i sądu, ale również innych sądów i innych organów państwowych, lub też innych osób (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) oraz to, że jego skutki nie są jeszcze prawnie miarodajne i - jak można powiedzieć: jeszcze nie następują, istnieją w zawieszeniu. Z kolei stwierdzenie nieważności jakiegokolwiek aktu oznacza jego unieważnienie, czyli pozbawienie go wszelkich skutków prawnych z mocą ex tunc, z sposób deklaratoryjny. Dopiero powiązanie ze sobą obu wymienionych pojęć w konkretnej sytuacji, w jakiej mają być one użyte, pokazuje istotę problemu. Otóż wprawdzie stwierdzenie nieważności następuje z mocą ex tunc, ale ta jego moc działa dopiero wtedy, gdy orzeczenie stwierdzające nieważność jakiegoś aktu staje się prawomocne. Nie można więc przyjmować, że już z chwilą stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 29 grudnia 2008 r. przestała ona istnieć lub - jak to czyni Autor odpowiedzi na skargę, że uchwała ta "powinna być traktowana tak, jakby nigdy nie została podjęta". Zdanie to staje się prawdziwe dopiero w momencie uprawomocnienia się aktu stwierdzającego nieważność. Skoro więc w dacie uchwalenia nowego planu wyrok stwierdzający nieważność planu poprzedniego nie był jeszcze prawomocny, w dacie tej zaistniały obok siebie dwie uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego samego terenu, oparte o tę samą uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu i o tę samą procedurę planistyczną. Istnienie w obrocie prawnym dwóch aktów normatywnych i to aktów o randze źródeł prawa, dotyczących tej samej kwestii jest niedopuszczalne. Wynika to z podstawowych reguł legislacyjnych i z samej logiki systemu źródeł prawa, który powinien być spójny i uporządkowany. Należy tu dodać, że w istocie odpowiedź na skargę dostrzega ten problem próbując tłumaczyć, że tak dobrano moment wejścia w życie nowej uchwały, żeby nastąpił on już po uprawomocnieniu się wspomnianego wyroku WSA w Krakowie. Stwierdzono, że przecież sama Rada Miasta Zakopane nie miała zamiaru wnoszenia od tego wyroku skargi kasacyjnej, a trudno było przewidywać, żeby skargę taką wnieśli państwo J., skoro wyrok był dla nich zadowalający. Może w życiu codziennym takie rozumowanie mogłoby zostać przyjęte, jednak jest ono wykluczone w dziedzinie prawa. Nie można czynności prawnych budować na hipotezach i na przewidywaniu, że być może albo nawet z bardzo wysokim prawdopodobieństwem jakieś skutki lub zdarzenia nastąpią lub nie nastąpią. Nie wolno więc było opierać uchwalania nowego planu na przewidywaniu, choćby graniczącym z pewnością, że wyrok WSA stanie się prawomocny w jakiejś dacie. 2. Kolejną kwestią jest zastosowanie w niniejszej sprawie art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten odnosi się wprawdzie do rozstrzygnięć nadzorczych wojewody, a nie do wyroków sądu administracyjnego, jednak utrwalone orzecznictwo sądowe i doktryna przyjmują zgodnie, że powinien mieć on zastosowanie również do wyroków sądowych, stwierdzających nieważność uchwał w sprawie planu miejscowego. Podobnie jest zresztą z innymi regulacjami dotyczącymi stwierdzania nieważności uchwał organów samorządu terytorialnego, jak np. z art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zgodnie z którym nieważne są uchwała lub zarządzenie sprzeczne z prawem. Przepis art. 28 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody (w niniejszym przypadku wyrok sądu administracyjnego) stwierdzające nieważność planu miejscowego stanie się prawomocne, czynności, o jakich mowa w art. 17 u.p.z.p. "ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu (...) planu z przepisami prawnymi". Dla analizowanej tu sprawy z cyt. przepisu wynikają ważkie konsekwencje. Po pierwsze, wynika z niego, że cała procedura planistyczna przenosi się z powrotem z rady do burmistrza, gdyż to on jest obowiązany - wg art. 17 u.p.z.p. - ponowić określone czynności. Po drugie, obowiązek ponowienia tych czynności nie wynika z wydanego wyroku sądowego (także rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody), ale z samej regulacji u.p.z.p. Treść uzasadnienia wyroku sądu i przyczyny stwierdzenia przez sąd nieważności poprzedniej uchwały o planie miejscowym powinny być oczywiście wzięte pod uwagę, ale - inaczej niż to ma miejsce przy wydawaniu decyzji administracyjnych - dalsze obowiązki organu nie wynikają z tego wyroku ani ze związania jego treścią, tylko wynikają z ustawy. Po trzecie mamy tu do czynienia z działaniami administracyjnoprawnymi, które muszą być podejmowane na podstawie stanu faktycznego i stanu prawnego, istniejących w momencie ich podejmowania. Dlatego ponowienie czynności, o jakich mowa w cyt. przepisie i ocena "niezbędności zakresu", w jakim mają być one powtórzone, musi brać pod uwagę zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły od momentu wydania poprzedniej, unieważnionej uchwały o planie miejscowym. Trafna jest ocena Skarżącej, że Rada Miasta Zakopane naruszyła cyt. tutaj przepis art. 28 ust. 2 u.p.z.p., gdyż jego wskazane wyżej konsekwencje nie zostały dostrzeżone i podjęto działania sprzeczne z tym przepisem. Jedyną bowiem czynnością, jaką powtórzono, było ponowne rozpatrzenie i częściowe uwzględnienie (choć wbrew ustawie bez czynnego udziału Burmistrza M. Zakopane) uwagi do projektu planu "SKOCZNIA", którą - jeszcze przed uchwaleniem pierwotnego planu -wnieśli H. i D. J.. Zadość uczyniono tym samym uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 12 października 2009 r., ale nie zrealizowano dyspozycji art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że w ogóle nie rozważono potrzeby powtórzenia innych czynności planistycznych, choć stan faktyczny i prawny uległ zmianie poprzez samo częściowe uwzględnienie jednej uwagi, przez zmianę struktury własności działek Skarżącej i - co najważniejsze - przez przekwalifikowanie użytku leśnego na pastwisko stałe. Powtórzenie odpowiednich czynności było zresztą czasowo niemożliwe, skoro zdecydowano się uchwalić nowy plan w 10 dni po wydaniu wyroku unieważniającego (zresztą, jak wspomniano wyżej - nieprawomocnie) plan poprzedni. Nie jest rzeczą Sądu wskazywanie organom Zakopanego, jakie czynności planistyczne powinny być w analizowanej sprawie powtórzone - ta kwestia wykracza poza cel działania Sądu, jakim jest kontrola legalności. Należy jednak stwierdzić, że nie powtórzenie żadnej stanowi naruszenie cyt. art. 28 ust. 2 u.p.z.p. 3. Nie jest konieczne szczegółowe rozważanie pozostałych zarzutów skargi, z których nie wszystkie okazały się trafne lub istotne. Nie jest trafny zarzut, że przed wydaniem nowej uchwały nie należało rozpatrywać uwagi wniesionej do projektu uchwały poprzedniej. Nie jest również trafne zastrzeżenie, że nie powinno być brane pod uwagę obowiązujące Studium, skoro zostało ono uchwalone aż 10 lat temu. Bez większego znaczenia pozostają też wywody Skarżącej dotyczące formy dokumentu zawierającego jej uwagi, treści protokołu z Sesji Rady Miasta Zakopane. W opisanej wyżej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 17 u.p.z.p., a także narusza istotę porządku legislacyjnego poprzez stworzenie nowego aktu w sprawie, w której obowiązywał już inny akt prawny. Z tego powodu Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 tejże ustawy.