II SA/Kr 462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Wojewoda decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "nadbudowa budynku gospodarczego w miejscowości C. na działkach nr ew. gr. [...], [...]". Decyzja ta została doręczona J. B. 15 stycznia 2014 r. (k. 32 akt adm.). W dniu 20 lutego 2014 r. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody [...]. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. J. B. wniosła zażalenie na to postanowienie, które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II OZ 1193/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2014 r., to kwestia przywrócenia terminu do wniesienia skargi została prawomocnie rozstrzygnięta. Art. 53 § 1 ppsa stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z przedstawionych powyżej okoliczności jednoznacznie wynika, że skarga J. B. została wniesiona po terminie (ostatnim dniem do zaskarżenia decyzji Wojewody [...] był 14 lutego 2014 r.). Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ppsa.