II SA/Kr 464/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. –N. M.G. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 4 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z poz. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925) - stwierdziło niedopuszczalność zażalenia D.K. oraz S.S. z 23 stycznia 2015 r. na postanowienie Burmistrza R. z 31 grudnia 2014 r. znak: [...] podejmujące z urzędu postępowanie dotyczące wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy jednorodzinnej wraz z towarzyszącą infrastrukturą na części działki nr [...] w B. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że w dniu 4 stycznia 2012 r. do organu l instancji wpłynął wniosek Gminy R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy jednorodzinnej wraz z towarzyszącą infrastrukturą na części działki nr [...] w B. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. organ l instancji w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie do czasu opracowania dokumentacji uzupełniającej raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Następnie postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r. Burmistrz R. podjął zawieszone postępowanie. Na to postanowienie zażalenie złożyli D.K. i S.S. , wnosząc o uzupełnienie inwentaryzacji przyrodniczej z listopada 2014 r. oraz o wyznaczenie z części wschodniej działki nr [...] obszaru gruntu rolnego, który pozostanie wolny od zabudowy kubaturowej i towarzyszącej jej infrastruktury. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W świetle powyższego przepisu nie każde postanowienie wydane przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, lecz tylko takie, co do których ustawodawca wyraźnie przewidział taką możliwość. W aktualnym brzmieniu art. 101 § 3 k.p.a. przewiduje, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Zatem na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Kielcach z 13.09.2012 r., sygn.akt: II SA/Ke 464/12, publ. Baza orzeczeń NSA). W myśl art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie ma do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych, bowiem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Wskazał, że postanowienie takie strona może kwestionować w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem l instancji. Postanowienie to zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.S. , zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz jego dóbr osobistych polegające na naruszeniu co najmniej: - art. 7, 8, 9 i 112 w związku z art. 126 k.p.a. - art. 2, 7, 32 i 87 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie nie powinno pozostać w obrocie prawnym z powodów formalnych, jak i merytorycznych związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego - a to co najmniej art. 112 w związku z art. 126 k.p.a. i w powiązaniu z art. 7, 8 i 9 k.p.a. W myśl art. 112 k.p.a. "Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia". Z kolei art. 126 k.p.a. stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109,110, 111, 112 i 113, w których mieści się właśnie art. 112. W związku z tym zażalenie na postanowienie Burmistrza R. z dnia 31 grudnia 2014r. znak:[...] winno być rozpatrzone z poszanowaniem powyższych przepisów oraz skarżącego, jako podmiotu prawa. Skarżący zarzucił, że SKO w T. potraktowało go przedmiotowo stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, co kłóci się z przywołanymi powyżej normami prawa, przemilczając jednocześnie niekompetencję pracowników nadzorowanego przez Burmistrza R. Urzędu obniżającą poziom pracy Urzędu Miasta i wpływającą na wizerunek i dobre imię Burmistrza R. , Urzędu Miejskiego a tym samym organów państwa i władzy publicznej. Arogancję i poniżające potraktowanie skarżącego przez SKO odbiera on jako szykanę, co narusza Konstytucję RP a to co najmniej art. 2, 7 i 32 stanowiący w pkt. 2 "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny", zwłaszcza z zastosowania się do informacji uzyskanej od organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2015 r. skarżący zwrócił uwagę, że w postanowieniu organu I instancji błędnie pouczono go o zażaleniu, pomimo, że faktycznie takie zażalenie nie przysługuje. Jednocześnie skarżący przyznał, że "nawet błędne pouczenie nie może kreować nieprzewidzianych w przepisach środków odwoławczych". Jednocześnie zwrócił uwagę, że pisma kierowane przez strony postępowania, w szczególności w sytuacji gdy określenie nazwy pisma jest warunkowane uprzednim wadliwym działaniem organu (w tym przypadku błędnym pouczeniem), powinny być oceniane nie wyłącznie w kontekście określenia w nagłówku rodzaju (nazwy) pisma, ale przede wszystkim w kontekście treści pisma. Z treści pisma skarżącego, które zostało określone mianem zażalenia, wynika tymczasem przede wszystkim ta okoliczność, że ma on liczne zastrzeżenia do działań podejmowanych w toku postępowania - jednakże, ani jedno z tych zastrzeżeń nie odnosi się do okoliczności podjęcia zawieszonego postępowania. "Zażalenie" skarżącego w ogóle nie dotyka zagadnienia podjęcia zawieszonego postępowania, a jedynie zagadnień merytorycznych odnoszących się do toczącego się postępowania. Dlatego też owo "zażalenie" nie powinno być potraktowane jako zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, lecz jako pismo złożone do organu w toku postępowania. Burmistrz, który wydał postanowienie z błędnym pouczeniem, wobec treści "zażalenia" powinien zwrócić się do skarżącego z pouczeniem, że zażalenie pomimo uprzedniego pouczenia faktycznie nie przysługuje. Ponadto organ powinien zapytać, czy wobec treści złożonego "zażalenia" powinien je traktować jak pismo złożone w toku prowadzonego postępowania, czy też mimo wszystko jako zażalenie. Tymczasem organ l instancji przekazał "zażalenie" do organu odwoławczego, który również nie bacząc w żadnej mierze na treść i argumentację zawartą w piśmie ("zażaleniu") stwierdził jego niedopuszczalność. Na dezaprobatę takiego postępowania organu l jak i II instancji zasługuje jednak okoliczność, że stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia nastąpiło w związku ze złożonym pismem, które w swojej treści w ogóle nie dotyka okoliczności, które zdaniem organu l jak i II instancji stanowiły przedmiot zażalenia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie jest zaskarżalne. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie w kwestii zawieszenia postępowania lub odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Również błędne pouczenie w postanowieniu Burmistrza R. z 31 grudnia 2014 r. znak: [...] nie tworzy uprawnienia do skorzystania ze środka zaskarżenia, którego ustawa nie przewiduje. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 193/11 (LEX nr 1219083) stwierdzając, że warunkiem zastosowania art. 112 k.p.a. jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia. Nie jest więc słuszne pierwotne stanowisko skarżącego, że wobec pouczenia go o prawie do wniesienia zażalenia, ten środek zaskarżenia winien zostać rozpoznany. W trakcie postępowania sądowego skarżący zmienił argumentację wskazując, że mimo, iż zatytułował swoje pismo "zażalenie", to faktycznie nie było ono środkiem zaskarżenia, lecz pismem procesowym, w którym przedstawił swoje zastrzeżenia do przebiegu postępowania. Argumentacji tej nie można podzielić. Treść pisma z dnia 23 stycznia 2015 r. jest jednoznaczna i nie nasuwa żadnych wątpliwości, że jest to zażalenie kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania dotyczącego wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia – budowy zespołu zabudowy jednorodzinnej wraz z infrastrukturą na części działki nr [...] w B. Jednocześnie w zażaleniu zawarto negatywną ocenę odnośnie dotychczasowego przebiegu postępowania, gdyż "uchybia zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej" oraz wskazano jak zdaniem strony postępowanie powinno przebiegać i jakich istotnych okoliczności dotyczyć. Te okoliczności i zarzuty dotyczące przebiegu postępowania organ rozważy w trakcie jego trwania. Fakt, że organ II instancji wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie zwalnia, bowiem organu I instancji od obowiązku odniesienia się do treści tego pisma. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo na zasadzie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Wniesiony środek odwoławczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa musi, bowiem zostać rozpoznany w sposób formalny bądź merytoryczny. Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.