II SA/Kr 482/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.),, Sędzia WSA Mariusz Kotulski, Protokolant, po rozpoznaniu w w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2016 sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewody z dnia 16 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia 21 marca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku użyteczności publicznej "Centrum Obsługi Inwestora" (...) na działkach nr [...] ([...] przed zmianami), [....], [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] obr. [...] [...]. Od tej decyzji odwołania wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa Bloku nr [...] przy ul. [...] w K., reprezentowana przez W. S., Wspólnota Mieszkaniowa Bloku nr [...] przy ul. K [...] reprezentowana przez M. B. oraz M. i S. B.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., art. 61 § 4 K.p.a., art. 109 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., art.. 7 K.p.a., art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. Wojewoda decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że odwołanie M. i S. B. nie zostało przez nich podpisane. Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. wnoszący zostali poinformowani, że nieusunięcie braku podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Wezwanie doręczono dnia 21 lipca 2014 r. zatem zakreślony termin minął 28 lipca 2014 r. Wezwani w wyznaczonym terminie nie uzupełnili braku. Przesłali, co prawda kolejne egzemplarze podpisanego odwołania, ale dopiero w dniu 8 sierpnia 2014 r. Organ stwierdził, że odwołanie nie spełniało wymogów ustawowych, a jego uzupełnienie nastąpiło po upływie wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/14 rozpoznając skargę S. B. uchylił decyzję Wojewody z dnia 28 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Wojewoda niedokładnie wyjaśnił stan faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2014 r. S. B. zawarł bowiem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Ocena przez organ, czy braki formalne odwołania, do uzupełnienia których wezwał S. B. pismem z dnia 18 lipca 2014 r., zostały uzupełnione czy też nie, winna była nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tego uzupełnienia. Po zwrocie akt Wojewoda postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków odwołania. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego stwierdził niedopuszczalność odwołań, w tym miedzy innymi odwołania S. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 marca 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że odwołanie M. i S. B. nie zostało przez nich podpisane. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. B., a Sąd wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. II SA/Kr 748/15 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że odpis postanowienia Wojewody z dnia 29 kwietnia 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania został doręczony S. B. w dniu 4 maja 2015 r. Natomiast już w dniu 30 kwietnia 2015 r. (czyli przed doręczeniem stronie postanowienia z dnia 29 kwietnia 2015 r.) Wojewoda wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania S. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 marca 2014 r. Organ zatem wbrew przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania przed tym, jak postanowienie odmawiające przywrócenia terminu uzyskało walor ostateczności. Postanowienie staje się ostateczne, gdy nie przysługują od niego środki zaskarżenia. W niniejszej sprawie Wojewoda w treści postanowienia z dnia 29 kwietnia 2015 r. pouczył stronę, że przysługuje od niego zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Wbrew niniejszemu pouczeniu już w dniu 30 kwietnia 2015 r. Wojewoda wydał postanowienie z naruszeniem art. 134 K.p.a. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołań. Zgodnie z treścią art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. (...) wniesienie odwołania po terminie nie może stanowić podstawy stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. (vide: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1998 r., I SA/Lu 602/97, Lex nr 34310). Sformułowanie o niedopuszczalności odwołania dlatego że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia - jest błędne, gdyż inne są przyczyny orzekania o niedopuszczalności odwołania, a inne przy orzekaniu o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r., znak [...] stwierdził uchybienie terminu z art. 129 § 2 kpa do wniesienia odwołania z 8 kwietnia 2014 r. (wniesionego 11.04.2014 r. - data wysyłki-stempla pocztowego widniejąca na kopercie z odwołaniem) M. i S. B. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z 21 marca 2014 r. znak: [...], a podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że po rozpatrzeniu wniosku S. B. zawartego w piśmie z 8 sierpnia 2014 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braku odwołania, Wojewoda postanowieniem z 29 kwietnia 2015 r. odmówił jego przywrócenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 1 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone przez S. B. postanowienie z 29 kwietnia 2014 r. Wojewoda stwierdził, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu stało się ostateczne, stosownie, więc do wskazań WSA należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania S. B., a także M. B., od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z 21 marca 20014 r. Skargę na postanowienie Wojewody z dnia 16 lutego 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. B. Zarzucił naruszenie art. 6, art. 8, art. 11, art. 40 § 3, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podkreślił że termin określony w art. 64 §2 kpa w ogóle w stosunku do niego nie rozpoczął biegu, bowiem doręczenia nie było. Uchybienia organu nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze. O tym, że został wezwany do usunięcia braków odwołania skarżący dowiedział się dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r to jest po upływie wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy istotne znaczenie miała sprawa zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15 którym uchylono postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie jednoznacznie wskazał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ocena braku winy strony w uchybieniu terminu, musi uwzględniać to, że nie może ona ponosić negatywnych skutków wadliwie skierowanego wezwania - jedną przesyłką zaadresowaną do obojga małżonków. Sąd ocenił, że skarżący uzupełniając braki odwołania bez swojej winy uchybił zakreślonemu mu terminowi. Ponadto Sąd Wojewódzki stwierdził, że nie było podstaw do odmowy S. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków złożonego odwołania a pisma kierowane do strony powinny być adresowane do niej imiennie, bowiem doręczanie pism oraz decyzji łącznie współmałżonkom uznano za nieprawidłowe powołując się na art. 40 §1 kpa. Podzielając w całości przytoczone argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r. zważyć należy, że skarżący S. B. bez swojej winy uchybił terminowi ustawowemu do wniesienia odwołania, bowiem jego braki nie zostały usunięte w terminie. Korespondencja urzędowa – wezwanie do usunięcia braków odwołania przez jego podpisanie choć nieprawidłowo adresowana łącznie do obydwojga małżonków M. i S. B. (z których każde było osobno stroną postępowania) to skierowana została na ich prawidłowy adres [...], [...] K.i doręczona w dniu 21 lipca 2014 r osobie, która podjęła się doręczenia pisma obu adresatom a opisana została na zwrotnym dowodzie doręczenia jako pełnoletni domownik – siostra. Termin 7 dniowy do wykonania obowiązku objętego wezwaniem to jest podpisania odwołania upłynął bezskutecznie w dniu 28 lipca 2014 r. Wezwanie do usunięcia braków nie zostało wykonane w terminie. W takiej sytuacji organ wydaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa, co uczynił zaskarżonym postanowieniem Wojewoda. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną, nie zależy od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 134 kpa. ( Komentarz do kpa pod red prof. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 564) Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania otwarło skarżącemu drogę do możliwości żądania przywrócenia terminu do uzupełnienia braków złożonego odwołania. Zasadność takiego wniosku w przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wcześniej wyroku. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).