II SA/Kr 488/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skarg M. G. oraz K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 29 marca 2016 roku, sygn. akt [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23); - art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199); po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2016 r. odwołania skarżącej – M. G., z dnia 17 lutego 2016 r. od decyzji Burmistrza z dnia 12 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia, na wniosek M.G., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do budynku mieszkalnego jednogodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. obr. R. w ramach legalizacji prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydało decyzję w której: - zmieniło zaskarżoną decyzję poprzez dopisanie w pkt 3 tiret 5 po słowach "w odległości 1,5 m od granicy działki będącej przedmiotem inwestycji z sąsiednią działką budowlaną nr [...]" słów "przy zachowaniu zasad usytuowania obiektów budowlanych wynikających z przepisów odrębnych", - w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 12 lutego 2016 r., znak: [...] Burmistrz ustalił, na wniosek inwestora, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. obr. R. w ramach legalizacji prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca, w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniosła, że ustalenie warunków zabudowy jest błędne bowiem ganek znajduje się w odległości zbyt bliskiej w stosunku do granicy nieruchomości oraz do budynku znajdującego się na działce skarżącej i nie zostaną zachowane wymogi w zakresie odległości budynku od granic i wymogi przeciwpożarowe. Zarzucono błędne wyznaczenie linii zabudowy, a także sprzeczne z ładem urbanistycznym - ustalenie warunków w zbliżeniu do granic nieruchomości sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało treść art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199), oraz treść art. 61 ust. 1 ustawy. Kolegium wskazało, iż szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Organ odwoławczy powołał treść § 3, § 4, wyżej przywołanego rozporządzenia. Organ podniósł, iż w analizie sporządzonej w niniejszej sprawie ustalono, że w tym przypadku nieprzekraczalną linię zabudowy na działce objętej wnioskiem, wyznaczono jako istniejącą linię zabudowy wyznaczoną na działce będącej przedmiotem inwestycji, którą kształtuje front istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czyli istniejąca, nieprzekraczalna ok. 5,50 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej ul. [...]. Mając na uwadze, że przedmiotem inwestycji jest ganek - dobudowany do budynku, lokalizacja budynku determinuje w tym wypadku linię zabudowy. Nielogicznym było ustalenie linii zabudowy w innej odległości bowiem wówczas ganek nie przylegałby do budynku, lecz pełniłby funkcję budowli wolnostojącej. W analizie zgodnie z § 5 ustalono przy opracowywania decyzji WZ dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego wyliczono zarówno ten wskaźnik, jak i wskaźnik wielkości terenu powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do całej powierzchni inwestycji objętej wnioskiem jako średnie arytmetyczne z obszaru analizy (...). Dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego odstąpiono od wyznaczenia tego wskaźnika na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, który wynosi 16,53 % i wyznaczono tą wielkość do 25%. Przy aktualnym zainwestowaniu terenu w ok. 22% wyznaczenie tego wskaźnika ze średniej byłoby sprzeczne z faktycznym stanem zainwestowania terenu, uniemożliwiałoby Inwestorowi dalsze inwestowanie oraz skutkowałoby wydaniem decyzji niewykonalnej. W obszarze analizowanym występują działki zainwestowane w przedziale od 3% - 31%, a więc ze wskaźnikiem również większym niż ze średniej. Mając na uwadze treść ust. 2 § 5, która dopuszcza wyznaczenie wskaźnika w innej wielkości niż średnia, przyjąć należy, że możliwym i dopuszczalnym jest ustalenie tego wskaźnika na poziomie 25 %. Znajduje to oparcie w treści tego przepisu. Zdaniem Kolegium, słusznie również przyjęto, że wskaźnik wielkości powierzchni biologicznie czynnej może być wyznaczony na min. 70%, mając na uwadze aktualne zainwestowanie terenu działki [...], na której aktualnie już ten wskaźnik oscyluje w granicach 75%. Wyznaczenie tego wskaźnika ze średniej czyli 76,16% uniemożliwiałoby dalsze inwestycje na przedmiotowej działce. W obszarze analizowanym występują działki o wskaźniku wielkości biologicznie czynnej mniejszej niż wynika on ze średniej. Dotyczy to działek nr: [...] - 52%, [...] - 70%, [...] -70%, [...] - 70%, [...] - 65%. Zgodnie z § 6 w analizie ustalono szerokość elewacji frontowej na 9,94 m ± 20%, ponieważ taka wielkość wynika z analizy. Zastosowano zatem § 6 ust. 1 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego ustalono zgodnie z § 7 ust. 3, które stanowi, że jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, która wynosi odpowiednio 3,62 m. Zdaniem Kolegium słusznie w sprawie zastosowano § 7 ust. 3 rozporządzenia. Z uwagi bowiem na brak możliwości ustalenia wysokości jako przedłużenia wysokości budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich, przyjęto średnią wysokość występującą na obszarze analizowanym. Stosując § 8 rozporządzenia wskazano, iż w analizie zostało ustalone, że w obszarze analizowanym występują różne rodzaje dachów i układów połaci dachowych i przebiegu głównych kalenic. Kąty nachylenia głównych połaci dachowych w obszarze analizy wynoszą od 5° do 45°, jeśli chodzi o rodzaje dachów to występują zarówno dachy jednospadowe, dwuspadowe oraz wielospadowe, jak również różne wysokości kalenic: od 3,0 m do 9,5 m. Dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego ustalono kąt nachylenia połaci dachowych w przedziale od 5 do 45 stopni, ze względu na to, że analizowany parametr w obszarze analizowanym mieści się w właśnie w tym przedziale. Wysokość kalenicy ustalono ze średniej arytmetycznej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do 7,43 m (od poziomu terenu), układ połaci dachowych - dach jedno, dwu - lub wielospadowy, główne połacie dachowe o takim samym kącie nachylenia, przebieg głównej kalenicy - prostopadle do ul. [...]. Zatem w niniejszej sprawie geometrię dachu ganku ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, zgodnie z treścią § 8 ust. 1. Zdaniem Kolegium, ustalenia parametrów zabudowy zawarte w analizowanej decyzji spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Analiza treści przepisów tego rozporządzenia wskazuje, że organ zastosował przywołane wyżej regulacje oraz uzasadnił odstępstwa od reguł zawartych w poszczególnych przepisach. W ocenie Kolegium, warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy jest w niniejszej sprawie spełniony bowiem teren posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy [...]. Zdaniem Kolegium, przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy są w niniejszej sprawie również spełnione. Uzbrojenie terenu jest wystarczające dla dobudowy ganku. Teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nie rolne, znajduje się w granicach administracyjnych miasta D. Kolegium stwierdziło, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji nie podlega specjalnym warunkom ochrony ekologicznej, nie znajduje się w strefie chronicznego krajobrazu, nie występują na nim pomniki przyrody ani inne elementy przyrodnicze podlegające ochronie. Przedmiotowy obszar nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej na podstawie przepisów szczególnych oraz obowiązujących aktów prawa miejscowego. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w granicach terenu górniczego i w strefie oddziaływań związanych z eksploatacją górniczą. Teren nie jest położony na terenach zalewowych oraz nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Warunki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy są zatem spełnione. Jeżeli chodzi o analizę w zakresie możliwości lokalizacji zabudowy bezpośrednio przy granicy działki objętej wnioskiem z sąsiednimi działkami budowlanymi lub w odległości 1,5 m od granicy działki objętej wnioskiem z sąsiednimi działami budowlanymi to przeprowadzona analiza wykazała, że żaden z obiektów zlokalizowanych w obszarze analizowanym nie jest usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną; oprócz przedmiotowego budynku jeszcze 6 spośród 19 analizowanych obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym usytuowanych jest w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną albo w odległościach nienormatywnych; działki zlokalizowane w obszarze analizowanym cechują się szerokością frontu działki mniejszą niż 20,0m, zatem adekwatnym jest lokalizowanie obiektów w sposób pozwalający na wykorzystanie terenu w sposób jak najbardziej ekonomiczny, a więc z zastosowaniem zasady wyrażonej w art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. zasady ekonomicznego wykorzystania przestrzenni. We wnioskach wskazano, iż analiza urbanistyczno - architektoniczna wykazała brak możliwości lokalizacji ganku w odległości bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, lokalizacja w obszarze analizowanym obiektów w odległościach 1,5 m czy w odległościach nienormatywnych od granic z sąsiednią działką budowlaną co uprawnia organ do zastosowania obniżonego kryterium odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną tj. odległości 1,5m; dopuszczenie lokalizacji ganku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie jest sprzeczne z obowiązującym na tym obszarze ładem przestrzennym w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej. Zdaniem Kolegium, powyższe ustalenia uznać należy za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym. Decyzja ta rozstrzyga co do zasady o możliwości zabudowy z punktu widzenia urbanistycznego z uwzględnieniem zasad zagospodarowania terenu. Wszelkie zaś techniczne aspekty inwestycji, w tym kwestie bezpieczeństwa przeciwpożarowego rozstrzygane będą na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Innymi słowy o tym, czy dana inwestycja, będzie mogła być zlokalizowana ze względu na przepisy prawa budowlanego, będzie rozstrzygane na kolejnym etapie postępowania o pozwolenie na budowę. To na tym etapie postępowania organ bada czy realizacja budynku jest możliwa, mając na uwadze odległość budynku od granicy nieruchomości czy zachowanie norm przeciwpożarowych. Kwestie są uregulowane w przepisach Prawa budowlanego, a w szczególności przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), którego § 12 Kolegium powołało. Te zatem przepisy będą miały zastosowanie, jednak nie na obecnym etapie postępowania, lecz przy ubieganiu się o udzielenie pozwolenia na budowę. Te ustalenia i argumenty, zdaniem Kolegium, prowadzić muszą jednak do zmiany decyzji. Mianowicie konicznym jest uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią dz. nr [...], poprzez dopisanie po słowach "w odległości 1,5 m od granicy działki będącej przedmiotem inwestycji z sąsiednią działką budowlaną nr [...]" słów "przy zachowaniu zasad usytuowania obiektów budowlanych wynikających z przepisów odrębnych". SKO zwróciło uwagę, że na skutek zmiany decyzji przez Kolegium dopuszczono lokalizację przedmiotowej rozbudowy budynku odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią dz. nr [...], przy zachowaniu jednk zasad usytuowania obiektów budowlanych wynikających z przepisów odrębnych. Nie jest to zatem rozstrzygnięcie kategorycznie przesądzające o lokalizacji ganku. W przypadku braku spełnienia przesłanek zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, brak będzie możliwości wydania pozytywnego pozwolenia na budowę. Kolegium podkreśliło, że przedmiotowy ganek wybudowany został w obecnej postaci w początku lat 80-tych ubiegłego stulecia, a wcześniej w tym miejscy od lat 50-tych znajdował się ganek w konstrukcji drewnianej. Zdaniem Kolegium, sposób zagospodarowania i istniejący ład przestrzenny bez wątpienia nie zostaną zachwiane, skoro obiekt budowlany znajduje się już na danym terenie od przynajmniej 35 lat. Powyższa decyzja ma na celu umożliwienie legalizacji obiektu, który z uwagi na upływ czasu i swoją funkcjonalność wkomponował się w istniejącą bryłę budynku mieszkalnego. Kolegium zauważyło, że dokumentacja fotograficzna, znajdująca się w "Inwentaryzacji i ocenie stanu technicznego dobudowy strefy wejściowej do budynku mieszkalnego (Ganek)" tylko utwierdza w przekonaniu, że ganek ten nie stanowi zaburzenia ładu przestrzennego, lecz przeciwnie - jego uzupełnienie. Do Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję wpłynęły dwie odrębne skargi – M. G. i K. G. Skarżąca M. G. wyraziła niezadowoleniem z wydanej decyzji i wniosła o jej uchylenie. K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją, decyzji Burmistrza Gminy. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie powyższego przepisu. W ocenie skarżącego, usytuowanie działki [...] przy granicy z działką nr [...] nie stanowi samo w sobie dostępu do drogi publicznej, bowiem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć faktyczną i prawną możliwość przemieszczania się z drogi publicznej do działki [...]. Skarżący podniósł, że taka możliwość nie występuje z przyczyn technicznych w postaci wysokiego na 12 cm chodnika usytuowanego pomiędzy pasem jezdni a działką [...]. Skarżący stwierdził, że w celu zapewnienia działce [...] dostępu do drogi publicznej należy rozważyć dwie możliwości. Zdaniem skarżącego, pierwszą możliwością byłoby wydanie decyzji zezwalającej na budowę zjazdu do działki, jednakże jest to dopuszczalne jedynie na wniosek inwestora, jeżeli wnioskodawcą jest ktoś inny, to organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną. Drugą możliwością, według skarżącego, byłoby ustanowienie przez sąd drogi koniecznej bądź odpłatnej służebności na sąsiednich działkach posiadających zjazdy i zapewniony przez to dostęp do drogi publicznej. Skarżący dodał również, że z ksiąg wieczystych sąsiadujących działek wynika, iż obecnie na tych działkach nie jest ustanowiona droga konieczna lub służebność dla działki [...]. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwe zastosowanie. W jego ocenie, dla wskazanej ustawy przepisami szczególnymi są przepisy ustawy o drogach publicznych. Skarżący podniósł, że ustalenie linii zabudowy 5,5 m nie powinno mieć miejsca, bowiem jest niezgodne ze wskazanymi przepisami szczególnymi. Skarżący dodał, że Kolegium błędnie określiło jakoby przedmiotowy ganek istniał w latach 50-tych ubiegłego stulecia. Zdaniem skarżącego, ganek został wybudowany dopiero w latach 80-tych ubiegłego wieku i istnieje możliwość potwierdzenia tego faktu poprzez analizę zarówno map z lat 70-tych - gdy przeprowadzono uwłaszczenie, jak i mapy z 1982 roku, którą skarżący ma w posiadaniu. Zdaniem skarżącego, wydając decyzję naruszono prawo poprzez pozwolenie na lokalizację ganku w odległości 1,5m od działki [...]. Skarżący stwierdził, że takie odstępstwo, nie jest uzasadnione logicznie i racjonalnie oraz będzie w przyszłości przedmiotem konfliktu natury cywilnoprawnej. Nie zgodził się z taką lokalizacją i dodatkowo zażądał zarówno odszkodowania w przypadku utrzymania tak bliskiej odległości, jak i zrzeczenia się roszczeń cywilnoprawnych przez właścicieli działki [...] z tytułu korzystania przez właścicieli działki [...] ze swojej własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2016 r. zmieniająca decyzję Burmistrza z 12 lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do budynku mieszkalnego jednogodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. obr. R. w ramach legalizacji prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016.778, ze zm.) - dalej zwanej "u.p.z.p.". Przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku, gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie może wydać pozytywnej decyzji. W ocenie Sądu ustalenia parametrów zabudowy zawarte w analizowanej decyzji spełniają wymagania określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). A organ zastosował przywołane wyżej regulacje oraz szczegółowo uzasadnił odstępstwa od reguł zawartych w poszczególnych przepisach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzupełniło decyzje organu I instancji poprzez dopisanie w pkt 3 tiret 5 po słowach "w odległości 1,5 m od granicy działki będącej przedmiotem inwestycji z sąsiednią działką budowlaną nr [...]" słów "przy zachowaniu zasad usytuowania obiektów budowlanych wynikających z przepisów odrębnych". Sąd podkreśla, uzupełnienie to jest prawidłowe gdyż, na skutek zmiany decyzji przez Kolegium dopuszczono lokalizację przedmiotowej rozbudowy budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią dz. nr [...], przy zachowaniu zasad usytuowania obiektów budowlanych wynikających z przepisów odrębnych. Odnośnie ewentualnej niezgodności decyzji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisami przeciwpożarowymi, Sąd stwierdza, iż szczegółowa lokalizacja obiektu na działce, proponowane rozwiązania techniczne i materiałowe (m.in. związane z bezpieczeństwem przeciwpożarowym) to problematyka, którą zajmuje się prawo budowlane. Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w szczególności treści § 1 nie wynika, aby kwestie te były rozstrzygane na etapie ustalania warunków zabudowy. Organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku na działce jest organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku (uchwała NSA z 25 listopada 1996r., [...] z. 2 poz. 59). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (wyrok WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r., IV SA/Wa 252/05, LEX nr 191978). Zatem to organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie legalizacyjne decydować będą ostatecznie o tym czy odległość ganku od granic z działką sąsiednią jest zgodna przepisami rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisami przeciwpożarowymi. Odnosząc się do zarzucanego w skardze braku dostępu do drogi publicznej, wskazać należy, iż warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy jest w niniejszej sprawie spełniony bowiem teren posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy [...]. Wszak przedmiotem decyzji jest ustalenie warunków zabudowy dla ganku dobudowanego do istniejącego już wcześniej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D., dlatego w decyzji stwierdzono wprost, że dostęp do drogi publicznej czyli do działki nr [...] (ul. [...]) jest na zasadach dotychczasowych. Fakt ten wynika w sposób jednoznaczny z wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej m.in. podstawę wydania przedmiotowej decyzji. Tego stanu rzeczy nie kwestionują także skarżący. W swoich stanowiskach wyrażanych w toku postępowania administracyjnego, jak i skargach skarżący wręcz przyznają, że dostęp ten istnieje, lecz w ocenie skarżących istniejący zjazd z drogi publicznej został wybudowany niezgodnie z przepisami. Ta okoliczność pozostaje jednak poza kognicją organów i sądu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla określonego przedsięwzięcia (vide pismo z dnia 21.10. 2016 M. G. K: [...]). Z podobnych względów należało ocenić jako całkowicie chybiony zarzut błędnego ustalenia parametru dotyczącego ustalenia linii zabudowy albowiem i ten parametr determinuje sytuowanie istniejącego budynku mieszkalnego na działce [...]. Wniosek dowodowy M. G. zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 21 października 2016 r. Sąd pominął albowiem dotyczy okoliczności faktycznych (istnienia legalnego zjazdu do drogi publicznej oraz czasokresu, kiedy przedmiotowy ganek został dobudowany), które pozostają bez znaczenia dla oceny legalności kontrolowanych decyzji. Na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, iż pod decyzją organu I instancji podpisał się z upoważnienia burmistrza zastępca burmistrza S.R., a z dokumentów w innej sprawy wynika, iż S.R. mógł nie dysponować należytym upoważnieniem do podpisania kontrolowanej decyzji. W związku z powyższym Sąd zwrócił się do Burmistrza o przedłożenie do akt sprawy upoważnienia do podpisania decyzji w imieniu Burmistrza, istniejącego w dacie wydania decyzji w I instancji, dla S.R. Do akt sprawy wpłynęło zarządzenie Burmistrza z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...], z którego wynika, że w dacie wydania decyzji tj. w dniu 12 lutego 2016 r. S. R. jako Zastępcę Burmistrza był upoważniony do podpisywania w imieniu Burmistrza decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w wymienionym w zarządzeniu w zakresie, do którego należy niniejsza sprawa. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016.718, ze zm.) skargę należało oddalić wobec oczywistej bezzasadności podniesionych zarzutów.