II SA/Kr 490/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A.S. i M.M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.15.47.2023.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. II SA/Kr 490/24 UZASADNIENIE Starosta Tatrzański decyzją nr 149/2023 z dnia 26 maja 2023 r., znak: AB.6740.140.2023.MST, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) – po rozpatrzeniu wniosku inwestorów (A. B. i M. B.) – zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym, wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę przyłączy (przyłącz wodny z istniejącej sieci wodociągu lokalnego) i instalacji (instalacja elektroenergetyczna z projektowanego złącza ZK, instalacja kanalizacji deszczowej do zbiornika szczelnego na wodę opadową, instalacja wody ze zbiornika szczelnego do kranu na ścianie budynku, instalacja zasilania w prąd pompy w zbiorniku na wodę opadową) oraz budowa niezbędnych urządzeń budowlanych, tj.: zbiornik szczelny na wodę opadową V=10 m3, utwardzenie terenu pod dojazd i dojścia, śmietnik, miejsca postojowe, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (Kategoria obiektu budowlanego I; Adres inwestycji: Jednostka ewidencyjna: [...] B. , obręb: [...] J. , działki ewidencyjne (część) nr [...], [...]). Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.15.47.2023.MO, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) oraz art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682) – po rozpatrzeniu odwołań A. S. i M. M. – utrzymał ww. decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że krąg stron postępowania pozostaje bez zmian i odpowiada właścicielom działek objętych przez projektanta obszarem oddziaływania zaplanowanego obiektu (inwestycyjne: nr [...], nr [...] i nr [...] oraz sąsiednie: nr [...], nr [...] i nr [...]). Inwestycja okazała się zgodna z ustaleniami planu miejscowego (uchwała Nr VI/33/2007 Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego JURGÓW II", Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2007 r. Nr 465 poz. 3071 – późniejsze zmiany nie dotyczą obszaru objętego wnioskiem). Działki inwestycyjne leżą w terenie 1.MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami: - planowany budynek mieszkaniowy jednorodzinny z garażem wbudowanym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi, instalacjami i przyłączami do budynku, jest zlokalizowany na 3 wąskich działkach ewidencyjnych (podział ewidencyjny - długie, wąskie działki - jest powszechny w Małopolsce), które tworzą 1 działkę budowlaną (podstawowym przeznaczeniem terenów 1.MN/U jest lokalizacja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wydzielonych już geodezyjnie działkach); - wskaźniki powierzchniowe przedmiotowej inwestycji wynoszą: powierzchnia zabudowy 11,22 % (powierzchnia zabudowy na wydzielonej działce nie może przekroczyć 40% jej powierzchni), powierzchnia biologicznie czynna wynosi 67,03 % (minimum 35 %); - zaprojektowano jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący na wydzielonych ewidencyjnie trzech działkach inwestycyjnych, tworzących jedna działkę budowlaną o łącznej powierzchni w terenach MN/U: 7,63 ar (obowiązuje realizacja budynków w zabudowie wolnostojącej i zakaz realizacji więcej niż 1 budynku mieszkalnego na wydzielonej działce - budowlanej); - kubatura budynku wynosi 672,04 m3 (maximum 1200 m2); - budynek o dwóch kondygnacjach nadziemnych, w tym jedna w poddaszu (max. dwie kondygnacje nadziemne od strony przystokowej, w tym jedna w kubaturze dachu); - budynek nie znajduje się w strefie konserwatorskiej oznaczonej 2.KR; - wysokość głównej kalenicy nad terenem istniejącym wynosi 8,47 m od strony przystokowej (max. 11,0 m wysokość głównej kalenicy nad poziom istniejącego terenu od strony przystokowej); - kąt nachylenia głównych połaci dachowych 54 st. (kąt nachylenia połaci dachowych między 45-54 st.); - nie zaprojektowano otwarć dachowych - szczyt od strony północno-zachodniej jest przykryciem rzutu budynku, a szczyt zadaszenia wejścia na słupach w elewacji południowo-zachodniej jest także przekryciem rzutu budynku (otwarcia dachowe w formie lukarn jako kapliczki i jaskółki o szerokości maximum 2/3 długości całej połaci dachowej); - kolorystyka zaprojektowanego budynku - naturalny kamień łamany w odcieniach szarości w podmurówce, jasny pastelowy (ecru) kolor ścian zewnętrznych wykonany z tynku akrylowego, naturalny kolor drewna elementów wykończenia okapów, grafitowy kolor pokrycia dachu (blacha typu "Corona", imitująca gont) (kolorystyka: elewacji - stosowanie kolorów pastelowych, a połaci dachowych takiej jak: między innymi grafitowy); - projekt wyklucza zastosowanie okładzin z tworzyw sztucznych i kamienia otoczaka do wykonania podmurówki (zakaz stosowania otoczaków i sidingu z tworzyw); - forma architektoniczna nawiązuje do tradycji budownictwa miejscowego, tj. charakteru regionalnego budownictwa podhalańskiego przez zastosowany układ bryły i elementy wykończenia elewacji. Drobne elementy detalu oraz zastosowane naturalne i lokalne materiały nawiązują do otoczenia i regionu - 3 miejsca postojowe: 1 miejsce w garażu wbudowanym oraz 2 miejsca postojowe zewnętrzne, zlokalizowane prostopadle do dojazdu na posesję (wymagane nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny); - odprowadzenie wód opadowych z projektowanych utwardzeń terenowych: dojścia, dojazdu i miejsc postojowych zaprojektowano poprzez usytuowany na działce system kanalizacji deszczowej i zbiornik szczelny na wody opadowe V=10 m3 ze studzienkami D1-D3 i separatorem substancji ropopochodnych Sp, oczyszczającym wody opadowe z terenów utwardzonych, przed wpuszczeniem ich do zbiornika szczelnego. Ze zbiornika woda będzie pompowana instalacją wodną do kranu na ścianie budynku i przeznaczona do podlewania trawników i wykorzystana do prac ogrodniczych i porządkowych. Wody opadowe z utwardzonego dojazdu (przed połączeniem z drogą wewnętrzną) zostaną zebrane w korytko liniowe i odprowadzone poprzez studzienkę kanalizacji deszczowej D1 i system kanalizacji opadowej do zbiornika szczelnego. Działki inwestycyjne mają dostęp do drogi publicznej krajowej nr [...] relacji [...] istniejącym zjazdem przez projektowane połączenie z drogą wewnętrzną urządzoną (asfaltową) po działkach nr [...]. Teren inwestycji zostanie połączony z drogą gminną wewnętrzną nr ewid.[...] przez projektowany zjazd (według odrębnego postępowania), który zostanie utwardzony kostką brukową, tak jak dojazd do zaplanowanych miejsc postojowych i wbudowanego garażu. Dostęp do budynku zostanie zapewniony projektowanym utwardzonym ciągiem pieszo-jezdnym, prowadzącym do głównego wejścia budynku od strony południowo-wschodniej terenu inwestycji. Odległości budynku od granic działek sąsiednich są spełnione (§ 12 ust. 4 pkt 1 WT). Budynek zlokalizowany na wąskiej działce inwestycyjnej składającej się z trzech wąskich działek ewidencyjnych (każda o szerokości ok. 5 m), której szerokość jest mniejsza niż 16 m (wynosi 14,20-14,40 m). Budynek usytuowany w odległościach: od granicy z działką nr [...] od strony północno-wschodniej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych: 1,50 m - 3,00 m; od granicy z działką nr [...] od strony południowo-wschodniej: 5,25 m; od granicy z działką nr [...]: 13,80 m oraz od granicy z działką nr [...]: 13,90 m od strony północno- zachodniej. Kwestia przesłaniania (§ 13 WT) i zacieniania (§ 60 WT) dotyczy wyłącznie istniejących budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Budynek usytuowano w odległości 15,05 m od południowej strony budynku mieszkalno-pensjonatowego na działkach nr: [...] należących do autorów odwołania. Ze względu na znaczną odległość między tymi obiektami i wzajemne ich usytuowanie względem siebie w odniesieniu do kierunków stron świata, naturalne oświetlenie odnosi się do najniżej położonych okien pomieszczeń budynku mieszkalno-pensjonatowego. Niemniej jednak przepis wskazuje, iż dostęp do światła naturalnego musi być zapewniony w czasookresie 3 godzin dla jednego pokoju (przeznaczonego na pobyt ludzi) w sąsiednim budynku. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że budynek uniemożliwia normatywne naturalne oświetlenie pomieszczeń przynajmniej jednego pokoju w sąsiednim budynku pełniącego funkcję pensjonatu (co do zasady wystarczy, że jeden z pokoi w wielopokojowym lokalu mieszkalnym jest doświetlony). W zakresie § 19 WT organ odwoławczy wskazał, że dwa zewnętrzne miejsca postojowe zaprojektowano od strony wschodniej, prostopadle do wjazdu na działkę. Odległość tych miejsc postojowych od granicy wynosi: z działką nr [...] - 4,05 m; z działką nr [...] - 5,10 m do 5,35 m. Jednocześnie, miejsca te zlokalizowane zostały bezpośrednio i przynależnie do zaprojektowanego budynku i w sąsiedztwie działki drogowej nr [...]. W zakresie § 28 ust. 2 i § 29 WT organ odwoławczy wskazał, że wody opadowe i roztopowe ujęte w system rynien i rur spustowych zostaną rozprowadzone z dachu budynku zanikowo do gruntu w ramach własnej posesji w sposób, który nie spowoduje zakłóceń wodnych na gruntach przyległych. Wody gruntowe nie będą miały negatywnego wpływu na działki sąsiednie. Zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych. W zakresie § 271, § 272 ust. 2, § 272 ust. 3 i § 235 ust. 3 WT organ odwoławczy wskazał, że zaprojektowany budynek jest obiektem nierozprzestrzeniającym ognia (NRO). Budynek mieszkalno-pensjonatowy na działkach nr: [...] i budynek mieszkalny na działkach nr: [...] są nierozprzestrzeniające ogień (NRO). Jak wskazał projektant, "Ze względu na projektowana ścianę odporności pożarowej (1,5 m od granicy działki), zastosowano podwyższoną klasę odporności pożarowej ogniowej całego budynku [...]. Główna konstrukcja nośna - klasa odporności ogniowej elementów budowlanych R 60, z materiałów NRO - budynek wykonany w konstrukcji tradycyjnej murowanej i żelbetowej". Jako rozwiązania i zalecenia poprawy bezpieczeństwa przeciwpożarowego przyjęto zabezpieczenie elementów drewnianej konstrukcji przez zastosowanie wyszczególnionych preparatów ognioodpornych do stopnia NRO. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że minimalna odległość między zaplanowanym budynkiem (NRO) a ścianami dwóch budynków istniejących (NRO) powinna wynosić 8 m. Odległość 8 m została zachowana w przypadku tych budynków, których ściany są zwrócone do siebie wzajemnie w odległościach: 15,05 m i 9,45 m. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż elewacja zachodnia zaplanowanego budynku, usytuowana w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], została zaprojektowana dodatkowo jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, izolowana termicznie wełną mineralną o grubości 15 cm. Przepisy WT nie nakładają obowiązku stosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku sytuowania budynku jednorodzinnego w odległości 1,5 m od granicy (wymóg ten dotyczy ścian w granicy). Ściana oddzielenia przeciwpożarowego jest stosowana zazwyczaj, gdy mamy do czynienia z sytuowaniem budynku w odległości mniejszej niż 6 m od budynku na sąsiedniej działce, tak aby zapewnione były odległości wynikające z § 271 WT. Co więcej, zgodnie z § 272 ust. 3 WT budynki w zabudowie jednorodzinnej mogą być sytuowane ścianą NRO w odległości 1,5 m od granicy, w sytuacji gdy sąsiednia działka jest niezabudowana, a działka ewidencyjna nr [...] jest działką niezabudowaną. Organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] (na której wybudowany jest pensjonat) nie jest objęta obszarem oddziaływania i nie stwierdził znacznego ograniczenia możliwości zabudowy działki nr [...] (tzw. przesłanianie i tzw. zacienianie). Co do zbyt bliskiego zlokalizowanie inwestycji (1,5 m od granicy z działką nr [...]), organ odwoławczy podniósł, że plan miejscowy nie odnosi się i nie ogranicza możliwości nowej zabudowy w odległości 1,5 m od granicy działki inwestycyjnej (brak jednoznacznego zakazu), zaś WT taką możliwość dopuszczają w przypadku wąskiej działki (§ 12 ust. 4 pkt 1 WT). Zasadą jest, że jeżeli jakiegoś zagadnienia nie reguluje plan miejscowy, to zastosowanie mają WT. Co więcej, plan miejscowy ogranicza dopuszczalną kubaturę realizowanych budynków pensjonatowych do 2500 m3, zatem potencjalna rozbudowa istniejącego pensjonatu musi spełniać ten wymóg. Organ odwoławczy podkreślił, że przeznaczeniem podstawowym terenu jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a przeznaczeniem dopuszczalnym jest budownictwo pensjonatowe. Zatem obszar inwestycji został przeznaczony na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z możliwością (ale nie koniecznością) zabudowy usługowej. W ocenie organu odwoławczego zarzut niespójności inwestycji z okoliczną zabudową polskiego Spisza nie może się ostać, bo zaplanowany budynek nawiązuje do tradycyjnej formy architektonicznej wzorowanej na lokalnej architekturze regionalnej przez zastosowaną formę i detale oraz elementy wykończenia elewacji. Kwestionowana ściana od strony północno-zachodniej zaprojektowana została jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego bez okien i drzwi, niemniej jednak jest ona spójna z pozostałymi elementami konstrukcyjnymi i ozdobnymi całego obiektu. Pełną odpowiedzialność za projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany ponosi projektant posiadający stosowne uprawnienia budowlane, uprawniające do ich wykonania. Również on decyduje, jakie rozwiązania projektowe przyjąć w wykonywanych projektach. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiedli A. S. i M. M., zarzucając naruszenie: 1) art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a w szczególności pominięcie, że przedmiotowa, inwestycja nie spełnia wymogów zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżących; 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań; 3) zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) przez przyjęcie, że inwestycja spełnia przesłanki do wydania pozwolenia na budowę określone w przepisie art. 35 ust. 1 Pb; 4) art 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności brak umożliwienia im po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji kończącej sprawę, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań (tak przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji); 5) art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb w związku z § 12 ust. 3 pkt 4 WT przez uznanie, że dopuszczalne jest zbliżenie planowanej inwestycji do granic nieruchomości skarżących, podczas gdy plan miejscowy nie przewiduje odstępstwa od ogólnej reguły sytuowania obiektów; 6) art. 20 ust. 1 pkt 1c Pb przez niewłączenie działki nr [...] (stanowiącej własność skarżących) do obszaru oddziaływania obiektu . W uzasadnieniu skargi podnieśli, że plan miejscowy nie przewiduje możliwości, o której mowa w § 12 ust. 2 WT. Zaplanowanie budynku w zbliżeniu do granicy działki nr [...] (współwłasność skarżących) uniemożliwi im planowaną rozbudowę pensjonatu (gabinet odnowy biologicznej, basen i plac zabaw). W ocenie skarżących działka nr [...], na której posadowiony jest pensjonat, tworzy z działkami bezpośrednio przylegającymi do terenu inwestycji całość gospodarczą i jako taka powinna być uwzględniona w obszarze oddziaływania obiektu, a tymczasem projektant nie przeanalizował, jak sporna zabudowa wpłynie na możliwość zabudowy działki skarżących. W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, wskazując przy tym, że z akt nie wynika, aby skarżącym uniemożliwiono zapoznanie się z całością zgromadzonych dowodów. Pismem z dnia 6 maja 2024 r. uczestnicy postępowania A. B. i M. B. wnieśli o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 17 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.1634 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej i wyczerpującej analizy planowanej inwestycji zarówno w kontekście jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym obszarze; szczegółowo zbadał zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz pozostałymi wymogami wynikającymi z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.), tj. kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Wszystkie rozważania organu II Instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są zdaniem Sądu prawidłowe i nie ma potrzeby powtarzania ich w tym miejscu. Zarzuty skargi w pierwszej kolejności kładą nacisk na naruszenie § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), wskazując, że organ błędnie uznał, że dopuszczalne jest zbliżenie planowanej inwestycji do granic nieruchomości skarżących, podczas gdy plan miejscowy nie przewiduje odstępstwa od ogólnej reguły sytuowania obiektów. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Dopuszczalność zbliżenia budynku do granicy sąsiedniej działki budowlanej na odległość mniejszą niż to wynika z § 12 ust. 1 rozporządzenia (4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy) może wynikać nie tylko ust. 2 §12, zgodnie z którym "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość." Wyjątki od reguły odległości trzech lub czterech metrów, przewidują także kolejne jednostki redakcyjne tego przepisu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że § 12 ust. 2 i 3 (również obecnie ust. 4 rozporządzenia) określają niezależne od siebie szczególne warunki sytuowania obiektów budowlanych, zaś odstępstwo jakie wynika z treści § 12 ust. 2 rozporządzenia dla sytuowania obiektu ma charakter samodzielny (por. wyrok WSA z 4 maja 2018 r., II SA/Rz 439/18, wyrok WSA w Łodzi z 20 sierpnia 2019 r., II SAŁd 485/19). WSA w Lublinie w wyroku z 16 marca 2021 r., II SA/Lu 644/20 podkreślił, że przepisy § 12 ust. 2 i § 12 ust. 4 rozporządzenia mają charakter rozłączny - możliwa jest więc lokalizacja budynków w odległościach wynikających z planu miejscowego bądź określonych w § 12 ust. 4 rozporządzenia. Z kolei WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 995/19 stwierdził, że brak jest podstaw do kumulatywnego stosowania norm wynikających z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia, gdyż dotyczą one różnych, przewidzianych przez ustawodawcę odstępstw od zasady sytuowania budynków w granicy wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie zastosowanie miał § 12 ust. 4 pkt. 1 , zgodnie z którym: "4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej" Jak wynika z akt sprawy (w tym w szczególności z projektu zagospodarowania terenu), projektowany budynek będzie zlokalizowany na terenie, na który składają się trzy wąskie działki ewidencyjne, z których każda ma około 5m. szerokości, a łącznie szerokość ta wynosi nieco ponad 14 metrów (14,40 w najszerszym miejscu). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w tym terenie ("JURGÓW II") teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 1.MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Projektowany budynek zostanie posadowiony ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od granicy z działką nr [...] (własność skarżącej) w odległości od 1,50 m - 3,00 m. Nadto projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany jest w odległości 15,05 m od strony budynku mieszkalno-pensjonatowego skarżącej i został zaprojektowany jako nierozprzestrzeniający ognia (NRO), co szczegółowo zostało opisane w projekcie budowlanym. W tej sytuacji spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania regulacji z § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia, a dopuszczenie budowy w zbliżeniu do granicy jest zgodne z prawem. Organ szczegółowo zbadał wszystkie przesłanki niezbędne do zastosowania tego przepisu, zatem nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a w szczególności pominięcie, że przedmiotowa, inwestycja nie spełnia wymogów zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżących. Skarżący poodnoszą też, że zaplanowanie budynku w zbliżeniu do granicy działki nr [...] uniemożliwi im planowaną rozbudowę pensjonatu. Skarżąca na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024r. przedstawiła do akt sprawy decyzję sprzeciwu Starosty Tatrzańskiego z dnia 6 października 2023 r. znak AB.6743.791.2023.BK wobec zgłoszenia budowy dwóch wolnostojących budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2. Skarżąca decyzję tę przedłożyła na poparcie swojej tezy, że planowana budowa uniemożliwia jej zagospodarowanie własnej działki. Tymczasem lektura uzasadnienia przedłożonej decyzji w żadnym wypadku na to nie wskazuje, albowiem powodów sprzeciwu jest kilka, a główny z nich to sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto planowane obiekty nie są parterowe, a technologia ich wykonania (z bali drewnianych) powoduje konieczność uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę i wyklucza dokonanie zgłoszenia. Końcowo wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ustawy prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo to w takim samym stopniu przysługuje skarżącej, co inwestorom, tymczasem stanowisko skarżącej wydaje się w ogóle kwestionować możliwość zabudowy działek sąsiednich. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 Kpa. Organ II Instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie prowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, a sam fakt braku zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, nie jest wystarczający do skutecznego podniesienia tego zarzutu. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). Takich okoliczności skarżący nie wskazali. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań. Zdaniem Są-*9du jest wręcz przeciwnie – zaskarżona decyzja została szczególnie dokładnie, wnikliwie i rzetelnie uzasadniona. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie naruszenia art. 6 i art. 8 Kpa. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.