II SA/Kr 491/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.10.2012 r.; znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. Skarżący M. J. w piśmie z dnia 30.04.2014 r. oświadczył, iż wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 1.03.2014 r. zaskarżył decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.10.2012 r. (znak: [...]). Powyższą decyzją orzeczono o nie stwierdzeniu nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 28.09.2010 r. (znak: [...]) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego, wybudowanego na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w L.. We wskazanym powyżej piśmie z dnia 30.04.2014 r. skarżący M. J. podał, iż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie został uznany za stronę, w związku z czym wnosi o rozpatrzenie przez sąd administracyjny z urzędu zgodności z prawem wskazanej wyżej decyzji. Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 11.03.2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 259/13) odrzucił skargę M. J., wniesioną na będącą przedmiotem zaskarżenia także w niniejszej sprawie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.10.2012 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji PINB w L. z dnia 28.09.2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że wskazane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11.03.2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 259/13) odrzucające skargę M. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.10.2012 r. nie powoduje stanu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 23.06.2005 r.; sygn. akt OSK 1708/04; Lex nr 179080). Oznacza to, iż wniesienie kolejnej skargi przez M. J. na tę samą decyzję nakazywało ponownie skargę tę ocenić. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola wykazała, iż skarga M. J. podlega odrzuceniu. Należy bowiem wskazać, iż zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.10.2012 r. jest pierwszoinstancyjną decyzją wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym. Od decyzji tej stronom przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia (Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.). Z akt sprawy wynika, iż odwołanie takie, nie zostało jednak wniesione. Oznacza to, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, M. J. nie wyczerpał administracyjnego toku instancji. Zgodnie z art. 52 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Mając powyższe na uwadze uznać zatem należy, iż skarga wniesiona przez M. J. nie jest dopuszczalna, skoro odnosi się ona do decyzji względem której nie zostały wyczerpane przysługujące środki zaskarżenia. Powyższe jest przyczyną odrzucenia skargi, stosowanie do art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazany przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w art. 58 par. 1 pkt 1-5 p.p.s.a.. Niezależnie od przedstawionych motywów rozstrzygnięcia podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie występuje także inna przyczyna odrzucenia skargi M. J.. Powyżej już wskazano, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja WINB w K. z dnia 9.10.2012 r. wydana została w ramach prowadzonego w trybie nadzwyczajnym postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji PINB w L. z dnia 28.09.2010 r., którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego w L.. Zauważyć należy, iż krąg stron postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenie pozwolenia na użytkowanie został określony w art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). Zgodnie z tym przepisem stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie orzekającym w tej sprawie stoi na stanowisku, iż przepis ten, co do zasady, znajdzie zastosowanie także w sprawie prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, iż skarżący M. J. nie był inwestorem budynku usługowo-handlowego położonego na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w L.. Zgodnie z art. 50 par. 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Będzie to zatem podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną, a normą prawa materialnego, procesowego czy ustrojowego, którą może wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego powoduje, że dany podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzeniem tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck 2011, str. 265). Wskazać przy tym należy, iż z cytowanego powyżej przepisu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, iż interes prawny w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku ma wyłącznie inwestor. Inne niż inwestor podmioty, także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, co do zasady, interesem takim się nie legitymują. Treść skargi M. J. również nie powołuje okoliczności i argumentów, które przemawiałyby, iż skarżący może się legitymować interesem prawnym, w znaczeniu powyżej przedstawionym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentowany jest pogląd, iż w przypadku, gdy ustalenie co do braku legitymacji skarżącego do wniesienia skargi jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 par. 1 p.p.s.a, sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi. Postanowienie odrzucające skargę jest jednak dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest oczywisty (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, Lex nr 742360 czy postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06, Lex nr 384145). W niniejszej sprawie, zdaniem sądu sytuacja taka zachodzi, skoro przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wyłącza inne niż inwestor podmioty z katalogu stron mogących uczestniczyć w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, zaś skarżący M. J., co bezsporne, nie był inwestorem wskazanej wyżej inwestycji. W związku z powyższym, przedstawiona okoliczność jest dodatkową przesłanką odrzucenia skargi M. J., zaś podstawą prawną rozstrzygnięcia jest cytowany wyżej art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 par. 1 p.p.s.a.