II SA/Kr 504/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. nr [....] Prezydent Miasta K. orzekł z wniosku J.M. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wielostanowiskowego garażu podziemnego z rampą wjazdową i infrastrukturą w zakresie przyłączy: energetycznego i kanalizacyjnego wyłącznie w obrębie własnej działki z wjazdem od ul. [....] w K. na dz. nr [....][....][....] obr. [....] ". Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył W.G.. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2011r. Prezydent Miasta K. sprostował oczywistą omyłkę pisarką w powyższej decyzji, w ten sposób, że w wierszach 3 i 4 na stronie 2 załącznika nr 1 do decyzji zamiast sformułowania "Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy istniejącej i nowoprojektowanej w stosunku do sumarycznej powierzchni działek nr [....],[....],[....], ustala się w wysokości: do 62 %" wpisał iż "ze względu na rodzaj zamierzenia inwestycyjnego wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu pozostaje bez zmian". W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że ze względu na rodzaj zamierzenia objętego decyzją (garaż podziemny), które nie wykracza ponad powierzchnię terenu, a co za tym idzie nie ma wpływu na zmianę parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, takich jak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (terenu), szerokość elewacji frontowej, jej wysokość, geometria dachu - sporządzając analizę architektoniczno -urbanistyczną dla potrzeb przedmiotowej inwestycji odstąpiono od badania ww. cech charakterystycznych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, a w konsekwencji od ustalania w decyzji powyższych parametrów. Odzwierciedleniem tego są stosowne zapisy w załączniku nr 3 do decyzji. Sprostowane przez organ I instancji sformułowanie powstało w trakcie komputerowego składania tekstu, który został omyłkowo skopiowany z tekstu warunków zabudowy sporządzonych dla innej wnioskowanej na tych samych działkach inwestycji i stanowi oczywistą omyłką pisarską, którą należało sprostować. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.G. , zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to art. 113 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zmianie decyzji w sposób merytoryczny przy użyciu instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że dla oceny, czy omyłka jest oczywista nie ma znaczenia sposób powstania omyłki, a jedynie relacja treści pierwotnej do treści zamierzonej. Jeśli ta ocena wskazuje, że dochodzi do merytorycznej zmiany, to nie można mówić o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Organ dokonał władczego, merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron i nie może tego rozstrzygnięcia zmieniać w drodze sprostowania. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 126, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, iż jakkolwiek niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. IV SA 2746/98), jednak zaistniała omyłka jest rezultatem tylko i wyłącznie błędu edytorskiego spowodowanego błędnym skopiowaniem fragmentu tekstu z projektu innej decyzji dotyczącej tego samego terenu. O tym, że jest to błąd o charakterze edytorskim świadczy również fakt, że w świetle materiału dowodowego, tj. sporządzonej analizy architektoniczno - urbanistycznej, a także jej wyników (stanowiących załącznik do decyzji) bezspornym jest, że organ odstąpił od ustalania większości parametrów urbanistycznych, w tym wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Załączniki - nr 1 obejmujący konkretnie ustalone parametry oraz nr 3 obejmujący wyniki analizy powinny być ze sobą spójne pod względem merytorycznym. Tymczasem wprowadzenie do załącznika nr 1 wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w wysokości 62% nie pozostaje w jakimkolwiek związku zarówno w załącznikiem nr 3, jak również z samą analizą. Potwierdza to, że został on tam wpisany w sposób omyłkowy, na etapie kopiowania tekstu. Zastosowana przez organ I instancji instytucja procesowa nie wymagała jakiejkolwiek merytorycznej weryfikacji materiału dowodowego, a w szczególności udziału urbanisty, który rozważyłby, jaka jest prawidłowa wartość przedmiotowego parametru. Źródło powstania uchybienia (błąd edytorski) - w ocenie Kolegium - ma znaczenie, ponieważ świadczy o tym, że w wierszach 3 i 4 na stronie 2 załącznika nr 1 do decyzji w ogóle nie powinna znaleźć się jakakolwiek wartość wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, od którego ustalenia w ogóle organ I instancji w procesie orzeczniczym odstąpił. Ta okoliczność jest bezsporna i wynika z analizy zarówno materiału dowodowego, jak również samej treści rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył W.G. , zarzucając naruszenie art. 113 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zmianie decyzji w sposób merytoryczny przy użyciu instytucji sprostowania oczywistej omyłki, co jest niedopuszczalnym zabiegiem. Skarżący wskazał, iż sprostowanie decyzji w tym trybie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany jej treści tj. odmiennego niż pierwotnie rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron, na co wpływ na określenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, który jest jednym z elementów określenia uprawnień strony. Nadto w ocenie skarżącego dla oceny, czy omyłka jest oczywista, nie ma znaczenia sposób powstania omyłki, a jedynie relacja treści pierwotnej do treści zamierzonej. Jeśli ta ocena wskazuje, że dochodzi do merytorycznej zmiany, jak w niniejszej sprawie, to nie można zastosować trybu sprostowania. W przeciwnym wypadku, trzeba by przyjąć, iż organ ma prawo sprostować każdą omyłkę spowodowaną edycją tekstu. W ocenie skarżącego sprostowanie dotyczyło de facto gabarytu obiektu budowlanego, których nie można domniemywać. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki w tym między innymi gabarytów i formy architektonicznej jest obowiązkiem organu. Także w przypadku inwestycji polegającej na budowie podziemnego garażu organy administracji powinny ustalić te parametry, w tym wskaźniki wielkości zabudowy. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu w drodze postanowienia prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten wskazuje, że co do zasady zatem sprostowaniu będą podlegały jedynie oczywiste błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, czyli tzw. wady nieistotne decyzji, a wiec takie uchybienia, które nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2001 r. II SA/Gd 2089/98). Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne, ponieważ odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnej ingerencji w treść decyzji administracyjnej, która mogłoby doprowadzić do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego w sposób odmienny niż wskazany wyżej. Z kolei błędy i omyłki istotne należy rozumieć jako ustalenia w zakresie obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej, a zatem jeśli sprostowanie ich nie dotyczy, to jest dopuszczalne. Należy przy tym w każdej sprawie indywidualnie badać te okoliczności. Skarżone organy dokonując w kontrolowanej sprawie sprostowania nie naruszyły powyższych zasad. W szczególności organy uzasadniły w wiarygodny i przekonywający sposób, że konieczność sprostowania wynika z oczywistej omyłki pisarskiej, wynikłej wyłącznie z błędu edytorskiego spowodowanego omyłkowym skopiowaniem fragmentu tekstu z projektu innej decyzji dotyczącej tego samego terenu. Na powyższe wskazuje okoliczność, iż prostowana decyzja dotyczy inwestycji w postaci garażu podziemnego, a zatem rodzaj zamierzenia nie może wykraczać ponad powierzchnię terenu, co istotnie przesądza, iż nie ma wpływu na zmianę parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, takich jak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (terenu), czy też szerokość elewacji frontowej, jej wysokość, geometrię dachu itp. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, iż przy sporządzaniu analizy architektoniczno - urbanistycznej dla takiej inwestycji odstępuje się od badania ww. wskaźników. Odzwierciedleniem tego są zatem zapisy w prostowanym załączniku nr 3 do decyzji. Nadto jak wyżej wskazano, należy mieć na uwadze, że niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji, co w niniejszej sprawie wobec opisanych powyżej okoliczności, nie nastąpiło. Wobec rodzaju inwestycji i jej charakteru brak jest podstaw do uznania, że z powodu sprostowania zapisu co do wskaźnika powierzchni zabudowy nastąpi ingerencja w prawa i obowiązki stron. Sprostowanie nie dotyczyło gabarytu obiektu budowlanego, ani też nie odnosiło się do charakterystyki zabudowy już istniejącej, jak niesłusznie twierdzi skarżący. Zatem w następstwie sprostowania nie doszło de facto do merytorycznej zmiany orzeczenia, a tylko taka ingerencja w świetle ugruntowanych poglądów orzecznictwa sądowego zakazywałaby sprostowania (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. IV SA 2746/98). Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.