II SA/Kr 509/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody z dnia 15 lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę oddala skargę Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 15 lutego 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. oraz P. M. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...].[...], znak: [...] z dnia 22 czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi K. S. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących dwulokalowych wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną wraz z wewnętrznymi liniami zasilającymi (wiz), wewnętrznymi instalacjami gazowymi (wig), zewnętrznymi odcinkami sieci wodociągowej wraz ze studzienką wodomierzową, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budowa dojścia i dojazdu na działkach nr [...] obr. 10 Krowodrza przy ul. Królowej Jadwigi w Krakowie" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr [...].[...] z dnia 22 czerwca 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 kwietnia 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora K. S. dla zamierzenia budowlanego "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących dwulokalowych wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną wraz z wewnętrznymi liniami zasilającymi (wiz), wewnętrznymi instalacjami gazowymi (wig), zewnętrznymi odcinkami sieci wodociągowej wraz ze studzienką wodomierzową, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budowa dojścia i dojazdu na działkach nr [...] obr. 10 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; 2) projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "STRZELNICA – SIKORNIK" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą nr XXXI1/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako MN.7; 3) projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "STRZELNICA – SIKORNIK", a także wymaganiami ochrony środowiska; 4) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 5) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 6) projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 7) projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; 8) obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...] jedn. ewid.: Krowodrza, Obręb: 10. Organ I instancji przytoczył i omówił także zgłaszane w toku postępowania przez strony uwagi i zastrzeżenia. Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 czerwca 2020 r. złożyli M. i P. M.. Na skutek tych odwołań Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 15 lutego 2021 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron, a następnie wskazał, że przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, m.in.: wszystkie strony i arkusze projektu zostały ponumerowane, zgodnie ze spisem jego zawartości; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Projekt zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica - Sikornik, zatwierdzony uchwałą nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. Działki inwestycyjne znajdują się w terenie oznaczonym w mpzp, symbolem MN.7 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną: 1) w terenach: MN.1, MN.2, MN.5, MN.6, MN.8, MN.15, MN.22, MN.24, MN.27, MN.32, MN.33, MN.38, MN.40 - zabudowę jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub w układzie bliźniaczym; 2) w pozostałych terenach - wyłącznie w układzie wolnostojącym. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. planem miejscowym. Projektuje się cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w układzie wolnostojącym, co nie narusza przeznaczenia podstawowego terenu MN.7, ujętego w § 16 ust. 1 pkt 1, 2 mpzp. Dla inwestycji zapewniono osiem miejsc postojowych, co jest zgodne z § 13 ust. 7 pkt 1 lit.a mpzp, który ustala zasady obsługi parkingowej dla budynków w zabudowie jednorodzinnej – 2 miejsca na 1 dom. Pozostawiono 855,60 m2 powierzchni biologicznie czynnej, stanowiącej 60% powierzchni terenu oraz zaprojektowano 353,40 m2 powierzchni zabudowy, co stanowi 24,8% i nie narusza obowiązków określonych dla terenu MN.7 w § 16 ust. 3 pkt 7 lit. a, b mpzp. Wysokość każdego z budynków wynosi 9,00 m i nie przekracza maksymalnej wysokość zabudowy, wskazanej w § 16 ust. 3 pkt 7 lit.d mpzp. Wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,49, mieści się w przedziale 0,1-0,5, ustalonym w § 16 ust. 3 pkt 7 lit. c planu miejscowego. Dachy projektowanych obiektów są dwuspadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych 30°; doświetlone lukarnami, których łączna powierzchnia nie przekracza 1/3 powierzchni danej połaci dachu; wszystkie lukarny o jednolitej formie i wielkości zlokalizowano na jednej wysokości i stanowią one elementy podrzędne, urozmaicające dach, a nie formy dominujące w kondygnacji poddasza; dachy lukarn nie łączą się; a ich odległość od ścian szczytowych przekracza 1,5 m - co jest zgodne z warunkami zapisanymi w § 7 ust. 12 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 pkt b, c mpzp. Materiały użyte do pokryć dachowych spełniają zapisy § 7 ust. 12 pkt 2 lit. b mpzp - dachy pokryte są dachówką ceramiczną w kolorze grafitowym. Wojewoda Małopolski podkreślił, że badając prawidłowość zastosowania w tej sprawie przytoczonych przepisów nie stwierdził błędów w zakresie działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu wniosku K. S. organ I instancji – stwierdziwszy, że projekt budowlany zawiera nieprawidłowości – należycie wskazał je w postanowieniu z dnia 7 maja 2020 r. i nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia, wypełniając tym samym wymogi art. 35 ust. 3 Pb. Organ I instancji wyznaczył wystarczający, w stosunku do stopnia skomplikowania braków, termin na ich uzupełnienie - 30 dni od odbioru pisma. Po upływie wyznaczonego terminu, Prezydent Miasta Krakowa, ocenił zgromadzony materiał dowodowy i stwierdził, że jest on wystarczający do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, wobec czego zakończył postępowanie ww. decyzją. Strony – M. i P. M. – w toku postępowania wypowiedziały się trzykrotnie: składały uwagi po zawiadomieniu, wydanym na podstawie art. 61 § 4 k.p.a.; następnie po zawiadomieniu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. oraz po wydaniu decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r. We wszystkich przypadkach zastrzeżenia dotyczyły tej samej kwestii. Organ I instancji w sposób rzetelny traktował wypowiedzi stron co do zebranych dowodów i materiałów. Potwierdzają to akta sprawy organu I instancji. Pismami z dnia 7 maja 2020 r. i z dnia 20 maja 2020 r., Prezydent Miasta Krakowa przesłał inwestorowi złożone zastrzeżenia; następnie umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy stronie, która się o to zwróciła (pismo z dnia 26 maja 2020 r.); ustosunkował się do wniesionych uwag w faktycznym i prawnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach, organ odwoławczy ocenił, że zarzuty naruszenia art. 8, art. 11 w zw. z art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zapisów mpzp zakresie: § 3 pkt. 1 w zw. z § 6 ust. 7 pkt. 1 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2, Wojewoda Małopolski stwierdził, że są one bezzasadne. Przytoczywszy odnośne ustalenia planu miejscowego, organ odwoławczy wskazał, że obowiązek określenia w planie miejscowym przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić oraz według jakich zasad można zagospodarowywać tereny. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Równocześnie ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, co reguluje § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jedynym parametrem dotyczącym podziału nieruchomości, który można określić, w zależności od potrzeb w planie jest minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych (art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp). Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica - Sikornik wymienione powyżej parametry obejmuje. W § 6 ust. 7 oraz § 11 ust. 1 mpzp zawarto ustalenia w zakresie minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych – wynoszące 600 m2 dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Przepisy te znajdują zastosowania wyłącznie w przypadku procedur nowych podziałów geodezyjnych nieruchomości – § 6 ust. 7 mpzp oraz procedur scaleniowych (scaleń i podziału nieruchomości) – § 11 ust. 1 planu, co wynika wprost z brzmienia tych przepisów. Zastosowanie ich w niniejszym postępowaniu (jak żądają odwołujący się), którego przedmiotem nie jest ani nowy podział geodezyjny, ani scalanie – nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda Małopolski wskazał dalej, że organ I instancji prawidłowo wywiązał się z obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego tj. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami mpzp i ocenił, że projekt jest zgodny z jego zapisami, w zakresie m.in.: powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy, wskaźnika intensywności zabudowy. W tych okolicznościach – wobec spełnienia przez inwestora szeregu szczegółowych zasad i warunków mpzp dotyczących m.in. powierzchni i intensywności zabudowy – Prezydent Miasta Krakowa nie miał podstaw, aby kwestionować, że powierzchnia terenu inwestycyjnego obu działek nr [...], wynosząca odpowiednio: 715 m2 i 711 m2 jest zbyt mała, aby zlokalizować na nim cztery budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące, co zarzucają odwołujący się. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ustaleniami mpzp, co znajduje potwierdzenie w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jeśli akt prawa miejscowego nie przewiduje jakiejś funkcji na danym terenie lub w inny sposób wprowadza ograniczenia, istnieje możliwość wystąpienia o jego zmianę, lub zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Oran odwoławczy dodał, że lokalizacja budynków nie narusza Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie w zakresie m.in.: odległości projektowanych budynków od budynków znajdujących się na działkach sąsiednich (§ 271 ust. 1,2 oraz § 272 ust. 1) albo odległości od granicy działki (§ 12). Pismem z dnia 26 marca 2021 r. P. M. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, a to art. 8, 11 w zw. z 7, 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do podnoszonych przez strony okoliczności istotnych dla sprawy oraz zarzutów strony podnoszonych w toku postępowania, a w szczególności w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co rzutowało na treść zaskarżonej decyzji; 2) przepisu prawa materialnego, a to § 3 pkt 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strzelnica - Sikornik poprzez zaaprobowanie zabudowy niespełniającej warunków zabudowy willowej, podlegającej ochronie na przedmiotowym obszarze, 3) przepisu prawa materialnego, a to § 6 pkt 7 planu miejscowego poprzez wydanie pozwolenia na zabudowę dwóch działek o powierzchni po 700 m2 każda, czterema budynkami jednorodzinnymi; 4) przepisu prawa materialnego, a to § 16 ust.3 pkt 7 a, b, c planu miejscowego w związku z § 4 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak analizy spełnienia parametrów urbanistycznych planowanej zabudowy, w odniesieniu do działki budowlanej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie przepisów tej ustawy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącego również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda Małopolski trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica - Sikornik, zatwierdzonego uchwałą nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. Działki inwestycyjne znajdują się w terenie oznaczonym symbolem MN.7 – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną: 1) w terenach: MN.1, MN.2, MN.5, MN.6, MN.8, MN.15, MN.22, MN.24, MN.27, MN.32, MN.33, MN.38, MN.40 - zabudowę jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub w układzie bliźniaczym; 2) w pozostałych terenach – wyłącznie w układzie wolnostojącym. Wojewoda Małopolski zauważył, że projekt przewiduje budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie wolnostojącym, co nie narusza przeznaczenia podstawowego terenu MN.7 (§ 16 ust. 1 pkt 1, 2). Dla inwestycji zapewniono osiem miejsc postojowych, co jest zgodne z § 13 ust. 7 pkt 1 lit.a mpzp, który ustala zasady obsługi parkingowej dla budynków w zabudowie jednorodzinnej – 2 miejsca na 1 dom. Pozostawiono 855,60 m2 powierzchni biologicznie czynnej, stanowiącej 60% powierzchni terenu oraz zaprojektowano 353,40 m2 powierzchni zabudowy, co stanowi 24,8% i nie narusza obowiązków określonych dla terenu MN.7 w § 16 ust. 3 pkt 7 lit. a, b mpzp. Wysokość każdego z budynków wynosi 9,00 m i nie przekracza maksymalnej wysokość zabudowy, wskazanej w § 16 ust. 3 pkt 7 lit.d mpzp. Wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,49, mieści się w przedziale 0,1-0,5, ustalonym w § 16 ust. 3 pkt 7 lit. c planu miejscowego. Dachy projektowanych obiektów są dwuspadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych 30°; doświetlone lukarnami, których łączna powierzchnia nie przekracza 1/3 powierzchni danej połaci dachu; wszystkie lukarny o jednolitej formie i wielkości zlokalizowano na jednej wysokości i stanowią one elementy podrzędne, urozmaicające dach, a nie formy dominujące w kondygnacji poddasza; dachy lukarn nie łączą się; a ich odległość od ścian szczytowych przekracza 1,5 m - co jest zgodne z warunkami zapisanymi w § 7 ust. 12 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 pkt b, c mpzp. Materiały użyte do pokryć dachowych spełniają zapisy § 7 ust. 12 pkt 2 lit. b mpzp - dachy pokryte są dachówką ceramiczną w kolorze grafitowym. W ocenie Sądu, zreferowane ustalenia Wojewody Małopolskiego są trafne i implikują konstatację o spełnieniu warunku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; projekt budowlany jest również zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak zauważył Wojewoda Małopolski, dotyczy to w szczególności § 12 oraz § 271 i § 272. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzuty skargi jawią się jako nietrafne. Paragraf 3 pkt 1 planu miejscowego stanowi, że "celem planu jest (...) określenie zasad ochrony istniejącego układu urbanistycznego i istniejących zespołów zabudowy dawnej wsi Wola Justowska, w szczególności zabudowy o charakterze willowym, a także utrzymanie charakteru dzielnicy willowej poprzez zachowanie lokalnych gabarytów i charakteru architektury istniejącej oraz dostosowanie do niej architektury projektowanej". Jest to postanowienie ogólne, które podlega konkretyzacji w dalszej części planu przez ustanowienie określonych warunków i parametrów zabudowy w poszczególnych obszarach. Jak wyżej wskazano, przedłożony projekt budowlany wszystkie te warunki i parametry w sposób niewątpliwy spełnia. Nie można przyjąć, że powołany przepis ogólny planu miejscowego (§ 3 pkt 1) w sposób całkiem samoistny i niezależny od innych – bardziej konkretnych i szczegółowych – postanowień planu ustanawia niejako dodatkowy i zarazem niedookreślony warunek zabudowy. Te bardziej konkretne i szczegółowe postanowienia planu trzeba postrzegać jako sposób realizacji celu określonego w § 3 pkt 1. Wszak tenże § 3 pkt 1 mówi o tym, że celem planu jest "określenie zasad" – a zatem nie tyle on sam, ile dalsze postanowienia planu te zasady określają. Projekt budowlany czyni im zadość. Projektowane budynki jednorodzinne wpisują się w zabudowę o charakterze willowym – i tak też uznał prawodawca lokalny, skoro możliwość wznoszenia takich budynków na odnośnym terenie przewidział. W tym kontekście, warto dodać, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych – właśnie w odniesieniu do wykładni planu miejscowego – przyjmuje się, że: "Uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze swej istoty stanowią formę ograniczenia swobody w sposobie zagospodarowania terenu. Wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych, czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń" (wyrok NSA z 21 listopada 2003 r., IV SA 4044/01, CBOSA; por. też wyrok NSA z 22 stycznia 2021 r., II OSK 2358/20, CBOSA). Paragraf 6 ust. 7 planu miejscowego stanowi, że: "Przy dokonywaniu nowych podziałów geodezyjnych ustala się minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych: 1) w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN.1-MN.40 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej): a) 600 m˛ - dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, b) 400 m˛ - dla zabudowy bliźniaczej; 2) w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej - MN/U.1-MN/U.8 (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej): 600 m˛ dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej; 3) dla pozostałej zabudowy oraz innych obiektów budowlanych nie określa się minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych". Hipoteza normy wynikającej z powołanego przepisu obejmuje "dokonywanie nowych podziałów geodezyjnych", przeto w założeniu nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie i tym samym nie mógł zostać naruszony. Stanowisko skargi, jakoby z przepisu tego należało wyprowadzić generalny wymóg co do minimalnej powierzchni działki przeznaczonej pod budowę domu jednorodzinnego – jest, w ocenie Sądu, pozbawione podstaw. Ostatni zarzut skargi wskazujący na brak analizy spełnienia parametrów urbanistycznych planowanej zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej jest, zdaniem Sądu, również niezasadny, ponieważ zasadza się na błędnym utożsamieniu działki budowlanej z działką ewidencyjną tudzież nieruchomością w ujęciu wieczystoksięgowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się tymczasem, że: "Przepisy o ewidencji gruntów, jak też przepisy wieczystoksięgowe, nie mogą mieć (...) przesądzającego znaczenia dla odczytania treści pojęcia działki budowlanej (...). Tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak samo część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych, uznana za działkę budowlaną. Zwykłą sytuacją jest przecież wydanie pozwolenia na budowę inwestycji sytuowanej na dwóch odrębnych (ewidencyjnie) działkach gruntu, co do których inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" (wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., II OSK 1046/18, CBOSA). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Dotyczy to także przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy obiektywnej (w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.