II SA/Kr 511/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala. W dniu 11 sierpnia 2006 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek Spółki A. sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku biurowo-hotelowego na działkach nr 1, 2, 3 ; 4 , 5 , 6 , 7 8 , 9 , 10 , 11 (po uzupełnieniu wniosku); budowa wjazdu na działkach nr 4; 5 , 6, 3, 7 , 8, 10, 9 i 11 oraz budowa przyłączy na działkach nr 4 , 5 , 2 , 6 , 3 , 7 i 11 . We wniosku podano, że powierzchnia zabudowy planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyniesienie 2760 m2 z maksymalną wysokością 18 metrów. Po sporządzeniu analizy urbanistyczno-architektonicznej, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].01.2007 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy wyjaśniając, że nie można ustalić parametrów projektowanej inwestycji w zakresie wskazanym przez inwestora. Od tej decyzji wniesiono odwołanie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 04.2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uzasadniając to błędnie sporządzoną analizą urbanistyczno-architektoniczną, w której ogólnikowo podano parametry i nie wyznaczono w formie graficznej terenu analizy. W ponownie prowadzonym postępowaniu sporządzono analizę urbanistyczno-architektoniczną określającą funkcje zabudowy na obszarze analizowanym, istotne cechy zabudowy, linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji oraz geometrię dachu oraz przedstawiono wnioski wynikające z analizy. Na tej podstawie sporządzono projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i przekazano go zarządowi drogi do uzgodnienia. Zarząd drogi odmówił uzgodnienia z powodu zbyt bliskiego usytuowania projektowanej inwestycji od ul. R. , kolidującego z planowaną przebudową tej drogi. W tym stanie sprawy inwestor dokonał skorygowania swojego wniosku i po sporządzeniu w związku z tą zmianą aneksu do analizy urbanistyczno-architektonicznej i sporządzeniu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy – zwrócono się ponownie do zarządu drogi o dokonanie uzgodnienia i zarząd ten wydał w dniu 7.02.2008 r. pozytywną opinię co do projektu przedłożonej mu decyzji. Pozytywne opinie oraz uzgodnienia wyraziły również pozostałe organy współdziałające w wydaniu decyzji. W tym stanie sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].03.2008 r. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku biurowo-hotelowego na działkach nr 1, 2, 3 ; 4 , 5 , 6 , 7 , 8, 9 , 10 , 11 ; budowa pasów włączenia i wyłączenia z ul. R. na działkach nr 4 ; 5 6 , 3 , 7 , 8 , 10, 9 i 11 oraz budowa infrastruktury technicznej na działkach nr 4 , 5 , 2, 6 , 3 , 7 i 11 ". Ustalono tą decyzją następujące, przykładowo parametry inwestycji: wskaźnik powierzchni zabudowy – do 35 %; szerokość elewacji frontowej – do 55 metrów; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – do 15 metrów. Od tej decyzji wniosła odwołanie T.B. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. [...], działając na podstawie art. 53, art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wyraził wątpliwości dotyczące linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, jak również wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Podniesiono również brak w decyzji wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej. Ponownie prowadząc postępowanie, sporządzono analizę urbanistyczno-architektoniczną w której określono, że projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację istniejącej zabudowy, określono linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy odnosząc go do działek o zabudowie usługowej (średnia wielkość – 35 %), szerokość elewacji frontowej również w odniesieniu do budynków usługowych (średnia szerokość – 43 metry), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Analiza obejmuje również załącznik graficzny z wyznaczonym obszarem analizy. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku biurowo hotelowego na działkach nr 12 ; 1; 2 ; 3 ; 4 ; 5 ; 6 ; 7 ; 8 ; 10 ; 9 ; 11 (Obr [...] ), budowa pasów włączenia i wyłączenia z ul. R. na działkach nr 4 ; 5 ;6 ; 3 ; 7 ; 8 ; 10; 9 ; 11 (obr j.w.) oraz infrastruktura techniczna na działkach j.w. przy ul. R. w K. . W trakcie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania, ustosunkowano się do zgłoszonych przez organ II instancji uwag. W uzasadnieniu podniesiono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzono, że w toku postępowania uzyskano wszelkie niezbędne opinie i uzgodnienia. Organ I instancji podkreślił, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosowych rozwiązań. Określono następujące warunki zabudowy: obowiązująca linia zabudowy w odległości 10 metrów od projektowanej zewnętrznej jezdni ul. R. , wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 35 %, szerokość elewacji frontowej - do 50 metrów, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 15 metrów, geometria dachu - dach płaski. Ustalono również warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła T.B. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W obszernym uzasadnieniu wskazano na naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 81, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 61 ust. 5, art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów § 2 pkt 7 lit. a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadniając zarzuty odwołania podniesiono, że naruszenie zasad ogólnych K.p.a. uzasadnia uchylenie decyzji. Wadą jest również brak uzasadnienia wyznaczonych warunków zabudowy. Dokonano ustalenia tych warunków w sposób swobodny. Naruszenia art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołująca upatrywała w braku uwzględnienia zasad związanych z wymaganiami ładu przestrzennego. Nie uwzględniono praw osób do terenu przyszłej inwestycji. Nie określono gwarancji nasłonecznienia projektowanych budynków oraz już istniejących budynków na działkach sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu odwołania T.B. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. [...], działając na podstawie art. 53, art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdziło, że zgodnie z zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy, którą statuuje art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ww. ustawy. Z kolei sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia został wyznaczony obszar analizowany, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W ocenie Kolegium Odwoławczego, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3. Analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry, zarówno w części opisowej, jak i zamieszczonej tabeli. Określone na podstawie niniejszej analizy wyniki znajdują uzasadnienie w świetle ustaleń, a Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie zakwestionowało jej prawidłowości. Linię zabudowy wyznaczono w odległości 10 m od krawędzi jezdni ul. R. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ustalono do 35%, a wartość ta jest wartością większą niż średnia, ale wynikającą z analizy. Szerokość elewacji frontowej dla nowo projektowanego budynku wyznaczono do 50 m jako wynikającą z analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono na poziomie 15 m, co również wynika z analizy. Kolegium Odwoławcze wskazało, że w zakresie ustalenia powyższych parametrów zabudowy organ I instancji w zaskarżonej decyzji zawarł dla nich uzasadnienie. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji stanowiącym jej integralną część (część tekstowa wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej) opisano zabudowę w obszarze analizowanym pod względem formy architektonicznej, linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Wyciągnięto z tejże charakterystyki wnioski i wskazania dla zabudowy projektowanej. Tym samym wypełniono dyspozycje zawarte w decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008 r. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie, uwzględniając zasady zachowania ładu przestrzennego oraz uwarunkowania prawne, orzekł w sprawie. Organ II instancji zauważył, że zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać i decyzja ta stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza, że inwestycja taka powstanie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2009 r. sygnatura [...] wniosła T.B. , zarzucając kwestionowanej decyzji: a) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 9 oraz art. 10 i art. 11 K.p.a., a także art. 77 § l i art. 81 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dostatecznie sprawy oraz nie zapewnienie stronie skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a także nie zapewnienie możności wypowiedzenia się strony co do przeprowadzonych dowodów; b) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego decyzji oraz błędną interpretację art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; c) naruszenie przepisów poprzez błędną wykładnię ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; d) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; e) całkowite pominiecie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności następujących przepisów: § 2 pkt 7 lit. a, b i c. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skarżąca przytoczyła stanowisko doktryny oraz liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca podniosła, że organ administracji prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie nie zapewnił jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie została pouczona o prawie zapoznania się z aktami i prawie do złożenia końcowego oświadczenia, co naruszono art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. To naruszenie miało w konsekwencji wpływ na wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.). Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła także naruszenie zasad procesowych, a w szczególności art. 9 i 11 K.p.a. Skarżąca podała, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji ograniczone zostało do ogólnych stwierdzeń, co nie spełnia wymagań określonych art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów przez nią podniesionych w odwołaniu, co również stanowiło naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei winno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. Nadto skarżąc wskazała, że nie wzięto pod uwagę drzew porastających tereny inwestycji oraz zwierząt tam żyjących. Dodatkowo podała, iż działki należące do inwestora stanowią grunty rolne. W związku z postępowaniem w sprawie rozbudowy ulicy i ronda [...] zmniejszyła się powierzchnia działek inwestora, a tym samym wszystkie załączniki do decyzji, w tym plany i mapy nie odzwierciedlają aktualnych rozwiązań. Ponadto numer nieruchomości także uległ zmianie, zatem wydana decyzja nie odnosi się do aktualnej działki ewidencyjnej. Zdaniem skarżącej nie wykazano w żaden sposób w zaskarżanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zasadności utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Projektowana inwestycja winna stanowić uzupełnienie pierzei ulicy R. , przy której znajduje się niska zabudowa mieszkaniowa i tym samym winna wpisywać się wraz z kubaturą w otaczającą przestrzeń, wykształconą i zdefiniowaną przez już istniejącą zabudowę. W niniejszej sytuacji zasadnym jest podniesienie naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż w sąsiedztwie nieruchomości będącej zamierzeniem inwestycyjnym nie ma budynków wysokiej zabudowy, o dużej kubaturze, natomiast teren ten jest zabudowany domkami jednorodzinnymi, których powierzchnie są do siebie zbliżone i które nie zakłócają ładu architektonicznego okolicy. Natomiast wybudowanie planowanych budynków biurowo - hotelowych zdominuje zwłaszcza najbliższe otoczenie i spowoduje w ocenie odwołującej się zakłócenie istniejącego porządku architektonicznego. Skarżąca podniosła, że nieprawidłowo został ustalony obszar analizowany. Jej zdaniem błędnym stanowiskiem organu jest przyjęcie, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, tj. nr 13 , 14 , 15 , 16 , 17 obręb [...]. Przedmiotowe działki znajdują się w znacznej odległości od planowanej inwestycji, po przeciwnej stronie czteropasmowej ulicy R. , przedzielonej pasem zieleni i po przeciwnej stronie ronda [...] oraz w innym obrębie geodezyjnym tj. nr [...]w terenie charakteryzującym się licznymi spadkami wysokości terenu. Skarżąca wskazała, że jej działki nr 18 i 19 bezpośrednio sąsiadują z działkami inwestora. Skarżącą wyraziła obawę, iż w związku z planowaną inwestycją jej prawo do korzystania z pasa drogi o szerokości 6 metrów (służebność drogi koniecznej) zlokalizowanego wzdłuż wschodniej granicy działek nr 19 i 18 , czyli wzdłuż zachodniej granicy działki inwestora, przestanie być respektowane. Skarżąca podała, że teren inwestycji jest obszarem krajobrazu chronionego - gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów naruszających krajobrazową kompozycję obszaru. Teren objęty jest nadzorem konserwatorskim i zarządu Zespołu [...] Parków Krajobrazowych. Nadto jest to tren objęty strefą nalotów - gdzie obowiązuje Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie ochrony środowiska przed hałasem i wibracjami oraz Norma PN-89/L-49001 dotycząca ograniczeń wysokości zabudowy w rejonie lotnisk. Zdaniem skarżącej przy planowanej inwestycji nie wzięto pod uwagę zacienienia jej nieruchomości. Odniesiono się wyłącznie do parteru jej domu. Nie wzięto jednak pod uwagę, iż skarżąca zamieszkuje pokoje poniżej parteru. W załączonej analizie urbanistyczno - architektonicznej bardzo dowolnie i ogólnikowo zostały określone parametry i wskaźniki charakteryzujące zabudowę na różnych, dowolnie wybranych nieruchomościach. Nie wyjaśniono powodów uwzględnienia cech i rodzaju zabudowy tych pojedynczych kilku znacznie oddalonych działek i budynków, z jednoczesnym całkowitym pominięciem charakterystyki zagospodarowania pozostałych działek, w tym sąsiednich. Na koniec obszernej skargi skarżąca wskazała na pominięcie przez organy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności następujących przepisów: § 2 pkt 7 lit. a, b i c odnoszące się do ochrony dostępu do drogi publicznej, zapewnienia dostępu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, sposobach zabezpieczeń przed uciążliwościami i zanieczyszczeniami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał żądania i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie może zostać uwzględniona. Organy administracyjne wydające w sprawie decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym sąd administracyjny tylko wtedy uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdza takie naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 10 K.p.a. nie są, w tej sprawie, naruszeniem uzasadniającym uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rzeczywiście organy obu instancji przed wydaniem decyzji nie dokonały zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. Jednakże w ocenie Sądu jest to naruszenie nie mające wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, a zatem nie powodujące uchylenia zakwestionowanych decyzji. Skarżąca nie sprecyzowała jakich czynności nie mogła dokonać przez to, że organ nie powiadomił jej o zebraniu w sprawie materiału dowodowego i nie pouczył o prawie składania wniosków dowodowych. Nie wskazała również skarżąca, jakie jej czynności mogłoby być dokonane po zawiadomieniu o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego. Jak wynika z analizy akt wszelkie pisma, decyzje wydane przez organy były stronie doręczane w toku postępowania. Strona skarżąca miała zapewniony udział w postępowaniu administracyjnym zarówno przed organ I jak i II instancji. Dodatkowo należy zauważyć, że niniejsze postępowanie toczyło się ponownie po uchyleniu decyzji wcześniejszej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. . Art. 10 § 1 K.p.a. wymaga od organu stworzenia jedynie stronie warunków do czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Strona zaś nie musi wykazywać na tym polu żadnej aktywności, wystarczy, że może składać wnioski dowodowe i wypowiadać co do każdego dowodu. Takiej zaś możliwości strona nie była pozbawiona zwłaszcza, że aktywnie brała udział w postępowaniu i strona skarżąca już na etapie postępowania administracyjnego podnosiła szereg uwag i wniosków. Uchylanie decyzji z tego tylko powodu, że formalnie aktywnie uczestnicząca strona nie otrzymała zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym stanowiłby wyraz nadmiernego formalizmu i byłoby nie do pogodzenia z powołanym art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., który wymaga wykazania nie tylko naruszenia przepisów postępowania, ale i wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (podkreślenie Sądu). W tej sprawie naruszenie art. 10 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Warto przytoczyć w tym miejscu tezę do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r. III SA/Kr 1055/08 LEX nr 478703, którą podziela Sąd w niniejszym składzie: "w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.". Nie jest zasadnym zarzut naruszenia pozostałych zasad ogólnych K.p.a., a tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.). Organy obiektywnie prowadziły postępowanie, ustaliły należycie stan faktyczny sprawy i z akt sprawy nie wynika, aby stronom (stronie skarżącej) organy administracji odmówiły udostępnienia akt sprawy. Nie wynika również, aby na żądanie stron odmówiono im udzielenia informacji o stanie sprawy. Nie jest zasadny również zarzut dotyczący błędnego wyznaczenia obszaru analizy urbanistyczno-architektonicznej. Organ I instancji wskazał, że obszar ten wyznaczono zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". Oczywiście poprzestanie na tym jest niewystarczające, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądowym organ ma obowiązek w uzasadnieniu wskazać jak wyznaczył obszar analizowany i dlaczego właśnie taki a nie inny obszar wyznaczono. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.". Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie inwestor planuje zabudowanie kilku działek. Nadto obszar analizowany powinien obejmować działki usytuowane wokoło planowanej inwestycji, przy czym nie musi ona stanowić geometrycznego środka wyznaczonego obszaru. Zatem obszar ten może być także większy niż minimalny wynikający z przepisu § 3 powołanego rozporządzenia. Nie stanowi przeszkody w wyznaczeniu obszaru analizy okoliczność, że jej część jest przedzielona drogą publiczną. Wyżej wymienione okoliczności organy administracji w tej sprawie uwzględniły. Obszar analizowany został wyznaczony poprawnie. Poprawnie również w ocenie Sądu organy ustaliły funkcje i parametry zabudowy na tym obszarze. Zwłaszcza należy zauważyć, że każdy parametr projektowanego zamierzenia inwestycyjnego zawarty w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy znajduje uzasadnienie w analizie urbanistyczno-architektonicznej, co jest podstawowym wymogiem prawidłowości wydania decyzji. Prawidłowo również organ kierował się warunkami zabudowy wyznaczonymi przez zabudowę o funkcji usługowej na działkach sąsiednich o nr 13, 14 , 15 , 16 , 17 obr. [...]. W obszarze analizowanym istnieje nie tylko zabudowa niska, jednorodzinna, ale także wyższa, usługowa. Wynika, to z analizy (akta administracyjne sprawy, [...]). Warunki zabudowy w kształcie ustalonym przez organ nie naruszają zasady "dobrego sąsiedztwa", której naruszenie sygnalizuje w skardze skarżąca. Jak przedstawiono powyżej planowana inwestycja wpisuje się w obecny krajobraz, bowiem w tym rejonie znajdują się wysokie (nawet do 17 metrów) budynki o funkcji usługowej. Jak podnosi się w literaturze i orzecznictwie przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Nie można uzależniać nowego przedsięwzięcia, tak jakby tego chciałaby skarżąca, jedynie od istnienia kontynuacji istniejącej zabudowy na działce bezpośrednio sąsiadującej. Bogate orzecznictwo wypracowało interpretację "działki sąsiedniej" przyjmując, że działką sąsiednią jest każda działka w obrębie obszaru analizowanego. Nadto pojęcie działki sąsiedniej należy interpretować w znaczeniu funkcjonalnym. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku II SA/Bk 811/2004 Lex Polonica nr 417523). Zasada dobrego sąsiedztwa wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 950/4004, opub. w Lex Polonica nr 380910). Można dodatkowo przytoczyć tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 58/07, opub. w LEX nr 465665 zgodnie z którą "przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu". W kwestii wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki należy wskazać, że organ I instancji określając go na 35 % zachował wymagania wynikające z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika bowiem z analizy średni wskaźnik zabudowy na obszarze analizowanym dla zabudowy mieszkaniowej wynosi 22 %, natomiast dla zabudowy usługowej wynosi 35 %. Przyjęte przez organ rozwiązanie jest dopuszczalne i wynika z analizy. Wskazać należy, że przyjęto wskaźnik średni dla zabudowy o funkcji podobnej do planowanej inwestycji. Co do kwestii ochrony przyrody, drzew i zwierząt mieszkających na terenie planowanej inwestycji, w sprawie uzyskano opinie właściwych organów. Nadto w aktach sprawy znajduje się raport z oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W kwestii ewentualnego zacienienia posesji skarżącej również należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. we wcześniejszej decyzji uchylającej decyzję ustalającą warunki zabudowy ustosunkowało się do tego zarzutu [...]. W aktach sprawy znajduje się również analiza padania cienia. Jak wynika z materiału dowodowego, brak w tej kwestii dowodów, by planowana inwestycja w sposób niedopuszczalny wpływała na zaciemnienie posesji skarżącej, zarówno jej domu jak i ogrodu. Ponadto zakres zaciemnienia działek skarżącej powinien być przedmiotem wnikliwej analizy na etapie wydawania pozwolenia na budowę. To przepisy Prawa budowlanego (a w szczególności przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego) precyzyjnie określają zakres dopuszczalnego zaciemnienia działek sąsiednich ograniczając to zaciemnienie, co do zasady, do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały. Tym samym okoliczność, że decyzja ustalającą warunki zabudowy pozwala na zaprojektowanie budynku do wysokości 15 metrów nie oznacza automatycznie, że pozwolenie na budowę również obejmie budynek o wysokości 15 metrów. Właśnie na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie sprawdzał, czy projektowana przez inwestora wysokość budynku nie spowoduje niedopuszczalnego w świetle Prawa budowlanego zaciemnienia działki sąsiedniej. Może więc okazać się, że projekt budowlany będzie określał wysokość budynku np. na 12 metrów, bo na tyle będą pozwalały przepisy Prawa budowlanego. Sąd jednak nie może oceniać przyszłego projektu budowlanego, bo to pozostaje poza jego kompetencjami w tej sprawie. Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu, które to zarzuty skupiały się na naruszeniu zasad ogólnych K.p.a. oraz braku prawidłowego sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, dlaczego nie uznało za zasadnym zarzuty naruszenia art. 7, 9 i 10 K.p.a. a także wykazało prawidłowość ustalenia poszczególnych parametrów zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Okoliczność, że ocena skarżącej co do prawidłowości wyznaczenia tych parametrów oraz znaczenia naruszenia zasad ogólnych K.p.a. jest inna niż organów administracji nie uzasadnia automatycznie naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Nie stanowi również przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji i to, że po jej wydaniu zmieniły oznaczenia numery działek oraz przyjęto inne rozwiązania odnośnie przebudowy ul. R. i ronda [...]. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa praw do terenu inwestycji. Dopuszczalnym jest nawet uzyskanie takiej decyzji do terenu, do którego przyszły inwestor nie posiada żadnych praw. Dopiero po ustaleniu takich warunków, inwestor starając się o pozwolenie na budowę składa oświadczenie o posiadanym prawie do terenu inwestycji i wówczas musi legitymować się konkretnymi uprawnieniami. Tym samym zarzut (obawa skarżącej) co do naruszenia jej prawa do korzystania z pasa drogi o szerokości 6 metrów jest przedwczesny. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może ingerować w treść prawa własności lub innych praw rzeczowych. Sąd wyjaśnia również, że tak jak w przypadku ewentualnego zaciemnienia działek sąsiednich, tak również przepisy regulujące strefy nalotów samolotów będą stosowane przez organy administracji na etapie ewentualnego udzielania pozwolenia na budowę. Nie można a priori w tej sprawie stwierdzić, że takie przepisy zostaną w przyszłości naruszone. W trakcie wydawania decyzji w tej sprawie uzyskano wymagane opinie i uzgodnienia. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia § 2 pkt 7 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1589). Zgodnie z powołanymi przepisami określa się następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy: 7) ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: – dostępu do drogi publicznej, – możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, – dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Treść decyzji organu I instancji zawiera ww. wymagania. Wynika to wprost z pkt 5 warunków zabudowy oraz wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej ([...]). Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy administracji i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.