II SA/Kr 514/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2008 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M.W. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 514/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]., znak [...] Starosta T. jako podstawę prawną wskazując art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 200, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia [...].11.2007 r. M.W. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego o powierzchni 25 m2 na działce nr [...] położonej w B. Organ l instancji wskazał, że zgodnie z powyższym przepisem ma on prawo do wniesienia sprzeciwu, w formie decyzji, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W aktach znajduje się zarówno zgłoszenie w sprawie przedmiotowych robót, postanowienie wzywające o jego uzupełnienie, jak i uzupełnienie wniosku. Organ l instancji wskazał, iż po dokładnym zbadaniu zgromadzonych dokumentów, uznał że zgłoszone roboty nie mogą być wykonane na podstawie zgłoszenia, ale w tym celu konieczne jest uzyskanie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Organ przytoczył treść art. 29 ustawy Prawo budowlane, który zawiera taksatywne wyliczenie przypadków niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, stwierdzając, że przepis ten należy interpretować zawężające. Artykuł 29 ust.1 w/w ustawy stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan, a także przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. A zatem -zdaniem organu - aby na podstawie zgłoszenia można było wykonać budowę budynku gospodarczego niezbędne jest, aby działka miała powierzchnię co najmniej 500m2, natomiast przedmiotowa działka ma powierzchnię 222 m2. Ponadto organ l instancji wskazał, że prawdziwość danych umieszczonych w oświadczeniu zgłaszający potwierdza swoim pismem. Każde dokonane uzupełnienie należy z osobna zaparafować datą oraz podpisem. Przedłożenie kopii oświadczenia jest niewystarczające. Z powyższą decyzją nie zgodziła się M.W. wnosząc w terminie odwołanie i domagając się uchylenia jej w całości. Odwołująca się zarzuciła decyzji rażące naruszenie art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację. Wskazała przy tym na poprzednie brzmienie tego przepisu, którego nowelizacja miała na celu ułatwienie procedury legalnego przeprowadzania robót budowlanych. Przed nowelizacja powierzchnia działki rzeczywiście miała znaczenie, natomiast obecna forma tego przepisu nie wskazuje jednoznacznie na wymóg odpowiedniej powierzchni działki. Ponadto organ l instancji odnosząc się do wielkości działki dopiero na tym etapie postępowania zmarnował czas i pieniądze, zarówno prywatne jak, i publiczne. Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M.W. , Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż art. 29 w/w ustawy wyraźnie stanowi, które obiekty i roboty budowlane mogą być wykonane na podstawie zgłoszenia. Jest to katalog zamknięty, co przesądza o jego zawężającej wykładni. Przedmiotowa działka ma powierzchnie 220 m2, a zgodnie z dyspozycją przywołanego artykułu, aby można było wykonać roboty na podstawie zgłoszenia, powierzchnia działki powinna wynosić co najmniej 500 m2. Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że zgłoszona budowa wychodzi poza zakres budów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zatem obowiązkiem inwestora jest zgodnie z art. 28 ust. 1 w/w ustawy uzyskanie pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Organ II instancji podkreślił również, że inwestor przesyłając kopie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane potwierdził zakres informacji w nim zawartych i jeśli treść oryginału i kopii są spójne i podpisane przez inwestora, należy przyjąć, że dokument jest prawdziwy. Z powyższa decyzją nie zgodził się inwestor M.W. , zaskarżając ją w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia i ewentualnego zasądzenia kosztów na rzecz inwestora. Uzasadniając powyższe skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Podobnie jak w odwołaniu, w skardze również został przytoczony przepis powyższego artykułu zarówno przed jak, i po nowelizacji oraz wskazanie, że celem jego zmiany było odformalizowanie procedury inwestycyjnej. Skarżąca wskazała, że w przepisie w brzmieniu nadanym mu nowelizacją z dnia [...].07.2005 r. brak jakichkolwiek ograniczeń powierzchni działki dla tego typu obiektu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podniósł, że zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane istnieje wymóg uzyskania pozwolenia na budowę dla budynku, który jest przedmiotem tej sprawy, z uwagi na fakt, iż działka, na której ma być usytuowany obiekt jest mniejsza niż 500 m2. Zgodnie z dyspozycją powyższego artykułu niedopuszczalne jest podjęcie prac na podstawie zgłoszenia, ale konieczne jest uzyskanie decyzji administracyjnej pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga jest zasadna wobec naruszenia prawa materialnego - art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji pozwolenia na budowę. Ustawa zawiera jednak przepisy stanowiące wyjątek od ogólnej zasady obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę w celu wykonania robót budowlanych. W art. 29 ustawy Prawo budowlane został wskazany zamknięty katalog budów i robót budowlanych, które można wykonać po dokonaniu stosownego zgłoszenia wykonywanych prac właściwemu organowi. Tak zgłoszone prace można rozpocząć w przypadku, gdy organ w ciągu 30 dni od dokonanego zgłoszenia nie wniesienie sprzeciwu. Regulacja art. 29 cyt. ustawy ma na celu zmniejszenie kontroli administracyjnej dotyczącej przedsięwzięć drobnych, nieskomplikowanych pod względem technicznym, łatwych w realizacji. Taką właśnie jest inwestycja wskazana w art. 29 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo Budowlane zgodnie, z którym zgłoszenia wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że zwolnione spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są obiekty budowlane (wolno stojące parterowe budynki gospodarczych, wiaty, altany oraz przydomowe oranżerie (ogrody zimowe) posiadające odpowiednią powierzchnię zabudowy tj. do 25 m2. Przepis powyższy wprowadza jednakże pewne ograniczenie, co do ilości w/w obiektów znajdujących się na konkretnym terenie. Zgodnie ze zdaniem drugim w/w przepisu na działce o powierzchni 500 m2 nie może znajdować się więcej niż dwa obiekty budowlane o powierzchni zabudowy do 25 m2. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż ograniczenie z ww. przepisu dotyczy jedynie ilości wskazanych w tym przepisie obiektów przypadających na każde 500m2, ograniczając ich ilość jedynie do dwóch. Zawarte w tym zdaniu ograniczenie nie ma jednakże odniesienia do powierzchni działki, na której ma zostać zrealizowany jeden budynek o powierzchni zabudowy do 25 m2 i nie oznacza w żadnym wypadku, iż w przypadku budowy jednego obiektu działka będąca terenem w/w inwestycji winna posiadać określone rozmiary. Przepis powyższy nie ma na celu wskazanie minimalnego obszaru działki, na którym mogą zostać wybudowane obiekty budowlane o powierzchni zabudowy do 25m2, a jedynie ograniczenie ich ilości przypadającej na konkretny obszar. Interpretację powyższą ostatecznie potwierdza to, że z dniem [...] września 2005 r. (ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz.U.05.163.1364) z art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane usunięto zapis stanowiący jego ostatnie zdanie :"a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 500 m2", który łączył rodzaj budowy z powierzchnią działki na której miała ona zostać zrealizowana, bowiem zgodnie z brzmieniem w/w przepisu sprzed nowelizacji skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy było możliwe jedynie, gdy planowany obiekt miał powstać na działce , która nie była mniejsza niż 500 m2 lub na 500 m2 działki przypadał średnio nie więcej niż jeden budynek gospodarczy. Sąd rozpoznając nin. sprawę podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...].11.2007 r. sygnatura akt II SA/Kr 1199/06, że opisane w drugim zdaniu art. 29 ust. 1 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane " ograniczenie odnosi się do liczby takich obiektów w powiązaniu z powierzchnią działki, w istocie więc stanowi wyjątek od wyrażonego w zdaniu pierwszym generalnego zwolnienia /dla wymienionych tam obiektów/ od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tylko z takim zastrzeżeniem możliwe jest nadanie właściwego znaczenia użytemu przez ustawodawcę sformułowaniu. Zdanie drugie przepisu oznacza wyłączenie z możliwości realizacji obiektu o powierzchni zabudowy do 25 m2 na podstawie zgłoszenia tylko takie sytuacje, w których "łączna liczba tych obiektów na działce ma przekraczać dwa na każde 500 m2 powierzchni działki". W tym ograniczeniu nie mieści się w ogóle sytuacja, w której na danej działce ma istnieć jeden taki obiekt. Dla jednego więc obiektu /o wskazanych parametrach/ powierzchnia działki, w kontekście omawianego ograniczenia zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie ma żadnego znaczenia." Wobec powyższego należy stwierdzić, iż zarówno organ I, jak i II instancji dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).