II SA/Kr 515/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [ ] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej S.K. kwotę 2 257 (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Wójta Gminy z dnia [...].06.2005r. znak [...], na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz § 61 Uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11.03.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. orzeczono, że wysokość jednorazowej opłaty planistycznej w związku ze zmianą wartości nieruchomości położonej w obrębie M. gmina W. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 o powierzchni 0,78 ha , objętej księgą wieczystą Kw nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K.-P. w K. , wynosi 166 736,00zł., co stanowi 20 % wzrostu wartości tej nieruchomości. Na skutek odwołania S.K. powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].10.2005r. nr [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W podstawie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji wskazano art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 233 §2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.), zaś jako motywy wydania decyzji kasacyjnej podano : prowadzenie sprawy przy zastosowaniu niewłaściwych przepisów proceduralnych, nieoznaczenie adresata decyzji oraz orzekanie na podstawie sporządzonego poza postępowaniem operatu szacunkowego. Decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...].12.2006r. znak [...], na podstawie art. 207 § 1, art. 210 i art. 211 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz § 61 Uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11.03.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. , ustalono na kwotę 152.088,00zł. jednorazową opłatę planistyczną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie M. gmina W. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 o powierzchni 0,78 ha oraz zobowiązano S.K. do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Orzekając w ten sposób podano, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęto wobec sprzedaży przez S.K. opisanej wyżej działki spółce "A. Spółka Jawna za cenę 1.095.000,00 zł (akt notarialny Rep. Nr [...]). Przedmiotowa działka w związku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W. - wprowadzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11.03.2005r., zmieniła swoje dotychczasowe przeznaczenie. Poprzednio, tj. w latach 1993 - 2003 leżała częściowo w terenach upraw polowych i ogrodniczych, a częściowo w terenach komunikacji drogowej, natomiast w obowiązującym od dnia 21.05.2005r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten został przekwalifikowany na tereny obiektów produkcyjno-usługowych oraz tereny tras i urządzeń komunikacyjnych. Zgodnie z § 61 uchwały Rady Gminy W. Nr [...] wysokość opłaty planistycznej wynosi 20% wzrostu wartości nieruchomości. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A.R. nr uprawnień [...] wynika, że wartość działki nr 1 wynosiła: - wg ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W. obowiązującego do dnia 31.12.2003 r. - 202.700,00zł. - wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego obecnie - 963.140,00zł. Różnica pomiędzy tymi dwoma kwotami wynosi 760.440,00zł., a opłata planistyczna równa 20% wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą jej przeznaczenia - 152.088,00zł. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano nadto na decyzje wydane uprzednio w tej sprawie, akcentują pogląd organu odwoławczego dotyczący stosowania przepisów ustawy dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa. Wyjaśniono, że zawiadomieniem nr [...] z dnia 13.09.2006r., zgodnie z art. 200 §1 Ordynacji podatkowej, K.Z. został wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz, że w odpowiedzi na prośbę adw. J.W,. – pełnomocnika S.K. przesłano mu kopię operatu szacunkowego sporządzonego dla działki 1 , Po zapoznaniu się z powyższą dokumentacją strona nie wniosła zastrzeżeń do zabranych dowodów . Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie wniosła osobiście S.K. , podnosząc zarzuty naruszenia : art. 1 i art. 6 k.p.a. - poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygania przepisów Ordynacji podatkowej w miejsce odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.- poprzez oparcie decyzji na dowodach, które zgodnie z wiedzą skarżącej nigdy nie znalazły się w aktach sprawy oraz pominięcie dowodów, które powinny zostać uwzględnione w toku rozpoznawania niniejszej sprawy; art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. - poprzez błędne określenie jako strony postępowania i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty planistycznej jako " S.K. ", podczas gdy stroną postępowania winna być "S.K. "; art. 8 k.p.a. - poprzez wprowadzenie strony w błąd, polegające na utrzymywaniu, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej; art. 9 k.p.a. - poprzez błędne informowanie strony skarżącej o okolicznościach prawnych sprawy; art. 10 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. - poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, tj. nieprzesłanie decyzji z dnia [...].12.2006r. pełnomocnikowi skarżącej; art. 11 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie podstaw prawnych i nieodniesienie się do podnoszonych w trakcie postępowania zarzutów skarżącej; art. 107 k.p.a. - poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji oraz wskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, które wedle wiedzy skarżącej nigdy nie znalazły się w aktach sprawy; art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez jego błędne zastosowanie, tj. ustalenie jako osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty planistycznej "S.K. ", która nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem Wójta Gminy W. z dnia[...] .01.2007r. znak [...], na podstawie art. 113 §1 k.p.a. sprostowano z urzędu oczywiste omyłki w decyzji z dnia [...].12.2006r. znak [...], orzekając, że : 1/ w akapicie " [...] - " Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A.R. , nr uprawnień [...] ", a winno być - " Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J.T. , nr uprawnień [...] " ; 2/ w akapicie " [...] jest – " P. K.Z. ", a winno być- " P. S.K. " Powyższe postanowienie, w związku z zażaleniem S.K. zostało uchylone w całości postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].05.2007r. znak [...] , w którym działając na podstawie art. 113 §1 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. uznano za niedopuszczalne sprostowanie przez organ pierwszej instancji wad decyzji nie mających charakteru oczywistej omyłki. Wydaną także w dniu [...] .05.2007r. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania S.K. od decyzji Wójta z dnia [...] 12.2006r. znak [...], na podstawie art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób nawiązano do zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zarzutów odwołania. Uznając, że postępowanie w niniejszej sprawie winno toczyć się na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego wskazano na niejednolitą linię orzecznictwa dotyczącą będącej przedmiotem zarzutu materii. Wyjaśniono, że Wójt zastosował przepisy Ordynacji podatkowej z uwagi na wskazania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].10.2005r. Wywiedziono też brak wpływu powyższego dla materialnoprawnej prawidłowości wydanej decyzji , postępowania dowodowego czy zachowania uprawnień strony. Podkreślono przy tym, że strony postępowania miały możliwość zapoznania się z zebranym materiałem, w szczególności kopią operatu szacunkowego przesłanego pełnomocnikowi skarżącej. Błędne wskazanie strony postępowania oraz osoby sporządzającej operat szacunkowy nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, lecz mogą zostać wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym. W pozostałym zakresie podzielono w całości ustalenia oraz ocenę prawną stanu fatycznego organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję S.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie : art. 7k.p.a. i 77 k.p.a. - poprzez nierespektowanie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nieuwzględnienie faktu wydania decyzji organu pierwszej instancji w stosunku do " S.K. " oraz okoliczności, że jej uzasadnienie nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; art. 138 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności albo uchylenia kwestionowanej decyzji; art. 8 k.p.a. – poprzez wydanie decyzji z pominięciem właściwych przepisów proceduralnych; art. 107 k.p.a. – poprzez brak należytego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego oraz faktycznego decyzji. W skardze powtórzono też zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].12.2006r. znak [...]. Po rozpoznaniu skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].05.2007r., znak [...] , wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 880/07, uchylono zaskarżoną decyzję, określono, że nie może ona być wykonywana oraz zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 5617,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku jako motywy uwzględnienia skargi podano naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona bezpośrednio stronie pomimo, że S.K. ustanowiła wcześniej pełnomocnika. Doręczenie pisma bezpośrednio stronie, mimo ustanowienia przez nią pełnomocnika , prowadzi do pominięcia strony w postępowaniu. Fakt, iż zaskarżona decyzja została wysłana do strony nie ma znaczenia prawnego, gdyż strona ta nie mogła korzystać z pomocy swojego pełnomocnika. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Doręczenie pisma stronie, jeśli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne. Fakt, że strona wniosła środek odwoławczy, a organ drugiej instancji, nie będąc związany zarzutami odwołania, z urzędu przeprowadził ponownie postępowanie w całości nie sanuje naruszenia art. 10 § 1k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. Równocześnie wyjaśniono, że nieprawidłowe doręczenie decyzji wydanej w pierwszej instancji nie powoduje jednak konieczności uchylenia tej decyzji. Istotą stwierdzonego uchybienia jest bowiem pozbawienie strony korzystania z pomocy fachowego pełnomocnika. Błąd ten może zostać naprawiony poprzez umożliwienie pełnomocnikowi skarżącej wypowiedzenia się odnośnie wydanej w pierwszej instancji decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na przykład podczas rozprawy administracyjnej. Nie można bowiem wykluczyć, że w ponownym postępowaniu pełnomocnik strony podniesie inne, niewskazane przez stronę zarzuty pod adresem decyzji Wójta Gminy W. . Organ odwoławczy ma zaś obowiązek nie tylko zbadać sprawę na nowo, ale także odnieść się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano nadto, że pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Błędne zapisy w decyzji organu pierwszej instancji (błąd w nazwisku strony, nieprawidłowe wskazanie nazwiska osoby sporządzającej operat szacunkowy oraz stwierdzenie, że pismo z dnia 13 września 2006 r. znak [...] zostało doręczone K.Z. , nie powodują nieważności tej decyzji. Błędy tego rodzaju można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego. Jakkolwiek wprowadzają one w błąd co do stanu faktycznego, nie mają wpływu na wynik sprawy i nie mogą skutkować uchyleniem decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy , decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].01.2009r., znak [...], na podstawie art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 27.03.2003r.- o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W. z dnia [....].12.2006 roku, nr [...] . Streszczając dotychczasowy przebieg postępowania wskazano, że biorąc pod uwagę zasadę związania wyrokiem, w dniu 12.11.2008r. zawiadomiono pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do dowodów w nich zawartych. W dniu 8.12.2008r. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony, w którym podniesiono że strona nie miała możliwości zapoznania się z dowodem w sprawie jakim jest operat szacunkowy, co stanowi istotne naruszenie prawa. Wskazano, że gmina nie może żądać opłaty planistycznej z samej tylko racji uchwalenia planu bez związku z wzrostem wartości nieruchomości. Oceniono regulacje ustawowe jako niesprawiedliwe oraz zawnioskowano o przesłuchanie S. i S.K. W tym kontekście wyjaśniono, że nowymi zarzutami są związane z brakiem zapoznania strony z operatem szacunkowym będącym dowodem w sprawie, a także z brakiem wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości (niezależnie od uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego). Odnosząc się do tych zarzutów podano, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość właściwy organ jednostki samorządu gminy pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Jednocześnie w myśl art. 37 ust. 3 ustawy roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, a przepis ów stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4 (art. 37 ust. 4 ustawy). Przepisy ustawy w zakresie procedury dotyczącej postępowania w sprawach opłaty planistycznej odsyłają do ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dziale IV rozdziale pierwszym tej ustawy uregulowano sposób dokonywania wyceny. Między innymi zawarto w nim przepis art. 156 ust 1, w którym stwierdzono, że rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 13.09.2006r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego odebrane przez pełnomocnika strony w dniu 25.09.2006r. W związku z tym wezwaniem, w dniu 15.09.2006r. pełnomocnik strony zwrócił się o nadesłanie na jego adres odpisu lub kserokopii operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie. W dniu 28.09.2006r. przesłano pełnomocnikowi strony żądaną kserokopię, a w dniu 13.12.2006r. wydano orzeczenie w sprawie. Wobec powyższych okoliczności, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym z dnia 3.12.2008r. należy stwierdzić, że strona brała czynny udział w postępowaniu i była informowana o jego przebiegu, a także miała okazję zapoznać się z operatem szacunkowym stanowiącym dowód w sprawie. Poza oceną organu drugiej instancji pozostaje podniesiona w powyższym piśmie kwestia niesprawiedliwości przepisów. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o przesłuchanie właścicieli nieruchomości. Okoliczność wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu została wykazana w operacie szacunkowym, zaś zeznania właścicieli nie tylko przyczynią się do przewlekłości postępowania, ale nie wniosą nowych dowodów w sprawie. Wyjaśniono dalej, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium nie kwestionując co do zasady jego uzasadnienia. Dlatego też, wobec uznania trafności rozważań Kolegium, powtórzono argumentację z decyzji [...].05.2007r. w zakresie odpowiedzi na zarzuty odwołania wniesionego przez stronę w dniu 22.12.2006r. Stwierdzono, że przeważająca część zarzutów jest wynikiem wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. co do okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wyrażone w decyzji z dnia [...]10.2005r. Kol. Odw [...] . W tym bowiem orzeczeniu Kolegium wskazało Wójtowi , że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zobowiązany jest zastosować proceduralne przepisy Ordynacji podatkowej. Trafne jest zatem stanowisko Wójta Gminy W. , który jako powód zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej odwołał się do powyższej decyzji. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw czynienia zarzutu organowi pierwszej instancji, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zastosował procedurę przewidzianą dla orzekania w sprawach podatkowych, a nie jak trafnie przyjął pierwotnie - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaistniały stan rzeczy jest wynikiem niejasności obowiązujących w tym względzie przepisów, co znajdowało potwierdzenie w niejednolitym orzecznictwie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , ale również orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które przytoczono. Orzekając aktualnie uznano, że w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zastosowanie winny mieć przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesione przez skarżącą wady proceduralne, nie wpłynęła na materialnoprawną prawidłowość wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. Przy pewnych odrębnościach obie procedury rządzą się tożsamymi zasadami ogólnymi oraz przepisami regulującymi postępowanie, zaś samo niepowołanie właściwych przepisów nie prowadzi do jakiegokolwiek uszczerbku w uprawnieniach procesowych strony. Ponadto , art. 138 § 2 k.p.a. określa procesowe granice, w ramach których organ wyższego stopnia uprawniony jest do wydania decyzji kasatoryjnej. Możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia istnieje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki podane w tym przepisie albowiem krąg stron postępowania ustalony został prawidłowo, akta sprawy zawierają wszelkie dowody niezbędne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Również błędne wskazanie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji strony postępowania, jak i dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego (które były przedmiotem nieskutecznego prostowania oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a., winny zostać wyeliminowane w orzeczeniu organu drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym. Wskazano dalej, uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia 11.03.2005r., wprowadzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W związku z jego uchwaleniem nieruchomość oznaczona jako działka nr 1 o powierzchni 0,7800 ha, objęta księgą wieczystą Kw nr [...] Sądu Rejonowego dla K.-P. Wydział Ksiąg Wieczystych zmieniła swoje przeznaczenie. W latach 1993 - 2003 nieruchomość ta miała częściowo przeznaczenie rolne oraz jako tereny komunikacji drogowej. Skutkiem uchwalenia planu nieruchomość znalazła się w obszarze terenów obiektów produkcyjno - usługowych (symbol PU) oraz terenach tras i urządzeń komunikacyjnych (symbol KD-WM i KD-L1). Bezsporny pozostaje fakt sprzedaży przez S.K. po dacie wejścia w życie planu miejscowego, tj. po dniu 21.05.2005r., aktem notarialnym z dnia [...].2005r. Rep nr [...] przedmiotowej nieruchomości. Z zalegającego w aktach sprawy operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J.T. wynika, że różnica w wartości opisanej nieruchomości, będąca skutkiem uchwalenia planu miejscowego wynosi 760.440,00 zł. Przepis § 61 planu miejscowego ustala wysokość opłaty planistycznej na 20% wzrostu wartości nieruchomości. Uwzględniając powyższe należy uznać, że opłata planistyczna w rozpatrywanej sprawie została trafnie ustalona na kwotę 152.088,00zł., która stanowi 20% kwoty 760.440,00zł. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].01.2009r., znak [...] S.K. domagała się domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie - jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała naruszenie : art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia opłaty planistycznej w orzeczonej wysokości; art. 7 k.p.a. - poprzez brak woli organu do ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego; art. 11 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie podstaw prawnych i nieodniesienie się do zarzutów skarżącej; art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego oraz prawidłowej jego oceny; art. 75 k.p.a. i art. 77 k.p.a. - poprzez oparcie decyzji na dowodach cząstkowych; art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 86 k.p.a. - poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie strony skarżącej oraz świadka; art. 107 k.p.a. - poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z analogicznym uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm.-oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134§ 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto, fakt uprzedniego wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 30.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 ma między innymi ten skutek, że dokonywana obecnie ponowna kontrola dotyczy w szczególności czynności oraz decyzji podjętych po tej dacie. Co do zasady winna ona nastąpić z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia ( art. 153 p.p.s.a.), z tym zastrzeżeniem , iż ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 , ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek mogą wywołać istotne zmiany stanu faktycznego. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości, przy czym wskazania te nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy trzeba wskazać, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 30.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 880/07, nie uległ zmianie istotny stan faktyczny lub prawny. W świetle treści uzasadnienia tego wyroku za wiążącą należy uznać ocenę prawną dotyczącą wykładni i stosowania art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. i z niej wynikające zalecenia co do dalszego toku postępowania przed organem drugiej instancji. Zaprezentowano w nim nadto pogląd, że błędne zapisy w decyzji organu pierwszej instancji (błąd w nazwisku strony, nieprawidłowe wskazanie nazwiska osoby sporządzającej operat szacunkowy oraz stwierdzenie, że pismo z dnia 13.09.2006r. znak [...] zostało doręczone K.Z. ) nie powodują nieważności tej decyzji, nie mogą skutkować jej uchyleniem, zaś błędy tego rodzaju można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego. To ostatnie stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy jest nadto za zaleceniem co do dalszego toku postępowania. W pozostałości uzasadnienie poprzednio wydanego wyroku nie zawiera treści mających charakter oceny prawnej, czy też zaleceń , o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy jedynie w części wykonał wiążące zalecenia co do dalszego toku postępowania, które wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 W tym zakresie pozytywna ocena dotyczy sanowania uchybień wynikających z doręczenie stronie, a nie jej pełnomocnikowi decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].12.2006r. znak [...] oraz eliminacji zawartych uzasadnieniu tego aktu błędów w ustaleniach odnoszących się do nazwiska strony, czy też oznaczenia osoby sporządzającej w sprawie elaborat szacunkowy. Negatywna ocena odnosi się natomiast do zaniechania w toku postępowania odwoławczego eliminacji błędu zawartego w osnowie powyższej decyzji co do jej adresata, którym pozostaje nadal nie biorąca udziału w sprawie S.K. . Zważyć należy, że w tym właśnie zakresie decyzja organu pierwszej instancji nie podlegała sprostowaniu postanowieniem Wójta Gminy W. z dnia [...].01.2007r. znak [...], które uchylono zresztą w toku instancji. W aktach administracyjnych brak dowodu wydania i doręczenia stronie przez organ pierwszej instancji innego postanowienia o sprostowaniu nazwiska adresata decyzji, czy też śladu wystąpienia w postępowaniu odwoławczym do Wójta Gminy W. o rozważenie podstaw do podjęcie takiej czynności. Sygnalizowanych wielokrotnie przez skarżącą uchybień nie wyeliminowano też w drugiej instancji poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy ( art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. ) . Błędne oznaczenie adresata decyzji jako wpływające na prawidłowość oraz wykonalność utrzymanego w mocy aktu administracyjnego skutkuje naruszeniem prawa materialnego i procesowego, zaś winno zostać usunięte najpóźniej w dacie rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Stwierdzenie takiej wady obliguje każdoczesnie organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, w zależności od okoliczności - z uwagi na wystąpienie podstawy nieważności decyzji z art. 156 §1 pkt 4 k.p.a., przesłanki wznowienia postępowania z art. 145§1 pkt 4 k.p.a. albo uchybień innego rodzaju. Przykładem pierwszej sytuacji jest - skierowanie decyzji do istniejącego podmiotu niebędącego stroną, drugiej - skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej zamiast spadkobierców. Wypadek trzeci zachodzi w niniejszej sprawie, w której właściwa osoba brała udział w postępowaniu, natomiast zniekształcono jej nazwisko w osnowie decyzji. Dalsze występowanie w sprawie niniejszej takiej wady oznacza też niewykonanie obowiązków wynikających z art. 153 p.p.s.a. W doktrynie wskazuje się słusznie, że naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu ( tak komentarz do art. 153 p.p.s.a. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. ) i w sprawie niniejszej jest wystarczająca podstawą do wydania wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Powołane wyżej uchybienie nie jest zresztą jedyne, przy czym do niektórych nieprawidłowości nawiązują zarzuty skargi. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu i miało za przedmiot pobranie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Materialnoprawną postawą pobierania tzw. renty planistycznej jest w stanie faktycznym niniejszej sprawy art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.717 ze zm. – oznaczana dalej jako upzp ). W kolejnych ustępach tego artykułu oraz w art. 37 upzp mieszczą się dalsze przepisy normujące tryb i zasady ustalania tej opłaty, które odsyłają też do innych regulacji. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto ustalenia i ocenę prawną stanu faktycznego. Skoro powyższa decyzja została zaskarżona w terminie w drodze odwołania, rzeczą organu drugiej instancji była nie tylko kontrola prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego oraz zakwestionowanego orzeczenia , ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Obowiązki te nie zostały jednak w sprawie niniejszej w pełni wykonane. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się prawidłowo do części zarzutów odwołania dotyczących naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. . Słusznie przyjmuje organ drugiej instancji, że wydając decyzję z dnia [...].12.2006r. znak [...] Wójt Gminy W. niewłaściwie stosował w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zamiast przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Prezentowane w tym zakresie także przez skarżącą stanowisko odzwierciedla wykładnię przepisów przyjętą w wyroku NSA w Warszawie z dnia 3.09.2004r. ( OSK 520/04 OSP 2005/7-8/91 ), zaś podziela je również Sąd w składzie rozpoznającym sprawę. Dostrzegając , że w świetle art. 6 Ordynacji podatkowej przedmiotowa opłata posiada pewne cechy podatku ( jako świadczenie publicznoprawne, przymusowe , nieodpłatne, co do zasady bezzwrotne, płatne na rzecz na rzecz jednostki samorządu terytorialnego ), trzeba też zauważyć, iż wbrew wynikającym z tego przepisu wymogom obowiązek jej uiszczenia nie został przewidziany w ustawie podatkowej, ani normie , której taki charakter nadałby jednoznacznie ustawodawca. Zobowiązanie do zapłaty renty planistycznej ma związek z polityką przestrzenną gminy, której bezpośrednim celem nie jest jak w przypadku świadczeń fiskalnych pomnażanie dochodów, lecz zapewnienie ich równowagi, z uwagi na obowiązki związane z realizacją roszczeń właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości wynikających uchwalenia, albo zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Taką wykładnię w systemie prawa potwierdza rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 207, poz.2109 z poźn. zm. ), które jednoznacznie rozróżnia zasady określania wartości rynkowej nieruchomości na potrzeby zobowiązań podatkowych - § 49, od określania wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia odszkodowania lub opłaty, o których mowa w art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - § 50. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że pomimo błędnego zastosowania w sprawie niniejszej przepisów Ordynacji podatkowej, wobec respektowania ogólnych zasad zawartych Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też regulacji dotyczących postępowania dowodowego oraz związanych z realizacją praw strony ( poza niedoręczeniem pełnomocnikowi decyzji ), nie zachodziły podstawy do uchylenia rozstrzgnięcia organu pierwszej instancji tylko z tej przyczyny. Słusznie też uznano w ślad za poglądami i zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 880/07, że eliminacja niektórych dostrzeganych omyłek w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji może zostać usunięta w postępowaniu odwoławczym, czyniąc w tym zakresie własne ustalenia na bazie zgromadzonego w sprawie uprzednio materiału dowodowego. Poza uprzednio wytkniętymi uchybieniami dotyczącymi adresata decyzji budzi jednak dalsze zastrzeżenia niewykonanie przez organ drugiej instancji obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie ustaleń czynionych na podstawie operatu szacunkowego oraz jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z 7 k.p.a., 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Kwestia sporządzonego pierwotnie elaboratu szacunkowego oraz ustaleń dotyczących wyceny i wzrostu wartości nieruchomości była podnoszona przez skarżącą w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Kwestionowała ona ustalenia dotyczące wzrostu wartości nieruchomości w obu odwołaniach, a także piśmie uzupełniającym z dnia 3.12.2008r. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wypowiedziało się jedynie ogólnie co do przesłanek stosowania art. 36 ust. 4 upzp, pomijając zarówno przepisy dotyczące zasad wyceny nieruchomości, jak i ocenę sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Nie wskazało nawet, który z dwóch sporządzonych w sprawie niniejszej przez ten sam podmiot dokumentów ma na uwadze, pomimo, że zawierają one odmienną wycenę przedmiotowej nieruchomości. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA w Warszawie z dnia 26.01.2006r. sygn. akt II OSK 459/05 ( zam. zb. LEX nr 206473 ) żadne argumenty nie przemawiają za tym, aby organy rozpoznające sprawę na podstawie tego dokumentu nie mogły samodzielnie ocenić jego wartości dowodowej i ewentualnie żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści. Należy zwrócić uwagę, że oba dostępne w aktach sprawy dokumenty , na stronie drugiej mającej stanowić wyciąg z elaboratu szacunkowego, w rubryce – opis nieruchomości, podają działkę nr 2 o wymiarach 185m x 43m, pomimo iż przedmiotem postępowania jest nieruchomość stanowiąca działkę nr 1 . W samym operacie, na str. [...] wymiary szacowanej działki podje się na 180m x 43m. Zważyć należy dalej inne sprzeczności oraz dowolności pojawiające się elaboracie z września 2006r. co do faktycznego sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w dacie wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na stronie 8 pkt 2 podano bowiem, że działka jest wykorzystywana rolniczo pod uprawę zboża, poza zachodnią i północną częścią, która stanowi dojazd do nieruchomości sąsiednich. Taki opis nie koresponduje z załącznikami do operatu szacunkowego , który stanowią fotografie oraz protokół wizji. W szczególności nie wynika z nich by jakikolwiek fragment nieruchomości stanowił drogę o parametrach wynikających z poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która funkcjonowała w chwili wejścia w życie nowego planu, a taki stan faktyczny uwzględniono przy wycenie. Ponadto, tak w operatach szacunkowych, jak i w aktach administracyjnych brak dowodów posiadania przez mgr inż. J.T. uprawnień rzeczoznawcy majątkowego. Organ drugiej instancji nie przytoczył też treści oraz nie wyjaśnił zasad stosowania przepisów zawartych w dziale IV ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późniejszymi zmianami ), a także w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, które należało wskazać. Odstąpił tym samym od poczynienia własnych ustaleń w kwestii prawidłowości określenia opłaty oraz , jak również nie dokonał wszechstronnej oceny zgromadzone w tym zakresie materiału dowodowego i oceny prawnej. Wskazane wyżej uchybienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wiążą się bezpośrednio z istnieniem podstaw do nałożenia na stronę obowiązku zapłat renty planistycznej, względnie jej wysokości. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wskazane wyżej uchybienia proceduralne związane z naruszeniem 28 k.p.a., art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., art. 153 p.p.s.a. , stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c " p.p.s.a., przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której zmierzają pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn co do ustalenia wysokości opłaty jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 " a" i "c " p.p.s.a., zaś rzeczą organu drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 §2 p.p.s.a., jak w pkt III. sentencji wyroku. Nie zasługują na uwzględnieni jako niemające wpływu na wynik sprawy te zarzuty skargi, które nawiązują do nierozważenia przez organ odwoławczy kwestii zgodności z ustawą § 14 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz.1587 ), albowiem nie należy do tego organu ocena, lecz stosowanie prawa. Sygnalizowana przez skarżącą kwestia mogłaby zostać wzięta pod uwagę w ramach sądowej kontroli ważności konkretnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego przepisy ustawowe, do których niniejsza nie należy. Powyższe należy uznać za zbędne tym bardziej, że przewidziana w Uchwale Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11.03.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stawka opłaty , nie jest stawką zerową . Analogiczna uwaga dotyczy dopuszczalności oceny przez organ odwoławczy zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawowych. Wobec wystąpienia w sprawie niniejszej istotnych uchybień natury proceduralnej, przedwczesnym i zbędnym jest również odnoszenie się przez Sąd do sygnalizowanej w skardze w tym zakresie kwestii .