II SA/Kr 516/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...]zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z dnia 22.06.2017 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U.2016.290 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] S.A. z siedzibą w W. dla inwestycji "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] w skład której wejdą: wieża stalowa o wysokości 54,3 m n.p., rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie, system antenowy zainstalowany na wieży składający się z 6 anten sektorowych typu [...] i [...] aż. 60°, 170°, 310°, zainstalowanych na wysokości 49 m n.p.t. oraz 1 anteny radioliniowej o średnicy 1,2 m aż. 14°, wysokość zawieszenia 51 m n.p.t., ogrodzenie stacji, instalacja ze złącza kablowego [...] na dz. nr [...], zjazd publiczny z drogi wewnętrznej dz. nr [...] na działkach ewid. ozn. nr [...], [...], [...],[...] położonych w miejscowości C.". W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 14.04.2017 r. Działki inwestycyjne nr ewid. [...], [...], [...], [...] położone są w terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D. (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy C. D. Nr [...] z dnia 30.05.2003 r. - Dz. Urz. Woj. [...] o symbolu: RP - tereny użytków rolnych przeznaczonych na cele gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach ornych, łąkach, pastwiskach i w sadach. Organ ustalił, że planowane zagospodarowanie działek nr [...], [...], [...],[...] nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż inwestycja ma służyć poprawieniu łączności telekomunikacyjnej, jaką świadczy inwestor dla celów społeczności lokalnej. Nadto, inwestor uzyskał pozytywną opinię Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa z dnia 11.04.2017 r., znak: [...] w sprawie możliwości lokalizacji stacji telefonii komórkowej na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Teren na którym realizowana jest inwestycja nie wymaga wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej, a Wójt Gminy C. D. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia. Organ ustalił, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Odwołania od ww. decyzji w zakreślonym terminie wniosły A. M. i E. K. wskazując, że nie zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu, mimo, że działki których są właścicielkami znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, a one nie wyrażają zgody na realizację inwestycji. E. K. dodatkowo zarzuciła, że budowa stacji bazowej naruszy walory okolicznego krajobrazu, a grunty stracą swoją atrakcyjność i wartość rynkową. Wyraziła również obawę co do szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego i przekraczania dopuszczalnych norm przez użytkownika tej stacji. Wojewoda decyzją z dnia 25.01.2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23.t.j. ze zm.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7.07.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że ustalenia i oceny dokonane przez organ l instancji są prawidłowe. Planowana inwestycja nie narusza przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D.. Znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem: RP - tereny użytków rolnych. Zgodnie z § 31 ust. 2 pkt 3 ustaleń planu, na terenach rolnych obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem m. in. urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla potrzeb lokalnych. Równocześnie w § 9 ust. 4 pkt 1 ustaleń planu wskazano, że na całym obszarze objętym ustaleniami planu dopuszcza się, z zastrzeżeniem § 4 ust. 2, realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych dla potrzeb lokalnych z zakresu m. in. telekomunikacji. Projektowana wieża stacji bazowej telefonii komórkowej jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej. Taka interpretacja zapisów planu miejscowego pozostaje w zgodzie z dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 ustawy z 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2015.880.j.t). Planowana inwestycja, z uwagi na jej lokalizację na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, została pozytywnie zaopiniowana przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa pismem z dnia 11.04.2017 r. znak: [...] Dla przedmiotowej inwestycji Wójt Gminy C. D. wydał decyzję z 23.01.2017r.znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie jest zatem przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z projektu budowlanego wynika, że ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, o gęstości mocy równej lub wyższej niż 0,1 W/m2, wystąpi w przestrzeni nad działkami należącymi do skarżących, na wysokości min. 28,7 m n.p.t, a więc w miejscu niedostępnym dla ludności (w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 12.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2017.519 t.j.), ponieważ zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenach tereny użytków rolnych (RP) nie dopuszcza się zabudowy o takiej wysokości (§ 31 ustaleń planu). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 24.05.2017 r. i decyzja z dnia 22.06.2017 r., wysłane zostały do odwołujących, a dowody doręczeń tych dokumentów stanowią pocztowe zwrotne potwierdzenia w aktach sprawy. Strony nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że stan faktyczny sprawy jest inny niż to wynika z całości zgromadzonego materiału dowodowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ij. art. 4 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę, mimo, że projekt budowlany nie był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D. oraz przepisami prawa, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 7 i 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: dowolną interpretację ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D., b) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, ze względu na: brak ustalenia wpływu inwestycji objętej przedmiotową decyzją na każdą z działek ewidencyjnych stanowiących własność skarżącej osobno, w tym brak ustaleń poziomów pól elektromagnetycznych w stosunku do każdej z działek ewidencyjnych stanowiących własność skarżącej, a leżących w polu oddziaływania obiektu mając na uwadze przeznaczenie tych nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D., c) brak ustaleń oraz dowodów wskazujących, że przedmiotowa inwestycja jest niezbędna dla potrzeb lokalnych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jest właścicielką działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb C.. Uzasadniając niezgodność projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżąca zwróciła uwagę na treść § 8 i § 31 przedmiotowego planu. Odwołując się z kolei do brzmienia § 9 ust. 4 miejscowego planu wskazała, że organy orzekające w sprawie nie zbadały, czy przedmiotowa inwestycja jest niezbędna dla potrzeb lokalnych. Znajdujący się w aktach wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 13.09.2017 r. dotyczy jedynie działek ewid. nr [...], [...], [...] obręb C.. Ponadto przeprowadzone postępowanie dowodowe przez organy jest niekompletne, gdyż żaden z organów nie dokonał ustaleń poziomów pól elektromagnetycznych w stosunku do każdej z działek ewidencyjnych stanowiących własność skarżącej, a leżących w polu oddziaływania obiektu, mając na uwadze przeznaczenie tych nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D.. Opracowanie zalegające w aktach sprawy dotyczące poziomów pól elektromagnetycznych nie określa dla każdej z osobna działki poziomu promieniowania pól elektromagnetycznych, mimo, że każda, z tych nieruchomości ma inną topografię, położenie ponad poziomem morza. Z przedłożonego opracowania nie wynika także, w jaki sposób dokonano wyliczeń poziomów pól elektromagnetycznych na kompleksy nieruchomości stanowiące własność stron, w tym skarżącej. Organy nie wzięły pod uwagę przeznaczenia gruntów skarżącej oraz pominęły fakt, że skarżąca zamierza zabudować swoje nieruchomości obiektami usługowo-rekreacyjnymi zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i czerpać z nich zyski, gdyż działki te leżą w malowniczych terenach, w sąsiedztwie ścieżki rowerowej i są atrakcyjne turystycznie. Ponadto, w ocenie skarżącej, operat z kwietnia 2017 r. jest niekompletny, gdyż w szczególności nie zawiera on ustaleń odnośnie wizualizacji nr [...] w zakresie niekorzystnego widoku, oszpecenia krajobrazu przez planowaną inwestycję dla osób jadących ścieżką rowerową w kierunku północnym. Sporządzone opracowanie zawiera wnioski sprzeczne z jego treścią, gdyż w wizualizacji nr [...] wskazano, że maszt inwestycji będzie górował nad ścianą lasu na tle pasma G., co ewidentnie potwierdza oszpecenie krajobrazu przez planowaną inwestycję. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skargę należało uznać za zasadną, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd podziela. Decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Wojewoda rozpoznał bowiem wyłącznie odwołania wniesione przez A. M. i E. K., z pominięciem odwołania złożonego przez H. Ś., J. F., M. B. i Z. S.. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych odwołania złożone przez A. M. i E. K. Starosta [...] przedłożył organowi odwoławczemu pismami z dnia 14.07.2017 r. oraz 25.07.2017 r. W dniu 18.08.2017 r. do Starostwa wpłynęło odwołanie H. Ś., J. F., M. B. i Z. S. (wszyscy zamieszkali w [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W dniu 23.08.2017 r. Wojewoda zwrócił organowi l instancji akta sprawy z poleceniem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art.136 k.p.a.). Stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji, który nie skorzystał z uprawnienia do wzruszenia własnej decyzji w trybie samokontroli jest obowiązany przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.). To samo dotyczy przesłania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli takowy wpłynął wraz z odwołaniem (właściwy do jego rozpoznania jest także organ drugiej instancji - zob. art. 59 § 2 k.p.a.). Z przepisów art. 131, 132 i 133 k.p.a. wyraźnie wynika, że zarówno badanie dopuszczalności odwołania, terminu jego wniesienia, jak i warunków formalnych jego sporządzenia należy wyłącznie do organu odwoławczego. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego obowiązkiem Starosty było zatem przekazanie Wojewodzie również tego drugiego odwołania. Tymczasem Starosta pismem z dnia 10.10.2017 r. zawiadomił odwołujących się H. Ś. i Z. S., że nie zostali uznani za stronę postępowania. J. F. i M. B. poinformował natomiast, że korespondencja do nich kierowana była na adres wynikający z ewidencji gruntów (w Polsce - odpowiednio [...] i [...]) oraz że ich odwołania zostaną przedstawione Wojewodzie, co jednakże nie nastąpiło. Następnie w dniu 13.11.2017 r. Starosta ponownie przekazał organowi odwoławczemu odwołania przedstawione w dniu 14.07.2017 r. (czyli A. M. i E. K.), a Wojewoda ponownie zwrócił akta Staroście stwierdzając nieprzeprowadzenie w całości zleconego postępowania dowodowego. Po kolejnym przedstawieniu organowi odwoławczemu akt pismem przewodnim z dnia 11.12.2017 r. (w którym wskazano, że dotyczy odwołań przekazanych uprzednio pismem z dnia 14.07.2017 r.) Wojewoda, po rozpoznaniu wyłącznie odwołań A. M. i E. K. wydał zaskarżoną decyzję. Stwierdzić zatem należy, że kategoryczne sformułowanie art. 138 § 1 k.p.a. "organ odwoławczy wydaje decyzję" nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań. W sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. Niedopuszczalnym było zatem wydanie decyzji bez procesowej oceny odwołania wniesionego przez H. Ś., J. F., M. B. i Z. S. oraz zawartego w nim wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie można bowiem wydać decyzji ostatecznej po rozpoznaniu jednego odwołania, z pozostawieniem drugiego, bez merytorycznego równoczesnego rozpatrzenia, względnie bez formalnego stwierdzenia niemożności jego rozpoznania. Już to przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto, nie można podzielić stanowiska Wojewody, że "z akt wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 24.05.2017 r. i decyzja z dnia 22.06.2017 r., wysłane zostały do odwołujących, a dowody doręczeń tych dokumentów stanowią pocztowe zwrotne potwierdzenia w aktach sprawy" oraz że "strony nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że stan faktyczny sprawy jest inny niż to wynika z całości zgromadzonego materiału dowodowego". Zauważyć w związku z tym należy, że jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych Starosta w dniu 8.05.2017 r. uzyskał wypis z rejestru gruntów (k.78) oraz skrócony wypis ze skorowidza działek (k.76). W tym ostatnim dokumencie jako właściciel wielu działek wymieniony został J. F. z podaniem adresu "[...]", M. B. "[...]", E. K. "[...]" oraz A. M. [...]". Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane do A. M. na adres "[...], [...]", a do E. K. [...] Zawiadomienia te odebrali, jak podał doręczyciel, " dorośli domownicy". Nie wiadomo jednakże skąd organ uzyskał te adresy. W wykazie stron przy decyzji organu l instancji te dwa powyższe adresy zostały opisane jako adresy do korespondencji. Też nie wiadomo dlaczego, gdyż z akt postępowania nie wynika, aby E. K. i A. M. podawały organowi adresy korespondencyjne. W dniu 19.07.2017 r. wpłynęły do organu l instancji scany odwołań E. K. i A. M., które zaprzeczyły, aby otrzymały poprzednią korespondencję w sprawie (k. 191, 193). Z odwołania E. K. zdaje się wynikać, że ustanowiła pełnomocnika pocztowego, ale nie w osobie potwierdzającej odbiór przesyłek w sprawie. W kolejnym piśmie z dnia 31 lipca (k.201) A. M. podała, że zamieszkuje na stałe w [...], a osoba, która odebrała korespondencję w sprawie nie jest ani jej domownikiem, ani pełnomocnikiem. To samo oświadczyła E. K. (k. 197). Stosownie do art.42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się 8 osobom fizycznym w ich mieszkaniu. Dopiero w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (ait.43 k.p.a.). Przez nieobecność adresata należy rozumieć nieobecność czasową niezwiązaną ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu (por. wyrok NSA z 30.04.2013 r., l OSK 2012/12, LEX nr 1339606: "Pod pojęciem «nieobecności» rozumie się każde spowodowane przejściowymi okolicznościami niezastanie odbiorcy w miejscu, które jest właściwe, każdą chociażby krótkotrwałą nieobecność wywołaną zwykłymi okolicznościami, wszelkiego rodzaju czasową nieobecność, lecz nie zmianę miejsca zamieszkania lub też wyjazd na stałe do innej miejscowości lub za granicę". Dlatego też powyższe doręczenia były oczywiście nieprawidłowe. Okoliczności te organ odwoławczy całkowicie pominął, błędnie uznając, że podpisanie odbioru przesyłki wysłanej na jakikolwiek adres przez jakąkoiwiek osobę, gwarantuje skuteczność i prawidłowość doręczenia. Tak bowiem nie jest. Naruszenie przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż ocena zastosowania przepisów prawa materialnego jest ściśle uzależniona ocł ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Na marginesie tylko należy dodać, że stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany jest kompletny, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie ma odzwierciedlenia w aktach sprawy. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu podano, że zapotrzebowanie na energię elektryczną wynosi 17 kW oraz że zasilanie projektowanej stacji bazowej zostanie przedstawione w odrębnym opracowaniu. W części rysunkowej projektu zagospodarowania zaznaczono obszar objęty wnioskiem, a w nim "planowany przez T. zestaw złączeniowo-pomiarowy". Projekt ten nie zawiera sposobu dowiązania się do zewnętrznej linii energetycznej. W projekcie elektrycznym (tom V) przewidziano z kolei, że zasilanie stacji bazowej odbywać się będzie zgodnie z warunkami przyłączenia z dnia 2.02.2016 r. wydanymi przez T., a miejscem przyłączenia będzie linia napowietrzna nn obwód zasilany ze 9 stacji [...] nr [...] [...]". Z powyższego wynika zatem, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie obejmuje zewnętrznej instalacji elektrycznej, bez której projektowany obiekt nie może funkcjonować. Pozwolenie na budowę ma dotyczyć inwestycji objętej projektem, a nie poszczególnych robót budowlanych związanych z jego realizacją. Etapowanie inwestycji byłoby dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy zamierzenie budowlane dotyczy więcej niż jednego obiektu budowlanego, w którym poszczególne etapy zamierzenia inwestycyjnego mogłyby funkcjonować samodzielnie zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. W oparciu o powyższe, na podstawie art.145 § 1 pjkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.