II SA/Kr 529/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.C. i S.C. na decyzję Wojewody z dnia 13 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących M.C. i S.C. kwoty 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta N. decyzją nr [...] z dnia 19 grudnia 2008 r. , znak [...] , wydaną w sprawie z wniosku I.K. i P.K. , na podstawie art. 28, art.33 ust.l.art. 33 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę budynku garażowego-składowego na mieszkalny, na działce nr 1 w miejscowości K. nad D. Na skautek odwołań skarżących M.C. oraz S.C. , Wojewoda decyzją z dnia 31 marca 2009 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją nr [...] z dnia 28 maja 2009 r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał dla I.K. oraz P.K. pozwolenie na przebudowę wraz z rozbudową budynku garażowo-składowego z przeznaczeniem w całości na mieszkalny, na działce nr 1 w miejscowości K. nad D. Również od tej decyzji M.C. i S.C. wnieśli odwołanie, wskutek czego decyzją z dnia z dnia 31 lipca 2009r., znak [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję nr [...] z dnia 28 maja 2009 r., znak [...], oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta decyzją nr [...], znak [...], z dnia 19 listopada 2009r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił I.K. oraz P.K. pozwolenia na przebudowę, wraz z rozbudową budynku garażowo — składowego, z przeznaczeniem w całości na mieszkalny, na działce nr 1 w miejscowości K. nad D. Orzekając w ten sposób podał, że po wydaniu przez Wojewodę decyzji kasacyjnej, zgodnie z zaleceniami w niej zawartymi, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunąć nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej, w terminie do dnia 15 września 2009r. Postanowieniem z dnia [...] września 2009r., uwzględniając wniosek inwestorów z 2 września 2009r, Starosta N. zawiesił przedmiotowe postępowanie. Zostało ono podjęte na wniosek I. i P.K. z 20 października 2009r. postanowieniem znak [...] z dnia 30 października 2009r. , w związku z uzupełnieniem dokumentacji projektowej. W trakcie postępowania wpłynęło pismo - stron nie wnoszące żadnych konkretnych uwag do przedmiotowej sprawy. Starosta wyjaśnił, że organy administracji architektoniczne -budowlanej orzekając na podstawie art. 35 ustawy - Prawo budowlane opierają się na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się potwierdzenie, że projekt opracował projektant z uprawnieniami specjalności architektonicznej wymaganymi do sporządzenia w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjno-budowlanych obiektów budowlanych, z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie nie wyznaczalnych. Projektant przedstawił nadto zaświadczenie, że w okresie sporządzania projektu budowlanego dla potrzeb przedmiotowej sprawy był członkiem j Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Do podstawowych obowiązków kierownika budowy należeć będzie zorganizowanie budowy i kierowanie nią w sposób zgodny z projektem i pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno budowlanymi. Obszar inwestycji obejmujący część działki nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2005 r. ( Dz. Urz. Województwa [...]), usytuowany jest w terenie oznaczonym symbolem MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej z usługami. W związku z tym przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kompletny projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2, 3 Prawa budowlanego. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1i 4 Prawa budowlanego, należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odwołania od decyzji Starosty N. nr [...] znak [...], z dnia 19 listopada 2009r. wnieśli w terminie M.C. , S.C. , W.C. , a także M.M. . M.C. , S.C. i W.C. zarzucali, że organ wydaje po raz trzeci decyzję zatwierdzając ten sam projekt budowlany, dotyczący faktycznie budowy zupełnie nowego obiektu, tj. budynku mieszkalnego. Stan taki stanowi też zmianę sposobu użytkowania, czemu skarżący się sprzeciwiają. Nie uzyskano zgody na wejście w teren, nie zachowano wymogu kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii oraz uzgodnień. Brak jest też właściwej oceny dostępu do drogi publicznej , a w obszarze oddziaływania obiektu błędnie nie podano działki nr 2 . Projekt został wykonany niewłaściwie, jak dla budynków wolnostojących, jednak bez zachowania obowiązujących odległości od granic działek sąsiednich, która powinna wynosić 3 m lub 4 m, co narusza interesy osób trzecich. Planowana inwestycja nie jest "niewielką przebudową", lecz w miejscu istniejącej stodoły budową nowego obiektu budowlanego znajdującego się w pasie ochronnym ciągów stodolnych. Nadto, Minister Infrastruktury wyraźnie określił że stodoła - budynek gospodarczy może być budowany w odległości nie mniejszej niż 8 m od budynku mieszkalnego. Budynek oznaczony na planie zagospodarowania (3) na działce nr 2 od stu lat zawsze był stodołą - budynkiem gospodarczym i nadał nią jest. Budynek "bliźniaczy", który ma być przebudowany i zmieniony na mieszkalny też był i jest stodołą. Skoro stodoła skarżących istniała oraz istnieje, to nie może zostać zbudowany "bliźniaczo" inny budynek niż stodoła albo budynek gospodarczy, nawet gdyby był mur ognioodporny . Istniejąca stodoła-na działce nr 3 może być odnowiona przy zachowaniu dotychczasowej funkcji, ale w ramach remontów. Niedopuszczalne jest jej przebudowa i zmiana sposobu użytkowania. Wojewódzki Konserwator Zabytków w odpowiedzi na pismo skarżących wskazał, iż ważnym stwierdzeniem był fakt, że projekt przebudowy obiektu zakładał pozostawienie bryły budynku bez zmian, a także nie uległy zmianie obrys i charakter przebudowywanego obiektu, zachowane zostały parametry dotyczące wysokości obiektu i nachylenie połaci dachowych. Wysokość planowanego muru budynku wynosi 7, 40m a nie 7m, jak wpisano w decyzji. Planowany budynek wychodzi poza bryłę istniejącego. Bryła istniejącego budynku stodoły kończy się w odległości 2m od stodoły na działce 2 planowany budynek jest w odległości 5m od stodoły na działce 2 (zdjęcie nr [...]). Projekt jest niekompletny, ponieważ brak jest w dokumentacji rzutu ściany elewacji od strony północnej, tj. w granicy działki 2 mimo że wychodzi poza stodołę skarżących ok. 5m. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano, że autor projektu jest etatowym pracownikiem Urzędu Gminy w K W dalszych wywodach skarżący zwrócili uwagę na treść uchwały Rady Gminy z dnia 2 maja 1992r. w sprawie wytycznych architektonicznych, a także na warunki i ustalenia, wynikające z planu miejscowego. Zarzucali też, że łączna zabudowa bliźniacza z już istniejącym budynkiem mieszkalnym na działce nr 1 wyniesie ok.25 metrów długości od strony południowej , co przysłoni dopływ światła słonecznego i pogorszy stan użytkowy działki nr 2 oraz przyczyni się do zniszczenia drewnianej stodoły skarżących przylegającej wspólnie na odcinku 6 metrów. Powodem nadmiernego zużycia ściany z drewna będzie utrudniona cyrkulacja powietrza, zacienienie ich obiektu i powstanie zawilgocenia drewna. Wybudowany budynek będzie zakłócał ponad przeciętną miarę korzystanie z nieruchomości skarżących. Ocena dotycząca wpływu projektowanej przebudowy wraz z rozbudową budynku garażowo-składowego na zabudowę sąsiednią podaje we wnioskach i zaleceniach pkt. 5.1 , że obiekty na działce nr 2 są wybudowane zgodnie ze sztuką budowlaną, polskimi normami. Nie wpisano jednak tego samego o istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr 3 Projekt przewiduje wymianę ścian w obiekcie na murowane i wykonanie ściany oddzielenia pożarowego od strony działek sąsiednich. Nie zostało to skonsultowane z właścicielami stodoły i spichlerza. Nie dokonano oceny, w jakim stanie technicznym są budynki-spichlerz, dach na szopie obok budynku na działce nr 4, który zasłania szopę od południa. Stan szopy od strony północnej jest o wiele lepszy niż od strony południowej. Nowo budowany budynek mieszkalny będzie analogicznie wpływał na stan stodoły skarżących. M.M. zarzucała w odwołaniu , że na planie zagospodarowania nie uwzględniono projektowanej zabudowy terenów sąsiednich - np. na działce 5 Działka ta znajduje się w strefie MN1 , szerokością długością podobna jest do działki nr 1 . . Nie wskazano jednak na planie zagospodarowania, jakie budynki będą mogły powstać w przyszłości na działce nr 5 - najlepiej w granicy z sąsiadami, tj. właścicielami działek 4 i 1 Nie wskazano również, jaka szerokość drogi wystarczy, aby dojechać do nowo wybudowanych domów. Podniosła, że nie jest to żadna przebudowa ani rozbudowa tylko budowa całkiem nowego obiektu mieszkalnego, wobec czego zmieniony będzie sposób użytkowania istniejącej stodoły. Istniejący budynek gospodarczy na działce nr 3 wybudowany został częściowo na działce nr 5 ma długość ok. 9 m, a planowany budynek ma mieć 11,2 m . Nie uzyskano jej zgody na powiększenie długości nowo budowanego domu ok.2 m. Nowo budowany obiekt ma być mieszkalnym, a jest budynkiem gospodarczym, będzie to zatem zmiana sposobu użytkowania, na którą skarżąca się nie godzi. Brak jest także właściwej oceny odnośnie dostępu do drogi publicznej. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r., znak [...] Starosta powołując jako podstawę prawną art. 113§ 1 pkt 1 k.p.a. sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji nr [...] z dnia 19 listopada 2009r., znak [...], poprzez wpisanie jako obszaru oddziaływania inwestycji działek nr 3, 2 , 5, 4 w miejsce nr 3 , 2 , 5 ,4 . Po rozpoznaniu powyższych odwołań, Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2011, znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. z 2006 r. Dz. U. Nr 156, póz. 1118, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznając , że zarzuty odwołań nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnił , iż projektowana inwestycja stanowi przebudowę i rozbudowę, a nie budowę nowego obiektu. Wskazuje na to projekt budowlany, z którego wynika, że projektant pozostawia główny układ budynku zachowując dotychczasową funkcję garażu, pozostałą zaś część budynku gospodarczego przystosowuje do potrzeb budynku mieszkalnego. Budynek w części zachodniej i wschodniej zostaje nieznacznie rozbudowany. W projekcie oznaczono graficznie, które ściany budynku będą pozostawione, które przebudowane lub wyburzone. Planowana inwestycja związana z przebudową wraz z rozbudową istniejącego budynku garażowo-gospodarczego z przeznaczeniem na» mieszkalny przewiduje wymianę ścian w obiekcie na murowane i wykonanie ściany oddzielenia pożarowego od strony działek sąsiednich. Takie rozwiązanie znacząco poprawi sytuację pożarową w obrębie działki inwestora i działki sąsiedniej nr 2 . Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w wersji aktualnej w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, w § 2.1 podaje, iż przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Przepis § 12.3. wyżej wymienionych warunków technicznych dopuszcza sytuowanie ściany budynku, bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Szerokość działki inwestorów wynosi zaledwie 10,00 m. Przedmiotowa rozbudowa spełnia zatem określone wyżej kryteria. Inwestor nie zamierza wchodzić na teren sąsiedniej nieruchomości, dlatego art. 47 ustawy - Prawo budowlane nie ma tu zastosowania. Akta wskazują, że inwestor posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Zarzut poddający w wątpliwość prawidłowość włączenia inwestycji do dróg publicznych nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Inwestor uzyskał bowiem wymagane przepisami art. 34 ust. 3 ustawy -Prawo budowlane oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości dostępu działki do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez istniejący przejazd po. działce nr 4 . . Ponadto, w aktach sprawy znajduje się informacja o ustanowionej służebności przejazdu, przechodu i przegonu po drodze biegnącej utartym szlakiem na działce nr 4 , na rzecz każdorazowych właścicieli i posiadaczy działki nr 3. Nie jest trafny zarzut, że działka nr 2 nie jest ujęta w informacji o obszarze oddziaływania obiektu. W aktach sprawy znajduje się bowiem postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] prostujące błąd pisarski polegający na omyłkowym nie wpisaniu, w decyzji nr [...] znak [...], z dnia [...]listopada 2009 r., prawidłowego numeru działki. Wyjaśnione zostało, że zamiast działki nr 2 omyłkowo wpisano w decyzji działkę nr 2 W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przebudową wraz z rozbudową usytuowanego w granicy działki budynku inwestora. Przepisami obowiązującymi są przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w wersji aktualnej w dniu złożenia wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, tj. 23 października 2008 r. W § 2.1 ww. rozporządzenia ustanowione zostało, iż przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Rozbudowa przedmiotowego budynku w granicy działki jest możliwa w oparciu o przepis § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie ściany budynku, bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy, ze względu na rozmiary działki. Ta część działki nr 3, na której usytuowana jest przedmiotowa inwestycja, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z 28 kwietnia 2005 r., zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem MN1- tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej z usługami. W terenach tych plan miejscowy ustala utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością jej modernizacji, rozbudowy i przebudowy z zachowaniem warunków określonych w pkt. 2,3,4,5,6, a dla ochrony wartości środowiska kulturowego ustala strefę ochrony zespołu zdrojowego, dla której obowiązuje (między innymi) ochrona ciągów stodolnych. Co do faktu możliwości przebudowy wraz rozbudową budynku garażowo-składowego z przeznaczeniem w całości na mieszkalny wypowiedział się Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. stwierdzając w piśmie z dnia 2 października 2009 r., znak [...] iż zamierzenie to jest dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego. Ustalenia planu miejscowego w § 12 ust 2 pkt 3c podają, że wysokość budynku do kalenicy nie może być większa niż 7m. Przebudowany budynek, wbrew zarzutom odwołania, spełnia i to kryterium. Projektant przedstawił opracowanie pod tytułem : "Ocena dotycząca wpływu projektowanej przebudowy wraz z rozbudową budynku garażowo-składowego na zabudowę sąsiednią". We wnioskach końcowych autor opracowania zawarł stwierdzenie, iż planowana inwestycja związana z przebudową wraz z rozbudową istniejącego budynku garażowo-składowego z przeznaczeniem na mieszkalny przewiduje wymianę ścian w obiekcie na murowane i wykonanie ściany oddzielenia pożarowego od strony działek sąsiednich. Takie rozwiązanie znacząco poprawi sytuację pożarową w obrębie działki inwestora i działki sąsiedniej nr 2. Znaczna odległość planowanej inwestycji - 11,00 m od istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce skarżących nr 2 , oraz fakt iż wysokość projektowanego obiektu inwestora wynosi 7,00 m powoduje, że przedmiotowa inwestycja nie ograniczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym skarżących. Dodatkowo w aktach sprawy znalazła się opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych, w której opiniujący stwierdza, między innymi, że ściany zewnętrzne projektowanego budynku (murowane), spełniają warunek wymaganej klasy odporności ogniowej. Opinia podaje dodatkowe zalecenia, po wykonaniu których przedmiotowy budynek będzie spełniał wymagania techniczne w zakresie usytuowania z uwagi na ochronę przeciwpożarową. Rysunek projektu zagospodarowania terenu posiada pieczęć rzeczoznawcy stwierdzającą zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z uwagami, aby drewniane elementy konstrukcji dachu zabezpieczyć (pomalować) preparatem ogniochronnym NIEPAL-DREW lub lakierem FOBOS M-4, do granicy, co najmniej trudnozapalności - zgodnie z Aprobatą!, lub instrukcją producenta. W opisie technicznym do projektu, dodatkowo zapisane zostały uwagi i wymagania, aby drewniane elementy konstrukcji dachu zabezpieczyć do granic niezapalności - zalecany środek ogniochronny FOBOS M-4, ściany ogniowe docieplić wełną mineralną. Zarzut, że istniejący budynek gospodarczy wybudowany został częściowo na działce nr 5 jest nieuzasadniony jako nie potwierdzony żadnymi dowodami. Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki sporządzona została na aktualnej mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co potwierdza pieczęć na rysunku projektu zagospodarowania. Fakt ten jest gwarancją prawidłowości, poprawności wrysowania przebiegu granic. Zarzut dotyczący braku zgody skarżących na rozbudowę budynku wzdłuż granicy działki również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest obowiązujących przepisów, które nakazywałyby posiadanie przez Inwestora takiej zgody. W sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z budową nowego budynku na działce inwestora. Usytuowany w granicy działek budynek garażowo-składowy będący przedmiotem rozbudowy i przebudowy jest obiektem istniejącym, a nie dopiero lokalizowanym. Dlatego w sytuacji braku lokalizacji nowego obiektu nie widzi się potrzeby wykazywania możliwości zabudowy działki nr 5 bowiem możliwości te nie zmieniły się. Podsumowując rozważania Wojewoda podał, że analiza akt sprawy wskazuje, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. [...] . Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja projektowana na działce nr 1 nie narusza interesów osób trzecich, chronionych w art. 5 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowłanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby uprawnione (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). W powyższym zakresie nie stwierdzono uchybień. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011, znak [...], M.C. oraz S.C. , podnosząc zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, określenia że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana , a także zasądzenia od Wojewody zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych,. Zdaniem skarżących w zakresie prawa materialnego naruszone zostały rażąco: przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące m. in .zachowania odległości planowanej inwestycji od granic sąsiedniej nieruchomości; art.5 ust.1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, art.140 k.c. i 144 k.c., wobec niezapewnienia należytej ochrony uzasadnionych interesów właścicieli sąsiedniej nieruchomości; art.32 ust.1 Konstytucji RP, co do obowiązku równego traktowania stron wobec prawa oraz ochrony własność; przepisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. , dotyczące ochrony konserwatorskiej ciągów stodolnych i w ramach tego dopuszczający jedynie modernizację, rozbudowę bądź przebudowę chronionych nadzorem konserwatorskich stodół, bez zmiany sposobu użytkowania. Odnośnie rażącej obrazy przepisów postępowania administracyjnego skarżący wskazywali w szczególności na naruszenie : art. 6 , 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art.80 k.p.a., mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego , błędne ustalenia pozostające w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności; art.107§ 3 k.p.a., poprzez niesprostanie wymogowi sporządzenia uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia z powołaniem się na aktualne w chwili wydania decyzji przepisy, wnikliwego, spójnego, .pełnego i powiązanego z materiałem dowodowym , zgodnego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W obszernym uzasadnieniu skargi podkreślali, że podtrzymują swoje wcześniejsze zarzuty nie uwzględnione w toku prowadzonych postępowań, oraz akcentowali szerzej kwestię podnoszone w ostatnim odwołaniu. Dodatkowo wskazywali co do niezgodności projektu budowlanego i tam znajdującego się planu zagospodarowania ze stanem faktycznym, że odległość planowanej inwestycji od budynku mieszkalnego skarżących określono na 17 m, w rzeczywistości wynosi 14 m, że planowana budowa w granicy działki uniemożliwi jakikolwiek rozwój gospodarstwa rolnego skarżących i jego zaplecza gospodarczego, tym bardziej , iż przedmiotowa inwestycja ma służyć wynajmowi pokoi dla turystów. Skarżący wyjaśnili, że na działce nr 1 o powierzchni 450 m 2 (10 m x 45m), na której usytuowany jest już jeden budynek mieszkalny (o powierzchni zabudowy ok.90 m2) , został w ostatnich łatach wybudowany przez nowy budynek mieszkalny (o powierzchni zabudowy ok.90 m2) w granicy działki , na którą to budowę skarżący wyrazili zgodę. Jednakże kolejna zabudowa (trzeci budynek o pow. zabudowy 117.50 m2) na tak małej działce spowoduje powstanie w granicy z działką skarżących łącznej zabudowy bliźniaczej na długości ok. 25 m od strony południowej, ze skutkami opisywanymi już w odwołani. Nadto skarżący zakwestionowali rzetelność i obiektywność oceny dotyczącej wpływu projektowanej przebudowy wraz ze zmiana sposobu użytkowania na zabudowę sąsiednią. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011, znak [...] zaskarżyła także W.C. która to skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 530/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art* 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji mają regulacje zawarte w art. 3, art. 5 i art. 32- 35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm. -dalej również w skrócie Pb) oraz rozporządzeniach wykonawczych, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających m. in. z art. 28 ust. 2 - 4 Pb. l tak art. 3 Pb zawiera szereg definicji legalnych, zaś art. 5 Pb określa zasady projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Definicje legalne wprowadza również § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 7, poz.690 z póz. zm. ), który to akt wykonawczy w pozostałości normuje kwestie objęte upoważnieniem ustawowym z art. 7 ust. 2 Pb. Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 - 33 Pb , przy czym kontrola realizacji tam wymienionych przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 35 ust. 1 Pb : "1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7." Regulacje z art. 34 ust. 1- 3b Pb dotyczą wymogów odnoszących się do projektu budowlanego, którego zakres i treść powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (art. 34 ust. 2). Nadto, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Pb wydane zostały rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. Nr 120, poz.1133 ), oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych ( Dz.U. Nr 126, poz.839 ). Artykuł 35 ust, 3 Pb stanowi, zew razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W myśl art. 35 ust. 4 Pb , w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 §1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę -w ramach motywowania podjętej decyzji - jest podanie i wyjaśnienie podstawy prawnej z powołaniem przepisów prawa oraz ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Uwzględnienie dyspozycji wynikających z powyższych przepisów ma wpływ na realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a. Powołane wyżej zasady proceduralne obowiązują także przy ustalaniu kręgu stron postępowania administracyjnego. Ma ona zaś zasadnicze znaczenie z uwagi na treść art. 10 k.p.a. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu - któremu odpowiada prawo stron do czynnego udziału w każdym jego stadium - obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a wydaniem decyzji oraz fazę podejmowania decyzji ( M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 150). Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową będącą przesłanką wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2009r. nr [...], znak [...], nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a . zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Ma ono w znacznej części charakter blankietowy. Pozbawione jest bowiem szeregu koniecznych ustaleń upoważniających do stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ pierwszej instancji nie tylko nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji, ale nawet nie przytoczył treści przepisów techniczno-budowłanych mających znaczenia w konkretnym stanie faktycznym z uwagi na zarzuty stron. Nie podał jakie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia uzyskano, a także nie przeprowadził prawidłowo oceny projektu budowlanego nawet pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Ta ogólnikowość cechuje również kwestię zbadania zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdzie poprzestano na zacytowaniu jednej z wielu obowiązujących regulacji bez właściwej analizy stanu faktycznego. Starosta nie odniósł się też do licznych zarzutów zgłaszanych konsekwentnie przez M.C. , S.C. , W.C. oraz M.M. w toku całego postępowania w pismach , powtarzanych potem w odwołaniach, przy czym stwierdzenie, że w trakcie postępowania wpłynęło pismo stron nie wnoszące żadnych konkretnych uwag do przedmiotowej sprawy cechuje zupełna dowolność . Niezależnie od odwołań, pism stron zawierających zarzuty było bowiem więcej ( karty [...] akt organu pierwszej instancji), zaś wszelkie zgłaszane uprzednio zostały podtrzymane także przed wydaniem decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2009r. nr [...], znak [...]. Większość z nich podniesiono potem w odwołaniu od powyższej decyzji. Zarzuty miały charakter konkretny i merytoryczny. W aktach administracyjnych brak kompletu dokumentów urzędowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń dotyczących kręgu stron, za które po myśli art. 28 ust. 2 Pb w związku z art. 2 pkt 20 Pb należało uznać właścicieli ( współwłaścicieli ) albo użytkowników wieczystych ( współużytkowników wieczystych) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, względnie także inne podmioty mające do nich ograniczone prawa rzeczowe. Powyższe dotyczy w szczególności udziału w sprawie M.M. oraz zaniechania podjęcia czynności zmierzających do ustalenia następców prawnych F.M. . Zważyć należy bowiem, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 listopada 2008r. zostało skierowane wyłącznie do F.M. , przy danych którego wpisano działkę nr 2 . Taki numer działki wpisano zresztą we wszystkich pozostałych punktach rozdzielnika, odnoszących się do inwestorów i innych stron, zaś wszelkie rozdzielniki do późniejszych decyzji organu pierwszej instancji sporządzano analogicznie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Z wszytego w aktach administracyjnych przed zawiadomieniem o wszczęciu postępowania wypisu z rejestru gruntów dla działki nr 2 z dnia 5 listopada 2008r. wynika, że jej współwłaścicielami po 1/3 części byli M.B.C. , S.C. i W.C,. , natomiast kserokopia zawiadomienie o wpisie Sądu Rejonowego w N. Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 10 maja 2002r. Dz.Kw [...] podaje działki składające się na nieruchomość będącą współwłasnością inwestorów na prawach wspólności ustawowej. Wymieniono w nim działkę nr 1 , natomiast brak pozostałych uwzględnianych jako obszar oddziaływania inwestycji. Z niemającej waloru dokumentu urzędowego informacji zawartej w projekcie budowlanym na str. [...] wynika , że właścicielami działki nr 1 są P.K. i I.K. , natomiast użytkownikami sąsiednich działek są : nr 4 - S.K. i S.K. , nr [...] nr [...] S.C. i J.C. ; nr [...] M.B.C. , S.C. i W.C. - po 1/3 części; nr [...]- F.M. . Co charakterystyczne , w przypadku sąsiadów informacja nie mówi o prawie własności lub użytkowania wieczystego, lecz o użytkowaniu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania przeznaczone dla F.M. powróciło z relacją poczty "adresat zmarł ", natomiast w dniu 28 listopada 2008r. do akta sprawy wpłynęło pismo oznaczone w nagłówku jako pochodzące od F.M. i M.M. , podpisane wyłącznie przez M.M. . W toku postępowania za stronę uznawano potem wyłącznie M.M. przy danych której - podobnie jak wszystkich pozostałych stron - wpisywano działkę nr 2 . Treść odwołania M.M. od ostatniej decyzji organu pierwszej instancji może naprowadzać, że wyżej wymienionej przysługują prawa do działki nr 5 . Kwestie te - podobnie jak zagadnienie podstaw do udziału w sprawie i kręgu następców prawnych F.M. - nie zostały wyjaśnione, a w aktach administracyjnych brak stosownych dokumentów urzędowych, za wyjątkiem jednego wypisy z ewidencji gruntów. decyzja organu pierwszej instancji jest wewnętrznie sprzeczna albowiem z zawartego w niej rozstrzygnięcia wynika, że pozwolenie na budowę ( przebudowę wraz z rozbudową ) upoważnia do realizacji budynku w całości mieszkalnego, natomiast z projektu budowlanego wynika, że część tego budynku ma stanowić garaż. Nadto, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że projekt budowlany winien uwzględniać postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w zatwierdzonym projekcie budowlanym, na str. 35, w pkt 3 projektu architektoniczno-budowlanego podano, że "Budynek zaprojektowano stosownie do (...) decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (...)." W innym fragmencie pojawia się zaś wskazanie na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ( str. [...] projektu zagospodarowania). Zatwierdzony w sprawie projekt budowlany nie spełnia zasadniczych wymogów wynikających rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jako przykład można wskazać, że nie zawiera on na stronie tytułowej spisu zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 - co jest wymagane w świetle brzmienia § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Spis zawartości projektu budowlanego zamieszono na karcie oznaczonej odręcznie nr [...]), przy czym i w tym przypadku brak pełnych informacji. Nie wszystkie strony i arkusze projektu budowlanego, oprawionego jako jedna całość, zostały ponumerowane stosownie do wymogów przewidzianych w § 5. l tak np. dziewięć pierwszych stron nie zawiera w ogóle numeracji. Zaczyna się»ona o numeru 2 zamieszonego zresztą na karcie [...] Pewne fragmenty projektu budowlanego posiadają podwójną numerację ( np. " Inwentaryzacja. Ocena Techniczna,, ), inne pojedynczą ( np. "Projekt zagospodarowania "). Brak w projekcie np. karty [...], jak również karty obrazującej elewację budynku od strony północnej. Karta [...]jest - ale odłączona od całości. Wprowadzenia na pewnych kartach dodatkowych oznaczeń literowych nie tłumaczą także informacje projektanta o dokonanych zmianach i uzupełnieniach w sierpniu 2009 r., oraz w lipcu 2010r. ( np. kolejno kart [...] ). Bez właściwego spisu treści i odpowiedniej numeracji nie jest możliwe sprawdzenie kompletności projektu budowlanego. Nadto, wbrew wymogom z §6 ust. 1, przedmiotowy projekt budowlany nie został oprawiony w okładkę, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację . Jako przykład wewnętrznych sprzeczności w projekcie budowlanym poza już wytykaną kwestię uwzględniania przy jego sporządzeniu raz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, innym razem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można powołać niespójności w " Inwentaryzacji. Ocenie Technicznej,, w której w jednym miejscu podaje się między innymi, że celem opracowania jest ocena stanu technicznego budynku mieszkalnego ( pkt 2 ), zaś z dalszych wywodów wynika, że ocena dotyczy budynku garażowo - składowego (pkt 3 -5). Również treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ drugiej instancji nie wykonał prawidłowo obowiązków wynikających z powołanych na wstępie przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych. W szczególności, także Wojewoda poza rozważaniami pozostawił kwestię kręgu stron postępowania, w tym rozpoznał odwołanie M.M. nie wyjaśniając, czy i z jakiego tytułu taki status jej przyznaje. Orzekając w sprawie merytorycznie równie ogólnikowo jak organ pierwszej instancji stwierdził zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. O ile organ drugiej instancji odpowiedział na zarzuty odwołania, to w większości wypadków powyższe uczynił powierzchownie. Nie przywiązał też należytej uwagi do kwestii akcentowanych przez strony sprzeciwiające się inwestycji w szeregu pismach składanych w toku postępowania. W szczególności przedmiotem zarzutów odwołania było wskazanie, że projektowana inwestycja nie stanowi przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku, lecz budowę nowego obiektu budowlanego o zupełnie innym niż dotąd przeznaczeniu. Ten zarzut Wojewoda uznał za bezzasadny, przy czym takie stwierdzenie należy uznać za dowolne i przedwczesne. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji nie powołano bowiem oraz nie poddano analizie na tle stanu faktycznego sprawy szeregu definicji legalnych zawartych w art. 3 Pb ( m. in. budowy, przebudowy, remontu), nie wyjaśniono również co należy rozumieć przez rozbudowę. Nie zgromadzono w aktach administracyjnych dokumentów dotyczących budowy istniejącego budynku, który ma być przedmiotem robót budowlanych oraz nie rozważono, czy legalność wzniesienia istniejącego obiektu budowlanego jest warunkiem dopuszczalności jego przebudowy i rozbudowy. Wojewoda nie poddał też dostatecznej analizie zatwierdzonego projektu budowlanego, w celu stwierdzenia czy zakres projektowanych zmian stanu faktycznego upoważnia do uznania, że w sprawie mamy do czynienia przebudową i rozbudową istniejącego budynku, czy może w istocie z jego rozbiórką , w celu wzniesienia podobnie zlokalizowanego obiektu budowlanego o innych parametrach i przeznaczeniu. W tym zakresie organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na część projektu budowlanego nazwaną " Inwentaryzacją. Oceną stanu technicznego", sporządzoną przez techn. bud. Z.P. w lipcu 2008r., z którego wynika, że wszelkie elementy konstrukcyjne istniejącego budynku są w złym stanie technicznym i wymagają wymiany. Z uwzględnieniem tych danych nie poddał szczegółowej analizie pozostałych części projektu budowlanego w celu wyjaśnienia, czy i jakie elementy konstrukcyjne poprzedniego budynku zostaną zachowane. Kwestie, których nie wyjaśniono mają dodatkowo znaczenie także z uwagi na fakt, że uchwała Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. Urz. Województwa [...]) w § 6 - dotyczącym zasad ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego, w ust. 3 pkt 4 wprowadza zasadę ograniczenia uciążliwości lokalizowanych obiektów do terenu, do którego odnosi się tytuł prawny na podstawie udokumentowania zasięgu uciążliwości we wnioskach o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę. W toku postępowania zarzucano również, że planowany do rozbudowy i przebudowy obiekt budowlany nie jest budynkiem garażowo-składowym, lecz stodołą, zaś faktyczny sposób korzystanie z niego aktualnie jest nielegalny. Prawidłowość dokonania w tym zakresie rzetelnych ustaleń ma zaś istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść zapisów zawartych w § 2 pkt 3, § 3 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 3, § 5 pkt 6, § 6 ust. 3 pkt 4 uchwały Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] . Analiza wyżej wymienionych przepisów wskazuje na wprowadzoną przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ochronę zabudowy zespołu zdrojowego, w tym ochroną ciągów stodolnych, gdzie wszelkie prace związane z rozbiórką, modernizacją, przebudową, rozbudową oraz budową nowych obiektów budowlanych wymagają uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz spełnienia szeregu innych wymogów. W sprawie niniejszej takie pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego zostało dokonane, przy czym dotyczyło ono nie robót budowlanych odnoszących się do stodoły , lecz budynku garażowo-składowego. Ani w projekcie budowlanym, ani też w aktach administracyjnych nie zgromadzono jednakże dokumentów dotyczących budowy przedmiotowego obiektu , względnie także późniejszych ( o ile zmieniono sposób użytkowania ), pozwalających na taką właśnie jego kwalifikację. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast zawiadomienie o wpisie Sądu Rejonowego w N. Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 10 maja 2002r. Dz.Kw [...] , z którego wynika, że działka stanowiąca teren inwestycji wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, co może naprowadzać, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi stodołę. Nadto współwłaściciele działki nr 2 M.C. , S.C. i W.C. twierdzili konsekwentnie, że także ich budynek jest stodołą, zlokalizowaną bliźniaczo z przedmiotową ścianami w granicach działek. W dokumentacji będącej elementem projektu budowlanego, stanowiącej ocenę techniczną dotyczącą wpływu projektowanej przebudowy wraz z rozbudową budynku garażowo-składowego na działce nr 1 na zabudowę sąsiednią , opracowanej przez mgr inż. M.K. w maju 2009r. budynek na działce nr 2 określany jest budynek składowy, a nie stodoła. Taka kwalifikacja nie znajduje uzasadnienia w stosownej dokumentacji, zaś jest rażąco sprzeczna z twierdzeniami współwłaścicieli tej nieruchomości M.C. , S.C. i W.C., . Wyżej wymienieni kwestionowali rzetelność przedmiotowej oceny, w tym również fakt przeprowadzenia przez autora oceny oględzin ich działki. Ta część projektu budowlanego oraz zarzuty stron nie zostały poddana ocenie również przez organ odwoławczy. Jaki faktycznie budynek znajduje się na działce nr 2 ma znaczenie nie tylko w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego chroniącego ciągi stodolarne, ale także z uwagi na podnoszoną przez strony kwestię niedopuszczalności lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego w granicy z budynkiem inwentarskim. Powyższe pozostało poza jakimikolwiek rozważaniami także w decyzji organu drugiej instancji zarówno co do stanu faktycznego oraz prawnego budynków, jak i podstaw uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy także przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Żywnościowej z dnia z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 132, póz. 877 z późn. zm.). Analogiczna uwaga dotyczy przeprowadzenia stosownej analizy zabudowy na działce nr 5 , w tym prawidłowego ustalenia sposobu użytkowania tam znajdujących się budynków. Kolejny pominięty przez organ drugiej instancji zarzut stanowi okoliczność lokalizacji istniejącego obiektu budowlanego, który nazwany jest. w projekcie budowlanym budynkiem garażowo-składowym, bezpośrednio przy istniejącym już na działce stanowiącej teren inwestycji budynku mieszkalnym, do którego przylega, znajdującego się również w granicy z działką nr 2 . Z dokumentacji będącej elementem projektu budowlanego, stanowiącej ocenę techniczną dotyczącą wpływu projektowanej przebudowy wraz z rozbudową budynku garażowo-składowego na działce nr 1 na zabudowę sąsiednią , opracowanej przez mgr inż. M.K. w maju 2009r. nie wynika , czy oba obiekty miały dotąd jakieś wspólne elementy konstrukcyjne. Zebrane w sprawie materiały nie pozwalają w szczególności na wyjaśnienie, czy w stanie aktualnym istnieje jedne obiekt budowlany o zróżnicowanych funkcjach poszczególnych części, czy są to odrębne obiekty budowlane. Nadto, w sprawie nie wyjaśniono, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają nakazy zawarte w § 12ust. 2 pkt 3 ppkt b) w związku z ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w zakresie formy architektonicznej - także przy przebudowie i rozbudowie - wprowadza wymóg rozwiązania obiektu na planie prostokąta o stosunku boków dłuższego do krótszego od 1.3 do 1.8. Nie poddano też analizie, czy inwestycja nie narusza postanowień § 12ust. 2 pkt 5 ppkt a-b tego planu, wprowadzającego zakaz przesuwania połaci dachowych ( rozsunięcia kalenicy w pionie oraz realizacji kalenicy asymetrycznej), czy otwierania dachów na całej długości. O ile Wojewoda uznał, że wbrew twierdzeniom odwołania inwestycja spełnia wymogi § 12 ust 2 pkt 3 ppkt c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , z którego wynika że wysokość budynku do kalenicy nie może być większa niż 7m, to nie wyjaśnił stronom, które części projektu budowlanego prowadzą wniosków iż wysokość ta nie wynosi jak zarzucano 7, 40m. Odpowiedź na zarzuty dotyczące braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej budzi zastrzeżenia o tyle, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentów urzędowych potwierdzających dokonane w sprawie, a sporne ustalenia. Takiego dowodu nie stanowi bowiem kserokopia zawiadomienie o wpisie Sądu Rejonowego w N. Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 10 maja 2002r. [...]. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich obowiązków orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której nawiązują zarzuty skarg. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn taka kontrola jest niemożliwa, a wypowiadanie wiążących ocen z zakresu prawa materialnego przedwczesne ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 1451. 14). Przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wskazuje na nieistnienie podstaw do zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem nie wystąpiły ku temu przesłanki wynikające z art. 156 § 1 k.p.a., w tym w szczególności wada rażącego naruszenie prawa , o której mowa w pkt 2. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia przepisów prawa regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach oraz norm prawa materialnego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nadto, o rażącym naruszeniu prawa mówić można wówczas, gdy mamy do czynienia z oczywistą sprzecznością pomiędzy normą prawną, a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej. Treść decyzji pozostawać musi w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Przekroczenie prawa musi mieć charakter jasny i niedwuznaczny. Wskazana wyżej sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi. Poprzednie decyzje Wojewoda z dnia [...] marca 2009 r., znak [...], oraz z dnia [...] lipca 2009r, znak [...], nie budzą zastrzeżeń co do zawartych w nich rozstrzygnięć o charakterze kasatoryjnym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l. w sentencji wyroku, zaś rzeczą organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcie po eliminacja wytkniętych uchybień . Podstawę prawną orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt III. sentencji wyroku , biorąc za podstawę treść art. 200 p.p.s.a. oraz 205 §2 p.p.s.a