II SA/Kr 529/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) NSA Andrzej Irla Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 stycznia 2000 r. r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 29 września 1999 r., na podstawie art.39, art.40 ust. 1, ust.3 i art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz.415 ze zm.) - na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w Krakowie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Przebudowa pętli tramwajowej i odcinka istniejącego torowiska tramwajowego od pętli do rejonu budynku nr [...] przy ul. Wadowickiej, przebudowa wlotu ulicy Brożka do ul Wadowickiej w Krakowie oraz budowa pętli autobusowej w sąsiedztwie pętli tramwajowej w rejonie skrzyżowania ulic: Wadowicka-Brożka w Krakowie wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia — jako etap II zadania inwestycyjnego pn.: Budowa ul. Góralskiej w Krakowie". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1: 500 i Nr 2 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z ustaleń planu ogólnego i z przepisów szczególnych - stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. Nr VII/58/94 zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa (Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 24, póz. 108). Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskowanej inwestycji ustalono w oparciu o rozstrzygnięcia planu, przepisy szczególne oraz na podstawie opinii i uzgodnień wydanych przez właściwe organy administracji i instytucje branżowe. Odnosząc się do zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania organ wyjaśnił, że pozyskanie terenu w celu realizacji przedmiotowej inwestycji winno być rozwiązane na drodze cywilno-prawnej pomiędzy inwestorem a właścicielami poszczególnych działek. W załączniku Nr 2 decyzji zobowiązano inwestora do ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym do zapewnienia dostępu do drogi publicznej, do ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje oraz do ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Pozostałe uwagi dotyczące l realizacji inwestycji będą uwzględnione w decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja rozstrzyga zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego w tym obszarze planu ogólnego. Uwagi współwłaściciela działek nr: [...] obręb [...] będą przedmiotem uzgodnień rozwiązań projektowych z odpowiednimi instytucjami branżowymi. W sprawie dojazdu do pozostałej części przedmiotowych działek zobowiązał inwestora do rozważenia możliwości uwzględnienia w dokumentacji projektowej dojazdu do tych działek. Wyjaśnił również, że w sprawach dotyczących decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są wyłącznie: osoba występująca z wnioskiem o ustalenie tych warunków (zazwyczaj inwestor), właściciel gruntu na którym ma być realizowana inwestycja oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. J.K. nie jest właścicielem działki nr [...] na której ma być realizowana inwestycja, nie jest również użytkownikiem wieczystym działek sąsiednich. Z kolei działka nr [...] , której części dzierżawią m.in. B.W. , R.S. i D.S. nie wchodzi w zakres terenu objętego przedmiotową inwestycją, lecz tylko z nią sąsiaduje. Jednocześnie organ zobowiązał inwestora do rozważenia możliwości uwzględnienia w dokumentacji projektowej wniosków współwłaściciela działki nr [...] , który domagał się zaprojektowania szaletu z umywalniami dla wszystkich użytkowników rejonu pętli, zapewnienia dojazdu szerokości min. 3 m do działki nr [...] , umożliwiającego także sporadycznie dojazd dla samochodu ciężarowego średniej wielkości, zaprojektowania dojścia z istniejącego na działce domu mieszkalnego do chodnika miejskiego niezależnie od dojazdu oraz zaplanowania ustawienia znaku zakazu wjazdu dowolnym pojazdem przed dojazdem do w/w działki. Ważność decyzji określono do dnia 31 grudnia 2001 r. J.A. wniósł odwołanie od ww. decyzji, domagając się jej uchylenia "w części dotyczącej działek nr [...] ". Odwołujący wskazał również, że "zaskarża uchwałę nr VII/58/94 Rady Miasta z dn. 16.11.1994 i Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta w części dot. pkt 3 niniejszej decyzji". W ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja w drastyczny sposób narusza obowiązujące prawo budowlane, a zwłaszcza art.5 ust.2 ustawy. Budowa pętli autobusowej będzie generować "olbrzymią ilość trującego gazu", hałas oraz wibracje. Zakwestionował umiejscowienie inwestycji wskazując, że inwestor posiada obok własne grunty natomiast "zła wola i partykularne względy wnioskodawcy preferują [...] " kosztem drobnych właścicieli. Nadmienił, że "nie został poinformowany o postanowieniach [...] ingerującego w jego teren". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 stycznia 2000 r., znak: [...] , na podstawie art. 39 ust. 1, art.40 ust. 1, art.41, art. 42 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i brak podstaw do jej uchylenia. Organ wyjaśnił, że każda zmiana zagospodarowania terenu, a w szczególności jego zabudowa, przebudowa, rozbudowa itp. wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie tych warunków zabudowy i zagospodarowania następuje na wniosek zainteresowanego, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzyskać taką decyzję może każdy zainteresowany niezależnie od tego czy jest właścicielem nieruchomości, decyzja ta bowiem nie rodzi i nie przesądza praw do terenu oraz nie narusza praw osób trzecich. Można również wydać kilka decyzji dotyczących tej samej nieruchomości, a nawet różniących się między sobą treścią zawartych ustaleń. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o dalszej kontynuacji planowanej inwestycji. W świetle powyższego podniesione w odwołaniu zarzuty są bezpodstawne. Wydanie decyzji w.z. i z.t nie jest uzależnione od zgody innych stron postępowania lub też ich sprzeciwów. Na etapie przedmiotowego postępowania nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane. Planowana inwestycja jest zgodna z obecnie obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Prowadzona ma być ona w obszarze KT "tras komunikacyjnych" z podstawowym przeznaczeniem pod tereny wydzielonej komunikacji szynowej oraz w obszarze KU "urządzeń komunikacyjnych" z podstawowym przeznaczeniem pod 3 urządzenia komunikacji zbiorowej, a także w obszarze UC "usług komercyjnych", gdzie ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa dopuszczają lokalizację urządzeń komunikacyjnych. W treści załącznika nr 2 do zaskarżonej decyzji znalazły się odpowiednie zapisy nakazujące inwestorowi ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym również przed hałasem i wibracjami. Zdaniem organu odwoławczego organ l instancji zapewnił odwołującemu się czynny udział w postępowaniu. W aktach sprawy znajduje się przesyłka pocztowa zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania dla J.A. , na której znajduje się adnotacja poczty, że pomimo dwukrotnego awizo adresat nie odebrał przesyłki w terminie. Nie mają znaczenia przesłanki jakimi kierował się wnioskodawca składając wniosek o wydanie decyzji w.z. i z.t, ani też czy [...] ma w tym rejonie odpowiednio duże zaplecze na realizację tego typu inwestycji na swoim terenie. Jest to wyłączna sprawa inwestora i jego możliwości finansowych. Odnośnie zarzutu, iż skarżący nie został poinformowany o postanowieniach [...] ingerującego w jego teren to Kolegium stwierdziło, że nie jest w stanie zająć stanowiska, gdyż nie jest w stanie rozwinąć zastosowanego przez stronę skrótu. Biorąc jednak całokształt unormowań prawnych, materiału dowodowego oraz analizując zaskarżoną decyzję Kolegium uznało, iż została ona wydana prawidłowo, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ l instancji dopuścił się jakiś uchybień formalnych skutkujących wadliwością decyzji, ani też aby nastąpiła jakakolwiek ingerencja na nieruchomości odwołującego się. W zakresie zaskarżenia miejscowego planu organ wyjaśnił procedurę zaskarżenia aktów prawa miejscowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wreszcie podał, że całość zamierzenia inwestycyjnego obejmuje budowę nowej pętli autobusowej oraz przebudowę istniejącej pętli tramwajowej. Podstawowym jednak celem inwestycji jest budowa nowej pętli autobusowej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia obejmującą teren określony w treści wydanej decyzji oraz oznaczony na załączniku graficznym do niej. Ponieważ ta część inwestycji 4 obejmuje znaczący obszar oraz związana jest z niezbędnymi zmianami organizacji ruchu w tym rejonie inwestor uznał za zasadne połączenie z nią (w tym samym czasie) przebudowy pętli tramwajowej - co pozwoli uniknąć prac modernizacyjnych tej pętli w późniejszym terminie. Wskazana przebudowa pętli tramwajowej i istniejącego torowiska od pętli do rejonu budynku nr [...] przy ul. Wadowickiej w Krakowie stanowi w zasadzie ich modernizację. Zostało to sprecyzowane w piśmie inwestora z dnia 11 stycznia 2000 r., gdzie wskazano, że działania inwestycyjne w zakresie pętli tramwajowej dotyczyć będą jedynie modernizacji istniejących torów wraz z wymianą szyn i trakcji elektrycznej. Zatem ta część inwestycji nie powoduje zmiany zagospodarowania przestrzennego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, a dotyczącej " spr. 1) Nr 244/99/U z dnia 29.09.1999 r. i 2) Koi. Odw. [...] J.A. domagał się uchylenia decyzji organu l instancji. Zarzucił również, że decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa jest tendencyjna. W skardze powtórzył te same argumenty co w odwołaniu. Wniósł również o uchylenie Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego uchwałą z dnia 16.02.1994 r. Podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony bez zgody i powiadomień zainteresowanych właścicieli terenów. Wskazał również, że inwestycja narusza normy art.5 ust.2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że w orzekaniu jest organem niezależnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 §1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art.39, art.40 ust. 1, ust.3 i art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz.415 ze zm.). Stosownie do treści art.39 ust.1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl przepisu art.40 ust.1 ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Zgodnie zaś z ustępem 3 tego przepisu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Stosownie do przepisu art.40 ust.4 pkt 1, 2 i 6 ustawy decyzję wydaje się m.in. po uzgodnieniu z działającymi w imieniu wojewody wojewódzkimi inspektorami: ochrony środowiska oraz sanitarnym - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, powiatowym inspektorem sanitarnym - w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, właściwym organem państwowego nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych. W myśl ustępu 4a tego przepisu uzgodnienia, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i pkt 2, podejmowane są przez właściwe organy w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, na podstawie ocen oddziaływania na środowisko, sporządzanych przez biegłych z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Z kolei zgodnie z przepisem art.41 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego, a wniosek ten powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b), dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie. Z powyższego wynika zatem, że organ jest związany wnioskiem, a rozstrzygnięcie, które wykracza poza granice wniosku, stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy. Obowiązkiem organu, zgodnie z art. 7 k.p.a. jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek mimo, iż ten był niepełny, nie odpowiadał on bowiem wymogom art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Krakowa, który wpłynął do organu w dniu 12.10.1998 r. (k.66 akt administracyjnych). Z wniosku tego wynika, że w załączeniu przedstawiono mapę zasadniczą z naniesionymi liniami zajętości terenu, wypisy z rejestru gruntów oraz plan sytuacyjny rozwiązania drogowego. Dokumentów tych przy wniosku brak. W osobnej teczce znajdują się wypisy z rejestru gruntów, a wśród nich kserokopia mapy ewidencyjnej działek z obrębu Nr [....] z pieczęcią geodety z dnia 1.09.1999 r. (k.89) Mapa ta nie mogła zatem zostać złożona przy wniosku. Na karcie 67 znajduje się kserokopia mapy z naniesionymi numerami działek, bez żadnego tytułu, bez pieczęci, z naniesionymi otwartymi liniami koloru różowego i pomarańczowego, bez żadnego oznaczenia. Mapa ta nie obejmuje najbliższego otoczenia terenu inwestycji i nie zaznaczono na niej żadnych budynków. We wniosku z dnia 12.10.1998 r. wskazano, że dotyczy on zadania inwestycyjnego gminy o nazwie "Budowa ul. Góralskiej" w zakresie etapu II. W zadaniu przewidziano: budowę pętli autobusowej, korektę układu torowego pętli tramwajowej wraz z przesunięciem na odcinku od pętli do skrzyżowania z ul. Rzemieślniczą osi torów od krawędzi jezdni ul. Wadowickiej o około 3,5 m, przesunięcie wlotu ul. Cegielnianej do ul. Brożka poza obręb skrzyżowania Brożka - Zakopiańska - Wadowicka i budowę pasa lewoskrętu z ulicy Brożka w ul. Zakopiańską. Z k.64 i 65 akt administracyjnych wynika, że w związku z kolizją należy przebudować kanalizację teletechniczną, urządzenia elektroenergetyczne i oświetlenie uliczne. Zestawienie treści wniosku z cytowanymi wyżej przepisami wskazuje, że był on niekompletny. Organ zaniechał wezwania inwestora o jego uzupełnienie i 8 w dniu 23.12.1998 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Określenie zakresu inwestycji w tym zawiadomieniu jest węższe, aniżeli uczyniono to we wniosku (w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: Przebudowa pętli tramwajowej i budowa pętli autobusowej oraz wlotu ul. Brożka do ul. Wadowickiej w Krakowie). Powyższe stanowi o naruszeniu art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 10 k.p.a. Nadto, we wspomnianym zawiadomieniu z dnia 23.12.1998 r. organ wskazał, że strony mogą zapoznać się z całością materiału dowodowego w dniach 13 i 15 stycznia 1999 r. i złożyć ewentualne wnioski i zastrzeżenia. W związku z takim pouczeniem zauważyć należy, że ze zwróconej organowi przesyłki adresowanej do skarżącego (uznanej przez SKO za prawidłowo doręczoną) wynika, że była ona drugi raz awizowana w dniu 12.01.1999 r. Dopiero w dniu 23.12.1998 r. organ zwrócił się do wydziałów UMK o wydanie opinii. Wskazać również należy, że z pisma z dnia 1.03.1999 r. (k.47 a.a.) wynika, że dopiero w tym dniu inwestor uzupełnił wniosek o mapę zasadniczą wraz z sytuacją drogową oraz mapę ewidencyjną z naniesionymi liniami zajętości terenu. Jednakże również tych dokumentów brak jest w aktach sprawy. Kolejnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 15.04.1999 r. i 18.06.1999 r. skarżący już nie otrzymał. Wreszcie, z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że w dniu 6.09.1999 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "ul. Góralska - Zad. 11 - budowa pętli autobusowej i przebudowa pętli tramwajowej w rejonie skrzyżowania ulic: Zakopiańskiej, Wadowickiej, Góralskiej, Brożka" - złożył Miejski Żarząc Dróg, zaznaczając, że kompletne materiały do wniosku złożone zostały przez WGKiOŚ i znajdują się w posiadaniu organu. Jak już wcześniej przedstawiono pierwotny wniosek nie był kompletny. Nadto zauważyć należy, że drugi wniosek nie obejmował zakresu inwestycji o nazwie: "wlot ulicy Brożka do ul Wadowickiej w Krakowie" oraz "przebudowy odcinka istniejącego torowiska tramwajowego od pętli do rejonu budynku nr [....] przy ul. Wadowickiej", ani też, zresztą identycznie jak wniosek pierwszy, "infrastruktury technicznej towarzyszącej i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia". Organ z urzędu, bez przewidzianego przepisami uzupełnienia wniosku nie mógł wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zakresu inwestycji nie objętej wnioskiem. Organ orzekający w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. Kolejnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 6.09.1999 r. (k.11a.a.) skarżący również nie otrzymał. Zauważyć należy, że załącznik graficzny decyzji z dnia 29.09.1999r. sporządzony został na kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, do której dołączono fragment kserokopii innego arkusza z pieczęcią o jej sporządzeniu w dniu 4.09.1998 r. Mapa ta zawiera jedynie granice "terenu objętego przedmiotową inwestycją" i nie zawiera żadnego opisu projektowanej inwestycji. Znajduje się na niej adnotacja "Otrzymałam 14.04.1999 r.". Na mapie tej np. na działce nr 124/11 zaznaczono istniejące budynki, których brak było na mapie znajdującej w teczce z wypisami z rejestru gruntów. W samej decyzji wskazano, że wydano ją na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg, a inwestycję określono jako: "Przebudowa pętli tramwajowej i odcinka istniejącego torowiska tramwajowego od pętli do rejonu budynku nr [....] przy ul. Wadowickiej, przebudowa wlotu ulicy Brożka do ul Wadowickiej w Krakowie oraz budowa pętli autobusowej w sąsiedztwie pętli tramwajowej w rejonie skrzyżowania ulic: Wadowicka-Brożka w Krakowie wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia — jako etap II zadania inwestycyjnego pn.: Budowa ul. Góralskiej w Krakowie" oraz, że załączniki nr 1 i2 stanowią integralna część decyzji. Ze zwróconych organowi przesyłek zawierających tę decyzję wynika, że stronom nie został doręczony załącznik nr 1 decyzji. Skoro integralną częścią decyzji organu l instancji był załącznik graficzny, o czym wprost mowa w osnowie decyzji organu l instancji, to niedoręczenie załącznika stronie musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 24.09.1998 r. sygn. IV SA 1727/96, LEX nr 45723). 10 Nadto, w decyzji należało określić, na których działkach ewidencyjnych inwestycja będzie realizowana (por. wyrok NSA z dnia 12.10.2006 r., sygn. II OSK 491/06, lex nr 289267). Odnosząc się do treści załącznika nr 2 decyzji zauważyć należy, że obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (lub przepisami szczególnymi) i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego. Zwrócić nadto należy uwagę, że uzasadnienie decyzji organu l instancji nie odnosi się w żadnej mierze do etapu l inwestycji, określonej jako budowa ul. Góralskiej w Krakowie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że organ nie wyjaśnił, czy decyzja wydawana w rozpatrywanej sprawie wymagała odpowiednich uzgodnień w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (art.40 ust.4 pkt 1 i 2 ustawy), a we wniosku inwestor nie określił danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko lub jego wykorzystanie, co było wymagane w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b). Z załącznika nr 1 decyzji wynika, że dla wnioskowanej inwestycji uzyskano opinię "MZD - pismo z dnia 29.06.1998 r. znak: DP-1/320/98" (Miejskiego Zarządu Dróg). Zauważyć zatem pozostaje, że pismo to dotyczy "koncepcji przebudowy pętli tramwajowej i autobusowej w Łagiewnikach oraz włączenia ul. Brożka do ul. Wadowickiej" a zgłoszone w nim uwagi nie pokrywają się w całości z treścią wniosku złożonego przez inwestora. Odnoszą się bowiem m.in. do planowanego poszerzenia jezdni ulic i stanowisk postojowych projektowanego dworca autobusowego. Opinie "ZEK" (Zakład Energetyczny Kraków SA) i TP SA odnoszą się do zakresu inwestycji nie objętej wnioskiem: przebudowy kanalizacji teletechnicznej i przebudowy linii energetycznych. Organ l instancji w załączniku nr 2 do decyzji wskazał również, że uzyskał opinię "DOUG z dnia 13.04.1999 r." Na karcie 16 akt administracyjnych znajduje się kserokopia pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, z Którego treści wynika, że nie dotyczy ono rozpatrywanej sprawy, a wniosku z 11 dnia 15.03.1999 r. w sprawie uzgodnienia projektu ul. Góralskiej na odcinku od ul. Kamieńskiego do ul. Wadowickiej. Powołane w załączniku "pismo UZG przy ŻUK S.A. z dnia 1.04.1999 r." (Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego przy Zespole Uzdrowisk Krakowskich S.A.) dotyczy również innej sprawy - budowy ul. Góralskiej na odcinku od ul. Kamieńskiego do ul. Wadowickiej. Organ odwoławczy uchybień popełnionych przez organ l instancji nie dostrzegł. Dlatego też zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie wiadomo również dlaczego, opierając się na treści pisma inwestora z dnia 11.01.2000 r., uznał, że przebudowa pętli tramwajowej i istniejącego torowiska od pętli do rejonu budynku nr [....] przy ul. Wadowickiej w Krakowie stanowi w zasadzie ich modernizację. Skoro w pierwotnym wniosku podano, że inwestycja obejmować będzie korektę układu torowego pętli tramwajowej wraz z przesunięciem na odcinku od pętli do skrzyżowania z ul. Rzemieślniczą osi torów od krawędzi jezdni ul. Wadowickiej o około 3,5 m, to nie wiadomo dlaczego Samorządowe Kolegium odwoławcze uznało, że ta część inwestycji nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu. Gdyby tak faktycznie było, to rozważenia wymagało, czy w ogóle na tę część zadania wymagane było uzyskanie decyzji wzizt. Zgodnie bowiem z przepisem art.39 ust.2 pkt 1 ustawy roboty budowlane polegające na modernizacji, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zauważyć także należy, że organy nieprawidłowo kierowały korespondencję do stron postępowania, adresując przesyłki wspólnie do małżonków zamiast odrębnie, co miało swoje konsekwencje w postępowaniu sądowym i doprowadziło do zawieszenia postępowania i żmudnego ustalania przez Sąd następców prawnych zmarłych stron. Przykładowo wskazać można na korespondencję kierowaną w ten sposób do S.l. i k.L. W tym miejscu wskazać należy, że z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że S.L. zmarł w 1992 r (akt zgonu k. 135 akt sądowych), M.R. zmarła w 1983 r (k. 156 akt sądowych J.M. zmarł 22.04.1998 r (k.313 akt sądowych). Powyższe oznacza, że postępowanie administracyjne prowadzone było bez udziału następców prawnych tych stron, co stanowi o naruszeniu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania 12 administracyjnego (art.145 § 1 pkt 1 lit.b) p.p.s.a.) i przesądza o konieczności uchylenia decyzji. Nadto, jak wynika z cytowanych wcześniej przepisów ustawy podstawę kontroli przez sąd administracyjny zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu oraz jego tekst. Część tekstowa planu opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa i jest Sądowi znana. Część graficzna planu nie była publikowana. Dlatego też obowiązkiem organu było włączenie do akt sprawy rysunku planu, względnie jego części. Dokumentu takiego brak jest w aktach sprawy. Stąd też ustalenie organu, że inwestycja prowadzona ma być w obszarze KT "tras komunikacyjnych" z podstawowym przeznaczeniem pod tereny wydzielonej komunikacji szynowej oraz w obszarze KU "urządzeń komunikacyjnych" z podstawowym przeznaczeniem pod urządzenia komunikacji zbiorowej, a także w obszarze UC "usług komercyjnych", gdzie ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa dopuszczają lokalizację urządzeń komunikacyjnych nie poddaje się weryfikacji przez Sąd. Nadmienić także należy, że w przedłożonych przez organ aktach sprawy znajduje się koperta z kserokopią tekstu i rysunku planu dotyczącego Miasta J. Sąd uznał za zbędne wzywanie organu o przedłożenie rysunku planu, gdyż wskazane wyżej uchybienia i tak powodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi ocenić je należy jako niezasadne. W sprawie ze skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Sąd nie ma kognicji do kontroli planu zagospodarowania przestrzennego. Na tym etapie procesu budowlanego nie może również oceniać zarzutu naruszenia art.5 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w związku z art. 134 § 1 i 135 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. 13