II SA/Kr 534/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. i M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania skargę oddala. Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 28 lutego 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. i A. P. od decyzji nr [...].[...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 maja 2017 r., znak [...], o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę A. B., dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, w zabudowie szeregowej z dojazdem z ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza, przy ul. [...] w Krakowie. Etap 1 - Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza, przy ul. [...] w Krakowie. Rozbiórka istniejącego tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji magazynowej na działkach nr [...], [...],[...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza" – uchylił zaskarżoną decyzję nr [...].[...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 maja 2017 r., znak [...], w całości; stwierdził wydanie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], z naruszeniem art. 10 k.p.a. i odmówił uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. B. dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, w zabudowie szeregowej z dojazdem z ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza, przy ul. [...] w Krakowie. Etap 1 - Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza, przy ul. [...] w Krakowie. Rozbiórka istniejącego tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji magazynowej na działkach nr [...], [...],[...] obręb 33 jednostka ewidencyjna Krowodrza". Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie, wobec czego w dniu 14 czerwca 2016 r. stała się ona ostateczna. W dniu 11 lipca 2016 r. M. P. i A. P. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału wnioskodawców w sprawie zakończonej powyższą decyzją, pomimo iż są współwłaścicielami i zarządcami nieruchomości ich zdaniem pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda Małopolski uchylił postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 3 sierpnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz wznowił postępowanie przed organem I instancji w omawianej sprawie. Wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 12 maja 2017 r., znak: [...], o odmowie uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...] Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że w ocenie organu I instancji nie potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania i w świetle zgromadzonych dowodów wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony, w związku z czym organ orzekł na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Na skutek odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 31 lipca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 k.p.a. i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Pb, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku możliwości uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdził wydanie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...] z naruszeniem art. 10 k.p.a. W wyniku rozpoznania skargi M. P. i A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...], uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 lipca 2017 r., znak: [...] W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał w szczególności, że w decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa organ musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2, wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu Wojewoda Małopolski powinien dokonać oceny zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uwzględniając przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w tej sprawie i stosownie do dokonanej oceny rozstrzygnąć sprawę. Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1217/18. Rozpatrzywszy sprawę ponownie, Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 28 lutego 2020 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji konieczna jest budowa zjazdów z ulicy [...] na działkach nr [...] i [...], na teren działek nr [...], [...], [...] objętych inwestycją, co pociągnie za sobą na przykład konieczność przebudowy krawężników ulicy i ograniczenie możliwości lokalizacji miejsc postojowych wzdłuż ulicy. Organ I instancji stwierdzając zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa oraz fakt, że nie jest planowana na terenie działek nr [...] i [...], po których przebiega droga, wywiódł, iż właściciele tejże drogi nie mają interesu w sprawie. Niemniej przedmiotem kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej nie jest wyłącznie stwierdzenie zgodności z przepisami prawa planowanej inwestycji, lecz określenie jej faktycznego oddziaływania poprzez ograniczenie możliwości sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Przewidywanie, że odrębnym trybem będą realizowane zjazdy na danej działce, służące do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji, nie zmienia faktu, że sposób zagospodarowania działki, po której przebiega droga, ulegnie ograniczeniu w skutek omawianej inwestycji. Należy zatem stwierdzić, że w tym przypadku działki, po których przebiega droga, znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wnioskodawcom, jako współwłaścicielom działek nr [...] i [...], pozostającym w obszarze oddziaływania inwestycji, przysługuje przymiot strony. Zatem orzeczenie organu I instancji oparte na stwierdzeniu braku podstaw do uchylenia decyzji z dnia 24 maja 2016 r., ponieważ nie potwierdziła się przesłanka, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 151 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a.), było nieprawidłowe, gdyż wynikało z błędnej oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Ten stan rzeczy pociąga za sobą obowiązek uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 maja 2017 r. opartej na nieprawidłowej ocenie faktów przez organ I instancji. Odnosząc się do istoty sprawy, Wojewoda Małopolski przytoczył art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu podlega kontroli w świetle m.in. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. zgodnie z brzmieniem obowiązującym w dniu 24 maja 2016 r. oraz w świetle ustaleń uzyskanej przez inwestora dla planowanej inwestycji decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 października 2014 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. W oparciu o tę decyzję Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę decyzją nr [...] z dnia 24 maja 2016 r. W terenie, w którym znajdują się działki nr [...],[...],[...] obręb 33 Krowodrza, objęte planowaną inwestycją, w dniu 7 kwietnia 2018 r. zaczęła obowiązywać uchwała nr XCVI1/2493/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice - Stelmachów" (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2018.2238). Działki nr [...], [...], [...] obręb 33 Krowodrza, objęte omawianą inwestycją, znajdują się aktualnie w obszarze jednostki strukturalnej o symbolu MN/MWn.19 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi niskiej intensywności. W tym kontekście organ zaznaczył, że przedmiot projektu budowlanego jest też zgodny z podstawowym przeznaczeniem terenu ustalonym w późniejszym planie miejscowym. Kontynuując argumentację, Wojewoda Małopolski wskazał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę omawianej inwestycji w okresie ważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 października 2014 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. Zostały w niej określone parametry urbanistyczne dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Linia zabudowy 4,5 m od granicy działki nr [...] obr. 33 Krowodrza – ul. [...] oraz 6 m od granicy działki nr [...] obr. 33 Krowodrza – ul. [...], w projekcie zagospodarowania terenu uwzględniono obowiązujące odległości. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono: wskaźnik powierzchni zabudowy 33%-43%, zgodnie z projektem budowlanym wynosi 40,46%; udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej, nie mniej niż 25% – w projekcie budowlanym został ustalony jako 34,76% (k. 67, 71 projektu budowlanego). Parametry zagospodarowania powierzchni działki budowlanej ustalono dla obu etapów inwestycji łącznie. Szerokość elewacji frontowej dla całego szeregu domów wynosi 73-74,0 m z tolerancją ± 10%, a z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek ma elewację frontową o długości 69,82 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji to 4,0 m z tolerancją ± 10% - w projekcie budowlanym wynosi 4,38 m, dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 30° - 45° z możliwością umieszczenia w nich lukarn, w projekcie budowlanym przewidziano dach o kącie nachylenia 40°; wysokości kalenicy została ustalona 8 m ± 0,8 m - w projekcie budowlanym kalenica jest umieszczona na wysokości 8,52 m (k. 98-104 projektu budowlanego). Według decyzji o warunkach zabudowy dostęp do drogi publicznej – ul. [...] – zapewnia zjazd na drogę wewnętrzną – ul. [...], której inwestor jest współwłaścicielem. W omawianej decyzji o warunkach zabudowy nie określono parametru obowiązkowej ilości miejsc postojowych na jeden lokal mieszkalny. Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu dla obu etapów inwestycji, zapewnienie miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji następuje poprzez lokalizację sześciu miejsc postojowych wewnątrz wbudowanych garaży oraz dodatkowo poprzez 6 miejsc postojowych zlokalizowanych na prowadzących do nich pochylniach, które mają długość min. 5,5 m i w całości znajdują się na działce inwestora. Tym samym każdy segment ma zapewnione na działce inwestora dwa miejsca postojowe. W sumie zapewniono na inwestowanej działce 12 miejsc postojowych (k. 68). Jest to informacja spójna z częścią graficzną projektu zagospodarowania terenu (k. 71, 72, 73) oraz rysunkami projektu budowlanego (k. 93, 84, 98, 101). Przedmiotem pierwszego etapu są trzy segmenty stanowiące trzy budynki mieszkalne jednorodzinne, w zabudowie szeregowej, każdy z dwoma miejscami postojowymi dla samochodów osobowych. Parametr 2 miejsc postojowych na budynek mieszkalny jednorodzinny spełnia wymagania § 18 ust. 1 warunków technicznych obowiązujących w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Projektowane budynki w zabudowie szeregowej usytuowane są w odległości: 5,50 - 6,0 m od granicy z działką drogową, po której przebiega ulica [...]; 4,0 - 4,3 m od granicy z sąsiednią działką [...] oznaczoną na mapie do celów projektowych jako działka rolna; ścianą bez otworów okiennych - 3,1 m od granicy z zabudowanymi działkami nr [...], [...], [...] oraz 6,0 m od ul. [...] - zgodnie z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy. Takie usytuowanie zabudowy jest zgodne z § 12 ww. przepisów o usytuowaniu budynków oraz § 271-273 przepisów o ochronie przeciwpożarowej w warunków technicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor dla swej inwestycji uzyskał oświadczenie firma A z 21 stycznia 2014 r. o warunkach przyłączenia do sieci gazowej do obiektu budowlanego (k. 31 projektu budowlanego); z firma B warunki nr [...], przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, z dnia 23 lipca 2015 r. (k. 33 projektu budowlanego); z Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.P. warunki, (L.dz. [...]), przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 14 maja 2015 r. (k. 36 projektu budowlanego) oraz z Zarządu Infrastruktury Miejskiej i Transportu warunki (IU.461.4.573.2015) przyłączenia do sieci wód i ścieków opadowych z dnia 8 maja 2015 r. (k. 40 projektu budowlanego). Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że wykonanie przyłączy nastąpi według załączonych warunków i informacji technicznych od poszczególnych dostawców trybie zgłoszeniowym (k. 68 projektu budowlanego). Inwestor dla swej inwestycji uzyskał również oświadczenie o warunkach przyłączenia do dróg publicznych Zarządu Infrastruktury Miejskiej i Transportu dnia 24 czerwca 2015 r. (k. 42 projektu budowlanego) na podstawie art. 34 ust. 3 Prawa budowalnego. Obowiązek posiadania takiego oświadczenia został zdjęty z inwestorów późniejszą zmianą Prawa budowlanego. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że planuje się obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji od drogi publicznej jaką jest ul. [...] poprzez istniejący zjazd na drogę wewnętrzną ul. [...], prowadzącą na teren inwestycji kubaturowej (k. 67 projektu budowlanego). Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...], [...], [...] na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pb). Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem do [...] Okręgowej Izby Architektów RP, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Pb), załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Pb). Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 Pb). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pb). Inwestor spełnił warunek wskazany w przywołanym przepisie. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że wadliwość decyzji nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ograniczała się wyłącznie do nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. W ocenie organu odwoławczego wadliwość procesowa decyzji nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], polegająca na nieuznaniu wnioskodawców za strony postępowania nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Za taką oceną decyzji nr [...] z dnia 24 maja 2016 r., znak: [...], przemawia fakt, iż udzielone nią pozwolenie na budowę dotyczy działek nr [...], [...], [...] obręb 33 Krowodrza. Żadne roboty budowlane objęte badanym pozwoleniem na budowę nie zostały zaplanowane na działkach nr [...] i [...]. Roboty budowlane związane z budową zjazdów oraz przyłączy do sieci zostały objęte innymi wnioskami i nie stanowią zakresu omawianej inwestycji. Fakt ten zwalnia inwestora z obowiązku przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...] i [...] na cele budowlane. Decyzja z dnia 24 maja 2016 r., jest materialnie prawidłowa w granicach wyznaczonych we wniosku wszczynającym zakończone nią postępowanie, na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów (w tym akt sprawy znak: [...]) należy stwierdzić, iż była możliwa tylko odmowa uchylenia tej decyzji. W odniesieniu do spornej kwestii ogólnodostępnych miejsc postojowych na drodze wewnętrznej, ul. [...], pozostających w kolizji z planowanymi wjazdami na teren inwestycji, organ wyjaśnił, że miejsce postojowe w rozumieniu § 21 warunków technicznych, ma swoje granice, którym można przypisać konkretne wymiary. Za wydzielone miejsca postojowe należy uznać wyodrębniony teren (czy za pomocą linii, krawężników lub innych przegród), przeznaczony na postój samochodów. Nie będzie, zatem wydzielonym miejscem postojowym teren niewyznaczony, na którym zwyczajowo parkują pojazdy. Wskazane miejsca postojowe przez wnoszącego o wznowienie postępowania zlokalizowane są w zatoce parkingowej znajdującej się w niedalekiej odległości od istniejącego zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na drogę wewnętrzną ul. [...] i nie są one wydzielone. Pozostała część odcinka drogi urządzonej od strony działki [...] obr. 33 Krowodrza na mapie do celów projektowych jest oznaczona jako ch.k. - chodnik, w związku z tym zgodnie z mapą nie zawiera wydzielonych miejsc postojowych będących w kolizji z przedmiotową inwestycją. Mając na uwadze, iż miejsce postojowe to wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju pojazdów mechanicznych, natomiast chodnik to jest utwardzony pas terenu służący do poruszania się pieszych, nie znajduje potwierdzenia zarzut, iż w części zajętej przez chodnik są miejsce postojowe. Zdanie organu odwoławczego na ten temat jest zbieżne ze stanowiskiem organu I instancji. Inwestor jest współwłaścicielem działek nr [...] i [...], po których przebiega droga wewnętrzna - ul. [...] - co zapewnia mu prawny dostęp działek nr [...], [...], [...], objętych planowaną inwestycją, do drogi publicznej - ul. [...]. Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. A. P. i M. P. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa: 1) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez pominięcie okoliczności, że inwestor nie złożył oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowalne dla całego zamierzenia inwestycyjnego (działka [...]), co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy; 2) art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez nie uwzględnienie, że wniosek inwestora nie obejmuje całego zamierzenia budowalnego (brak działki nr [...]), a w konsekwencji i wydana decyzja, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy; 3) § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego pominięcie, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy; 4) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi uchybienie w zakresie gromadzenia całości materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie zasady prawdy materialnej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Skarżący wskazali, że byli uprzednio stroną postępowania toczącego się pod znakiem [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn: Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, w zabudowie szeregowej, z dojazdem od ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], wraz z zagospodarowaniem przestrzeni oraz infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], obręb 33 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie i zjazdami na działkę [...] (opis "i zjazdami na działkę [...]" został uzupełniony dopiero po interwencji wnioskodawcy); Etap I: Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, w zabudowie szeregowej, wraz z zagospodarowaniem przestrzeni oraz infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], obręb 33 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie i zjazdami na działkę [...] (opis "i zjazdami na działkę [...]" został uzupełniony dopiero po interwencji skarżących). Postępowanie zostało umorzone na skutek wniosku inwestora, już po wezwaniu inwestora przez organ do przedłożenia szeregu dokumentów związanych z działką nr [...] (skarżący powołali się wówczas na prawo współwłasności przedmiotowej działki wraz z inwestorem oraz wieloma innymi podmiotami). Przedmiotem postępowania określonego w zaskarżonej decyzji była dokładnie ta sama inwestycja co objęta niniejszym postępowaniem - z tymi samymi zjazdami z działek inwestora na działkę stanowiącą miedzy innymi współwłasność skarżących (działka nr [...]), inwestor jedynie dokonał pominięcia we wniosku (w niniejszej sprawie) wskazania, że terenem inwestycji objęta jest również działka nr [...], nie zmieniając jednak w tym zakresie projektu. Skarżący dalej zakwestionowali ocenę organu odwoławczego, że w razie prawidłowego przeprowadzenia postępowania z wniosku o pozwolenie na budowę, bez naruszania art. 10 k.p.a., mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji nr [...] z dnia 24 maja 2016 r. W ocenie skarżących, Wojewoda Małopolski całkowicie pominął wiążącą ocenę ustalenia zakresu oddziaływania planowanego obiektu dokonaną już uprzednio przez siebie w postanowieniu wznawiającym postępowanie. Wojewoda Małopolski wskazał wówczas, że planowane fizyczne wykorzystanie przez inwestora działki nr [...] powoduje istotne ograniczenie w sposobie zagospodarowania działki – konieczność przebudowy krawężników czy ograniczenie ilości miejsc postojowych. Co więcej przebudowa tychże krawężników będzie miała miejsce na pominiętej we wniosku działce nr [...]. Z powyższego wynika, że sporną inwestycją faktycznie objęta jest działka [...], na co zwrócił zresztą uwagę Wojewoda Małopolski także w treści uchylonej przed WSA w Krakowie decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] Inwestor winien posiadać prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane również w zakresie działki [...], którą się nigdy nie wylegitymował, co jest wystarczającą przesłanką do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę. Fakt, iż inwestor zobligowany jest wykonać zjazdy do garaży i wybudować chodniki, a także dokonać przyłączenia się do sieci wodnej, kanalizacyjnej, gazowej, itd, które są zlokalizowane pod powierzchnią działki [...], wynikają wprost z projektu budowlanego z października 2015 r. sporządzonego przez mgr inż. arch. J. D. (projekt zalegający w aktach postępowania znak [...]). W części 2 "Projekt zagospodarowania działki", pkt. 12 "Określenie obszaru oddziaływania obiektu" znajduje się stwierdzenie odnośnie działki [...], w "podstawie formalno prawnej włączenia do obszaru objętego oddziaływaniem", iż "Fragment działki wchodzący w zakres opracowania ze względu na konieczność wykonywania zjazdów z drogi wewnętrznej". W tym samym punkcie, we wnioskach wskazano, że: "Obszarem oddziaływania obiektu objęte są działki wskazane jako teren inwestycji nr [...], [...], [...] oraz fragment działki nr [...] stanowiącą drogę wewnętrzną, której inwestor jest współwłaścicielem w zakresie wykonania zjazdów na działkę inwestowaną". Ponadto, w ocenie skarżących, powstaje zagadnienie przyłączenia mediów znajdujących się w działce nr [...], co wymaga wykonania wykopów oraz odpowiednich podpięć właśnie na działce będącej współwłasnością. Inwestor w październiku 2016 podjął próbę przyłączenia mediów z działki [...] do działki [...], [...] oraz [...] (bez zgody współwłaścicieli działki drogowej [...]). Jednakże na skutek interwencji mieszkańców prace zostały wstrzymane. Wojewoda Małopolski, podobnie jak Prezydent Miasta Krakowa, w zaskarżonej decyzji w żadnej jego części nie odniósł się do okoliczności, że postępowanie o analogicznym przedmiocie toczyło się w niedługim okresie przed wszczęciem postępowania objętego wnioskiem o wznowienie oraz że w ramach tego pierwszego postępowania inwestor był bezskutecznie wzywany do uzupełnienia szeregu dokumentów dotyczących właśnie działek we współwłasności. Nieprawidłowości nigdy nie zostały usunięte, a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Postępowanie, o wznowienie którego wnieśli skarżący, jest analogiczne jak wyżej opisane. Inwestor pominął we wniosku kwestię zjazdu po działce [...], podobnie jak uczynił to w opisanym umorzonym postępowaniu. W części opisowej projektu budowlanego z października 2016 r. w pkt. 2.1. (Istniejące uzbrojenie terenu) wskazano, iż na działce objętej inwestycją zlokalizowane jest uzbrojenie podziemne: woda, kanalizacja sanitarna i deszczowa oraz gaz. Oznacza to, że uzbrojenie działek nr [...], [...], [...] wymaga przeprowadzenia prac budowlanych na działce [...] i [...], co dodatkowo uzasadnia uznanie prawdziwości faktu, iż sporną inwestycją objęte są również działki [...] oraz [...], której to okoliczności Wojewoda Małopolski nie wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu, czy doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżących ustalenie, że roboty budowlane związane z budową zjazdów oraz przyłączy do sieci zostały objęte innymi wnioskami i nie stanowią zakresu omawianej inwestycji jest całkowicie sprzeczne z zasadą objęcia wnioskiem o pozwolenie na budowę całego zamierzenia inwestycyjnego. Przedstawiona możliwość skierowania "spornych" prac budowlanych na działkach będących przedmiotem współwłasności do odrębnych postępowań (zawartych w odrębnych wnioskach) prowadzi do obejścia prawa. Skarżący do dnia dzisiejszego nie zostali powiadomieni o wszczęciu innych postępowań dotyczących przedmiotowych działek. Zdaniem skarżących, organy obu instancji w sposób niewątpliwy naruszyły art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane aprobując możliwość wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla działek nie stanowiących całości zamierzenia inwestycyjnego. Nie może bowiem dochodzić do sytuacji, w której pozwolenie na budowę nie obejmuje działki, na której będą prowadzone prace budowlane, a które niewątpliwie stanowią całość zamierzenia inwestycyjnego. Analiza dokumentacji projektowej pokazuje, że wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje działek, na których planowane są prace w zakresie budowy zjazdów oraz przyłączenia mediów. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1a i 9 ustawy – Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś przez urządzenia budowlane - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W odniesieniu do kwestii liczby miejsc parkingowych skarżący wskazali, że nieruchomość stanowiąca ulicę [...] (działki [...] i [...] ) od samego początku istnienia osiedla użytkowana jest przy granicy z nieruchomościami, należącymi wyłączenie do inwestora, jako parking (piesi zazwyczaj korzystają z chodnika po drugiej stronie ulicy). Tak samo użytkowana jest o wiele dłuższa ulica [...] na tym samym osiedlu. Umiejscowienie zjazdów na działki na nieruchomości stanowiącej ulicę Pełczyńskiego pozbawi tę ulicę wielu miejsc postojowych, których obecnie brakuje. Parkowanie samochodów z dodatkowych domów (ostatecznie aż 6 nowych domów jednorodzinnych - taki jest pełny zakres planowanej inwestycji) spowoduje całkowity paraliż parkingowy na ulicy [...] oraz niemożliwość korzystania przez pieszych z chodnika. Samochody będą bowiem parkowane równolegle do ulicy w części na ulicy oraz w części na chodniku. Biorąc pod uwagę obecną liczbą samochodów oraz pojazdów z nowych domów (standardem jest w tej chwili posiadanie dwóch samochodów w gospodarstwie prowadzonym w domu jednorodzinnym, w szczególności w okolicy, gdzie najbliższy przystanek komunikacji miejskiej jest oddalony o ok. 15 min. liczonych spacerem) jak również zjazdy z nieruchomości (które nie mogą być z racji swojej funkcji miejscem parkingowym), brak będzie wystarczającej liczby miejsc postojowych. Zgodnie z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: § 18. 1. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Inwestor wskazuje, że posiadanie dwóch miejsc postojowych dla każdego domu: jednego zlokalizowanego w garażu, a drugiego na wjeździe do garażu. Zwrócić należy uwagę, że to pierwsze miejsce jest tzw. miejscem postojowym zależnym, to jest takim do którego dojazd realizowany jest za pośrednictwem innego miejsca postojowego (miejsca na wjeździe do garażu). Miejsce postojowe zlokalizowane na wjeździe do garażu (pochylni) nie jest wydzielonym miejscem postojowym tj. wyodrębnionym za pomocą linii, krawężników lub innych przegród. Obszar ten stanowi jedynie wjazd do garażu. Projekt przedmiotowej inwestycji, w tym zlokalizowanie zjazdów oraz miejsc postojowych pozbawia mieszkańców dotychczasowych miejsc parkingowych, a sam w sobie nie zapewnia odpowiedniej ilości niezależnych miejsc postojowych. Przeznaczenie miejsc parkingowych na nieruchomości stanowiącej współwłasność wielu podmiotów wymaga ich łącznej zgody. Nadto takie przeznaczenie pozbawiłoby miejsc parkingowych właścicieli osiedla, dla których ulica [...] została zbudowana i którzy partycypowali w kosztach powstania tej drogi, jej oświetlenia jak również obecnie finansują jej utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Powszechnie przyjmuje się, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Odstępstwo od zasady ne bis in idem i od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu zatem podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia, ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa – Z. G. 1994, s. 19). Przedmiot postępowania prowadzonego na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania jest złożony, ponieważ obejmuje – ściśle biorąc, może obejmować – dwie odmienne kwestie prawne; powstanie tudzież aktualność i potrzeba rozstrzygnięcia drugiej jest przy tym uwarunkowana sposobem, w jaki rozstrzygnięta zostanie pierwsza. W każdym przypadku uruchomienia instytucji wznowienia postępowania od razu pojawia się kwestia istnienia przyczyn opisanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W dalszej kolejności, i tylko w wypadku pozytywnych ustaleń co do przyczyn wznowienia postępowania, wyłania się, niejako na dalszym planie, kwestia, której dotyczyła decyzja wydana w toku instancji i która wobec uchylenia tej decyzji musi być rozstrzygnięta na nowo. Idzie tu oczywiście o sprawę administracyjną – tę samą sprawę administracyjną, która była już wcześniej przedmiotem czynności jurysdykcyjnych. Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności – przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642). W niniejszej sprawie – na obecnym etapie – przesądzone było spełnienie formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, legitymacja procesowa wnioskodawców tudzież zaistnienie przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – toteż czynności wkroczyły w fazę postępowania "co do rozstrzygnięcia istoty sprawy" w rozumieniu art. 149 § 2 in fine k.p.a. W tej fazie postępowania – podobnie jak w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ramach "zwyczajnego" toku instancji – materialnoprawnym punktem odniesienia są przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.") i przepisy wykonawcze do niej. Kreują one sprawę administracyjną o wyraźnie określonych granicach faktycznych i prawnych, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Sąd podziela przy tym stanowisko Wojewody Małopolskiego, iż w postępowaniu wznowionym w sprawie o pozwolenie na budowę zasadniczo punktem odniesienia powinien być stan faktyczny i prawny, który istniał w czasie wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli nie była ona dotknięta wadą materialnoprawną, to nie ma podstaw do jej wzruszenia. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (...); 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku wymagania, o których mówi powołany art. 35 ust. 4 pr.bud. zostały – w ramach ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowionym – prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane. W ocenie Sądu, Wojewoda Małopolski trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 października 2014 r.). W tym kontekście organ wskazał w szczególności, że zachowano wymogi co do linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji, geometrii dachu. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Nie ma, zdaniem Sądu, podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym kontekście organ zasadnie zwrócił uwagę to, że projektowane budynki w zabudowie szeregowej usytuowane są w odległości: 5,50 - 6,0 m od granicy z działką drogową, po której przebiega ulica [...]; 4,0 - 4,3 m od granicy z sąsiednią działką [...] oznaczoną na mapie do celów projektowych jako działka rolna; ścianą bez otworów okiennych – 3,1 m od granicy z zabudowanymi działkami nr [...], [...], [...] oraz 6,0 m od ul. [...] – zgodnie z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy. Takie usytuowanie zabudowy jest zgodne z odnośnymi przepisami. Zważywszy na zawarty w skardze zarzut naruszenia § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia, podkreślić należy, że Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego, iż zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny spełnia wymogi odnośnego przepisu – nie został on zatem naruszony. Podnoszona w skardze okoliczność, że część miejsc postojowych zlokalizowana jest na wjazdach do garaży, tudzież suponowane pogorszenie uwarunkowań komunikacyjnych w okolicy – nie mogą tej oceny zmienić. Argumentacja skargi tak naprawdę nie naprowadza na naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w ramach projektowanej inwestycji, lecz na mogące powstać w wyniku jej realizacji ograniczenia w korzystaniu dla celów parkowania pojazdów z nieruchomości sąsiednich oraz działki wspólnej. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu co do tych kwestii jawi się jako przekonujące i prawidłowe. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Istotnym uzupełnieniem regulacji ustawowej w tej mierze są przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działki nr [...], [...], [...]). Sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane zasadza się na zakwestionowaniu rozwiązania, w którym roboty budowlane związane z budową zjazdów oraz przyłączy do sieci zostały objęte innymi wnioskami i tym samym nie wchodzą w zakres przedmiotowego pozwolenia – w ocenie skarżących stanowi to obejście prawa. Sąd oceny tej nie podzielił i odnośny zarzut uznał za niezasadny. Wprawdzie w odniesieniu do przyłączy w orzecznictwie sądów administracyjnych był prezentowany również pogląd zbliżony do stanowiska skarżących, ale jako dominujący i – zdaniem Sądu, trafny – jest pogląd odmienny, w niniejszym postępowaniu prezentowany przez organ administracji. W tym kontekście w szczególności wskazać należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., II OSK 2920/16, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2020 r., II SA/Kr 1544/19, CBOSA. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który w istocie jest pochodną zarzutu powyższego. Skoro projekt budowlany nie obejmuje żadnych robót budowlanych na działce na [...], to inwestor nie musiał się legitymować prawem do dysponowania tą działką na cele budowlane ani też nie był obowiązany do złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. W toku postępowania należycie wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego – nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 ani art. 107 § 3 k.p.a. Organ prawidłowo skonstatował negatywną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania opisaną w art. 146 § 2 k.p.a. i – w konsekwencji – prawidłowo orzekł na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Pewne wątpliwości budzi jedynie potrzeba rozstrzygnięcia, w razie orzekania na podstawie tego ostatniego przepisu, o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej – jednak gdyby nawet przejąć, że jest to zbędny element decyzji kończącej postępowanie wznowione w odnośnym przypadku – nie byłoby to naruszenie prawa o charakterze istotnym. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając to na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.