II SA/Kr 535/16

Kraków dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze A. F. Na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 marca 2016 r. znak [...] przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.) zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracji, także w sytuacji złożenia na nich skargi do sądu administracyjnego. Kompetencje do wstrzymanie tej wykonalności (poza przypadkiem o którym mowa w 61 § 3 p.p.s.a. i art. 108 § 1 k.p.a.) ustawodawca powierzył sądowi, do którego wniosek o wstrzymanie wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej został skierowany. Wszystkie przesłanki od istnienia których uzależnione jest wstrzymanie przez sąd wykonalności decyzji administracyjnej zostały określone w przepisie art. 61 § 3. Przesłankami tymi są: wniosek skarżącego (strony postępowania administracyjnego) oraz wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia tej stronie niepowetowanej szkody lub spowodowania nieodwracalnych dla niej skutków – w razie wykonania decyzji. Wszystkie te przesłanki muszą być dokonane lub wykazane przez stronę ubiegającą się o wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Zagadnienie to również ma istotne znaczenie w omawianej sprawie. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęty został akt, który nie polega wykonaniu. Odmowa uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym należy bowiem do kategorii aktów odmownych, których wydanie nie rodzi po stronie organów administracji uprawnień kierowanych do adresata tego postanowienia a dotyczących żądania określonego zachowania się. Akt ten które kwalifikują się zatem do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Wniosek o wstrzymanie jego wykonania jest więc bezzasadny. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy wyżej wskazanych przepisów orzeczono jak w sentencji.