II SA/Kr 540/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo / spr./ Sędziowie WSA Renata Czeluśniak Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. W. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 20 listopada 2013 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku K. W. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z jednostanowiskowymi garażami wybudowanymi wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na działce nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. T. w K.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i n. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.). W toku postępowania ustalono, iż planowana inwestycja nie spełnia wszystkich wymogów określonych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Wnioskowany teren inwestycji zlokalizowany jest w całości w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Objęte terenem inwestycji działki nr [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...] są położone w strefie ochronnej Starorzecza Wisły Koło Tynieckie. W myśl § 3 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - m. in. starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]), z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ zaznaczył, że nie istniała możliwość zastosowania przepisu § 3 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, gdyż działki objęte wnioskiem według Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego są w obszarze ZO - tereny otwarte system zieleni i parków rzecznych. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył K. W.. Odwołujący zakwestionował ustalenie organu I instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W ustawie o ochronie przyrody wskazano, iż w parku krajobrazowym można zakazać budowania nowych obiektów w pasie 100 m od linii brzegów rzek, natomiast ustawa nie wspomina o zakazie budowy w pasie szerokości 100 m od starorzeczy rzeki. Odwołujący podkreślił, że starorzecze, do którego przylega planowana inwestycja nie jest wypełnione wodą. Decyzją z dnia 6 lutego 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), § 3 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 654, poz. 3997) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ zacytował treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., podkreślając, że przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi dotyczy również zgodności z przepisami aktów prawa miejscowego, stanowionych przez organy samorządu terytorialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 943/06). Ponieważ teren planowanej inwestycji znajduje się w całości w granicach Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 654, poz. 3997). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie J., starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]), stawu przy ul. J. w K. i zbiornika w starym kamieniołomie na Z., z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z akt sprawy wynika, iż teren inwestycji (działka nr [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...]) znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu Koła Tynieckiego. Powyższe zostało potwierdzono przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który w piśmie z dnia 23 października 2013 r. wskazał, że teren pod planowaną inwestycję zlokalizowany jest w całości w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego oraz w strefie ochronnej starorzecza Koło Tynieckie (za wyjątkiem północnego fragmentu działki nr [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym). Tym samym planowana inwestycja, która polega na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z jednostanowiskowymi garażami wbudowanymi jest niezgodna z powołanymi przepisami rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, a więc jest niezgodna z przepisami odrębnymi. Równocześnie Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania wyjątek określony w § 3 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 nie ma zastosowania, jeżeli plan lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w tym obszarze. Tymczasem działka nr [...] oraz działka nr [...] w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego znajduje się w obszarze ZO tereny otwarte system zieleni i parków rzecznych. Kolegium podkreśliło, że orzekające w sprawie organy są związane przepisami prawa i nie mają kompetencji do ustalenia, czy starorzecze Wisły Koło Tynieckie jest zbiornikiem wodnym, czy też nie. Rozstrzygające w tej mierze jest rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, które zakazuje budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m nie tylko od Wisły, ale także od starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]). Powołując się na wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 734/11, który zapadł w analogicznej sprawie, Kolegium wskazało, że podstawą kompetencji Wojewody do wydawania rozporządzeń był - w dniu wydania wskazanego wyżej rozporządzenia - przepis art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872), który stanowił, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie wojewoda oraz organy administracji nie zespolonej stanowią akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze województwa lub jego części. Zasadnie zatem organy uznały, że zamieszczenie w rozporządzeniu Wojewody zakazu zagospodarowania terenu w określony przepisami tego aktu miejscowego sposób stanowi przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. Na końcu Kolegium podkreśliło, że wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. muszą zostać spełnione łącznie, co powoduje że niespełnienie jednego warunku uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji w sytuacji w której planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. W. zarzucając naruszenie: - art. 61 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu i ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak przeprowadzenia w toku postępowania analizy urbanistyczno - architektonicznej, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, - art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. poprzez brak dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz dokonanie samodzielnej oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, - § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie zakaz budowy nowych obiektów dotyczy pasa 100 metrów od granic starorzecza, a nie 100 metrów od granic zbiorników wodnych zlokalizowanych na terenie danego starorzecza, - art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody poprzez utrzymanie w mocy decyzji wyłączającej możliwość realizacji inwestycji, która nie pozostaje w sprzeczności z zakazami przewidzianymi w tym przepisie, - art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi jej autor w pierwszej kolejności podniósł, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane w oparciu o nieprawidłową interpretację przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Organy przyjęły bowiem, że zakaz o którym mowa w tym przepisie dotyczy pasa szerokości 100 metrów mierzonego od granic starorzecza (co do zasady objętego odrębnymi działkami geodezyjnymi), a nie od brzegów zbiorników wodnych zlokalizowanych na terenie danego starorzecza. Tymczasem prawidłowa wykładnia omawianego przepisu wskazuje jednoznacznie, że zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych dotyczy pasa o szerokości 100 metrów od zbiorników wodnych starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]). Zdaniem skarżącego powyższe rozumienie przepisu wynika z zastosowanej przez jego autorów konstrukcji. Kluczowe dla rozumienia przepisu ma zastosowana przez ustawodawców interpunkcja, a w szczególności zastosowanego po pierwszej części przepisu spójnika "oraz" i użycia po słowach "zbiorników wodnych" znaku "-". Zastosowana konstrukcja przepisu oznacza, iż jego treść należy rozumieć w następujący sposób: po pierwsze formułuje on zakaz budowy obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek Wisły i Sanki, po drugie formułuje on zakaz budowy obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 metrów od zbiorników wodnych starorzecza Wisły, po trzecie od zbiorników wodnych starego wyrobiska w rejonie J., oraz po czwarte od zbiorników wodnych starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]). Sformułowanie "zbiorniki wodne", w tym konkretnym przypadku, zostało bowiem wyciągnięte przez autorów przepisu rozporządzenia niejako przed nawias i dotyczy wszystkich w dalszej kolejności wymienionych w przepisie obszarów. Z powyższego wynika, że kluczowym dla możliwości zastosowania zakazu powstawania nowych obiektów budowlanych jest istnienie w chwili rozpoczynania inwestycji zbiorników wodnych na terenie starorzecza. W ocenie skarżącego tylko przedstawiona przez niego interpretacja omawianego przepisu rozporządzenia pozwala na utrzymaniu jego zgodności ze stanowiącym podstawę jego wprowadzenia przepisem art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Interpretacja przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia dokonana przez organy obu instancji pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z przepisem art. 17 ust 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Według organów obu instancji przepis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego wprowadza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100 metrów m. in. od starorzecza Wisły Koło Tynieckie. Zakaz ten został wprowadzony w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, który dopuszcza na terenie parku krajobrazowego wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Jak natomiast jednoznacznie wynika z załączonego do niniejszej skargi Ekspertyzy Hydrotechnicznej dotyczącej Starorzecza Wisły "Koło Tynieckie" autorstwa prof. dr hab. inż. J. R. oraz dr inż. J. S., przedmiotowe starorzecze w żadnym stopniu nie stanowi zbiornika wodnego. W końcowych wnioskach przedmiotowej ekspertyzy czytamy bowiem: "Koryto Starorzecza odciętego od zasilania wodami płynącymi w rzece Wiśle, ze swobodnym odpływem wód opadowych i roztopowych, w żadnym okresie hydrologicznym, nie może być uważane za zbiornik wody". Ponadto w przywołanej ekspertyzie w pkt. 4.4. wskazano, iż starorzecze, na którym jest planowana inwestycja EKO Park na pewno nie jest stałym zbiornikiem wodnym, nie jest także zbiornikiem okresowym. Skarżący podniósł także, że zgodnie z ogólnymi zasadami kompetencyjnymi, sądy administracyjne - związane jedynie Konstytucją i ustawami - mogą odmówić zastosowania wadliwego rozporządzenia w rozpoznawanej sprawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2012 roku, sygn. III SA/Wa 2311/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2005 roku, sygn. l SA/Kr 2620/01). W ocenie skarżącego w niniejsze sprawie, przy założeniu że rozporządzenie zawiera zakaz lokalizowania nowej zabudowy w odległości 100 m od granic Starorzecza Koło Tynieckie, niewątpliwe mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego w zakresie zakazu budowania nowych obiektów w odległości 100 m od terenu starorzecza Koło Tynieckie byłoby wadliwe i sprzeczne z przepisem ustawowym stanowiącym podstawę jego wprowadzenia. Skarżący zwrócił uwagę, że w orzecznictwie podnosi się, iż przyjęta przez ustawodawcę metoda regulacji w przypadku decyzji o warunkach zabudowy polega na tym, że właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ wypowiada się samodzielnie w przedmiocie przesłanek, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym to celu sporządza analizę urbanistyczno-architektoniczną i przygotowuje projekt decyzji wraz z załącznikami. Jednocześnie z uwagi na fakt, że ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania wymaga posiadania wiedzy z dziedzin szczególnych, regulowanych tzw. ustawami szczególnymi z zakresu prawa administracyjnego, ustawodawca nałożył na organ decyzyjny obowiązek uzgodnienia ustalanych warunków zabudowy i zagospodarowania dla potrzeb danego zamierzenia inwestycyjnego z wyżej wskazanymi organami wymienionymi 53 ust 4 ustawy o planowaniu (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Kr 1158/13). Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ l instancji odwrócił kolejność poszczególnych czynności w modelu wydawania decyzji o warunkach zabudowy i w ramach pewnego "przedsądu" wypowiedział się o materii, która powinna podlegać ocenie dopiero w ramach uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (co w pełni zaakceptował organ odwoławczy). Żadnego znaczenia nie ma przy tym fakt, że organ powołał się na uzyskane w toku postępowania pisemne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Nie jest ono bowiem tożsame z wymaganym przepisem art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnieniem projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto taki sposób prowadzenia postępowania pozbawił stronę skarżącą możliwości kwestionowania stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w toku instancji, poprzez wzniesienie zażalenia na negatywne uzgodnienie tego organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczym powodem negatywnej oceny zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2013 r. o odmowie ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Jak wynika z akt sprawy u podstaw takiego rozstrzygnięcia legło uznanie przez orzekające w sprawie organy, iż planowana inwestycja nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tj. jest sprzeczna z przepisami odrębnymi (pkt 5). W ocenie organów planowana inwestycja narusza § 3 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Jak bowiem ustalono, nieruchomości objęte terenem inwestycji położone są w strefie ochronnej Starorzecza Wisły Koło Tynieckie (za wyjątkiem północnego fragmentu działki nr [...]), a teren inwestycji znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu Koła Tynieckiego. Wskazany § 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że w parku Bielańsko-Tynieckim zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie J., starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca ([...]), stawu przy ul. J. w K. i zbiornika w starym kamieniołomie na Z., z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że nie ma kompetencji do ustalenia, czy starorzecze Wisły Koło Tynieckie jest zbiornikiem wodnym, czy nie, a rozstrzygające w tej mierze jest ww. rozporządzenie Wojewody [...], które – jak przyjęło Kolegium – zakazuje budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m nie tylko od Wisły, ale także od starorzeczy Wisły ([...]). Odnosząc się do powyższego stwierdzenia wskazać należy, że kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe odczytanie treści § 3 rozporządzenia w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W ocenie Sądu powołany przepis nie pozwala na automatyczne przyjęcie, że starorzecza Wisły w pobliżu Tyńca tj. [...] są zbiornikami wodnymi. Przepis § 3 rozporządzenia należy bowiem odczytywać przez pryzmat delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2013 r., poz. 627 ze zm.). Otóż zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone następujące zakazy: budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z powyższego przepisu wynika zatem, że ustawa wyraźnie zawęża zakaz budowania nowych obiektów w pasie szerokości 100 m od (...) innych zbiorników wodnych. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wszystkie akty prawne obowiązujące w Polsce tworzą system prawny, który jest hierarchicznie uporządkowany, a tworzące go akty są wzajemnie ze sobą spójnie powiązane. Hierarchiczność systemu aktów prawnych obowiązujących w Polsce oznacza m.in., że każdy akt prawny niższego rzędu musi być zgodny z aktem wyższego rzędu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, użyte w § 3 rozporządzenia sformułowanie "starorzecze" należy uznać za dopuszczalne, o ile starorzecze to spełnia kryterium zbiornika wodnego (art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przez starorzecze rozumiemy jezioro leżące na dnie doliny rzecznej, będące fragmentem jej byłego koryta i odcięte od obecnego nurtu. Jak podano w encyklopedii PWN starorzecze początkowo wypełnione wodą, szybko ulega zamuleniu i zarasta roślinnością. Powszechnie przyjmuje się więc, że starorzecze stanowi zbiornik wypełniony wodą, który jednakże na skutek upływu czasu, erozji może ulec wyschnięciu. Należy zwrócić uwagę, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się przedłożona przez skarżącego ekspertyza hydrotechniczna starorzecza Wisły "Koło Tynieckie" sporządzona przez rzeczoznawcę w zakresie budownictwa wodnego, a także inżyniera z uprawnieniami do sporządzania projektów budowlanych w specjalności inżynieria wodna. Z ekspertyzy tej wynika, że koryto starorzecza Koło Tynieckie, za wyjątkiem okresu intensywnych opadów, nie jest wypełnione wodą. Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że organy prowadzące postępowanie powinny w pierwszym rzędzie ustalić, czy starorzecze Wisły Koło Tynieckie stanowi zbiornik wodny. W przypadku gdyby kwestia ta wymagała wiadomości specjalnych organy powinny rozważyć powołanie biegłego z tego zakresu. Nadto organy powinny ocenić znajdującą się w aktach sprawy ekspertyzę hydrotechniczną, czego dotychczas nie uczyniły. Z uwagi na to, że wskazane okoliczności nie zostały uwzględnione i zweryfikowane, stwierdzić należy, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie został wyjaśniony w sposób wystarczający na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należy zatem uznać za uzasadniony. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. ocena dowodów powinna być oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane będą uwzględnić powyższe uwagi, w szczególności rozsądzić, czy starorzecze Wisły Koło Tynieckie, stanowi zbiornik wodny. Ustalenie tej okoliczności będzie bowiem kluczowe dla odpowiedzi na pytanie , czy w realiach niniejszej sprawy znajdzie zastosowanie zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 przedmiotowego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c .p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie l wyroku. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a. który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jej uchylenie stało się konieczne. O kosztach postępowania w pkt II wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na kwotę kosztów postępowania w niniejszej sprawie złożyła się kwota 500 zł tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi (§ 2 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.), kwota 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego strony przed sądem administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm) oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.