II SA/Kr 546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi M.S. , M.E., M.S., W.S. i G.S. , na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty tytułem wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących M.S, M.E. , M.S., W.S. i G.S. , kwotę 3178 zł ( trzy tysiące sto siedemdziesiąt osiem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy M. decyzją z dnia 11 grudnia 2014 r. znak: [...] , orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty dla zbywców prawa własności nieruchomości położonej w M. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2200 ha, w wysokości 4 750,00 zł dla M.S. , w wysokości 4 750,00 zł dla W.S. , w wysokości 3 166,66 zł dla M.E. , w wysokości 3 166,67 zł dla M.S. i w wysokości 3 166,67 zł dla G.S. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił jednorazową opłatę dla wskazanych wyżej zbywców działki nr [...] położonej w M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I Instancji podał, że z dniem 30 września 2005 r. wszedł w życie nowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Następnie Wójt Gminy przytoczył dotychczasowe rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie zarówno organów I jak i II instancji oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, by wskazać następnie, że po ostatnim uchyleniu jego decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r., przeprowadzono ponownie postępowanie wyjaśniające, by w efekcie wydać decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W toku prowadzenia tej sprawy organ I instancji ustalił stan faktyczny i prawny sprawy, poprzez wskazanie między innymi, że nieruchomość położona w M. , oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,2200 ha, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzonym uchwałą z dnia 27 czerwca 1991 r. oraz jego zmianami zawartymi w uchwałach z 22 września 1994 r. i 12 grudnia 1994 r., ujęta była w całości w terenach upraw polowych - R. Z dniem 31 grudnia 2003 r. plan ten utracił moc, a od 1 stycznia 2004 r. do dnia 29 września 2005 r. Gmina M. nie posiadała żadnego planu. W czasie tym działka nr [...] w miejscowości M. , była użytkowana rolniczo, stanowiła użytek zielony. Nie służyła do prowadzenia działalności gospodarczej, nie była też wyłączona z produkcji rolnej, czyli zgodnie z przepisami K.c., jak i innymi aktami prawnymi, była ona nieruchomością rolną. W ewidencji gruntów figurowała jako działka gruntowa o użytkach: [...] Rada Gminy M. uchwałą z dnia 24 czerwca 2005 r. Nr [...] wprowadziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z zapisami którego, działka nr [...] położona w M. znalazła się w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu - 2MN, w obszarze użytków zielonych - Rz, oraz w terenach dróg dojazdowych - 1 KDd. W dniu 19 kwietnia 2007 r. współwłaściciele działki nr [...] w M. dokonali jej zbycia aktem notarialnym. Uchwała Rady Gminy z dnia 24 czerwca 2005 r. ustaliła dla zbywców nieruchomości stawkę procentową w wysokości 10% z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wejściem w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ I Instancji podał, iż w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonym w dniu 17 grudnia 1999 r. działka nr [...] położona w M. znajduje się w obszarach ochrony podstawowych zasobów ekologicznych znajdujących się również w sferze rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Kształtowanie przestrzeni wymaga w tych obszarach, jak podaje organ, całkowitego wykluczenia nowej zabudowy w związku z czym w okresie luki planistycznej nie było możliwość uzyskania warunków zabudowy. Ponadto organ zaznaczył, iż zgodnie z nakazem ustawodawcy w sprawie należało uwzględnić art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym przeznaczenie gruntu - działki nr [...] w M. ustalono jako rolny - bez prawa zabudowy, co spowodowało, iż przeznaczenie to było tożsame z przeznaczeniem w planie obowiązującym do 2003 r. Następnie wyjaśniono o czym stanowi przywołany art. 87 ust. 3a ww. ustawy. W konsekwencji Wójt Gminy M. podał, że wartość przedmiotowej nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest taka sama, jak wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystania. Ponieważ wartość nieruchomości ustalona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. nie jest większa niż wartość ustalona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości, przeto zasadnym jest zastosowanie art. 37 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i określenie wzrostu wartości nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystania przed wejściem w życie planu miejscowego oraz przeznaczeniem w aktualnie obowiązującym planie, co też stało się w sporządzonym na potrzeby sprawy operacie szacunkowym rzeczoznawców majątkowych. Nadto rzeczoznawcy wzięli także pod uwagę w toku załatwiania sprawy uwagi Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia 26 sierpnia 2014 r. Ponieważ rzeczoznawcy ustalili i podali wartości nieruchomości, jaką posiadała ona w czasie faktycznego sposobu jej wykorzystania, jak i jaką posiada obecnie, tj. według przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. i wartość obecna jest znacznie większa niż ustalona wg. faktycznego sposobu jej wykorzystania, przeto opłata planistyczna równa jest 10% kwoty powstałej z różnicy obu tych wartości. Organ I instancji podał także, iż nie może on wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy, bowiem nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, to jednak ocenia sporządzony operat pod względem formalnym jako prawidłowy. Stąd też po zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym wydał obecnie badaną decyzję. Z decyzją tą nie zgodziły się Strony postępowania, które za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika złożyły w przewidziany terminie odwołanie. W odwołaniu tym wniesiono o uchylenie w całości przedmiotowej decyzji i zarzucono jej oraz postępowaniu naruszenie przepisów K.p.a., a to art. 50 - 56 K.p.a., art. 67 - 72 K.p.a. w związku z art. 89 - 95 K.p.a. poprzez niezorganizowanie rozprawy w kwestii ustalenia celu i przeznaczenia przedmiotowej działki jako działki o charakterze rolnym, w sytuacji gdy nigdy taką nie była, ponieważ był tam cmentarz choleryków i niczego tam nie uprawiano. Naruszenie zasady powagi osądzonej, ponieważ w sprawie jest to już kolejna decyzja nakładająca na strony obowiązki. Brak należytej staranności przez Wójta Gminy M. , bowiem w treści decyzji podano, że plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu miejscowości M. , bez dookreślenia, jakiej części ów plan dotyczył. Błędne powtórzenie uzasadnienia wobec stanu prawnego z 2009 r. co prowadzi do wniosku, że organ nie dobadał wszystkich okoliczności, na które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w dwóch wyrokach. Powyższe spowodowało, iż organ błędnie przyjął, że działka nr [...] była działką rolną, bowiem fakt, że była koszona, nie świadczy, że była ona użytkiem rolnym w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie była ona uprawiana rolniczo, gdyż stanowiła cmentarz Choleryków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 12 lutego 2015 r. znak: [...] , działając na mocy art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 151 - 157 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 11 grudnia 2014 r., znak: [...] . Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że zarzuty odwołania nie są zasadne, a poddana obecnie weryfikacji decyzja Wójta Gminy M. jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie wyjaśniające - są prawidłowe, co powoduje, że brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji. Na wstępie Kolegium Odwoławcze zauważyło pewne braki w zakresie przygotowanego przez organ I instancji uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, jednak mając na uwadze zasady procesowe, a w szczególności brzmienie art. 138 § 2 K.p.a., utrzymało jednak w mocy zaskarżoną decyzję przy równoczesnym, szczegółowym sporządzeniu przez siebie uzasadnienia wydanej obecnie decyzji, dla podania wszystkich zasad obowiązujących przy wydawaniu decyzji w oparciu o przepisy art. 36 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i dla oceny sporządzonego operatu szacunkowego. Kolegium Odwoławcze szczególnie mocno zaakcentowało, że pierwszą przesłanką do pobierania opłaty, o której mowa w powoływanych powyżej przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustalenie, że nastąpił wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego. Jak słusznie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1285/05, "nie samo w sobie uchwalenie lub zmiana planu powoduje wszczęcie postępowania na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz zapisy tego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli wpływają one na wzrost wartości nieruchomości". W decyzji organu I Instancji nie dokonano w sposób dobitny takiego wyjaśnienia. Nadto, mając na uwadze wywód, tym razem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zmianą wartości nieruchomości, a przyjętymi ustaleniami uchwalonego planu, przy czym chodzi o obiektywny wzrost wartości nieruchomości związany z przekwalifikowaniem nieruchomości przez uchwalenie lub zmianę planu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 933/06). Kolegium Odwoławcze podało, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadziły zasadę wzajemnych rozliczeń pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości, w związku ze zmianą wartości nieruchomości, w wyniku uchwalenia planu bądź jego zmiany. Ustawodawca reguluje w tym zakresie dwie generalne sytuacje. Pierwsza ma miejsce, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym, stało się niemożliwe, bądź istotnie ograniczone. Druga sytuacja ma miejsce wówczas, gdy w związku z uchwaleniem planu lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym jest wprawdzie możliwe, ale wartość nieruchomości uległa zmianie, przy czym chodzi tu zarówno o wzrost jak i o obniżenie wartości. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją polegającą na tym, że w wyniku uchwalenia planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość. Wówczas - zgodnie z treścią przywołanych wyżej przepisów - wójt, burmistrz albo prezydent miasta, pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, przy czym wysokość opłaty nie może być wyższa, niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, mając na uwadze wyżej przytoczone reguły postępowania wynikające z omówionych i zacytowanych ustaw, iż niniejsza sprawa wszczęta została w terminie ustawowym, tj. w okresie 5 - ciu lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. O wszczęciu postępowania powiadomiono Strony. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż fakt ten dokumentują zwrotne potwierdzenia odbioru pisma informującego o wszczęciu postępowania. Współwłaściciele działki nr [...] w M. , w terminie krótszym niż pięć lat, od dnia obowiązywania nowego planu, sprzedali swoją nieruchomość, zawierając umowę sprzedaży w formie do tego przewidzianej, czyli w formie aktu notarialnego. Po wszczęciu postępowania rzeczoznawca majątkowy, na zlecenie Gminy, sporządził operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości. W niniejszej sprawie wysokość zastosowanej stawki procentowej wynika wprost z uchwały Rady Gminy M. uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w której ustalono dla potrzeb opłaty planistycznej stawkę 10 %. Nie ma w kwestii ustalania "opłaty planistycznej" przewidzianej dowolności dla organu administracji. Musi on zastosować się do obowiązujących przepisów, a opłatę ustalić wg. takiej stawki, jaka wynika z uchwalonego planu, który jest przepisem gminnym. Zasady i tryb postępowania przy ustalaniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą, regulują nie tylko przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 36 - 37, ale też ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – art. 151 - 157 oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania opłat szacunkowych. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia odszkodowania lub opłaty, określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego, lub przed jego zmianą, oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany, a ceny, z dnia zbycia nieruchomości. W przypadku, gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy określaniu wartości nieruchomości dla celów opłaty, przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. Istniejący w aktach sprawy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawców majątkowych – T.L. I G.M.-M. , został oceniony w myśl Art. 80 K.p.a. przez skład orzekający, i uznany za wykonany według zasad i metod zapisanych w cytowanych powyżej aktach prawnych. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie wydanych zostało kilka decyzji administracyjnych zarówno organu I jak i II instancji, jak też i wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Każda z tych decyzji jak i wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dawały wskazówki co do sposobu prowadzenia sprawy jak i sporządzenia operatu szacunkowego. Poprzedzająca wydanie obecnie badanej decyzji Wójta Gminy M. - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 sierpnia 2014 r. znak: [...] wskazywała na wątpliwości ustaleń tego operatu i w konsekwencji na możliwości jego wykorzystania. Między innymi Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż autorzy operatu jakkolwiek prawidłowo podali, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego wygasłym z dniem 31 grudnia 2003 r. nieruchomość w całości leżała w obszarze oznaczonym symbolem R - teren upraw polowych, to jednak pominęli dopuszczalne przeznaczenie tego terenu. A położenie w takim terenie np. może nie wykluczać możliwości zabudowy zagrodowej, czy obiektów gospodarczych. Ponadto Kolegium Odwoławcze wskazało także na zbyt dużą ogólność opisu atrybutów cen rynkowych przyjętych do porównań nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Użyte tam określenia nie można przyjąć jako należycie zdefiniowane (np. atrakcyjne sąsiedztwo, bliskość rynku ). Powyższe uchybienia nie pozwoliły składowi orzekającemu Kolegium Odwoławczemu w tamtej sprawie na dokonanie weryfikacji prawidłowości przyporządkowania wag nieruchomości porównawczych co powoduje, iż wiarygodność operatu słabnie. Kolegium Odwoławcze zakwestionowało także wycenę gruntu w sytuacji faktycznego sposobu jej wykorzystania. W dołączonym do sprawy operacie, rzeczoznawcy mając na uwadze ten sposób wykorzystania nieruchomości wycenili ją jako posiadającą możliwość prawa zabudowy poprzez np. decyzję ustalającą warunki zabudowy oraz jako prawa tego nie posiadającą. W tej sytuacji Kolegium Odwoławcze wskazało, iż rzeczoznawcy powinni w sposób wiarygodny wskazać sposób zagospodarowania nieruchomości. Co za tym idzie, rzeczoznawcy winni dokonać oględzin działki, przeprowadzić wywiad z byłymi właścicielami, jak też zbadać potencjalne możliwości zagospodarowania nieruchomości. Ponadto Kolegium Odwoławcze zauważyło, że przy wycenie wariantu jako nieruchomości posiadającej możliwość zagospodarowania jej poprzez budowę budynku, przyjęto ten sam zbiór nieruchomości co przy wycenie nieruchomości pod rządami obecnego planu z tym, że zastosowano ekstrapolację współczynnika korygującego cechę przeznaczenie, przy założeniu, że nieruchomość bez planu miejscowego i decyzji ustalającej warunki zabudowy, posiada wartość niższą o 10 % do 30 %. Ponieważ to założenie nie miało poparcia w żadnym uzasadnieniu, Kolegium Odwoławcze uznało go za błędne. Kolegium Odwoławcze podniosło także mało precyzyjne określenie i opisanie działek przyjętych do porównań. Co za tym idzie, według końcowego wniosku Kolegium Odwoławczego należy ponownie wykonać operat szacunkowy. Taki operat jako oparcie dla decyzji badanej obecnie, tj. decyzji Wójta Gminy M. z dnia 11 grudnia 2014 r., został wykonany w październiku 2014 r. W operacie tym na wstępie podano przeznaczenie wycenianej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w M. , jakie miała ona w wygasłym z dniem 31 grudnia 2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonym uchwałą z dnia 27 czerwca 1991 r. wskazując na przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne ze wskazaniem, iż dopuszcza się lokalizację nowych siedlisk zabudowy zagrodowej pod warunkiem, że przynależą one do zwartego zespołu gruntów o powierzchni minimum 2 ha. Mając na uwadze czas, gdy żaden plan nie obowiązywał, działka ta zgodnie z ewidencją gruntów posiadała na powierzchni ok 0,18 ha, grunt orny klasy Illb, a pozostała jej część było pastwiskiem jak też terenem zakrzewionym. W czasie wizji lokalnej przeprowadzonej z byłymi właścicielami gruntu uzyskano od nich informację, że w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. we wrześniu 2005 r. nieruchomość była użytkowna jako użytek zielony - koszony. Natomiast po wejściu w życie obecnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka ta znalazła się w obszarze (ok. 1885 m2) w terenach budownictwa mieszkaniowego 2MN, ok. 265 m2 w obszarze Rz - tereny użytków zielonych, zaś ok. 50 m2 w obszarze 1KDd - tereny dróg dojazdowych. Przedstawiono też przeznaczenie dopuszczalne polegające na budowie garaży, budynków gospodarczych, małej architektury, jak i funkcji usługowej wbudowanej w budynki mieszkalne. Zapis planu podaje także współczynnik intensywności zabudowy - 0,4, odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej dróg. Natomiast na obszarze Rz - tereny użytków zielonych, wprowadzono zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych. W operacie, do wyceny przedmiotowej nieruchomości zastosowano podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Istotą metody korygowania ceny średniej jest przyjęcie z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości, co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniając różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości. W operacie w sposób rzetelny i szczegółowy została na stronie 10 opisana nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położona w M. , jak też opisano jej bezpośrednie sąsiedztwo. Rzeczoznawcy dokonali analizy rynku nieruchomości wyłączonych z zabudowy (akta administracyjne, karty nr [...] operatu) jak i analizy rynku nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę (akta administracyjne, karty nr [...] operatu). Jeśli chodzi o rynek nieruchomościami bez prawa zabudowy, to jego analizą objęto lata luty 2006 r. - kwiecień 2007 r., przy czym ze względu na małą ilość transakcji, okres rozszerzono o 1 m-c tj. do maja 2007 r. Następnie rzeczoznawca ustalił trend wzrostu cen nieruchomości na poziomie 15 % w skali roku 2006 i 20 % w skali roku 2007. Analiza trendu wzrostu cen została ujęta w Załączniku nr 6 do omawianego operatu Jako nieruchomości podobne wybrano nieruchomości kierując się ich położeniem, stanem prawnym, przeznaczeniem (w tym przypadku przyjęto nieruchomości poniżej 2 ha, gdzie nie była dopuszczalna zabudowa siedliskowa), sposobem korzystania, innymi cechami wpływającymi na wartość, np. kształt, topografia, dostęp do drogi, bonitacja. W związku z tym sporządzono Tabelę zawierającą zbiór nieruchomości podobnych (akta administracyjne, karta nr 1[...] operatu). Ze zbioru tego wybrano nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej, i następnie dokonano ich opisu podają datę transakcji, wielkość nieruchomości, cenę transakcyjną, przeznaczenie, oraz opisano lokalizację, sąsiedztwo, kształt działki, jej ewentualne nachylenie, dojazd, obciążenia (służebnością przejazdu i przechodu), rodzaj użytków. Zestawienie to wskazuje, iż rzeczoznawcy istotnie do porównań wzięli działki podobne. Część działek posiada przeznaczenie rolne, cześć zaś mieszane, role - i wód, rolne - zieleń, rolne - drogi - zieleń, Również w większości powierzchnie przyjętych do wyceny nieruchomości są zbliżone do siebie. Tam gdzie przyjęto do zbioru działki o większej powierzchni, zastosowano współczynnik korygujący, ustalony na poziomie 10%. W operacie podano także, iż analiza ofert sprzedaży gruntów na rynku lokalnym wykazała, że cechami rynkowymi uwzględnianymi przez nabywców są przede wszystkim: lokalizacja (położenie, otoczenie), konfiguracja (kształt działki, topografia terenu), dojazd (stan prawny, jakość drogi), powierzchnia, klasa bonitacyjna, inne - w tym ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości. Cechom tym nadano wagi, jak też dokonano stopniowania każdej z cech, używając stopnie 0 - 3, przy czym każdy stopień został scharakteryzowany w sposób bardziej czytelny i skonkretyzowany, niż w poprzednich operatach. Ponadto rzeczoznawcy podali, że w sytuacji gdy nieruchomość wyceniana ma cechę lepszą niż zdefiniowana ocena atrybutu, a gorszą od kolejnej oceny, dopuszczono przyjęcie wartości pośredniej 1,5. Na tej samej zasadzie dokonano analizy nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę, podając, iż analizie poddano czas od listopada 2006 r. do kwietnia 2007 r., jak też obliczono trend czasowy, który znalazł swe uzasadnienie w załączniku nr 6. Przygotowano zestawienie transakcji nieruchomości podobnych, kierując się położeniem nieruchomości (obszar miejscowości M. ), stanem prawnym, przeznaczeniem w planie miejscowym na cele budowlane w przeważającej części lub w całości (np. budowlano - mieszkaniowe i komunikacja, budownictwo mieszkaniowo - usługowe, budownictwo usługowo - mieszkaniowe i komunikacja) sposobem korzystania, oraz innymi cechami, jak kształt, wielkość, topografia, dostęp do drogi, i sieci infrastruktury technicznej. Z zestawienia tego wybrano transakcje nieruchomości o cenie maksymalnej i minimalnej i dokonano ich szczegółowego opisu przedstawiając datę transakcji, lokalizacje, powierzchnię nieruchomości, cenę transakcyjną, lokalizacje na terenie miejscowości M. , jej otoczenie, konfigurację, dojazd, nachylenie terenu. Z analizy rynku i preferencji kupujących ustalono te cechy nieruchomości, które wpływają na cenę nieruchomości. W tym przypadku były to: lokalizacja, położenie, otoczenie, przeznaczenie - funkcja w planie, konfiguracja - kształt i topografia terenu, uzbrojenie, dojazd (stan prawny i jakość drogi), powierzchnia, inne - np. możliwość alternatywnego wykorzystania. Również i tym cechom nadano wagi, jak też dokonano stopniowania tych cech w przedziale 0 - 3. Każdy ze stopni został opisany w sposób bardziej skonkretyzowany (tabela strona [...] operatu, np. lokalizacja - stopień bardzo dobry - bardzo dobra dostępność do infrastruktury społecznej, bardzo korzystne sąsiedztwo), stopień dobry - niewielka odległość od centrum miejscowości i istniejącej zabudowy, dobra dostępność do infrastruktury społecznej, brak uciążliwego sąsiedztwa). Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż w cesze "przeznaczenie" uwzględniono okoliczność wzięcia do porównań także nieruchomości położonych w obszarach zabudowy mieszkaniowo - usługowej, poprzez przypisanie różnych stopni tej cesze. I tak zabudowa mieszkaniowo - usługowa otrzymała najwyższy stopień - bardzo dobry, zaś zabudowa mieszkaniowa - dobry (choć należy pamiętać, ze przeznaczenie zabudowa mieszkaniowa, w przeznaczeniu dopuszczalnym przewiduje także usługi, jako wbudowane w budynki mieszkalne). Następnie określono wartości nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia w poprzednio obowiązującym planie, w ten sposób, że z zestawu transakcji nieruchomości o takim przeznaczeniu jak w wygasłym planie, ustalono cenę średnią, jak i zakres współczynników korygujących. Ustalono także zakres zmienności skal atrybutów oraz nadano atrybuty nieruchomości wycenianej, po czym zsumowano wartości współczynnika korygującego nieruchomości wycenianej. Sumą współczynników korygujących skorygowano ustaloną uprzednio cenę średnią dla tej grupy nieruchomości. W konsekwencji otrzymano wartość 1 m2 nieruchomości wycenianej, według jej przeznaczenia w wygasłym planie zagospodarowania przestrzennego. W toku dokonywania szacowania nieruchomości przyjęto, że jej wartość w czasie obowiązywania poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego, jest taka sama jak w czasie, gdy plan nie obowiązywał, bowiem przeznaczenie gruntu było takie samo. Trudno nie zgodzić się z takim wnioskiem. W poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego grunt posiadał przeznaczenie rolne, mając klasę gruntu IIIb, z ewentualną możliwością realizacji zabudowy zagrodowej, przy spełnieniu pewnych podanych warunków, tj prowadzenia gospodarstwa rolnego i posiadania wskazanej wielkości gruntów rolnych. W czasie gdy żaden plan nie obowiązywał, grunt ten nie był zabudowany, a jak wynikało z wyjaśnień uczestników wizji lokalnej na gruncie W.S. , M.S. i G.S. , grunt stanowił użytek zielony, koszony. Nadto grunt ten sąsiadował z gruntami niezabudowanymi, kształt działki był przeciętny, bowiem posiadał dwa boki o szerokości ok. 18 m i dwa o szerokości ok. 122 m. Na nieruchomości znajduje się osuwisko, zlokalizowane w południowej części działki, spowodowane działaniami sąsiadów, ale powstałe już po dniu wejścia w życie obecnego planu. Dojazd do nieruchomości z ulicy [...] drogą nie urządzoną. Nieruchomość nie była uzbrojona. Woda i prąd są doprowadzone do sąsiedniej działki wzdłuż ul.[...] . Powyższe warunki dotyczące przedmiotowej nieruchomości wskazywały, iż możliwości jej zabudowy w oparciu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, mogło być bardzo problematyczne, z racji na brak zabudowy sąsiedniej, wystarczającego dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości dostarczenia mediów. Tak więc istotnie jej wartość równała się gruntowi bez prawa zabudowy. Natomiast wejście w życie obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zmieniło przeznaczenie nieruchomości na zdecydowanej jej powierzchni, na zabudowę mieszkaniową . Toteż dokonując określenia wartości nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia w obecnym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego wyliczoną cenę średnią za grunt budowlany poddano korekcie współczynnikami korygującymi odpowiednimi dla atrybutów przypisanych do nieruchomości wycenianej. Otrzymana wartość gruntu w sytuacji możliwości jego zabudowy zgodnie z ustaleniami planu, okazała się znacznie wyższa, niż tej samej nieruchomości o przeznaczeniu rolnym. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż taka tendencja jest zrozumiała, bowiem jest bezspornym (na co wskazuje też doświadczenie życiowe i znajomość rynku i ekonomiki, nawet na poziomie niekoniecznie merytorycznym), iż grunty możliwe do zabudowy są bardziej poszukiwane na rynku i stanowią obiekty bardziej cenne, niż grunty, które mogą być wykorzystywane rolniczo. Spełniona została w niniejszej sprawie także i przesłanka dotycząca wzrostu wartości nieruchomości w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji Kolegium Odwoławcze uznało, iż wykonany na potrzeby sprawy operat szacunkowy może stanowić dowód w sprawie, bowiem wypełnia zasady sporządzania operatów, jak i wprowadza do swej treści te elementy, które wskazało Kolegium w poprzedniej swej decyzji. Dlatego też obecny skład orzekający uznał, że wydana decyzja organu I Instancji, jakkolwiek posiadająca uchybienia w zakresie swego uzasadnienia, które jednak Kolegium Odwoławcze starało się konwalidować swą własną decyzją, może zostać utrzymana w mocy. Mając natomiast na uwadze zarzuty odwołania, to jak wspomniano powyżej, nie można je uznać za zasadne. Sprawa dokonania wizji na gruncie należy do zadań rzeczoznawcy, który dla prawidłowego dokonania wyceny, winien ustalić stan nieruchomości i jej zagospodarowanie. Działania te są przeprowadzone przez rzeczoznawcę, a nie przez organ w toku prowadzenia sprawy administracyjnej, i nie ma tu obowiązku zachowania przepisów kpa poprzez powiadamianie w trybie tych przepisów zainteresowanych. W niniejszej sprawie część z byłych współwłaścicieli nieruchomości w wizji uczestniczyła, co potwierdzili własnoręcznym podpisem złożonym na protokole z tej czynności. Niezasadne są zarzuty naruszenia wskazanych przepisów K.p.a. co do wezwań czy sporządzania protokołów. Kwestia przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zależy od konieczności dokonania wyjaśnień niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w niniejszym postępowaniu takie wyjaśnienia nie były konieczne, bowiem zagospodarowanie gruntu badał rzeczoznawca przebywając na gruncie i sporządzając notatkę z tej czynności. Okoliczność, że w odległych czasach na terenie tym grzebano osoby zmarłe na cholerę nie świadczy, by w dalszym ciągu takie było przeznaczenie tego terenu, tym bardziej, że o przeznaczeniu decydują plany zagospodarowania przestrzennego, a nie pewne zaszłości historyczne. Skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. złożyli M.S. , W.S., M.S. ,i M.E. , zarzucając brak należytej staranności przy wyjaśnianiu meritum i całkowicie zbędny słowotok w treści uzasadnienia decyzji (na stronie 14) przy jednoczesnej wewnętrznej sprzeczności i twierdzeń w uzasadnieniu. Ponadto pełnomocnik skarżących stwierdził, iż w sprawie pominięto rzeczywistą potrzebę sprzedaży działki, a co zostało wymuszone analogicznym postępowaniem Urzędu Gminy M. na rzecz inwestora o nazwisku "[...] ", faktycznego wzrostu wartości działki, jej charakteru jeszcze przed sprzedażą a nie po sprzedaży. Skarżący nie posiadają bydła a zatem wypas nie wchodził w grę. W uzasadnieniu powyższego podnieśli, że organ I instancji nie wyznaczył rozprawy administracyjnej i nie przesłuchał zbywców przedmiotowej nieruchomości, przez co nie mieli oni możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Również badania dokonane przez biegłych były prowadzone bez udziału skarżących, wobec czego są one podważalne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie już orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który między innymi prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1520/09 uchylił poprzednio wydane decyzje w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazówki zawarte w uzasadnieniu tego wyroku, stosownie do art. 153 P.p.s.a. są wiążące i dla organów administracji w tej sprawie i dla sądu ponownie rozpoznającego sprawę. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 maja 2010 r. wyraźnie wskazał, że podstawą uchylenia wydanych wcześniej w tej sprawie decyzji nie były zarzuty zawarte w skardze, ale przesłanka uwzględniona przez Sąd z urzędu. Sąd bowiem stwierdził, że w tej sprawie ma wprost zastosowanie art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), który nakazywał uwzględnianie przeznaczenia danej nieruchomości także na podstawie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jeżeli takie studium obowiązywało w okresie tzw. luki planistycznej (czyli pomiędzy uchyleniem jednego planu miejscowego a rozpoczęciem obowiązywania kolejnego planu miejscowego). Sąd ten również wskazał, że uchylenie wydanych decyzji następuje celem wyjaśnienia, czy takie studium dla działki nr [...] obowiązywało w latach 2003-2005, jakie było przeznaczenie działki nr [...] w oparciu o treść tego studium i czy przeznaczenie tej działki w studium miało wpływ na jej wartość. Analizując przebieg postępowania administracyjnego po dacie uprawomocnienia się ww. wyroku należy stwierdzić, że zasadniczo organy, mimo długotrwałego prowadzenia postępowania administracyjnego ustaliły jedynie okoliczność obowiązywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w okresie miedzy 2003 r. a 2005 r. W aktach sprawy znajduje się (akta administracyjne, karta nr [...] ) jedyny dokument z którego wynika, że działka nr [...] znajdowała się w obszarze opisanych w Studium jako ZE - obszary ochrony podstawowych zasobów ekologicznych znajdujące się również w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Nic więcej z akt administracyjnych nie wynika. W operacie szacunkowym sporządzonym w październiku 2014 r. i zaakceptowanym jako prawidłowy przez organ I oraz II instancji w ogóle pominięto rozważania biegłych co do przeznaczenia działki nr [...] w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru działki nr [...] w latach 2003-2005. Tym samym w operacie tym nie badano wpływu przeznaczenia kierunkowego tej działki w studium na jej wartość. To w decyzji organu I instancji znajdują się informacje mające wskazywać na sposób zagospodarowania tej działki w oparciu o ww. studium i uznanie, że treść studium nie miała żadnego wpływu na ustalenie wartości tej działki, aczkolwiek są to tylko ustalenia organu nie wynikające z opinii biegłych. Organ II instancji w istocie zrezygnował z oceny, jaki wpływ na wartość działki nr [...] miała treść studium. W ocenie Sądu w tej sprawie nie można było pominąć wiążących wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1520/09. W szczególności niedopuszczalnym było swoiste kontestowanie prawidłowości tego wyroku poprzez zalegające w aktach sprawy opinie biegłych, zgodnie z którymi nie należy tych wytycznych uwzględniać. Wprawdzie wyrok z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1520/09 zapadł niejednomyślnie, to jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie wniosło skargi kasacyjnej na ten wyrok i stał się on prawomocny, a więc wiążący w tej sprawie. Obowiązkiem organu II instancji, który uznał stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1520/09 za prawidłowe, było dokonywanie oceny wydawanych w sprawie decyzji także z uwzględnieniem wiążących wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z 28 maja 2010 r. Tym samym skoro organ II instancji nie dostrzegł, że wytyczne zawarte we wiążącym wyroku z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1520/09 nie zostały uwzględnione, to nie było innej możliwości jak uchylenie zaskarżonej decyzji. W tej sprawie należy jeszcze raz przypomnieć, mając na uwadze art. 153 P.p.s.a., że szacując wartość nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] należy także szczegółowo ustalić, jakie było przeznaczenie tej działki w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 2003-2005 poprzez uwzględnienie nie tylko nazwy obszaru, w których ta działka znajdował się w studium, ale i pozostałych treści studium dotyczących tego obszaru. Następnie należy dokonać oceny, jaki wpływ na wartość tej nieruchomości (działki nr [...] ) miało kierunkowe przeznaczenie zawarte w studium, zgodnie z art. 154 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jeszcze raz należy wyraźnie podkreślić, że rolą organów administracji i biegłych w tej sprawie nie może być "niezgadzanie się" ze stanowiskiem Sądu w przypadku, gdy stanowisko to zawarte wprost w wyroku wydanym w tej sprawie stało się prawomocne. Skoro w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 28 maja 2010 r. wyraźnie stwierdzono, że w tej sprawie należy w całości zastosować art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to Sąd tylko przypomina, że zgodnie z art. 154 ust. 3 w związku z art. 154 ust. 2 tejże ustawy, jedynie w razie braku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości. Jeżeli takie studium obowiązuje, to nie znajduje podstaw pomijanie tego studium i wprost sięganie po faktyczny sposób użytkowania nieruchomości dla ustalania wartości nieruchomości. Brak ustalenia ww. okoliczności istotnych dla tej sprawy stanowi naruszenie art. 153 P.p.s.a, a także art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Takie naruszenie przepisów procedury administracyjnej mogło mieć istotny wpływ na treść wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych. W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a.). Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy wskazać, iż są one nieuzasadnione. Zarzuty te w istocie były już formułowane na poprzednich etapach postepowania w tej sprawie, w tym także w skardze wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1520/09 i w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1520/09 wyraźnie stwierdzono, że te zarzuty nie są zasadne. Nie ma znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty planistycznej cel sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i nie wynika obowiązek uwzględnienia takiego celu z jakiejkolwiek podstawy prawnej. O sposobie rozstrzygania spraw administracyjnych rozstrzyga obowiązujące prawo, zgodnie z konstytucyjną zasada praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a nie "duch" sprawy. Każdy organ administracji publicznej musi działać na podstawie i w granicach prawa. Okoliczność, że biegli dokonywali ustaleń bez udziału stron nie została przez skarżących wykazana jako mająca jakikolwiek wpływ na wynik ich opinii. W sprawach dotyczących ustalania wysokości opłaty planistycznej rozprawa administracyjna nie jest obligatoryjna i to od samych organów administracji zależy, czy taką rozprawę będą przeprowadzały. Sąd nie dostrzega – oceniając dotychczas prowadzone postępowanie - naruszenia prawa w tej sprawie poprzez brak rozpoznania sprawy przez organy administracyjne na rozprawie administracyjnej. Podniesiona w skardze kwestia wcześniejszego wykorzystywania działki nr [...] jako tzw. cmentarza choleryków nie ma oparcia w materiale dowodowym sprawy, z które wprost wynika, że działka ta nie jest cmentarzem i nie stanowiła cmentarza od wielu lat. Nie ma znaczenia w tej sprawie ewentualna egzekucja komornicza dotycząca wyegzekwowania należnych kwot, a to przede wszystkim dlatego, że nie może ona być objęta przedmiotem tej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekła jak w sentencji wyroku. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy powinien kierować się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącym od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot uiszczonych wpisów oraz zasądzone wynagrodzenie pełnomocnika przy uwzględnieniu § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).