II SA/Kr 55/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T. D. i S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala W dniu [...] kwietnia 2007 r. S. D. wniósł wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w stosunku do niego i żony T. D., wobec nie wykonania przez nich orzeczonego nakazu rozbiórki tarasu dobudowanego od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w M. Podniósł w nim, że nie otrzymał decyzji o nałożeniu grzywny, a są od niego ściągane należności wynikające z tytułów egzekucyjnych. Jego zdaniem naruszone zostały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniu pism urzędowych. Nadmienił, że wystąpił w styczniu o legalizację samowoli oraz, że otrzymał decyzję o innej treści, mianowicie, że nie zezwala się na użytkowanie tarasu. Uważa, że jego wniosek o legalizację nie został rozpatrzony zgodnie z prawem i zmuszony jest ją zaskarżyć. Pożądane jest więc, aby wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. - pilnie wystąpił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 56 § 1 pkt 1,2,3,4,5 i art. 56 § 3 w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. odmówił S. D. zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W jego uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wskazał, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powiatowy Inspektor nadmienił o okolicznościach związanych z wydaniem ostatecznego nakazu rozbiórki. Wskazał, że w dniu [...] maja 2003 r., znak: [...], wydał decyzję nakazującą inwestorom T. i S. D. przymusową rozbiórkę tarasu dobudowanego od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w M. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...]. Obowiązek wynikający z tej decyzji nie został jednak przez zobowiązanych wykonany. W związku z tym Powiatowy Inspektor wydał w dniu [...] września 2003 r. upomnienie, a następnie wystawił tytuł wykonawczy w dniu [...] października 2003 r., znak: [...] wszczynając, zgodnie z art. 26 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania nałożonego obowiązku rozbiórki. W dniu 21 października 2003 r. zostało wydane postanowienie o nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Powiatowy Inspektor wskazał także, że na ostateczną decyzję utrzymującą nakaz rozbiórki w/w tarasu została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt: II SA/Kr 1792/03 skargę tę oddalił. W dniach 22 stycznia 2003 r. i 26 stycznia 2007 r. T. i S. D. wnieśli o wydanie decyzji legalizacyjnej wobec dokonanej przez nich nielegalnej dobudowy tarasu. Wobec tego w dniu [...] kwietnia 2007 r. Powiatowy Inspektor wydał decyzję o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie dobudowanego bez pozwolenia tarasu do budynku mieszkalnego. Powiatowy Inspektor wyjaśnił, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna fakultatywnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jedynie w pewnych sytuacjach zawieszenie jest możliwe, ale jest ono uzależnione od braku zagrożenia interesu społecznego, z przyczyn podanych w § 1 pkt 2 i 3 art. 56 tejże ustawy. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. orzekł jak sentencji postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. D. Stwierdził w nim, że w sytuacji, gdy toczy się postępowanie o legalizację samowoli budowlanej, oczywistym jest, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W jego ocenie zawieszenie nie zagraża żadnemu interesowi społecznemu. Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przytoczył treść art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał, że S. D. w swoim wniosku nie powołał się na żadną z przesłanek do zawieszenia, wymienionych we wskazanym art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również w zażaleniu nie powołał żadnej okoliczności, która wskazywałaby na taką konieczność. Nadmienił, że obowiązek rozbiórki wynika z ostatecznej decyzji, a sąd administracyjny skargę na ostateczną decyzję utrzymującą nakaz rozbiórki oddalił. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora wniesiony wniosek legalizacyjny w żaden sposób nie wpływa na bieg postępowania egzekucyjnego. Z uwagi zatem na brak przesłanek do zawieszenia z art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., w ocenie Wojewódzkiego Inspektora, prawidłowo odmówił zawieszenia toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie T. D. i S. D. nawiązali do okoliczności związanych z ich wnioskiem o legalizację samowoli budowlanej. Są zdania, że nie został on należycie załatwiony przez organy administracji. Nie zgadzają się ze stanowiskiem, że nie ma on wpływu na byt postępowania egzekucyjnego. Uważają, że powinno dojść do zawieszenia tego postępowania. Jeżeli zaś organ uważa inaczej, to nakaz rozbiórki powinien być odroczony do czasu zakończenia, czy też rozstrzygnięcia ich wniosku legalizacyjnego. Twierdzą, że organ II instancji bawi się ich kosztem i rażąco narusza zasady z Konstytucji RP oraz podstawowe zasady z Kodeksu postępowania administracyjnego. Uważają, że organ powinien ponieść z tego tytułu konsekwencje finansowe. W odpowiedzi na tę skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Jest poza wszelką wątpliwością w niniejszej sprawie, że zostało uruchomione postępowanie egzekucyjne służące do doprowadzenia wykonania ostatecznego nakazu rozbiórki tarasu dobudowanego od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w M., orzeczonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...]. Rozstrzygnięcia te, wskutek oddalenia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt: II SA/Kr 1792/03 i jego uprawomocnieniem się, noszą miano ostatecznych i prawomocnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wystawił zaś w dniu [...] października 2003 r., znak: [...], tytuł wykonawczy (skutecznie doręczony; k. I-24 akt administracyjnych organu l instancji), wszczynając, zgodnie z art. 26 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne. Stosownie do treści art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z powyższego wynika, że w przepisie tym enumeratywnie (wyczerpująco), zostały wymienione przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Użycie przez ustawodawcę w treści wyżej wskazanego przepisu sformułowania: "ulega zawieszeniu" wskazuje, że organowi egzekucyjnemu nie pozostawiono swobody wyboru, co do zawieszenia. Jeżeli bowiem zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1 - 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Rozstrzygnięcia w tym względzie mają więc charakter związany. Podkreśla się w orzecznictwie, " (...) że tak sformułowana treść przepisu implikuje, iż organ egzekucyjny - jeżeli tylko zachodzi któraś z przesłanek, o których mowa w cytowanym przepisie - nie jest legitymowany do badania zasadności argumentów wierzyciela, zawartych w jego wniosku o zawieszenie postępowania (art. 56 § 1 pkt 4 ustawy)."(wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., IV SA 1502/96, LEX nr 43828). W rozpatrywanej sprawie żadna jednakże z przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wbrew twierdzeniom skarżących, nie zaistniała. Bezspornym jest, że w niniejszym przypadku przesłanki z punktów 1- 3 w ogóle nie miały miejsca. Brak jest także takich przypadków uzasadniających zawieszenie w innych ustawach (pkt 5 art. 56 § 1 ustawy; choćby z ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. z 1997 r., Nr 102, poz. 643; natomiast ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej; Dz. U. z 2005 r. Nr 78, poz. 684, ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, ustawa o z dnia 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali, Dz. U. z 2001 r. Nr 111, poz. 1196, ustawa z dnia 7 października 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 932, czy ustawa z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz zmianie niektórych ustaw, Dz. U. z 1993 r. Nr 18, poz. 82 z uwagi na materię jaką regulują w ogóle nie mogły być brane pod uwagę). Jedyną okolicznością, która mogła wchodzić w grę było zawieszenie postępowania na żądanie wierzyciela, którym w tym przypadku jest jeden i ten sam organ - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. Posiada on bowiem kompetencje zarówno do bycia organem egzekucyjnym jak do bycia wierzycielem (art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Skoro jednak wierzyciel tego nie uczynił zarzutu z tego tytułu czynić mu nie można. Ustalenia zatem poczynione w tym względzie przez organy egzekucyjne obu instancji są poprawne. Zasadnie podnosi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...] podlega wykonaniu, a wniosek legalizacyjny nie mógł wpłynąć na jej byt prawny wskutek ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia tej sprawy. Wobec tego, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu l instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym w pływ na wynik sprawy, Sąd wobec treści art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), nakazującym mu uwzględnić skargę w przypadku stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, istnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego (art. 156 k.p.a.), nie mógł wydać innego wyroku jak tylko oddalającego skargę T. i S. D. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł ja w sentencji wyroku.