II SA/Kr 553/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skarg S. S.-B. i W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych I. odrzuca skargę S. S.-B., II. oddala skargę W. S., III. zarządza zwrot na rzecz S. S.-B. kwoty 500 zł (pięćset złotych) uiszczonej tytułem wpisu. Wojewoda, decyzją z dnia 1 marca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2, art. 28, art. 33 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) i art. 105 § 1, art. 138 § 1 ust 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołań S. S.-B. oraz W. S. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 29 listopada 2017 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi Firma A pozwolenia na budowę dla inwestycji: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod-kan, c.o., elektrycznymi, teletechnicznymi, niskoprąd., went. mech., zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (wod.-kan., elektr., teletechn.) wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) rozbiórka budynków – mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...] obr. [...], oraz budowa zjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zjazdu zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. i w tym zakresie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe; uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków: mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. i w tym zakresie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe; uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod-kan, c.o., elektrycznymi, teletechnicznymi, niskoprąd., went. mech., zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (wod.-kan., elektr., teletechn.) wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) na działce nr [...] obr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K."; udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych z wyłączeniem prac budowlanych wykonanych w oparciu ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z 31 sierpnia 2016 r. nr [...] oraz prac objętych decyzją nakazową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 29 sierpnia 2017 nr [...]. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta K., decyzją nr [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2016 r., udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących rozbiórki budynków: mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...] i zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi Firma A dla zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o, elektr., teletech., niskoprąd., went, mech., wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) oraz budowa wjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Wojewoda, działając na skutek odwołania W. S., decyzją z dnia 24 listopada 2016 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi W. S., wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 107/17, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2016 r., znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał w szczególności, że organy wadliwie przyjęły, iż na potrzeby sprawdzenia zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy pod względem wysokości elewacji frontowej przyjąć należy, jako poziom wyjściowy, poziom projektowany, a nie poziom istniejący. Sąd wskazał na potrzebę ponownego zbadania tego parametru. Jednocześnie Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki, decyzją nr [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r., znak ROIK [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust 2 pkt 1, art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) – nałożył na Firma A inwestora zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektr., teletech., niskoprąd., went. mech., wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) oraz budowa wjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", w związku z realizowaniem powyższej inwestycji w okolicznościach uwzględnienia przez WSA w Krakowie w nieprawomocnym wyroku, sygn. akt II SA/Kr 107/17, skargi na decyzję Wojewody z dnia 24.11.2016 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31.08.2016 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowalnych dotyczących rozbiórki budynków: mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (10 kondygnacyjnego) z garażem podziemnym i usługami w parterze (na działce nr [...] obr. [...]), wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektr., teletech., niskoprąd., went. mech., wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (droga dojazdowa, rampa, zieleń oświetlenie, chodniki, mała architektura) oraz budowa wjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. – obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez: wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających realizowany obiekt budowlany usytuowany na działce nr [...] obr. [...], zgodnie z opracowaniem pt. "Ekspertyza techniczna w sprawie wpływu wstrzymania robót budowlanych na bezpieczeństwo konstrukcji budynku realizowanego przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obręb [...] oraz zabezpieczenia konstrukcji na okres przerwy w budowie", z dnia 18.08.2017 r., autorstwa dr iuż. M. P., rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (zaśw. Nr [...] Urząd Wojewódzki w K. [...] oraz uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, inż. bud. lądowego nr [...]) oraz zgodnie z "Ekspertyzą w sprawie wstrzymania robót budowlanych na obiekcie realizowanym w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...]" z lipca 2017 r. opracowaną przez Z. J. projektanta konstrukcji realizowanego obiektu (upr. nr [...]) określającą zakres i sposób wykonania robót budowlanych tj.: wykonać konstrukcje budynku w stanie surowym otwartym włącznie do poziomu stropu nad piątą kondygnacją nadziemną zgodnie z projektem budowlanym przedmiotowej inwestycji. Ustalono termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia 31.01.2018 r. Prezydent Miasta K., decyzją nr [...].[...] z dnia 29 listopada 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu wniosku z 29 kwietnia 2016 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi Firma A , dotyczącego zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod-kan, c.o, elektr., teletechn., niskoprąd., went. mech., zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (wod.-kan., elektr., teletechn.) wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) rozbiórka budynków – mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...] obr. [...], oraz budowa zjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż ponownie przeanalizował sprawę i uzupełniony zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie materiał dowodowy – i stwierdził w szczególności, że: inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego; na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 15 lipca 2014 r., znak: [...] [...], przeniesiona ostateczną decyzją Nr [...] z dnia 5 sierpnia 2015 r., znak: [...]; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje działki nr: [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] obr.[...] jednostka ewidencyjna [...]. Organ I instancji przytoczył i odniósł się do uwag stron wnoszonych w toku postępowania, a w konkluzji stwierdził, że inwestor spełnił wymogi art. 35 ust 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 listopada 2017 r. złożyli S. S.-B. oraz W. S.. Na skutek tychże odwołań Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 1 marca 2018 r., znak [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił przebieg postępowania w sprawie, dodatkowy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu odwoławczym, a także zwrócił uwagę na korektę wniosku oraz projektu w zakresie wykluczenia zjazdu i rozbiórki oraz doprecyzowania, które elementy zostały wykonane na skutek decyzji nakazowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z dnia 29 sierpnia 2017 r. Nawiązując do decyzji organu I instancji, Wojewoda zauważył, że Prezydent Miasta K. nie uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu stanu faktycznego w sprawie – nie uwzględnił faktu, iż w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 sierpnia 2016 r., która w skutek decyzji Wojewody z dnia 24 listopada 2016 r. stała się ostateczna, inwestor rozpoczął prace budowlane, które to zrealizował do poziomu I kondygnacji. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 107/17, z dnia 10 maja 2017 r. uchylającego decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, kierownik budowy wpisem z dnia 18 maja 2017 r. wstrzymał prace budowlane. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 29sierpnia 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających. Obecnie inwestycja jest zrealizowana do stanu wynikającego z decyzji PINB, której nakazany zakres, zgodnie z treścią decyzji nakazowej, pokrywa się z treścią projektu budowlanego. Organ I instancji wydał orzeczenie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie uwzględniając wyżej opisanych okoliczności w sprawie, bez podania art. 37 pkt 2 ust 2 ustawy, który to przepis reguluje sposób orzekania w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą rozpoczęto roboty budowlane. Na podstawie tego właśnie przepisu powinno zostać wydane przedmiotowe orzeczenie. Organ I instancji, działając po orzeczeniu Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2017 r., zatwierdzając całościowo przedmiotowy projekt budowlany oraz udzielając pozwolenia na budowę dla całego zamierzenia decyzją z dnia 29 listopada 2017 r. wydał orzeczenie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Prezydenta Miasta K. nie spełniała też wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. nie mogła zostać uznana za prawidłową i podlegała uchyleniu w zakresie opisanym w wyrzeczeniu decyzji drugoinstancyjnej. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał jednak na wydanie orzeczenia merytorycznego przez organ odwoławczy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że ze względu na to, iż prace te zostały już wykonane, uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków: mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [...] oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zjazdu zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. i w tym zakresie umarza postępowanie jako bezprzedmiotowe. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należy orzec zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2, art. 28, art. 33 ust.2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i art.105 § 1, art. 138 § 1 ust 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zmianami w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw Dz.u.2017.935) zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na wykonanie robót budowlanych z wyłączeniem prac budowlanych wykonanych w oparciu ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] oraz prac objętych decyzją nakazową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 sierpnia 2017 nr [...]. W kolejnej części uzasadnienia swojej decyzji Wojewoda przedstawił okoliczności, które przemawiają za wydanym rozstrzygnięciem. W tym kontekście wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił wcześniejsze decyzje organów wskazując w uzasadnieniu wyroku wadę projektu budowlanego polegającą na niedostosowaniu wysokości projektowanego budynku do warunków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...], znak: [...], z dnia 15 lipca 2014 r. Sąd nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do kwestionowanych rozwiązań projektowych, co wskazuje, iż sąd swoje orzeczenie oparł na całościowym rozpoznaniu sprawy; Sąd nie wskazał na uchybienia związane z usytuowaniem budynku czy też nadmierne oddziaływanie planowanej inwestycji na działki sąsiednie, które to zarzuty w znakomitej większości stanowią podstawę odwołań w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie sądu jest rozstrzygnięciem wiążącym organy w dalszym postępowaniu w sprawie i w związku z powyższym, na etapie postępowania przed organem I instancji, projekt budowlany został dostosowany do parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy. W skorygowanym projekcie budowlanym rzędna attyki przedmiotowego budynku liczona zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 15 lipca 2014 r. do górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki – wynosi 244,44 m.n.p.m., co zgodnie ze stanowiskiem sądu zawartym w wyroku z dnia 10 maja 2017 r. stanowi wysokość budynku równą 29,98m przy dopuszczalnej określonej w decyzji o warunkach zabudowy: od 28,5m do 30m. Kontynuując argumentację, Wojewoda zauważył, że zarówno S. S.-B., jak i W. S. w treści odwołań oraz dołączonych uzupełnień wskazują, że podstawowym zarzutem jest przesłanianie działki ew. [...]. Zdaniem odwołującego się W. S., "inwestor w sposób nieuzasadniony stwierdza, że w przedmiotowej sprawie (...) możliwe jest znaczne zbliżenie planowanej na działkach sąsiednich zabudowy do obiektu objętego niniejszym postępowaniem poprzez odpowiednie zaprojektowanie bryły budynku (...)". Analiza przesłaniania wykonana na zlecenie odwołującego się przez rzeczoznawcę budowlanego P. Z., zdaniem skarżącego "jednoznacznie udowadnia, że taka możliwość nie istnieje dla zagospodarowania sąsiedniej działki [...] i całkowicie uniemożliwia jej zabudowę (...)". Na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przedłożył analizę przesłaniania wykonaną przez projektanta inwestycji J. R. wykazującą, że możliwość taka istnieje. Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone ekspertyzy zostały wykonane w oparciu o różne założenia i stąd różnica w przedstawianych merytorycznych wnioskach z nich płynących. Ekspertyza P. Z. w części graficznej nie zawiera próby wykazania hipotetycznej zabudowy, potwierdzającej tezę zawartą w części opisowej ekspertyzy, że "budynek projektowany na działce [...] stanowi obiekt przesłaniający dla każdego budynku, który mógłby powstać na działkach [...], [...], [...]". Ekspertyza ta wykazuje jedynie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na działki sąsiednie, czego organ odwoławczy, uznając właścicieli przedmiotowych działek za strony postępowania, nie kwestionuje. Ekspertyza ta nie wykazuje jednak, iż na działkach tych hipotetycznie nie ma możliwości wykonania budynku. Nie przedstawia takich budynków, które byłyby przesłaniane przez projektowany budynek na działce [...] w sposób uniemożliwiający ich realizację, z góry zakładając, że możliwości takiej nie ma. Analiza wykonana przez J. R. przedstawia hipotetyczne, możliwe do wykonania budynki usytuowane na działce [...] jak również na działkach [...], [...], czyli uogólniając, wykazuje, że na działkach tych istnieje możliwość zabudowy. Budynki te oczywiście będą podlegać pewnym ograniczeniom projektowym wynikającym z zagospodarowania terenów sąsiednich, ale taka sytuacja ma miejsce przy każdej planowanej inwestycji, gdyż każda inwestycja powstaje w uwarunkowaniach wypływających z istniejącego zagospodarowania działek sąsiednich. W trakcie uzupełniania odwołania o dodatkowe dokumenty i opracowania W. S. przedłożył decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 11 lipca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy na działce nr [...] obr. [...] w K.. Fakt posiadania warunków zabudowy nie jest przesądzającym o konieczności realizacji budynku w oparciu o jej wytyczne, gdyż można ubiegać się o inną decyzję dla tego samego terenu, ale fakt istnienia takiej decyzji jest o tyle istotny dla sprawy, że decyzja taka powstała na skutek przeprowadzanej przez organ analizy urbanistycznej i mówi o możliwościach inwestycyjnych terenu w oparciu o wyniki takiej analizy. Analiza urbanistyczna przeprowadzona na potrzeby wydania wspomnianej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wykazała, że w związku z analizowanym obszarem, o którym mowa w Rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na działce ew. nr [...] mogą powstać budynki o wysokości od 12,0 do 13,5 m. Analiza przesłaniania dla hipotetycznego budynku na działce [...] przedłożona przez inwestora wskazuje na możliwość powstania w odległości od granicy działki takiej samej jak budynek na sąsiedniej działce [...], budynku o wysokości 13,50 m, czyli zgodnej z analizą urbanistyczną przeprowadzoną dla działki [...]. Zarzut, że na działce skarżącego nie ma możliwości inwestycyjnych, jest bezpodstawny. Istotne są także parametry powierzchniowe sąsiadujących ze sobą działek. Działka nr ew. [...] to działka o powierzchni 0.0944 ha, sąsiadująca z nią działka nr ew. [...] to działka o powierzchni 0,2314 ha. Zważywszy na fakt, że działka [...] jest około dwu i półkrotnie większa od działki [...], wymaganie od obydwu działek takich samych możliwości inwestycyjnych jest nieuzasadnione, czego potwierdzeniem są analizy urbanistyczne przeprowadzone w związku z ustalaniem warunków zabudowy dla obydwu działek. Ustosunkowując się o podnoszonego przez strony zarzutu naruszenia § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Wojewoda wyjaśnił, że przepis ten w istocie określa nie tyle odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkiem istniejącym na sąsiedniej nieruchomości, lecz wzajemne usytuowanie tych budynków względem siebie. Ocena, czy nie zachodzi naruszenie tego przepisu, może być dokonana tylko w stosunku do istniejących budynków. Z tego względu organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, badając zgodność projektowanej inwestycji z § 13 powołanego rozporządzenia nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane. Przepisy § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia znajdują zastosowanie do okien istniejących w przesłanianym budynku, nie do okien hipotetycznej zabudowy. W ocenie Wojewody, znaczna część dostarczonych w uzupełnieniu odwołania W. S. materiałów dowodowych dotyczy rzekomych nieprawidłowości przy realizacji inwestycji na jej dotychczasowym etapie, prywatnej korespondencji między inwestorem a stroną skarżącą dotyczącej przedmiotowej inwestycji, dokumenty kierowane do organów nadzoru budowlanego przedstawiane do wiadomości Wojewody, kopia wyroku sądu w analogicznej, według strony skarżącej, sprawie. Wszystkie te uzupełnienia dotyczącą wprawdzie przedmiotowej inwestycji, lecz nie mogącą być dowodem w sprawie w postępowaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej, który ze swojej właściwości nie może swojego rozstrzygnięcia opierać o materiał dowodowy, dla którego właściwymi do orzekania są organy nadzoru budowlanego lub sąd cywilny. Wojewoda wyjaśnił dalej, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie, obligują organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oceniając zarzuty odwołania, Wojewoda stwierdził, że nie dają one podstaw do wydania przez organ odwoławczy negatywnej oceny przedmiotowego przedsięwzięcia. Za rozwiązania projektowe odpowiada projektant. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, do obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza dołączając do projektu stosowne oświadczenie. Zaistnienie wątpliwości co do zgodności projektu z obowiązującymi w określonym zakresie przepisami oznacza konieczność uzyskania od projektanta gwarancji co do tego, że zastosowana w projekcie koncepcja czy rozwiązanie nie naruszają obowiązujących przepisów. Ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach o tym przedmiocie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że udzielenie pozwolenia na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy powołanej ustawy oraz innych aktów prawnych związanych z procesem inwestycyjnym. Zatem, ochrona interesów prawnych w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych. Organ odwoławczy przytoczył art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowalne i wskazał, że projektowana inwestycja, po wprowadzeniu w projekcie budowlanym zmian wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz wyłączeniu z zakresu inwestycji prac już wykonanych, pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami wydanej na potrzeby inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr AU- [...] z 15.07.2014 r. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego .Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, w szczególności z przepisem zawartym w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, regulującym odległości sytuowania obiektu względem granic działki. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 28 marca 2018 r. skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 1 marca 2018 r. wniosła S. S.-B.. W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany o uzupełnienie braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu w terminie 7 dni; brak ten nie został uzupełniony. Pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana o usunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dnia pod rygorem odrzucenia skargi przez własnoręczne podpisanie skargi (skarżąca została przy tym poinformowana, że cofnięcie skargi niepodpisanej jest nieskuteczne). Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 2 lipca 2018 r. – braki skargi nie zostały usunięte. Na rozprawie skarżąca oświadczyła, że nie podtrzymuje swojej skargi, ale popiera skargę W. S.. Pismem z dnia 30 marca 2018 r. skargę na tę samą decyzję Wojewody z dnia 1 marca 2018 r. wniósł W. S.. Skarżący zaskarżył decyzję w części, w której organ orzekł o: 1) zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod. kan, c.o., elektrycznymi, teletechnicznymi, niskoprąd., went, mech, zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (wod.-kan., elektr., teletechn.,) wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu, drogą dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", 2) udzielił pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych z wyłączeniem prac budowalnych wykonywanych w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] oraz prac objętych decyzją nakazową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z 29.08.2017 nr [...]. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, w której zgodnie z art. 37 ust. 2 pr. bud. wznowienie budowy w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę, a także stwierdzenia jego nieważności jest możliwe wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 pr. bud.), a nie na podstawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych; 2) art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 pr. bud, poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych bez podstawy prawnej, zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, wskazany przez organ art. 37 ust. 2 pr. bud. ani stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, w żaden sposób nie daje podstawy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych; 3) art. 8 k.p.a. wskutek tego, że organ wydając decyzję, pozbawił lub znacznie ograniczył sąsiadom możliwości zabudowy działek sąsiednich; 4) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stopnia ograniczenia dostępu światła dziennego do działek sąsiednich i oparcie swojego stanowiska w tym zakresie jedynie na podstawie twierdzenia inwestora i przedstawionej przez niego na etapie postępowania odwoławczego opinii, iż realizowana inwestycja nie będzie naruszać interesów sąsiadów ponad przeciętną miarę; 5) art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez znaczne ograniczenie, a nawet uniemożliwienie sąsiadom zabudowy posiadanych działek, zgodnie z przysługującym im prawem do równego traktowania przez władze publiczne i równej dla wszystkich ochronie prawnej własności; 6) § 12 ust. 4 rozporządzenia w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez wydanie decyzji z pominięciem uwzględnienia konstytucyjnego obowiązku równego traktowania wszystkich stron; 7) § 13 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię i naruszenie zasady równej ochrony prawa własności, która wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym w miarę możliwości miał takie same prawa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonej części, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się także do zarzutów skarg, uznając je za niezasadne. O oddalenie skarg wniósł także uczestnik postępowania Firma A i uzasadnił swoje stanowisko w piśmie z dnia 17 lipca 2020 r. Sprawa ze skargi S. S.-B. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 553/18, a sprawa ze skargi W. S. pod sygnaturą II SA/Kr 554/18. Na rozprawie Sąd postanowił połączyć te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia – i prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Kr 553/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami – na skutek skargi W. S. – należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Wspomniana skarga okazała się niezasadna. Na początku zauważyć należy, że – w ocenie Sądu – Wojewoda zasadnie włączył do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej jako "pr.bud."), w świetle którego w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Stan rzeczy, który powstał w wyniku prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 107/17, uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2016 r., znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji – odpowiadał hipotezie normy wynikającej z tego przepisu. Użycie w sentencji decyzji formuły "udziela pozwolenia na wykonanie robót budowalnych", a nie formuły "udziela pozwolenia na budowę" – nie stanowi istotnej nieprawidłowości, co więcej, jest w pełni prawidłowe i adekwatne do zaistniałej sytuacji. Nie zmienia ono oczywiście rzeczywistego charakteru rozstrzygnięcia, które pozostaje rodzajem pozwolenia na budowę. Kwestia ta została przekonująco wyjaśniona w odpowiedzi na skargę w nawiązaniu do definicji zawartych w art. 3 pkt 7 i art. 3 pkt 12 pr.bud. W konsekwencji za niezasadne należy uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 37 ust. 2 pr.bud. w związku z innymi przepisami, w ramach których skarżący suponuje, że zaskarżona decyzja nie jest decyzją o pozwoleniu na budowę i że została wydana bez podstawy prawnej. Skorelowany z tymi zarzutami wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Wojewoda przyjął trafne założenie, że przy ferowaniu rozstrzygnięcia co do pozwolenia na wykonanie robót budowalnych należy uwzględnić specyfikę zastanego stanu faktycznego, a w szczególności okoliczność wykonania określonych robót na podstawie następczo uchylonej, ale naówczas ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz na podstawie decyzji nakazowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 sierpnia 2017 r. Założenie to zostało prawidłowo uwzględnione i transponowane do podjętej przez organ odwoławczy decyzji. Nie budzi też wątpliwości umorzenie postępowania w zakresie zjazdu oraz w zakresie rozbiórki. Gdy idzie o zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, to – podobnie jak w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonym w "zwykłych" okolicznościach – jego materialnoprawnym punktem odniesienia są przede wszystkim przepisy powołanej już ustawy Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do niej. Kreują one sprawę administracyjną o wyraźnie określonych granicach faktycznych i prawnych, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. I tak, zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku wymagania, o których mówi powołany art. 35 ust. 4 pr.bud., zostały prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane. W tym kontekście trzeba też zauważyć, że w zasadniczej części były one już przedmiotem badania w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r., w którym Sąd – działając w warunkach niezwiązania granicami skargi – stwierdził tylko jedną nieprawidłowość dotyczącą niezgodności parametrów wysokościowych projektowanego budynku z decyzją o warunkach zabudowy. Na podkreślenie zasługuje tu także to, iż na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa zasadniczo odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, aczkolwiek nie zwalnia to całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. W niniejszej sprawie taka weryfikacja została w właściwym zakresie dokonana. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącego również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 15 lipca 2014 r. znak: [...] W szczególności zgodna z tym ustaleniami jest projektowana wysokość budynku, która obecnie wynosi 29,98 m licząc od średniej rzędnej terenu istniejącego przed głównym wejściem do budynku (wyjaśnienie projektanta co do tej kwestii z uwzględnieniem oceny Sądu zostało zmieszczone na k. 212 projektu). Spełnione zostały również pozostałe wymagania decyzji o warunkach zabudowy, w tym wymagania dotyczące szerokości elewacji frontowej w przedziale od 12 do 18 m (szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi 17,4 m); wskaźnika powierzchni zabudowy w przedziale od 29 % do 34 % (powierzchnia zabudowy wynosi 784,46 m, tj. 33,9% powierzchni terenu wynoszącej 2314 m); powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 25% (powierzchnia biologicznie czynna stanowi łącznie 27,89%); geometrii dachu – dach płaski. Wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji także zostały spełnione, co znalazło wyraźne potwierdzenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r. Nie ma, w ocenie Sądu, podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie projektowanego budynku nie narusza przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w relewantnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nawiązując do nieomówionych wyżej zarzutów skargi, wypada zauważyć, że wszystkie one tak naprawdę oscylują wokół jednej kwestii – kwestii ograniczenia możliwości zagospodarowania, w szczególności zabudowy, działki sąsiedniej, będącej własnością skarżącego (działka nr [...]). Skarżący argumentuje, że kwestia ta nie jest należycie wyjaśniona (zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a.) i że została wadliwie rozstrzygnięta (zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., art. 4 pr.bud. w związku z art. 32 i 64 konstytucji RP, § 12 ust. 4 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Kwestia, o której mowa, została – zdaniem Sądu – wyjaśniona należycie, z uwzględnieniem dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. Przedstawiona przez Wojewodę ocena materiału dowodowego zrelatywizowanego do tej kwestii jest kompleksowa i spełnia wymagania wynikające z art. 80 k.p.a. W szczególności organ odniósł się nie tylko do zawartej w projekcie analizy oddziaływania inwestycji, ale także do przedłożonych w toku postępowania opinii i opracowań, w tym ekspertyz J. R. i P. Z.. Przedstawione przez organ odwoławczy wnioski jawią się jako przekonujące i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Dotyczy to m.in. wniosku, że wykonanie projektowanego budynku w określony sposób wpłynie na możliwość zainwestowania działki sąsiedniej, ale – wbrew twierdzeniom skarżącego – możliwości tej nie wykluczy. Sąd podziela też stanowisko Wojewody w zakresie kwalifikacji prawnej stwierdzonego stanu faktycznego – w zakresie konstatacji, że projektowana inwestycja nie narusza prawa i nie ma podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych z uwagi na zarzuty podnoszone przez skarżącego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. "Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane sąsiedniej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno budowlanych oraz norm dotyczących budowy" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019 r., VII SA/Wa 1037/19, COBSA). Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie można stwierdzić naruszenia § 12 ust. 4 ani § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ten ostatni przepis traktuje o "odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów", a zatem – interpretowany literalnie – w ogóle nie ma zastosowania do przedmiotowej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 2183/15, CBOSA). Zgodzić się przy tym trzeba z argumentacją skargi, że przepis ten bywa interpretowany szerzej i odnoszony także do działki niezabudowanej, ale potencjalnie wchodzi to w grę jedynie w przypadku, gdy istnieje miarodajny punkt odniesienia, choćby w postaci skonkretyzowanego i objętego określonymi orzeczeniami zamierzenia inwestycyjnego. "Nie do pogodzenia z prawem zabudowy jest sytuacja, w której prawo inwestora jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej, niezabudowanej, której plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane. Związanie inwestora wymogiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może powodować, że w efekcie ma on ograniczone prawo zabudowy swojej działki" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2018 r., II SA/Gd 572/17, CBOSA). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę W. S. (pkt II sentencji wyroku). Skarżąca S. S.-B., mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi (brak wymaganego podpisu art. 57 § 1 ab initio i 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a), toteż skarga S. S.-B. została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (pkt III sentencji wyroku).