II SA/Kr 558/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2009r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy skargę oddala. W dniu [.....] listopada 2008 J.F. , działając przez pełnomocnika M.S. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy na działce nr [.....] w Z. czterech budynków gospodarczych o charakterze wystawienniczym w zakresie prezentacji zabytkowych maszyn rolniczych z terminem rozpoczęcia prac na [.....] grudnia 2008 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 3-19) dołączając - między innymi - do zgłoszenia pełnomocnictwo z dnia [.....] listopada 2008 r. Starosta [.....] decyzją z dnia 19 listopada 2008 r. numer [.....] zgłosił sprzeciw na budowę ww. czterech budynków o charakterze wystawienniczym. Powodem wydania decyzji było ustalenie, że zgłoszone budynki wystawiennicze nie są budynkami gospodarczymi. Organ administracji powołał się na definicję budynku gospodarczego zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, która nie obejmuje funkcji wystawienniczej. Ponadto w ocenie organu przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 30.05.2003 r., który przewiduje na tym obszarze funkcję terenów lasów i zieleni ochronnej przeznaczonej na cele gospodarki leśnej, dolesień gruntów rolnych o niskiej przydatności rolniczej, gospodarki rolnej o charakterze wypasowym na istniejących łąkach i pastwiskach o charakterze enklaw śródleśnych, a także przyrodniczych funkcji ochronnych na terenach zadrzewionych, zakrzewionych, rolnych stanowiących pasmo przejściowe między zwartymi kompleksami lasów i taranami zabudowy oraz otulin cieków wodnych i innych terenów o wysokich walorach przyrodniczych (symbol "ZL"). Plan miejscowy nie dopuszcza jakiejkolwiek zabudowy tych terenów, poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę oraz lokalizacje sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnej dla potrzeb lokalnych oraz dróg dojazdowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych (akta administracyjne sprawy, karta nr 21). Decyzję tą wysłano dnia 19.11.2008 r. do pełnomocnika skarżącego, który potwierdził jej odbiór 1.12.2008 r. Dnia [.....] .11.2008 r. doręczono organowi I instancji zawiadomienie o wypowiedzeniu przez skarżącego pełnomocnictwa udzielonego M.S. , wypowiedzenie to jest datowane na [.....] .11.2008 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 26-27). W dniu [.....] listopada skarżący poinformował odrębnym pismem organ I instancji o potrzebie kierowania pism w tej sprawie bezpośrednio na adres korespondencyjny strony (akta administracyjne sprawy, karta nr 27). W takiej sytuacji w dniu [.....] listopada 2008 r. organ I instancji wysłał decyzję zawierająca sprzeciw wnioskodawcy - J.F. , który otrzymał ją - po II awizie - w dniu 10 grudnia 2008 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 22). Od powyższej decyzji skarżący w dniu [.....] grudnia 2008 r. (pismem datowanym na 10 grudnia 2008 r.) wniósł odwołanie, zarzucając organowi administracji obrazę art. 30 ust. 5 zdanie 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 6-8 K.p.a. W uzasadnieniu odwołujący wywodził, że decyzja o sprzeciwie została mu doręczona po upływie 30-dniowego terminu. Termin wynikający z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ma charakter materialnoprawny i nie mają do niego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 57 K.p.a. Niedopuszczalnym jest również argumentacja, że dniem wniesienia sprzeciwu jest dzień wysłania decyzji listem poleconym do strony. Skuteczne zgłoszenie sprzeciwu następuje z momentem doręczenia go stronie. Swoje twierdzenia odwołujący poparł stanowiskiem doktryny i przytoczonym orzecznictwem. Podkreślił również, że jest to termin nie do wydania decyzji zawierającej sprzeciw, ale jej doręczenia, a w tej sprawie doręczenie nastąpiło dopiero 10 grudnia 2008 r. Tym samym inwestor może już legalnie przystąpić do wykonywania prac. Wojewoda [.....] w dniu [.....] lutego 2009 r. po rozpatrzeniu odwołania J.F. od decyzji Starosty [.....] z dnia [.....] listopada 2008 r. wydał decyzję znak. [.....] , którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ przytoczył treść art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane podając, że zasadnie wniesiono w tej sprawie sprzeciw, skoro projektowana inwestycja narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Ponadto wykonanie robót budowlanych objętych ww. zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bo budynek wystawienniczy nie jest budynkiem gospodarczym. W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut naruszenia terminu 30-dniowego doręczenia stronie sprzeciwu liczonego od dnia zgłoszenia zamiaru budowy. W tej bowiem sprawie początek biegu terminu datuje się na 8 listopada 2008 r., bo jest to następny dzień po dniu dokonania zgłoszenia. W związku z tym koniec 30-dniowego terminu nastąpił 8 grudnia 2008 r. Podstawą do liczenia tego terminu jest art. 57 K.p.a. Organ I instancji w dacie wysyłania swojej decyzji do pełnomocnika odwołującego nie wiedział o wypowiedzeniu tego pełnomocnictwa, bowiem o tym J.F. zawiadomił organ dopiero 27 listopada 2008 r. Tym samym zaniedbanie przez stronę obowiązku niezwłocznego informowania o istotnych w sprawie okolicznościach takich jak wypowiedzenie pełnomocnictwa nie może skutkować uznaniem postępowania za wadliwe, skoro organ ten postępowała zgodnie z posiadanymi informacjami. Decyzję tą doręczono skarżącemu w dniu 26.02.2008 r. i dnia [.....] .03.2008 r. wniósł on na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, art. 57 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także obciążenie kosztami postępowania Wojewodę [.....] . W uzasadnieniu skarżący podał, iż nie można podzielić argumentacji zawartej w decyzji organu II instancji co do sposobu liczenia terminów. Zdaniem skarżącego, naruszono art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w ten sposób, że w ustawowym terminie 30 dni od dnia zgłoszenia zamiaru budowy nie została mu doręczona decyzja zawierająca sprzeciw. Tym samym w istocie w tej sprawie sprzeciw nie został prawidłowo wniesiony. Ponadto decyzja organu I instancji była doręczana dwukrotnie. Nie jest zasadnym twierdzenie, że skutecznie doręczono decyzję stronie poprzez skierowanie jej do pełnomocnika, a przy tym zasadność wypowiedzenia pełnomocnika uznał sam organ ponawiając wysyłkę tej decyzji również skarżącemu. Skarżący podniósł, że nie można stosować art. 57 K.p.a. do liczenia terminu wynikającego z art. 30 Prawa budowlanego, bo to są dwa różne terminy: termin prawa materialnego i termin prawa procesowego. Termin prawa materialnego ma takie znaczenie, że jego upływ skutkuje wygaśnięciem określonego prawa lub obowiązku. Tym samym z upływem 30-dni od daty dokonania zgłoszenia ewentualny sprzeciw organu administracji nie ma już znaczenia. Termin 30-dniowy to termin na doręczenie decyzji zawierającej sprzeciw, a nie jej wydanie. Decyzja bowiem wywołuje skutki prawne z chwilą jej doręczenia stronie, a nie sporządzenia. Skarżący powołał się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych kwalifikujących termin do wniesienia sprzeciwu jako termin materialnoprawny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.....] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarżący J.F. w dniu [.....] marca 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [.....] z dnia 17 lutego 2009 r., doręczoną skarżącemu w dniu 26 lutego 2009 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda [.....] , którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa [.....] . Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w tej sprawie jest interpretacja art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z póżn. zm.), a w szczególności jego ustępu 5, którego treść jest następująca: "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 [art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego-przypis Sądu], należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia". W tej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W dniu [.....] listopada 2008 r. skarżący działając przez pełnomocnika dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w dniu 19 listopada sporządzono decyzję zawierającą sprzeciw i w tym samym dniu ją wysłano pełnomocnikowi skarżącego, a dnia [.....] listopada skarżący oraz jego pełnomocnik poinformowali organ I instancji o wygaśnięciu pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi M.S. . Dnia 28 listopada organ I instancji wysłał decyzję skarżącemu, którą odebrał (po II awizie) 10 grudnia 2008 r. a odwołanie od tej decyzji zostało wysłane 12 grudnia 2008 r. Taki stan faktyczny w ocenie skarżącego oznacza, że minął termin 30-dniowy na doręczenie decyzji zawierającej sprzeciw. Sąd nie podziela tego stanowiska. Istotnie, orzecznictwo sądowe nie jest jednolite w zakresie rozumienia zachowania 30-dniowego terminu, o którym stanowi powołany art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Prezentowane jest stanowisko, że termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw doręczona jest stronie w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia. Taki pogląd zaprezentował np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1751/04, opub. w LEX nr 190806, zgodnie z którym "upływ 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego skutkuje nabyciem uprawnienia do realizacji inwestycji przez osobę zgłaszającą zamiar inwestycyjny. Zgłaszający, od następnego dnia, po upływie tego terminu jest uprawniony, z mocy samego prawa, do rozpoczęcia robót objętych zgłoszeniem, organ zaś - jeżeli do końca 30-dniowego terminu nie doręczy zgłaszającemu sprzeciwu - traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie". Analogiczne stanowisko zajęto, przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 555/04, opub. w LEX nr 169408, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt IV SA 1244/03 LEX nr 160775 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.07.2004 r., sygn. akt IV SA 623/03, opub. w LEX nr 158859. Prezentowane są również inne poglądy zakładające, że termin 30-dniowy to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw, a nie jej doręczenia. Takie stanowisko zajął z kolej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, opub. w LEX nr 319177, zgodnie z którym "1. Uwzględniając zawarte w art. 30 Prawa budowlanego uregulowania i mając na uwadze treść art. 57 § 1 k.p.a. jako początkowy dzień biegu terminu 30 - dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, czy też w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu w jakim to uzupełnienie nastąpiło, bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. 2. Termin określony w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego. Ten 30-dniowy termin jest terminem, którego zachowania oczekuje się od organu, co oznacza, iż tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. 3. Termin 30-dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a.". W ocenie Sądu rozpoznającego tą sprawę termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu został zachowany. Przede wszystkim należy zauważyć, że powołany art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zawierający - jak trafnie określił to skarżący - termin prawa materialnego, nie zawiera precyzyjnego określenia daty zakończenia jego biegu. Sformułowanie " (...) jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (...)" nie oznacza jednak, że datą wniesienia sprzeciwu jest dzień, w którym skutecznie doręczono taką decyzję stronie. Istotą terminu materialnego jest wygaśnięcie jakiegoś prawa (lub obowiązku) przysługującego danemu podmiotowi (organowi administracji). Tym samym dochowanie lub brak dochowania temu terminowi musi wynikać z działania (lub braku działania) danego organu administracji. Innymi słowy wyznaczając termin prawa materialnego należy tak go interpretować, aby jego zachowanie uzależnione było od funkcjonowania tego właśnie organu. Nie ma bowiem możliwości, jak przyznał to sam skarżący, na przedłużenie tego terminu lub inne możliwości czasowego "wydłużenia" jego obowiązywania. Jeżeli tak, to analizowany 30-dniowy termin wniesienia sprzeciwu winien obejmować sytuację, w której sam organ administracji będzie posiadał owe 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Tym samym zachowanie tego terminu będzie miało miejsce także wtedy, gdy w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia organ administracji wyda decyzję zawierającą sprzeciw, niezależnie od tego, czy zostanie taka decyzja prawidłowo doręczona stronie przed upływem tego terminu, czy też po jego upływie. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko zawarte w skardze, to wówczas organowi administracji nie przysługiwałby 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, ale termin w zasadzie nie mający daty końcowej. Organ administracji w bardzo wielu sytuacjach nie miałby żadnej pewności, czy np. wysyłając decyzję zawierającą sprzeciw w 16 dni od daty dokonania zgłoszenia (czyli z zachowaniem 30-dniowego terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego), to taka decyzja rzeczywiście zostanie doręczona stronie przed upływem tego terminu. Wystarczy bowiem, że w takiej hipotetycznej sytuacji nastąpi doręczenie zastępcze w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a. Wysyłając więc decyzję w 16 dniu i zakładając, że pracownik placówki pocztowej będzie zamierzał ją doręczyć już następnego dnia (17 dnia po dokonaniu zgłoszenia), to przy braku odbioru tej przesyłki z urzędu pocztowego datą jego doręczenia będzie 31 dzień od dnia dokonania zgłoszenia (upływ 14 dnia od daty pozostawienia pisma w placówce pocztowej). Tym samym należało wówczas przyjąć, że termin 30-dniowy określony art. 30 ust. 5 Prawa budowanego to w istocie termin co najwyżej 15 dniowy, ponieważ organ administracyjny musiałby brać odpowiedzialność za skuteczność swoich działań również po dniu wysłania decyzji i jej doręczenia. W ocenie Sądu taki sposób interpretacji jest niczym nie uzasadniony. Właśnie instytucja terminu prawa materialnego oznacza, że jego zachowanie musi być odnoszone do postępowania organu administracji, a nie postępowania doręczyciela, czy też samej strony. Stan faktyczny tej sprawy wyraźnie wskazuje, że właśnie działanie strony, niezależnie od tego, czy jest ono zawinione czy też niezawinione, może znacząco przyczynić się do przedłużenia tego terminu. Sama strona dokonała zgłoszenia przez pełnomocnika, po czym w trakcie postępowania, ale już po wysłaniu decyzji zawierającej sprzeciw - pełnomocnik wypowiedział jej pełnomocnictwo. Tym samym zawiadamiając o tym fakcie organ I instancji (w 20 dniu od daty dokonania zgłoszenia), organowi pozostawałby okres 10 dni na doręczenie decyzji tej stronie i mimo, jak wynika to z akt sprawy, wysłania w 21 dni od daty dokonania zgłoszenia (dnia następnego po otrzymaniu informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa) - decyzja I instancyjna została doręczona stronie dopiero 10 grudnia, po dokonaniu w dniu 9 grudnia powtórnego awiza. Z potwierdzenia doręczenia przesyłki (akta administracyjne, karta nr 22) wynika, że odbioru dokonał inny pełnomocnik skarżącego, mimo że zgłaszając w dniu [.....] listopada 2008 r. informację o wypowiedzeniu pełnomocnictwa sam skarżący wskazał, że pisma należy kierować bezpośrednio samemu skarżącemu. W ocenie Sądu stan faktyczny przedstawiony w tej sprawie stanowi podstawę do rozróżnienia pojęć "wniesienie decyzji" i "doręczenie decyzji". Nie są to jednak równoznaczne pojęciowo wyrażenia. Dla zgłoszenia nie będzie wystarczające jego "wniesienie", ale musi nastąpić jego doręczenie właściwemu organowi, samo zaś "wniesienie" sprzeciwu przez organ nie następuje z datą jego doręczenia inwestorowi, ale datą podjęcia tej czynności przez organ. Tym samym nie można mówić o uchybieniu art. 110 K.p.a., który określa datę związania organu swoją decyzją wskazując, iż taka chwila jest jej doręczenie lub ogłoszenie. Sam art. 110 K.p.a. wskazuje na dwa różne przedziały czasowe: wydanie decyzji i jej późniejsze doręczenie. To wydanie decyzji jest tożsame z "wniesieniem sprzeciwu", o którym mowa w art. 110 K.p.a. Art. 30 ust. 5 Prawa budowanego wyznacza termin prawa materialnego, ale nie oznacza to, że sformułowanie "wniesienie (sprzeciwu)" odrywa się od tego pojęcia znanego Kodeksowi postępowania administracyjnego. Wniesienie sprzeciwu nie jest rodzajowo innym pojęciem od np. wniesienia odwołania. Różnica polega na tym, że wniesienie odwołania po terminie nie oznacza braku możliwości przywrócenia terminu, a wniesienie sprzeciwu po terminie oznacza właśnie brak możliwości przywrócenia tego terminu - i to jest, podkreślana przez skarżącego, cecha terminu prawa materialnego. Nie ulega zaś wątpliwości, że samo wniesienie np. odwołania, zażalenia, itp. to chwila, w której albo strona osobiście (przez pełnomocnika) doręczyła takiej pismo organowi, albo też sytuacja, w której nadała takie pismo w placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a.). Inne przypadki dochowania terminu określa art. 57 § 5 pkt 1, 3-6 K.p.a., ale one nie mają w tej sprawie znaczenia. Tym samy trafnie organy administracji podnoszą w sprawie, że wysyłając (nadając w placówce pocztowej) decyzję zawierającą sprzeciw w dniu [.....] listopada 2008 r. - dochowano terminowi wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dokonanego w dniu [.....] listopada 2008 r. Trafnie organy obu instancji uznały, że wniesienie sprzeciwu jest uzasadnione obowiązującymi przepisami. Prawo budowlane wprost wskazuje, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w tej sprawie takie naruszenie istotnie ma miejsce (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 maja 2003 r., przewiduje na tym obszarze funkcję terenów lasów i zieleni ochronnej przeznaczonej na cele gospodarki leśnej, dolesień gruntów rolnych o niskiej przydatności rolniczej, gospodarki rolnej o charakterze wypasowym na istniejących łąkach i pastwiskach o charakterze enklaw śródleśnych, a także przyrodniczych funkcji ochronnych na terenach zadrzewionych, zakrzewionych, rolnych stanowiących pasmo przejściowe między zwartymi kompleksami lasów i taranami zabudowy oraz otulin cieków wodnych i innych terenów o wysokich walorach przyrodniczych (symbol "ZL"). Plan ten nie dopuszcza jakiejkolwiek zabudowy tych terenów, poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę oraz lokalizacje sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnej dla potrzeb lokalnych oraz dróg dojazdowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych. Inwestycja skarżącego nie jest zgodna z planem miejscowym. Spełniona została również przesłanka wynikająca z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienia sprzeciwu, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie sam skarżący swoją inwestycję opisywał jako budynki gospodarcze, to jednak one takimi budynkami nie są. Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690 z późn. zm.), pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć: budynek przeznaczony do: 1) niezawodowego wykonywania prac warsztatowych; 2) przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, 3) w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych, Żadnej tych cech nie spełniają budynki zawarte w zgłoszeniu. Tym samym nie są to budynki gospodarcze. Również art. 29 Prawa budowanego nie wymienia takich budynków, jakie zostały zawarte w zgłoszeniu - jako podlegających jedynie zgłoszeniu przed rozpoczęciem ich realizacji. Tym samym Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy administracji i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.