II SA/Kr 565/10

Kraków, dnia 15 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D., I. T., A. G., M. B., E. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 lutego 2010 r., nr [...], nr [...], nr SKO [...], nr SKO [...], nr SKO [...] oraz nr SKO [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: I. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. D. kwotę 9 487, 00 (słowie: dziewięć tysięcy czterysta osiemset siedem złotych), na rzecz J. D. kwotę 4 752,00 (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote), na rzecz I. T. kwotę 4 752,00 (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote), na rzecz A. G. kwotę 4 752,00 (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote), na rzecz M. B. kwotę 4 752,00 (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote), na rzecz E. D. kwotę 4 752,00 (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote) – tytułem zwrotu kosztów postępowania; II. zwrócić uiszczony od zażalenia wpis J. D. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych), J. D. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych), I. T. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych), A. G. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych), M. B. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych), E. D. w kwocie 100 zł (słownie sto złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 565/10, uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, w pkt II orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane, a w pkt III zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących: J. D. kwotę 2527 zł, E. D. kwotę 1392 zł, A. G. kwotę 1392 zł, I. T. kwotę 1392 zł, M. B. kwotę 1392 zł i J. D. kwotę 1392 zł - tytułem zwrotu kosztów postępowania (sprawy połączone zostały do wspólnego rozpoznania). W uzasadnieniu sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje Prezydenta Miasta K. i ustaliło opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości: w stosunku do J. D. w wysokości 227 049,98 zł, a w stosunku do pozostałych skarżących w wysokości po 113 524,99 zł. Orzekając o kosztach sąd wskazał art. 200 i 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Pismem z 13 sierpnia 2010 r., pełnomocnik skarżących złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania i wniósł o zasądzenie na rzecz J. D. kwoty 9 487 zł w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 7200 zł oraz pozostałym skarżącym po 4752 zł w tym koszty zastępstwa prawnego po 3600 zł, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto, zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej w postępowaniu zażaleniowym. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze m.) poprzez nieprawidłową wykładnię w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżania w przedmiotowej sprawie była należność pieniężna oraz naruszenie § 14 ust. 2 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w postaci jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a zatem przyznana stawka powinna być ustalona w oparciu o § 14 ust. 2 lit. a rozporządzenia. Podniesiono, że sąd przyznał na rzecz skarżących wynagrodzenie radcy prawnego w oparciu o nieprawidłowy przepis rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., bowiem orzekł o wynagrodzeniu w oparciu o przepis § 14 ust. 1 lit. c. Tymczasem wysokość wynagrodzenia radcy prawnego powinna być ustalona w oparciu o brzmienie lit. a powołanego paragrafu, który nakazuje obliczać stawkę wynagrodzenia minimalnego, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, w oparciu o treść § 6 powołanego rozporządzenia. Rozpoznając złożone zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2010r. sygn. akt II OZ 1016/10 uchylił punkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 565/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd wskazał, że przedmiotowej sprawie za wartość przedmiotu sprawy należy uznać kwoty: 227 050 zł oraz 113 525 zł, wynikające z postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wydanych 5 lutego 2010 r. Natomiast o kosztach postępowania, które powinny zostać zasądzone na rzecz J. D., Sąd I instancji powinien orzec na podstawie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a o kosztach postępowania, które powinny zostać zasądzone na rzecz E. D., A. G., I. T., M. B. oraz J. D., Sąd I instancji powinien orzec na podstawie z art. 200 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 powoływanego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawki minimalne, określające wysokość wynagrodzenia pełnomocnika w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, obliczane być powinny na podstawie § 6 tego rozporządzenia. A zatem przy uwzględnieniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 227 050 zł w stosunku do J. D. oraz w wysokości 113 524,99 w stosunku do pozostałych skarżących pełnomocnikowi należało się wynagrodzenie według stawek wyliczonych na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 i § 6 pkt 6 cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z § 6 pkt 7 powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego wynosi 7 200 zł przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200 000 zł, a według § 6 pkt 6 w/w rozporządzenia stawka minimalna wynosi 3 600 przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 do 200 000 zł. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z akt sprawy wynika, że strona skarżący byli reprezentowani przez radcę prawnego, który uiścił wpis sądowy w wysokości 2 270,00 zł. W związku z powyższym należne koszty postępowania na rzecz J. D. wynoszą 9 487 ,00 zł (czyli sumę uiszczonego wpisu sądowego, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenia pełnomocnika), natomiast na rzecz każdego z pozostałych skarżących wynoszą odpowiednio po 4 752, 00 zł. Zauważyć należy także, że skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zgodnie z art. 227 § 2 p.p.s.a. od zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty, nie pobiera się opłaty sądowej. W rezultacie uiszczony przez skarżących wpis od zażalenia w kwocie 600 zł jest nienależny i sąd dokonał jego zwrotu na podstawie art. 225 p.p.s.a.