II SA/Kr 589/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy referent Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna A. i P. B. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala. Burmistrz Miasta G. w decyzji z 26 listopada 2018r., znak: [...] w pkt 1 nakazał "[...] Sp. J. A. i P. B. usunięcie odpadów w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03, z miejsca nieprzeznaczonego do ich magazynowania tj. z dz. nr [...], położonej przy ul. [...] w G., w terminie 60 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna (pkt 3 decyzji). W pkt 2 decyzji ustalono następujący sposób usunięcia odpadów: * odpady należy przekazać uprawnionym podmiotom prowadzącym działalność w zakresie gospodarowania odpadami o kodzie 16 01 03, posiadającym wymagane prawem zezwolenia właściwego organu, zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, * przekazanie odpadów ma zostać potwierdzone poprzez sporządzenie Kart przekazania odpadów (...). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji streścił przebieg postępowania, opisał przebieg przeprowadzonych w sprawie czynności oraz przytoczył zebrane w postępowaniu dowody. Wskazano, że pismem z 13 czerwca 2017 r. Burmistrza Miasta G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie magazynowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym tj. na ww. działce w G., przez [...]" Spółkę Jawną, A. i P. B.. Według organu administracyjnego, ustalenia (poczynione m.in. na podstawie oględzin, informacji i wyjaśnień udzielonych przez Wspólnika Spółki [...]" P. B., jak również Inspektorom WIOŚ w K., decyzji Starosty [...] z 26 stycznia 2015 r., znak:[...] - z której wynika, że ww. spółka prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03, sprawozdania rocznego Spółki "[...] z gospodarowania odpadami w 2017 r., dokumentów dotyczących przemieszczania odpadów z G. do K. P.) wskazują, że opony magazynowane na przedmiotowej nieruchomości w G. stanowią odpad o kodzie 16 01 03. Burmistrz Miasta G. zwrócił nadto uwagę, że te same opony Spółka [...]" traktuje różnie w zależności gdzie się one znajdują. W czasie gdy są magazynowane na nieruchomości w G. uważa, że są one towarem, ale gdy zostaną przewiezione do zakładu w K. P., to tam uważa je za odpad. W ocenie organu administracyjnego taki sposób traktowania jednej i tej samej opony jest niezgodny z obwiązującymi przepisami. Materiał dowodowy wskazuje na to, że działalność prowadzona przez spółkę na ww. nieruchomości stanowi etap poprzedzający przetwarzanie odpadów zużytych opon (w tym ich magazynowanie), wpisujący się w definicję zbierania odpadów zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Od ww. decyzji "[...]" sp.j. A. i P. B., wniosła odwołanie, w którym zarzuciła: 1. Naruszenie art 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprzeprowadzeniu należytego postępowania dowodowego, a tym samym nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a to poprzez: a) przyjęcie, iż zbywane przez dostawców opony spełniają definicję odpadu wynikającą z art. 3 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz. U. z 2018 r., póz. 992, dalej: u.o.p.), w sytuacji, kiedy są one przedmiotem typowego obrotu gospodarczego, a ich sprzedaż - zbycie następuje wyłącznie w celu uzyskania przysporzenia gospodarczego, a nie pozbycia w rozumieniu przywołanego art. 3 ust. 1 pkt 6) u.o.p., gdyż w dalszym ciągu w obrocie gospodarczym funkcjonują jako towar -opona, przyjęcie, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. wyłącznie treść protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska m: [...], stanowi wystarczającą podstawę do uznania, iż na przedmiotowej działce następuje zbieranie i magazynowanie odpadów w postaci zużytych opon bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy z przedłożonej dokumentacji przez skarżącą oraz opinii prywatnej Ekspertyzy sporządzonej przez inż. J. W. i mgr inż. P. P. - załączonej do niniejszego pisma, wynikają wnioski odmienne, niepodjęcie środków dowodowych dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym w szczególności brak przeprowadzenia własnych działań, a ograniczenie się przez organ I instancji wyłącznie do starań o uzyskanie stanowiska Ministra Środowiska w przedmiocie określenia, wskazania, czy opony znajdujące się na działce nr [...] są odpadem, oraz starań o uzyskanie stanowiska dostawców opon w przedmiocie określenia, wskazania, czy opony znajdujące się na działce nr [...] są odpadem, podczas, gdy zgodnie z regułami rządzącymi postępowaniem administracyjnym, to organ prowadzący postępowanie ocenia przedmiot postępowania; 2. Naruszenie 26 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.o.p. poprzez błędne uznanie, że na ww. działce składowane lub magazynowa są odpady w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a przez to błędne nakazanie usunięcia i przetransportowania odpadów do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania. Mając na uwadze podniesione wyżej zarzuty, odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż organ I instancji nie stwierdził, nie ustalił, w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości, aby na działce nr [...] magazynowane były odpady. Również za jednoznaczne, precyzyjne i nie budzące wątpliwości nie można uznać ustaleń poczynionych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska -Delegatura w N. S. (dalej: WIOŚ), na których w zasadzie rozstrzygnięcie oparł organ I instancji. Jak bowiem wskazał Burmistrz Miasta G. na str. 5 decyzji, WIOS przedstawił jedynie ocenę, co do działalności prowadzonej przez skarżącą na działce przy ul. [...] w G.. Skoro WIOŚ przedstawił jedynie ocenę, to rolą organu I instancji było odniesienie się do tej oceny i skonfrontowanie jej z własnymi ustaleniami, ale również wnioskami przedkładanymi przez skarżącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 27 marca 2019 r., nr [...], działając w oparciu o art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach ( Dz. U. z 2018r., poz. 992 ze zm.) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza Miasta G., że opony magazynowane na ww. nieruchomości w G. stanowią odpad o kodzie 1601 03. Wskazano, że Spółka "[...]" opony te traktuje jako odpad w Zakładzie w K. P., do którego przewożone są wszystkie opony z G.. W Zakładzie w K. P. po odrzuceniu opon, które nie nadają się do regeneracji, cała reszta poddawana jest procesowi odzysku R3 i dopiero po poddaniu ich procesowi produkcyjnemu (który prowadzony jest na podstawie zezwolenia Starosty [...]), w wyniku którego uzyskują odpowiednie parametry, Spółka sprzedaje je jako towar. Zdaniem organu II instancji nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 3 ust. l pkt 14 ustawy o odpadach, ilekroć w ustawie jest mowa o odzysku - rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Zatem odzyskowi poddane mogą zostać jedynie odpady, a nie towary czy produkty. Jak wynika z akt sprawy, opony nie nadające się do regeneracji spółka przekazuje innym odbiorcom odpadów jako odpad o kodzie 16 01 03 (w 2017 r. zużytych opon nie nadających się do regeneracji spółka wykazała w sprawozdaniu rocznym 675,3 Mg). Natomiast dla opon poddawanych bieżnikowaniu spółka prowadzi kartę ewidencji odpadów (załącznik nr [...] do protokołu z kontroli nr [...] Zgodnie z zestawieniami, znajdującymi odzwierciedlenie w protokole z ww. kontroli wraz z załącznikami ilość opon magazynowanych w G. utrzymuje się na podobnym poziomie. Gdy jest zapotrzebowanie na dany rodzaj opony, wtedy opony te są przewożone do zakładu w K. i poddawane tam bieżnikowaniu. Nie do zaakceptowania jest dla Kolegium, zachowanie spółki, która te same opony traktuje jako towar, gdy znajdują się w G., albo jako odpad gdy znajdują się w K. P.. Z poczynionych ustaleń wynika bowiem, że w G. magazynowane są też opony uszkodzone, wyprodukowane ponad 10 lat temu, zmagazynowane bez zabezpieczeń przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych w stosach poprzerastanych trawą – stosownie do informacji zawartych w protokole z kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - opony te z dużym prawdopodobieństwem nie nadają się już do regeneracji. Dalej SKO wskazało, że opony używane dostarczane do spółki pochodzą m.in. od wytwórców odpadów ( zakłady wulkanizacyjne, serwisy samochodowe). Organ odwoławczy podkreślił również, iż podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie kwalifikacji opon jako towar, a nie jako odpad przez wytwórców. Opony te były sprzedawane jako towar - opony używane, przez wytwórców, a nie jako odpad pomimo, że opony te były poddawane procesowi odzysku zarezerwowanemu dla odpadów aby stać się towarem handlowym. Zwłaszcza, że zgodnie z informacją uzyskaną od P. B. nie sprzedaje on opon nie poddanych bieżnikowaniu w swoim zakładzie. Nadto zwrócono uwagę, że w posiadanej przez odwołującą się decyzji z zakresu gospodarki odpadami wydanej dla zakładu w K. P. określone są warunki nie tylko prowadzenia procesu recyklingu, ale też magazynowania opon przed tym procesem. Natomiast opony przed procesem bieżnikowania (recyklingu R3) zbierane i magazynowane są obecnie w G. bez żadnych uregulowań w tym zakresie - bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów wydanego przez Starostę G.. W ocenie SKO, znamiennym dla ustaleń w niniejszej sprawie jest również fakt, iż pismem z dnia 21 lipca 2017r., tj. po wszczęciu niniejszego postępowania, ww. spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę pkt 7 decyzji Starosty [...] z dnia 12.02.2008r, znak: [...], dotyczącego cyt: "Wskazanie miejsca i sposobu magazynowania wytwarzanych odpadów" poprzez dopisanie dodatkowego miejsca magazynowania wytwarzania odpadów - G., ul. [...] l. Wytwarzane odpady -kod 1601 03 zużyte opony. Ustosunkowując się w dalszej części do zarzutu odwołania, iż przyjęcie, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. wyłącznie treść protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr: [...], stanowi wystarczającą podstawę do uznania, iż na przedmiotowej działce nr [...] położonej przy ul. [...] w G. należącej do skarżącej, następuje zbieranie i magazynowanie odpadów w postaci zużytych opon bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy z przedłożonej dokumentacji przez skarżącą oraz opinii prywatnej - Ekspertyzy sporządzonej przez inż. J. W. i mgr inż. P. P. - załączonej do niniejszego pisma, wynikają wnioski odmienne, w ocenie organu odwoławczego nie zasługuje on na uwzględnienie. SKO wyjaśnia bowiem, iż wymogi formalne protokołu kontroli oraz samych zarządzeń pokontrolnych określają przepisy art. 11 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W niniejszych rozważaniach, zdaniem Kolegium, istotne jest, że protokół jest odzwierciedleniem czynności kontrolnych lecz nie tylko. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej: Oznacza to zatem, że skoro zarządzenie pokontrolne musi opierać "się na ustaleniach kontroli, to ustalenia te muszą być zawarte przynajmniej w protokole kontroli. Zatem protokół kontroli dokumentuje czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnosić się zarządzenie pokontrolne. Odnosząc się w szczególności do załączonej do odwołania ww. ekspertyzy, Kolegium stwierdziło, iż nie zawiera ona ustaleń, które by podważały wyniki kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, prowadzącej do jednoznacznego ustalenia, że opony magazynowane na przedmiotowej nieruchomości stanowią odpad o kodzie 16 01 03, które to ustalenie zostało dokonane w oparciu o całokształt okoliczności, opisanych wyżej. Natomiast fakt braku stanowiska Ministra Środowiska w przedmiocie określenia, wskazania, czy opony znajdujące się na działce nr [...] są odpadem, w ocenie SKO nie może stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji, gdyż jak sama odwołująca się podniosła, to organ prowadzący postępowanie ocenia przedmiot postępowania i ustala dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia. Od powyższego rozstrzygnięcia [...]" Sp. J. A. i P. B. (dalej w skrócie strona skarżąca) wniosła skargę do WSA w Krakowie, zarzucając naruszenie: 1.art. 15 k.p.a., poprzez nietrafne przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub organ II instancji) jako własnego -bez poczynienia jakichkolwiek samodzielnych ustaleń - błędnie wyjaśnionego przez Burmistrza Miasta G. (dalej także jako organ I instancji lub Burmistrz) stanu faktycznego, podczas gdy organ II instancji obowiązany jest do samodzielnego i merytorycznego rozpoznania sprawy, a więc nie tylko oceny procedowania przez organ I instancji, ale także przeprowadzenia własnych ustaleń w sprawie; 2.art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe zgromadzenie w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę przez SKO, co doprowadziło do nietrafnego przyjęcia, iż opony znajdujące się na terenie działki nr [...] stanowią odpad, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż przedmiotowe opony są towarem nabywanym przez stronę skarżącą na zasadach dotyczących obrotu cywilnoprawnego; 3.art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach(t.j. Dz. U. 2018, poz. 992, dalej jako u.o.p.), poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która została wydana w sytuacji bezprzedmiotowości postępowania, co oznacza, iż SKO powinno w całości uchylić decyzję Burmistrza oraz umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając zasadność przedstawionych wyżej zarzutów strona skarżąca wskazała, że sposób procedowania SKO nie był prawidłowy. W szczególności zarzucono brak odniesienia się do przedłożonej przez stronę skarżącą ekspertyzy "w sposób uzasadniający zanegowanie jej wniosków". Powołując się na zasadę wolności gospodarczej, wskazano, że nie ma ona ograniczenia przedmiotowego, co oznacza, ż e może ona również polegać na nabywaniu na zasadach obrotu cywilnoprawnego opon (nieistotnym jest ich stopień zużycia, czy też fakt, iż są to nowe opony) i - w odróżnieniu od swoiście reglamentowanej działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, do której prowadzenia wymagane są stosowne zezwolenia. Oznacza to, że Spółka - przedsiębiorca - jest uprawniona do nabywania tychże opon w ramach prowadzonej działalności, a sam fakt równoczesnego gospodarowania odpadami nie może przesądzać, że wszelkie zachowania skarżącej związane są właśnie z drugą ze wskazanych działalności. Zatem zdaniem autora skargi, niedopuszczalne jest automatyczne przyjęcie, że każda czynność przedsiębiorcy prowadzącego tego typu działalność odnosi się do gospodarowania odpadami, a to z uwagi na możliwość jednoczesnego podejmowania działań z tym związanych. Na gruncie niniejszej sprawy doszło do bezpodstawnego utożsamienia przez Burmistrza, co zostało dalej błędnie powielone przez SKO, nabywania przez spółkę na zasadach obrotu cywilnoprawnego opon w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oraz gospodarowania odpadami - mającego przecież miejsce na terenie zakładu znajdującego się w K. P. i prowadzonego w oparciu o stosowne pozwolenie udzielone przez Starostę N.. Bez znaczenia dla tejże sprawy jest zakres działalności prowadzonej przez skarżącą w K. P.. Niezrozumiałe jest dla skarżącej stanowisko orzekających w tej sprawie organów, że te same opony nie mogą stanowić towaru (gdy znajdują się w G.), a następnie odpadu (gdy znajdują się w K. P.). Twierdzenie to nie znajduje oparcia w jakichkolwiek przepisach prawa. Zdaniem skarżącej organy zdają się nie zauważać, że skarżąca nie podnosi, iż opony w tym samym czasie mają różną kwalifikację, a konsekwentnie wskazuje na ich odmienny charakter w odmiennych momentach. Wobec powyższego skarżąca dla wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, przedstawia chronologię postępowania z zakupionym towarem: w pierwszej kolejności opony, będące towarem, dostarczane są na teren zakładu spółki w G.. Tu dokonywane jest ogólne zapoznanie się z zakupionym towarem, z jakim rodzajem opon spółka ma do czynienia, z jakich pojazdów, w jakim stanie. Następie towar ten - już na terenie zakładu w K. P. - poddawany jest procesowi sortowania i klasyfikacji, który prowadzi do podziału towaru na opony podlegające procesowi bieżnikował oraz opony nienadające się do przetworzenia, które zostaną przekazane uprawnionym podmiotom trzecim. Z tą chwilą następuje zmiana ich kwalifikacji - gdyż ten moment jest miarodajny dla wyrażenia swoistej woli wyzbycia się tychże. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 stycznia 2018 r. (II SA/ Ke 789/17), wskazano, że przypisanie danej rzeczy cech odpadu może zostać dokonane dopiero po dokonaniu wnikliwej oceny stanu faktycznego, a co nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy. (...) Zdaniem skarżącej, w tej sprawie - z uwagi na podnoszoną przez SKO konieczność ustalenia woli faktycznie władającego przedmiotem - miarodajne dla ustalenia zamiaru (woli) spółki dotyczącej tychże opon są złożone w toku sprawy wyjaśnienia. Podkreślono w tym miejscu, że zgodnie ze stanowiskiem spółki- przedmiotowe opony stanowią towar, bowiem były przedmiotem obrotu cywilnoprawnego (co zostało uwiarygodnione fakturami). Okoliczność ta choć zauważona przez organ I instancji, została całkowicie pominięta przez organ odwoławczy. Zatem wolą przedsiębiorców, od których skarżąca nabywała opony było traktowanie ich jako towaru (a nie odpadu), zbywanego w prowadzonej działalności (tj. poza zakresem związanym z prowadzeniem działalności). Następnie odnosząc się do kwestii wystąpienia przez Burmistrza o zajęcie stanowiska przez Ministra Środowiska, skarżąca nie zgodziła się z oceną SKO, iż fakt braku tego stanowiska nie stanowił podstawy do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Prowadzi to do konstatacji, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niekompletny i nie pozwala na dokonanie całościowej oceny wszystkich jej okoliczności, a czego (uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy) nie dostrzegł - a nawet błędnie zaaprobował taki sposób procedowania - organ II instancji. W konsekwencji przeprowadzenia w sposób wadliwy postępowania odwoławczego również zaskarżona decyzja obarczona jest wadą przemawiającą za koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. W ocenie skarżącej postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem na terenie ww. nieruchomości nie znajdują się odpady , a towar w postaci opon, co prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do wydania nakazu ich usunięcia. Na koniec zwrócono uwagę na nieracjonalność obowiązku nałożonego na spółkę przez Burmistrza, który został sformułowany w punkcie 2 decyzji pierwszoinstancyjnej. Z jego treści wynika, że skarżąca jest obowiązana do przekazania przedmiotowych opon uprawnionym podmiotom prowadzącym działalność w zakresie gospodarowania odpadami o kodzie 16 01 03, co ma zostać potwierdzone poprzez sporządzenie kart przekazania odpadów (KPO). Burmistrz pominął fakt, iż spółka jest właśnie takim podmiotem więc w istocie znajdujące się na ww. działce opony mogłyby zostać przekazane do zakładu znajdującego się w K. P. (tak - jak dotychczas miało to miejsce) i tam zostać poddane przetworzeniu, zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena, czy na działce nr [...] położonej w G. doszło do składowania lub magazynowania odpadów na terenie do tego nieprzeznaczonym w świetle przepisów ustawy o odpadach. W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach (dalej u.o.o), posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W obecnie obowiązującym stanie prawnym (art. 3 pkt 19 nowej ustawy o odpadach) przez posiadacza odpadów - rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z treści przywołanego wyżej art. 26 u.o.o. wynika, że do zastosowania środka nadzorczego w formie decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest konieczne stwierdzenie faktu istnienia odpadów i to w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a także ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów, tj. ich posiadacza (bądź posiadaczy). Takie ustalenia zostały poczynione przez organy w niniejszej sprawie. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu na skutek zawiadomienia mieszkańców bloku nr [...] na os. [...] w G., zaniepokojonych składowiskiem opon zlokalizowanym tuż za ich blokami przy ul [...], na podstawie: oględzin własnych organu I instancji; oględzin i protokołu kontroli Nr [...] [...] [...] Inspektora Ochrony Środowiska; informacji i wyjaśnień udzielonych przez Wspólnika Spółki P. B.; sprawozdania rocznego Spółki [...] z gospodarowania odpadami w 2017 r. oraz dokumentów dotyczących przemieszczania opon z G. do K. P. organy obu instancji ustaliły, że na całym terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. o pow. 5,1954 ha stanowiącej własność "[...]" Sp.J. A. i P. B., znajdują się stosy opon. Tylko część działki jest utwardzona – głównie w rejonie dwóch obiektów mieszczących się na tej działce (wiaty magazynowej i hali wraz z częścią socjalno-biurową). Pozostała większa część działki to teren nieutwardzony ze stosami opon ułożonymi na trawie. W niektórych miejscach z zastoinami wody. Składowane opony mają różny stopień zużycia bieżnika. Ustalenia te znajdują w pełni odzwierciedlenie w protokole kontroli MIOŚ, z którego wynika, że w dniu 4 czerwca 2018 r. w związku z podejrzeniem zagrożenia życia, zdrowia i środowiska przez prowadzenie nielegalnej działalności, przeprowadzono bez wcześniejszego powiadomienia właścicieli czynności kontrolne. W ich trakcie ustalono m.in., że "Na terenie całej powierzchni działki w różnych miejscach stwierdzono w trakcie oględzin magazynowanie dużej ilości opon. (...) ułożonych w pryzmach albo w nieuporządkowanych stosach. (...) bezpośrednio na ziemi, niektóre pryzmy owinięte były folią strecz." W trakcie oględzin sprawdzono rok produkcji wybranych opon. Zostały one sfotografowane i stanowią załącznik do protokołu. Z dokumentacji tej wynika, że na terenie działki składowane są opony wyprodukowane w roku 2004, 2005, 2007, 2008,2009,2010, 2011, 2012. Udokumentowano "opony w stosach poprzerastanych trawą", "opony łyse, uszkodzone, z wystającymi drutami" (vide str.3 protokołu). W dniu przeprowadzonych oględzin zmagazynowanych opon było ok. 80.000 sztuk i opony te z dużym prawdopodobieństwem nie nadawały się już do regeneracji. Jak wynika z dalszych ustaleń opony magazynowane w G. docelowo trafiały do K. P. jako odpad o kodzie 16 01 03. Istotnym jest, że powyższych ustaleń faktycznych organów w zakresie sposobu magazynowania, ilości sztuk opon, ich docelowego przeznaczenia nie kwestionuje strona skarżąca. Spór bowiem w niniejszej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie czy składowane opony są odpadem w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03 czy też nie, a to w związku z prowadzoną przez Spółkę, na terenie działki [...] w G., działalnością gospodarczą. Dla przypomnienia wskazać należy, że Spółka [...]" na podstawie decyzji Starosty [...] z 26.01.2016 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przetwarzania odpadów w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03. Decyzja ta jako miejsce przetwarzania i magazynowania odpadów przeznaczonych do przetwarzania wskazuje działki nr [...] w m. K. P.. Okoliczność ta ma w ocenie Sądu fundamentalne znaczenie. Legalna definicja pojęcia "odpad" obecnie obowiązująca została określona w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.). Zgodnie z jej brzmieniem przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". W definicji tej pozbycie się, wzorem interpretacji przyjętych w prawie wspólnotowym i orzecznictwie sądów europejskich, nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), a która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Możliwe jest więc pozbycie się przedmiotu także wówczas, gdy pozostaje on nadal we władaniu tego samego podmiotu. Pozbyciem się przedmiotu będzie też przekazanie innemu podmiotowi, który to podmiot będzie dany przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny sposób (odmienny od jego pierwotnego przeznaczenia, a stosowany ze względu na nieprzydatność przedmiotu do wykorzystania w sposób pierwotnie zakładany). W konsekwencji wykładnia terminu "pozbycie się" powinna być indywidualizowana, w szczególności wówczas, gdy jest wątpliwe, czy dany przedmiot jest wskutek pozbycia się go odpadem. Zgodnie z sugestiami zawartymi w orzecznictwie sądów europejskich, wykładnia taka powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku polskiej ustawy o odpadach - ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2019 II OSK 506/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 V SA/Wa 2189/17). Pamiętać też trzeba o obowiązku stosowania przy interpretacji ustawy o odpadach zasad ogólnych ustawy - Prawo ochrony środowiska, w szczególności w tym przypadku zasady prewencji (art. 6 p.o.ś.), mającej także swoje odzwierciedlenie w podstawowych przepisach wspólnotowych. Z założeń tych wynika wskazówka stwierdzająca, iż w sytuacji wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, a potencjalnie możliwe jest negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko, należałoby uznać dany przedmiot za odpad. W tym zakresie nie ma dowolności, ponieważ z uwagi na charakter uregulowania z zakresu ochrony środowiska, obowiązuje prawny rygoryzm, którego celem jest eliminacja niekontrolowanego i szkodliwego oddziaływania na środowisko działalności jaką jest gospodarowanie odpadami. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, dawał uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, że na działce [...] w G. Spółka [...] magazynuje odpady w postaci zużytych opon choć działka ta nie jest miejscem na ten cel przeznaczonym. Słuszna jest także konstatacja organów, że działalność Spółki prowadzona na przedmiotowej nieruchomości stanowi etap poprzedzający przetwarzanie odpadów w postaci zużytych opon, poprzez ich magazynowanie przed ich transportem do miejsca przetworzenia w K. P.. Wszak wspólnik Spółki P. B. w toku postępowania wskazał, że wszystkie opony z G. trafiają do zakładu w K.. W piśmie z dnia 23.11.2017 r. (K: 33) podał nadto, że opony przechowywane są na terenie ul [...] na czas jaki niezbędny jest do ich przekazania, który trwa od kilku dni do kilku miesięcy. Jeśli zatem Spółka zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 26.01.2016 r. w K. P. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przetwarzania odpadów w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03, do którego trafiają "wszystkie opony z G." to jednoznacznie wynika z tego, że w G. na działce [...] magazynowane są odpady bez stosownego zezwolenia, mało tego w warunkach do tego nieprzystosowanych. Należy mieć bowiem na uwadze nie tylko wymogi, jakie stawia zezwolenie na przetwarzanie odpadów (o czym poniżej), ale przede wszystkim zasady doświadczenia życiowego w zakresie braku właściwego przechowywania i zabezpieczenia gromadzonych odpadów i jego negatywnego wpływu na środowisko naturalne oraz zdrowie ludzi. Bowiem nie może ujść uwadze fakt, że mamy do czynienia ze składowaniem tysięcy zużytych opon (o różnym stanie technicznym) w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych na obszarze ponad 5 ha. Natomiast z treści decyzji Starosty [...] z dnia 26.01.2016 r. wynika, że Spółka [...] ma zgodę na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne , przy zachowaniu następujących warunków dla odpadu w postaci zużytych opon o kodzie 16 01 03: 1. miejscem przetwarzania odpadów zakład zlokalizowany na działkach [...] w m .K. P. 2. jako miejsce magazynowania odpadów w postaci zużytych opon wskazano działki [...] w m. K. P. , a ich magazynowania ma odbywać się w wyznaczonych i opisanych miejscach, w sposób uporządkowany - na placu szczelnym, utwardzonym – zabezpieczone folią przed warunkami atmosferycznymi oraz w hali produkcyjnej. Stosy opon mają być zabezpieczone przed osunięciem. Z dalszej treści decyzji wynika, że "opony dostarczone na teren zakładu magazynowane są w wyznaczonych miejscach, a następnie sortowane na nadające się do bieżnikowania i na nie nadające się do procesu odzysku. Odrzucone opony na bieżąco (bez magazynowania) przekazywane są uprawnionym posiadaczom odpadów do przetwarzania, natomiast opony zakwalifikowane do regeneracji (...)" poddawane są dalszemu procesowi technologicznemu. Wyżej przytoczona treść zezwolenia wskazuje jednoznacznie, że w zakładzie w K. P. spółka [...] przyjmuje odpady w postaci zużytych opon, skoro ta sama Spółka przekazuje zużyte opony z G. do Zakładu w K. P. to posiadane przez siebie opony, zgromadzone na działce [...] w G. sama traktuje jako odpady. Nie ma innego logicznego wytłumaczenia dlaczego, według twierdzeń strony skarżącej, z G. miałyby trafiać do zakładu zajmującego się przetwarzaniem odpadów pełnowartościowe opony, zważywszy że ich status z pełnowartościowego materiału na odpad ulega zmianie w czasie transportu (vide: pismo P. Baciak z 23.11.2017 r. K:33) Nie ma wpływu na ocenę, że opony magazynowane na spornej działce są odpadem, okoliczność podnoszona przez Spółkę, że prowadzi ona na tym terenie działalność gospodarczą związaną z oponami. Wg. twierdzeń współwłaściciela Spółki P. B., ponownie należy przywołać pismo z dnia 23.11.2017 r.(K:33), działalność ta polega na tu cyt. "sortowaniu opon według rodzaju bieżnika, rozmiaru opon, klasy prędkości, rodzaju producenta itp" i które jak wynika z twierdzeń zawartych w skardze nabywane są przez Spółkę na zasadach obrotu cywilnoprawnego, o czym świadczyć mają faktury dokumentujące ich zakup, a także złożona do odwołania ekspertyza. Otóż przedmiotem ekspertyzy było pytanie czy zgromadzone w magazynach zleceniodawcy opony, przedstawione w dniu 15.09.2018 r. do oględzin są odpadami czy też oponami użytkowymi ? Ekspertyza potwierdza zaś okoliczność po pierwsze, że na dzień 15.09.2018 r., czyli dzień jej sporządzenia i wizji lokalnej nadziałce o pow. 5,1954 ha w G., w budynku murowanym gdzie znajduje się "hala magazynowa dla form wulkanizacyjnych, hala rozładunku i pomieszczenie sortowni opon" oraz "magazyn maszyn, i urządzeń oraz surowce do produkcji opon" magazynowane są także opony do samochodów osobowych i dostawczych. Nadto w znajdującej się na terenie działki wiacie magazynowej, o betonowym podłożu o pow. 5400 m˛, także magazynowane są opony. Na całej zaś pozostałej nieutwardzonej powierzchni działki, w różnych miejscach składowane są opony w pryzmach. Po drugie ekspertyza potwierdza jedynie, że w magazynie budynku i wiacie magazynowanej są opony zdatne do użytku, na które zleceniodawca posiada faktury zakupu i nie zostały wystawione karty odpadu i nie są odpadami. Ekspertyza ta nie odnosi więc do zalegających na pozostałym terenie działki (nieutwardzonym !) "pryzm opon", które w żaden sposób nie są zabezpieczone od działania warunków atmosferycznych, jak wynika z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych. A ustalenia te także w ocenie Sądu, potwierdzone w zgromadzonym materiale dowodowym, dają pełną podstawę do przyjęcia, że mamy do czynienia z odpadami w postaci zużytych opon, bo tak właśnie traktuje zużyte opony zgromadzone bez żadnych zabezpieczeń na terenie spornej działki strona skarżąca. Dlatego też nie ma wątpliwości, które ze zużytych opon stanowią odpad. Brak opinii Ministerstwa Środowiska jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym miejscu ponownie odnieść się bowiem należy do definicji legalnej "odpadu" i wykładni pojęcia "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, że w istocie oznacza ono zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Strona skarżąca także pozbywa się "sukcesywnie" zużytych opon tak składowanych na działce [...] w G., przekazując je do zakładu zajmującego się przetwarzaniem odpadów w K. P.. Nie można zatem w tym zakresie doszukać się naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, ponieważ w sprawie wykazano, że Spółka jest posiadaczem przedmiotów, których następnie pozbywa się, co wyczerpuje ustawową definicję odpadu. Dla stwierdzenia, że mamy do czynienia z odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wystarczy ustalenie, że posiadacz określonego przedmiotu pozbywa się go. Przechodząc zatem do zarzutów skargi podnieść należy, że są one całkowicie chybione. Stan faktyczny został ustalony przez organy na podstawie wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowej jego oceny, którą podziela skład orzekający. Nie może więc być mowy o naruszeniu art.7 w zw. art. 77 § 1 kpa. Organ odwoławczy wobec braku zastrzeżeń skarżącego co do ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji w zakresie miejsca i sposobu magazynowania zużytych opon na spornej działce, podzielając je nie musiał czynić samodzielnych ustaleń, zważywszy że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy także nie budził żadnych zastrzeżeń, zaś spór w niniejszej sprawie dotyczył odpowiedzi czy zużyte opony zgromadzone na spornej działce przez stronę skarżącą są odpadem. Nie doszło więc do naruszenia art. 15 kpa. Tym bardziej, że organ II Instancji dokonał ponownej, wnikliwej oceny materiału dowodowego, którą także podziela Sąd. Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadna należało oddalić, [...]