II SA/Kr 590/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA: Barbara Pasternak WSA: Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2006r. nr[...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji WSA/wyr. l - sentencja wyroku UZASADNIENIE. Decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Nr[...] z dnia [...]09.2005r., na podstawie art.104 i art.130 § 1 k.p.a., art.8 ust. 1pkt 1, art.17 ust. 1 pkt 16, art. 36 ust. 2 pkt o, art. 54 ust.1 i 2, art. 59 ust. 1, art.61 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ), oraz na podstawie Zarządzenia Nr[...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].05.2004r., po rozpatrzeniu wniosku W.C. Nr[...] z dnia 8.08.2005r. - odmówiono skierowania wyżej wymienionego do domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji, streszczając przebieg postępowania podano, że pismem z dnia 17.05.2005r. nr[...] M.C. wystąpiła o skierowanie na pobyt stały do Domu Pomocy Społecznej w N. przy ul. N. jej męża W.C., wskazując iż jest on osobą poważnie chorą, pozostającą w leczeniu od 1993r. głównie z powodu zespołu otępiennego czołowo-skroniowego spowodowanego zwyrodnieniem w mózgu, potwierdzonym badaniem CT, mającym również tło genetyczne, a także nadciśnienia tętniczego oraz choroby wrzodowej dwunastnicy. Wyjaśniła nadto, że mąż wymaga szczególnej, całodobowej opieki, podawania dużej ilości leków i kontroli, zwiększonej uwagi w czasie posiłków w związku ze skłonnością do zachłystywania się treścią pokarmową. Opieki mężowi nie może zapewnić ona sama, ani jej córka gdyż obie są słabego zdrowia. Decyzją z dnia [...].06.2005r. nr Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. odmówił skierowania W.C. do domu pomocy społecznej, która na skutek odwołania wnioskodawcy została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...].07. 2005r. nr[...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego W.C. jest osobą poważnie chorą, wobec czego spełnia wymogi określone w art. 54 ustawy o pomocy społecznej do umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Ponownie rozpatrując sprawę wskazano dalej na treść art. 54 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy, a w szczególności z wywiadem środowiskowym oraz oceną zdrowia W.C. zawartą w zaświadczeniach lekarskich wydanych przez Szpital Uniwersytecki -Oddział Kliniczny Klinki Neurologii z dnia 14.06.2005r. oraz Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "A" Sp. z o. o. z dnia 12.05.2005r. ustalono, że wprawdzie jest on osobą całkowicie bezradną, zależną w swym funkcjonowaniu od osób drugich, ze względu na ten stan zdrowia wymaga całodobowej opieki, lecz nie jest to równoznaczne z obowiązkiem i koniecznością umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Opiekę całodobową nad wyżej wymienionym może zapewnić najbliższa rodzina tj. żona i córka, tym bardziej, że Ośrodek Pomocy Społecznej gwarantuje zapewnienie usług opiekuńczych, zaś w przedmiotowej sprawie mamy raczej do czynienia z próbą "przerzucenia" na organy gminy obowiązku sprawowania opieki nad chorym, który spoczywa na członkach najbliższej rodziny. Umieszczenie danej osoby w domu pomocy społecznej powinno mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć przypadków, w których szczególnie trudna sytuacja zdrowotna, a także mieszkaniowa i rodzinna wyklucza samodzielne funkcjonowanie osoby w środowisku, gdy faktycznie nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. W wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 8.06.2005r. stwierdzono, że W.C. zachowuje umiarkowaną sprawność fizyczną, wychodzi na spacer, nawiązuje kontakt z otoczeniem, sam potrafi załatwić czynności fizjologiczne, wykonuj proste prace domowe, zażywa leki farmakologiczne (po których czuje się dobrze), czyta książki, ogląda TV, słucha kaset magnetofonowych i radia, wyraźnie odczuwa więź emocjonalną z najbliższą rodziną oraz otoczeniem, nie stanowi zagrożenia dla innych osób, niemniej w okresach pogorszenia się stanu zdrowia wymaga wzmożonej opieki. Wówczas jednak - zdaniem organu - żona W.C., która ma 58 lat jest w stanie zapewnić mężowi opiekę. Nic też nie stoi na przeszkodzie, aby w okresach nasilenia się stanu chorobowego mógł on korzystać z leczenia szpitalnego, czy też lekarza rodzinnego. Ponadto świadczone usługi opiekuńcze organizowane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w dużej mierze mogą zapewnić wnioskodawcy niezbędną pomoc. Od powyższej decyzji wniósł w terminie odwołanie W.C., który domagał się wydania decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Skarżący kwestionował rzetelność stwierdzenia o istnieniu po stronie żony i córki możliwości zapewnienia mu całodobowej opieki powołując się na odmienne w treści zaświadczenie lekarza rodzinnego, zawierające nadto wskazanie na konieczność umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Skarżący podkreślał, że prośba o umieszczenie go w domu pomocy społecznej nie jest bezpodstawna, nie ma ona na celu przerzucenia ciężaru opieki, uznając zaskarżoną decyzję krzywdzącą i obrażająca, wydaną bez dogłębnego oraz sumiennego rozpatrzenia przedstawionych zaświadczeń lekarskich wystawionych przez osoby kompetentne do oceny stanu zdrowia małżonków. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].03.2006r. sygn. akt [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 54 ust.1 i ust. 2, art. 59 ust.1 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64., poz.593 z późn.zm.) oraz art. 2 i art.17 ust.1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.C. od decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...].09.2005r. Nr[...] – utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji nawiązano do zaskarżonego rozstrzygnięcia i zarzutów odwołania, przytoczono art. 54. ust 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, jak również podano, że osobę, o której mowa w tym przepisie kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Stosownie do tej regulacji, aby przyznać W.C. prawo do umieszczenia go w domu pomocy społecznej w sprawie muszą wystąpić łącznie przesłanki: 1. strona musi wymagać całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, 2. stronie nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Zawarte w aktach sprawy dokumenty świadczą o tym, że W.C. ze względu na postępującą chorobę wymaga całodobowej opieki i nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, ponieważ jest całkowicie bezradny uzależniony od osób drugich, musi zostać mu udzielona pomoc np. przy ubieraniu się, goleniu. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny oraz cytowany przepis art. 54 ust. 1 omawianej ustawy, aby orzec, czy stronie przysługuje prawo do umieszczenia domu pomocy społecznej należy ustalić, czy można jej zapewnić niezbędną pomoc w formie usług opiekuńczych. Ustawa o pomocy społecznej w art. 50-53, przewiduje różne formy świadczenia usług opiekuńczych. Zgodnie z art. 50 ust. 3 tej ustawy usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem, natomiast art. 51 ustawy o pomocy społecznej, określa możliwość przyznania usług opiekuńczych świadczonych w ośrodkach wsparcia. Z akt sprawy wynika ,że dotychczas W.C. nie były przyznane usługi opiekuńcze, a organ pierwszej instancji chce go nim objąć. W tej sytuacji trudno ocenić, czy pomoc w formie usług opiekuńczych, którymi może być objęta strona będzie nie wystarczająca w zapewnieniu niezbędnej pomocy. Zdaniem organu odwoławczego należy najpierw wyczerpać wszystkie możliwości przewidziane w ustawie o pomocy społecznej w celu zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, a w sytuacji, gdy usługi te okażą się niewystarczające strona może ponownie się ubiegać o przyznanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Wobec przedstawionego stanu sprawy, oraz z uwagi na to, że organ deklaruje możliwość zapewnienia stronie niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, nie zostały w sprawie spełnione przesłanki przepisu prawa warunkujące przyznanie prawa do umieszczenia i zarazem skierowania do domu pomocy społecznej. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].03.2006r. sygn. akt[...] W.C., zarzucał bezprawność przedmiotowej decyzji przez naruszenie art. 54 ust.1 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej, domagał się jej uchylenia i wydania decyzji o skierowaniu go do domu opiek społecznej. Uznając za nietrafne stwierdzenia co do możliwości zapewnienia skarżącemu dostatecznej pomocy przez przyznanie usług opiekuńczych oraz konieczności uprzedniego z nich skorzystania podnosił, W.C. podnosił, że jedynie pobyt w domu opieki społecznej może zagwarantować mu pełną i fachową opiekę, która nie narażałaby na szwank jego słabego już zdrowia. Podkreślał, że wymagam całodobowej opieki, zaś usługi opiekuńcze proponowane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S. tej opieki nie są w stanie zapewnić. Z założenia tej formy pomocy jest to pomoc fragmentaryczna (pomoc w formie usług opiekuńczych może być świadczona przez Ośrodek Pomocy Społecznej jedynie w godzinach od 7.30 do 15.00), nie bez znaczenia jest też fakt, że pomoc jest płatna, a jej finansowania nie SA w stanie wraz z żona udźwignąć. Skarżący wyjaśniał, że obecnie opiekuje się nim żona - M.C., dla której opieka ta wiąże się z ogromnymi kosztami, jakie ponosi doznając szkód na swoim zdrowiu. Żona poważnie choruje na tle nerwowym i kardiologicznym. W przypadku, gdy zostaje zabrana do szpitala, skarżący staje się bezradny i prosi sąsiadów o pomoc. Żona pozostaje pod ciągłą opieką medyczną, nie jest ona w stanie zajmować się nim przez dłuższy okres czasu. Ich córka K.C. mieszka i pracuje w K.. Nie może udzielić skarżącemu pomocy również z tego względu, że sama przeszła operację usunięcia nerki z powodu nowotworu złośliwego i jest pod ciągłą kontrola urologiczną oraz nefrologiczną. Jako dokumenty dotyczące kwestii merytorycznych do skargi dołączono: oświadczenia M.C. i K.C., dotyczące wyżej wymienionych zaświadczenia lekarza rodzinnego oraz odnośnie stanu zdrowia skarżącego karty informacyjna leczenia szpitalnego z dat - 28.12.1993r., 13.06. 1994r., 9.09.1994r., 11.10.1996r., 17.06.1998r., 27.03.2000r., 13.01.2001r., 30.01.2004r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych, w tym do wydawania decyzji lub innych aktów rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też prowadzenia postępowania dowodowego poza wąskimi granicami przewidzianymi w art. 106 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze treść wyżej powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania zarzuty skargi należy uznać za zasadne w części, w której nawiązują one do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Nr[...] z dnia [...].09.2005r.. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułował naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego - w tym na rozłożenie ciężaru dowodu, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynikał między innymi rozwijany w art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, któremu towarzyszyły określone uprawnienia stron w postępowaniu dowodowym, w postaci prawa zgłaszania wniosków oraz uczestniczenia w czynnościach. Stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należało uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a w myśl § 2 tego artykułu organ administracji publicznej mógł nie uwzględnić żądania wskazanego w § 1, jedynie wtedy, gdy nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że miały one znaczenie dla sprawy. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej była także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe oznaczało także obowiązek odniesienie się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych, zaś odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowiło jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów, którą przewidywał art. 80 k.p.a. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji – było nadto ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Winno ono znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, zaś brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowił naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam zb. LEX nr 166546 ). Brak prawidłowych i dostatecznych ustaleń był w sprawie niniejszej zasadną podstawą wydania decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2005r. nr[...]. Prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie zastosował się do wyżej wskazanych, wynikających z przepisów zasad, odstępując od dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności dla przyjmowanych prawidłowo matarialnopranych przepisów ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) będących podstawa orzekania. Uchybienia te powtórzył następnie organ odwoławczy, zaś wydane przy ponownym jej rozpatrzeniu decyzje nie odpowiadają w pełni wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazują, że w sprawie niniejszej na podstawie zgromadzonych dowodów uznano za wykazane, iż W.C. jest osobą całkowicie bezradną, zależną trwale w swym funkcjonowaniu od osób drugich, ze względu na ten stan zdrowia wymaga całodobowej opieki. Wyłączną przyczyną negatywnego rozpatrzenia jego wniosku było uznanie, że taką całodobowa opiekę może zagwarantować wyżej wymienionemu żona oraz córka, przy równoczesnym zapewnieniu skarżącego usług opiekuńczych, z których dotąd nie korzystał. To właśnie stwierdzenie zostało przez skarżącego zakwestionowane, zaś uwzględniając tak treść obu decyzji, jak i zgromadzony materiał dowodowy należy uznać je, za całkowicie dowolne. W tym zakresie zwraca uwagę brak jakichkolwiek ustaleń czynionymi na podstawie konkretnych dowodów, odnoszących się do wieku, stanu zdrowia, sytuacji życiowej żony i córki skarżącego, czy dalszych okoliczności mających zasadnicze znaczenie z punktu widzenia rzeczywistych możliwości zapewnienia skarżącemu przez wyżej koniecznej całodobowej opieki, także przy korzystaniu z usług opiekuńczych. Takie ustalenia w sprawie niniejszej winny zostać dokonane, zaś stosowna ocena wyprowadzana w ścisłym powiązaniu ze materiałem dowodowym dotyczącym stanu zdrowia skarżącego, czego nie tylko nie uczyniono z urzędu przy pomocy wszelkich przydatnych środków dowodowych, lecz także pominięto oferowane przez skarżącego dowody w postaci złożonego do akt zaświadczenia lekarskiego z dnia 12.05.2005r. wydanego przez J.W. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "A" Sp. z o.o. w S., oraz znajdującej się tam dokumentacji lekarskiej, o której mowa już we wniosku z dnia 17.05.2005r. Istotnych uchybieniem jest nie tylko brak ustaleń dotyczących wyżej wskazanych okoliczności, które były powodem odmowy skierowania skarżącego do domu pomocy społecznej, ale także brak dostatecznej analizy oraz oceny dowodów w zakresie zgromadzonego i branego pod uwagę materiału odnoszącego się do stanu zdrowia skarżącego, pomimo że nie jest on jednoznaczny i wzajemnie spójny. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na rozbieżności w zakresie oceny możliwości jego bieżącego funkcjonowania oraz aktywności życiowej, jakie rysują się na tle zgromadzonych zaświadczeń lekarskich wydanych przez podmioty fachowe, mające wieloletni - również bieżący - kontakt ze skarżącym jako pacjentem z podanymi w opinii dotyczącej sprawności psychofizycznej osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej, sporządzonej jednorazowo dnia 8.06.2005r., podpisanej przez pracownika socjalnego, p.o. Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej i W.C. Dalsze wadliwości obu decyzji wiążą się nie tylko z podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, ale również z również z niedostatkami oceny prawnej , bowiem uznając za udowodnione, że skarżący jest osobą wymagającą całodobowej opieki, niemogącą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu organy administracji publicznej, mając stosowny materiał dowodowy nie określiły jednoznacznie, czy powodem tego stanu rzeczy jest jego wiek, choroba, niepełnosprawność, a w tym kontekście niektóre lub może wszystkie z tych okoliczności. Błędnym jest również pogląd, że warunkiem uzyskania skierowania do domu pomocy społecznej jest uprzednie korzystanie przez wnioskodawcę z usług opiekuńczych. Taka wykładnia art. 51 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu lub z nim związanych regulacji dotyczących usług opiekuńczych, zaś jak wynik z ich brzmienia wyznacznika wyboru odpowiedniej formy świadczenia pomocy społecznej należy dokonywać jedynie z uwzględnieniem konkretnych okoliczności nawiązujących do przewidzianych w tych przepisach przesłanek - w tym odnoszących się do form, zakresy i trybu świadczenia usług opiekuńczych, oraz ogólnych zasad z art. 3 – 4 tej ustawy. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia proceduralne i błędy w wykładni prawa materialnego stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a " i " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa. Brak także podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 "a " i " c " p.p.s.a., zaś rzeczą orga administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu.