II SA/Kr 599/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R. R. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. II SA/Kr 599/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 29 lipca 2011 roku Decyzją z dnia 9 listopada 2009 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku spółki "[...]" Sp. z o.o. w K., Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w K."; Podstawę prawną decyzji stanowi art. 59 ust. 1, art. 61 ust.1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy, art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ l instancji wskazał, że w związku z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu, w toku postępowania uzyskano uzgodnienie postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 28 września 2009 r., znak [...]. Podał także, że w toku postępowania wystąpił o uzgodnienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz, że z uwagi na fakt, iż w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie zajął on stanowiska w sprawie, zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Ponadto, organ l instancji uzyskał opinie: 1. Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UM z dnia 3 lipca 2008 r. znak [...] w zakresie terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi; 2. Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 17 lipca 2008 r. znak [...] w zakresie ochrony środowiska; 3. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 16 stycznia 2009 r., znak: [...] w zakresie obszarów objętych ochroną konserwatorską; 4. Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w K. z dnia 21 marca 2008 r. znak: [...] w zakresie terenów objętych ochrona przyrody; 5. Zarządu Infrastruktury komunalnej i Transportu w K., z dnia 27 maja 2009 r., znak [...] w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego Następnie organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie, przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust 1. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołał się przy tym na załącznik nr 1 do decyzji. Organ l instancji wskazał, że projekt decyzji został sporządzony przez mgr M. K. wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów LO-0609. Decyzja informuje o sposobach jej zaskarżenia, zawiera także pouczenie, wynikające z treści przepisów art. 55, 63 ust. 1,2 i 4 i nast. ustawy o planowaniu. Załączniki do decyzji stanowią: Warunki zabudowy (zał. nr 1), mapa, stanowiąca część graficzną decyzji, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji w skali 1:1000, wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej (zał. nr 2), wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej, część tekstowa (zał. nr 3), mapa stanowiąca część graficzną wyników tej analizy (zał. nr 4). Z odwołaniem od powyższej decyzji, w ustawowym terminie wystąpili Państwo W. i R. R., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący oświadczyli, że w szczególności sprzeciwiają się zapisowi pkt. II ppkt 1 lit f. w brzmieniu: "Ze względów przestrzennych dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (działki nr "1", "2", "3", "4", "5’)" jako niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący podali, że we wschodniej ścianie budynku usytuowanej w granicy działek "4" i "6" umiejscowione są otwory okienne stanowiące jedyne źródło światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na cele mieszkalne. Okna te zostały wybite zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i po uzyskaniu zgody ówczesnych właścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Skarżący zwrócili uwagę, że przesłany do nich projekt Warunków Zabudowy w pkt II ppkt 1 lit f. stwierdzał: " Niniejsza decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia odnoszącego się do lokalizacji obiektu przy granicy działki sąsiedniej lub w zbliżeniu do tej granicy ze względu na brak podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie na etapie decyzji WZ". Odwołujący podnieśli, że usytuowanie budynku w granicy działek nr "4" i "6’ nie odpowiada wymaganiom stawianym przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z §12 oraz §13 rozporządzenia. Ich zdaniem, wzniesienie budynku w granicy działek stanowiło będzie przyczynę zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (immisje). Wzniesienie budynku w granicy działki spowoduje w szczególności brak dostępu naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych korzystających z otworów okiennych usytuowanych na wschodniej ścianie istniejącego budynku. Decyzją z dnia 11 lutego 2010 roku, [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zarzuty Skarżących nie są tego rodzaju, by mogły przesądzić o konieczności uchylenia decyzji organu l instancji. Decyzja ta jest prawidłowa i jako taka powinna być utrzymana w mocy. Na gruncie obowiązujących w dacie orzekania przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku w/w planu, odbywa się to w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym; lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji - w decyzji o warunkach zabudowy, (art.4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu). W takiej sytuacji sporządzenie projektu w/w decyzji powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Poza sporem pozostaje to, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania - na terenie objętym zamiarem inwestora - planu miejscowego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust.1 w/w ustawy - Prezydenta Miasta K.. Jak wskazał organ l instancji, ustalenie warunków zabudowy uzależnione jest od spełnienia w danej sprawie, warunków określonych przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5, czyli: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec zgromadzonych w postępowaniu dowodów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, iż istniały przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Treść - sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania - analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wskazanych art. 61 ust. 1-5 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. - w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r, Nr 164, poz. 1588), autorstwa Pani mgr inż. M. K. z dnia 5 czerwca 2009 r, uzupełniona aneksem z dnia 10 lipca 2009 r., dawała podstawy dla ustalenia warunków zabudowy (przedmiotowa analiza - k 149 akt sprawy, aneks - k. 176 akt sprawy). Analiza ta jest obszerna, szczegółowa i przejrzysta, co także świadczy o rzetelności jej opracowania. Wnioski z analizy stały się postawą ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, o czym świadczy treść załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 54 ustawy o planowaniu, decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki: szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich) oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali ( załącznik nr 2 do decyzji, k. 293 akt sprawy). Podano w niej także informację o jakiej mowa w art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu - czyli że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja zawiera także wszystkie elementy składowe o jakich mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie: 1. część tekstową i graficzną: - decyzja wraz z uzasadnieniem, warunki zabudowy. - mapa przedstawiająca zakres inwestycji. 2. załącznik w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy zawierające część tekstową i graficzną: - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej dla zamierzenia pn.: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] na dz. nr "6" obr. [...] w K."; - mapa przedstawiająca zakres inwestycji. Decyzja przywołuje prawidłową podstawę prawną posiada wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia oraz właściwie sformułowane pouczenie o sposobach jej zaskarżenia. Wobec powyższego stwierdzono, że orzeczenie organu l instancji spełnia określone przepisami obowiązującego prawa wymogi odnośnie treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ dotyczą kwestii, które nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W tym zakresie Kolegium w pełni podzieliło uwagi zawarte w piśmie Inwestora z dnia 2 lutego 2010r., przyjmując je za własne. Przede wszystkim wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem wydawanym na pierwszym etapie przygotowywania procesu inwestycyjnego i nie przesądza, czy inwestycja będzie zrealizowana. Jej istota sprowadza się do tego, że orzekające w sprawie warunków zabudowy organy administracji zobowiązane są do wskazania Inwestorowi wszelkich warunków wynikających z przeprowadzonej w obszarze analizy oraz z przepisów szczególnych, z których obowiązany jest wywiązać się Inwestor (na etapie projektowania inwestycji), aby planowaną inwestycję zrealizować. Podkreślono przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tak stanowi art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu. Oznacza to, że nawet jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy został pozytywnie rozpatrzony, to inwestor nie zostaje automatycznie obdarzony prawem do zabudowy nieruchomości objętych treścią tego wniosku. Samo wydanie przedmiotowej decyzji pozwala jedynie inwestorowi ubiegać się o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę ( zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z Niewiadomskiego, W-wa 2004r. str. 514). Ta zaś może być wydana między innymi jedynie wtedy, gdy przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa budowlanego (zob . art. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane Dz. U. 06.156. 1118 j.t). Przedłożenie projektu budowlanego jest wymogiem formalnym wniosku o pozwolenie na budowę. W toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, właściwy organ sprawdza zgodność tego projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35. 1.pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy, do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: 1) warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5; 2) warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Warunki te zostały sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690). Nie należy także zapominać o normie wyrażonej w przepisie ogólnym ustawy prawo budowlane - art. 5 ust.1: "Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (...)." Podkreślono zatem, że to dopiero organy administracji budowlanej zobowiązane są na kolejnym etapie postępowania - w sprawie pozwolenia na budowę, do zweryfikowania zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego - w tym dotyczącymi zachowania prawidłowej odległości między budynkami już istniejącymi, a objętymi zamierzeniem inwestycyjnym, czy nieograniczania istniejącym budynkom dostępu do światła, (zob art. 35 ust. 1.ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U.06.156.1118 j.t). Jak słusznie zauważył Inwestor w swym piśmie z dnia 2 lutego 2010r. - decyzja w. z. nie określa lokalizacji planowanego obiektu na działce. Nie stanowi to w ogóle przedmiotu rozstrzygania organu administracyjnego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyznaczenie usytuowania projektowanego obiektu na terenie działki należy bowiem do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego (zob. IV SA/Wa 1409/07 wyrok wsa w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007; IV SA/Wa 312/06 wyrok wsa w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006 r.). Odnosząc się bezpośrednio do zarzutu Skarżących - to iż w treści zaskarżonej decyzji zawarto zapis: " Ze względów przestrzennych dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (działki nr "1", "2", "3", "4", "5")" nie oznacza ustalenia ostatecznej lokalizacji nowej zabudowy w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zapisem tym zasygnalizowano, że w przypadku rozważania ustalenia tej lokalizacji w granicy z w/w działkami w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie będzie to kolidowało z zaistniałym ładem przestrzennym. Niezależnie natomiast od tego, usytuowanie nowej zabudowy będzie podlegało ocenie w świetle przepisów techniczno - budowlanych. Konkludując: w sytuacji stwierdzenia, że inwestycja planowana przez spółkę "[...] sp. z o.o." nie spełnia wymagań określonych wspomnianymi przepisami prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostanie wydana. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 11 lutego 2010 r. [...] wnieśli R. R. i W. R., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 54 pkt 2) lit d w związku z przepisem art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 nr 80 poz. 717 z późn. zm ) poprzez nieuwzględnienie w treści decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez dopuszczenie do realizacji budowy w granicy z działką sąsiednią nr "4", naruszenie przepisu § 2 pkt 3) i pkt 7) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji (...) o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) poprzez przekroczenie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego oraz ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a dotyczących pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W powołaniu się na powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazali, że zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z 9 listopada 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] na dz. nr "6’ obr. [...] w K." wydanej na wniosek "[...]" Sp. z o.o. w K.. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji wniesione przez Państwa R. i W. R. - SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia tego odwołania, którego przedmiotem było przede wszystkim zakwestionowanie przez Skarżących postanowienia pkt II l lit f. -załącznika nr 1 do tej decyzji określającego szczegółowe warunki zabudowy, a w szczególności zawarcia w treści tego załącznika stwierdzenia, że "Ze względów przestrzennych dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. Nr "1", "2", "3", "4", "5")." - (str.3 załącznika nr 1). SKO nie podzieliło tym samym stanowiska Skarżących, którzy zarzucali, że we wschodniej ścianie budynku usytuowanego na działce nr "4’ w granicy z działką "6’ umiejscowione są otwory okienne stanowiące jedyne źródło światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na cele mieszkalne, które umieszczone zostały zgodnie z ówczesnymi przepisami prawa i po uzyskaniu pisemnej zgody ówczesnych właścicieli nieruchomości znajdującej się w K. przy ul. [...] i na podstawie zatwierdzonego projektu przez Wydział Architektury Urzędu Miasta K. Zdaniem SKO zapis ten zawarty w zał. nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza ustalenia ostatecznej lokalizacji nowej zabudowy w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a jedynie stanowi zasygnalizowanie możliwości rozważenia ustalenia tej lokalizacji w granicy z w/w działkami, a takie usytuowanie będzie rozważane na etapie pozwolenia na budowę i będzie podlegało ocenie w oparciu o przepisy techniczno-budowlane. Powyższe rozstrzygnięcie zdaniem skarżących w sposób istotny narusza obowiązujące przepisy prawa. Stosownie do przepisu art. 54 pkt 2) lit d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy musi określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wymagania takie winny być określone poprzez ustalenie Warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - w rozumieniu przepisu § 2 pkt 7) rozp. Min.Infr. z 23 września 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...) w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wyraźnie wskazywali, że ustalenie wymagań co do zabudowy poprzez nawiązanie wysokością do budynków istniejących z równoczesnym dopuszczeniem do budowy w granicy z działką nr "4" oznacza faktycznie prawo do usytuowania budynku na etapie uzyskania pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem ochrony tych interesów poprzez zamurowanie istniejących okien i całkowite pozbawienie dostępu jakiegokolwiek światła dziennego do pomieszczeń zajmowanych przez Skarżących, a usytuowanych po wschodniej stronie zamieszkiwanego przez nich budynku. SKO nie podzielając stanowiska Skarżących w tej kwestii utrzymało w mocy decyzję o warunkach zabudowy, która jest niezgodna z przepisami odrębnymi, przez co naruszająca przepis art. 61 ust. 1 pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności, stosownie do postanowienia § 12 ust. 2 Rozporządzenia Min. Infr. z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to m.in. z decyzji o warunkach zabudowy. Takie usytuowanie jest jednak możliwe tylko wówczas, gdy dotyczyłoby budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych w stronę tej granicy pod warunkiem ponadto zachowania przesłanek określonych w § 13 tego rozporządzenia. Stworzenie zatem w samej treści decyzji o warunkach zabudowy utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzję SKO precedensu dopuszczającego zabudowę w granicy - daje podstawę do uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z tak określonymi warunkami zabudowy, albowiem na zasadzie przepisu art. 55 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec powyżej sformułowanych zarzutów Skarżących należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie tylko, że zarzutów tych nie uwzględniła ale nawet w żaden merytoryczny sposób się do nich nie odniosła wykraczając w rzeczywistości poza zakres regulacji objętych samą decyzją o warunkach zabudowy, która stosownie do przepisów Rozporządzenia Min. Infr. z 26 sierpnia 2003 r. a zwłaszcza przepisu § 7 - winna określać górną wysokość krawędzi elewacji frontowej, jednakże nie może to oznaczać możliwości zabudowy przysłaniającej otwory okienne w budynku zajmowanym przez Skarżących, albowiem analogiczna wysokość zabudowy pozbawi ich dostępu jakiegokolwiek światła. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że ustalenia i wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedstawione w niektórych miejscach z powołaniem się na poglądy doktryny i orzecznictwa administracyjnego, zasługują na pełną aprobatę i w związku z tym zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją toczyło się w oparciu o przepisy Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr. 80, poz. 717). Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Cytowany przepis, umiejscowiony jest części ogólnej w/w ustawy i wskazuje w sposób niejako ramowy, w jakim kontekście należy dokonywać wykładni dalszych przepisów ustawy oraz jakimi podstawowymi przesłankami winny kierować się organy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy przepisów Rozdziału 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przy wydawaniu takiej decyzji organ powinien uwzględniać istniejący ład przestrzenny, ale i postanowienia cytowanego art. 6 ust . 2 pkt 2 ustawy, przy uwzględnieniu chronionego prawem interesu publicznego i interesu osób trzecich. Powyższe pojęcia należy uznać za dyrektywy interpretacyjne przy realizacji przepisów u.p.z.p. oraz przy kontroli aktów planistycznych i jak wynika z treści tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, organy się do nich zastosowały. Przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy p.z.p. wskazuje natomiast pięć przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wymagania określone w punktach 1, 2 i 3 ustala organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), zwanym dalej rozporządzeniem. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszego postępowania, przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia w przedmiotowym wypadku zachodziły. Organ w myśl § 3 powołanego rozporządzenia prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jak już wcześniej wspomniano, organ II instancji dokonał oceny parametrów podanych w analizie urbanistyczno – architektonicznej, wskazując dlaczego decyzja organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] na dz. nr "6" obr. [...] w K." jest zgodna z prawem. Wobec powyższego, a w szczególności z uwagi na treść skargi, z której wynika, że generalnie zarzuca ona naruszenie przepisów związanych z ochroną interesów osób trzecich, poprzez dopuszczenie do inwestycji, której realizacja ma pozbawić skarżących światła dziennego, należy się w szczególności odnieść do tych właśnie zarzutów, które w ocenie sądu rozpoznającego sprawę nie są uzasadnione. Na wstępie tej części rozważań podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalna na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest w oparciu o inne przepisy, niż postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, postępowania te zasadniczo są też od siebie niezależne, również inne organy właściwe są do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a inne decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Inaczej i nieco ogólnie ujmując, w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ określa jakie zamierzenie inwestycyjne może być na konkretnym terenie zrealizowane, tak aby nie kolidowało z istniejącą zabudową w zakresie ładu przestrzennego i funkcji przez tę zabudowę pełnionych. W postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza natomiast z jednej strony, czy planowane zamierzenie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, czyli właśnie na płaszczyźnie zgodności z istniejącą zabudową, nie mając przy tym prawa do weryfikacji takiej decyzji. Na tym właśnie polega związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, decyzją o warunkach zabudowy, o którym stanowi art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z drugiej natomiast strony, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, samodzielnie ocenia czy planowany obiekt, jest ponadto zgodny z przepisami prawa budowlanego, m.in. regulującymi usytuowanie i warunki techniczne jakim planowany obiekt powinien odpowiadać. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem jedynie promesą uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże nie gwarantuje uzyskania takiego zezwolenia, jeśli planowany obiekt nie będzie zgodny z ogólnie ujmując przepisami techniczno – budowlanymi. Podkreślić w tym miejscu należy, że wbrew twierdzeniom skargi, decyzja organu I instancji, która z punktu widzenia ładu przestrzennego, dopuszcza budowę planowanej oficyny rozbudowywanego budynku w granicy z działką nr "4’, jednocześnie w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich stanowi, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (str. 6 zał. nr 1 do decyzji organu I instancji). Tym samym zachowany został wymóg o jakim stanowi art. 54 pkt 2d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto z uwagi na sposób zabudowy od strony oficyny w obszarze analizowanym, decyzja dopuszcza wysokość kalenicy planowanej oficyny rozbudowywanego budynku do ok. 20 metrów. Wynika z tego, że organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, nie jest zobligowany do tego aby zatwierdzić tylko taki projekt, w którym wysokość kalenicy planowanej oficyny rozbudowywanego budynku wynosić będzie równe 20 metrów. Organ ten w prowadzonym przez siebie postępowaniu, stosując m.in. przepisy § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien będzie zatwierdzić tylko taki projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę takiego obiektu, którego realizacja nie spowoduje ograniczeń w dostępie światła dziennego do pomieszczeń skarżących, w stopniu wyższym niż pozwalają na to przepisy cytowanego rozporządzenia. Może to być osiągnięte bądź przez budowę budynku niższego niż dopuszczalny w świetle postanowień decyzji o warunkach zabudowy, bądź zastosowania rozwiązań architektonicznych, które umożliwią odpowiedni dostęp światła dziennego do okien w mieszkaniu skarżących, które co istotne, usytuowane są w tzw. ścianie szczytowej. Mając zatem na uwadze, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.