II SA/Kr 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 19 grudnia 2014 r. znak: [...] nakazał P.N. dokonać rozbiórki kaplicy konstrukcji drewnianej, osadzonej na fundamencie betonowy m, o dachu dwuspadowym krytym gontem, posiadającej wymiary 5,5 m x 5 m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2) na działce nr ewid.[...] , położonej w G. , wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Powołał się na kontrolę obiektów budowlanych, przeprowadzoną w dniu 26 kwietnia 2013 r. na terenie Ośrodka Rekolekcyjnego "[...] " w G. W toku czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr ewid. [...] w G. została zrealizowana parterowa kaplica drewniana o dachu dwuspadowym i wymiarach 5,5m x 5m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2), wybudowana pomiędzy majem 2012 r. a kwietniem 2013 r., a inwestor – P.N. nie legitymował się pozwoleniem na budowę. W dniu 6 czerwca 2014 r. organ I instancji wydał decyzję znak: [...] którą nakazał P.N. rozbiórkę kaplicy posadowionej na działce nr ewid. [...] w G. . Decyzją z 5 września 2014 r. nr [...] znak: [...] , Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu odwołania P.N. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 29 września 2014 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne na działce nr ewid. [...] w G. PINB dokonał oględzin w dniu 16 października 2014r. Do akt sprawy załączono również protokół z oględzin posadowionych na działce nr ewid. [...] w G. przeprowadzonych w dniu 20 listopada 2014 r. na potrzeby innego postępowania, która okazała się przydatna w niniejszej sprawie. W trakcie oględzin w dniu 20 listopada 2014 r. - stwierdzono że na wymienionej działce znajdują się następujące obiekty budowlane: (nr 1) wieża widokowa (wiata) o pow. zabudowy 2,95*2,85 i wys. 10 m, (nr 2) suchannica (wiata) o pow. zab. 1,35*-1,3 m, (nr 3) kuca (altana) o pow. zab. 4,4*3,5 m, (nr 4) zadaszenie nad bramą wjazdową (wiata) 2*7,8 m i wys. 5 m, (nr 5) szopa (altana) o pow. zab.4*5,20 m, (nr 6) wiata o pow. zab. 2,20*2,0 m, (nr7) wiata o pow. zab. 4,4*4,5 m, (nr 8) bud. gospodarczy o wym. zewnętrznych 3,5*5,2*4,4*3,65 m, (nr 9) kaplica o pow. zab. 5,5*5 m., (nr 10 wiata o pow. zab. 17,28 m2. P.N. złożył dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, między innymi oświadczył, że obiekt nr 9 powstał w 2013 r. i pełni funkcję sakralną. Na wybudowanie wszystkich w/w obiektów P.N. nie posiada stosownych pozwoleń z właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Następnie PINB pismem z dnia 12 listopada 2014 r. zwrócił się do Burmistrza M. o przedłożenie aktualnego wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] , co też uczyniono pismem z dnia 24 listopada 2014 r., znak: [...] . Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...] , zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 27 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] .) i Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 22 lutego 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 27 kwietnia 2006 r. działka nr [...] znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Podstawowym przeznaczeniem terenów US są tereny zieleni wraz z urządzeniami sportowymi np. boiska do gier, bieżnie, urządzenia do sportu i rekreacji konnej itp. Dopuszczalne jest natomiast sytuowanie na tych terenach m. in. urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-35 mp na 100 m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Jak dalej stwierdzono w piśmie z Urzędu Miejskiego w M. , w kontekście powyższego, wykonany przez ks. P.N. budynek kaplicy drewnianej jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. PINB podzielił to stanowisko przyjmując, że zabudowa kaplicą drewnianą nie mieści się ani w przeznaczeniu uzupełniający m, ani tym bardziej w podstawowym przeznaczeniu terenu w planie. Uniemożliwiło przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P.N. , zarzucając jej naruszanie prawa administracyjnego oraz procedury poprzez: - naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nie ustalenie pełnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nie ustalenie w sposób jednoznaczny wymiarów obiektu budowlanego, którego dotyczy zaskarżona decyzja administracyjna oraz brak skategoryzowania obiektu budowlanego nazywanego raz kaplicą, a raz wiatą, - naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowanie, na skutek doręczenia decyzji oraz pozostałych pism procesowych na adres zameldowania pełnomocnika, a nie wskazany przez pełnomocnika adres do korespondencji, - naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowanie, na skutek stwierdzenia, że zarządca drogi gminnej nie musi być strona postępowania, ponieważ droga ta oddzielona jest od terenu inwestycji murem, który został wzniesiony bez zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej i który stanowi przedmiot toczącego się równolegle postępowania w organie nadzoru budowlanego, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji administracyjnej, w sposób ogólnikowy i wewnętrznie sprzeczny, a ponadto niepoprawny z punktu widzenia zasad języka polskiego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 października 2015 r., znak [...] , nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy WINB po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania ustalonego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Podzielono argumentację PINB zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie nie przyznania statusu stron właścicielom działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji tj. o nr ewid[...] ,[...] w G. z uwagi na brak interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. W ocenie MWINB brak jest również przesłanek do włączenia Gminy M. władającej na zasadach posiadacza samoistnego działką nr ewid. [...] w G. PINB prawidłowo uznał za stronę . P.N. będącego zarówno inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego jak również właścicielem działki nr ewid. [...] w G. PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Kaplica drewniana o dachu dwuspadowym i wymiarach 5,5m x 5 m, posadowiona na działce nr ewid. [...] w G. , wybudowana w 2013r. jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Mając na uwadze zarzut ks. P.N. zawarty w odwołaniu wyjaśniono, iż obiekt budowlany którego dotyczy niniejsze postępowanie to budynek spełniający funkcję kaplicy. Wiata zaś o której wspomina PINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi przedmiot odrębnego postępowania. Nie ulega wątpliwości, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy ma zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego zaistnienia samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego w oparciu o art. 48 u.p.b. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na wszczęcie procedury legalizacyjnej, co prawidłowo w zaskarżonej decyzji wykazał organ I instancji - z uwagi na jej sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie WINB bezspornym jest, że przedmiotowy obiekt nie spełnia podstawowego przeznaczenia, gdyż nie jest obiektem sportu i rekreacji, jak również nie służy prawidłowemu funkcjonowaniu tego rodzaju obiektów. Przedmiotowy obiekt, jak wynika z materiału dowodowego, pełni funkcję sakralną. Nie spełnia on również przeznaczenia dopuszczalnego, o którym mowa w w/w akcie prawa miejscowego. Z powyższego jednoznacznie wynika, że realizacja kaplicy na działce nr ewid. [...] w G. nie jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzenny m, tym samym brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. a organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Organ nadzoru budowlanego, z uwagi na to że brak jest jakichkolwiek możliwości prowadzenia procedury legalizacyjnej prawidłowo odstąpił od badania zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami odrębnymi, w tym techniczno-budowlanymi. Kwestia ewentualnych naruszeń przepisów techniczno-budowlanych pozostaje bez wpływu na treść zarówno niniejszego rozstrzygnięcia jak i zaskarżonej decyzji. PINB prawidłowo wskazał ks. P.N. jako podmiot zobowiązany do wykonania nakazu rozbiórki. Analiza materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż inwestorem kaplicy jest ks. P.N. . Właścicielem obiektu i gruntu, na którym został zrealizowany w/w budynek jest również wyżej wymieniony (KW nr [...] . Ks. P.N. . posiada tytuł prawny do władania obiektem, pozwalający na wykonanie nałożonych obowiązków. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, iż organ I instancji nie naruszył przepisu art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawdą jest, iż organ I instancji od chwili, w której został mu wskazany adres do doręczeń winien kierować korespondencję do strony postępowania na ten adres. PINB zatem nieprawidłowo doręczał przesyłki na adres zamieszkania pełnomocnika P.N. wynikający z pełnomocnictwa z dnia 25 kwietnia 2014 r. Winien adresować korespondencję zgodnie z adresem wskazanym jako adres do doręczeń w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. Mimo, iż powyższe działanie PINB stanowi uchybienie procedury administracyjnej, istotny jest fakt, że z analizy dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że inwestor nie poniósł z tego powodu negatywnych skutków. O korespondencji wysyłanej przez organ nadzoru budowlanego ks. P.N. był niewątpliwie informowany, o czym świadczy m.in. złożenie przez stronę odwołania od decyzji PINB z dnia 6 czerwca 2014 r. znak: [...] w ustawowym terminie, udział w czynnościach oględzin przeprowadzonych w dniu 16 października 2014 r., złożenie odwołania od decyzji organu I instancji w terminie. Na uwagę zasługuje również fakt, iż inwestor w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował prawidłowości doręczenia kierowanej do niego korespondencji. Zatem organ I instancji mógł przypuszczać, że wolą P.N. jest wysyłanie korespondencji na adres pełnomocnika. W ocenie WINB zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 107 k.p.a. Decyzja PINB jest przekonująco i jasno uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Istotne dla sprawy okoliczności zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Jednocześnie WINB poinformował, że ze względu na to, iż pełnomocnictwo udzielone I A.C. upoważniało ją wyłącznie do występowania przed PINB, organ odwoławczy decyzję kieruje bezpośrednio do ks. P.N. . Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P.N. , zarzucając jej naruszenie prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego, to jest: ← naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nie ustalenie pełnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nie ustalenie w sposób jednoznaczny wymiarów obiektu budowlanego, którego dotyczy zaskarżona decyzja administracyjna oraz brak skategoryzowania obiektu budowlanego nazywanego raz kaplicą, a raz wiatą, ← naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowanie, na skutek doręczenia decyzji oraz pozostałych pism procesowych na adres zameldowania pełnomocnika, a nie wskazany przez pełnomocnika adres do korespondencji, ← naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowanie, na skutek stwierdzenia, że zarządca drogi gminnej nie musi być strona postępowania, ponieważ droga ta oddzielona jest od terenu inwestycji murem, który został wzniesiony bez zgody organu administracji architektoniczne - budowlanej i który stanowi przedmiot toczącego się równolegle postępowania w organie nadzoru budowlanego, ← naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji administracyjnej, w sposób ogólnikowy i wewnętrznie sprzeczny. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Organ nadzoru budowlanego z urzędu wszczął postępowanie dotyczące samowolnej budowy kaplicy konstrukcji drewnianej, osadzonej na fundamencie betonowy m, o dachu dwuspadowym krytym gontem, posiadającej wymiary 5,5m x 5m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2) na działce nr ewid. [...] położonej w G. , wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Początkowo w postępowaniu niejednoznacznie określono jego przedmiot, co ma związek z faktem, że na działce nr [...] występuje więcej niż jeden samowolnie wzniesiony obiekt budowlany. Niedostateczne wyjaśnienie tych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych było przyczyną uchylenia pierwszej wydanej w niniejszej sprawie przez PINB decyzji tj. decyzji z dnia 6 czerwca 2014 r. Uchylając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 września 2014 r. wskazał na niejasności wynikające z protokołu kontroli z dnia 26 kwietnia 2013 r., gdzie brak opisu obiektu będącego przedmiotem postępowania, brak uwidocznionych odległości obiektów od granic działki, czy nawet brak zaznaczonej orientacji według stron świata. Organ odwoławczy wytknął również brak wyjaśnienia jakiego rodzaju obiektem jest obiekt będący przedmiotem postępowania, określany przez PINB jako kaplica. Było to tym bardziej niejasne, że inwestor w pierwszym odwołaniu wyraził stanowisko, że jest to obiekt małej architektury, zaś organ nadzoru budowlanego w protokole z 26 kwietnia 2013 r. używał określenia "wiata". Z kolei w zaświadczeniu Burmistrza M. z dnia 3 października 2013 r. przedłożonym przez inwestora do akt sprawy mowa jest o "parterowej wiacie konstrukcji drewnianej o powierzchni 27,5 m2". Braki te zostały jednak uzupełnione w ponownie prowadzonym postępowaniu. Przeprowadzono kontrolę w dniu 29 września 2014 r., oględziny w dniu 16 października 2014 r. i wreszcie w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego zleconego przez MWINB w sprawie dotyczącej innego obiektu budowlanego na tej samej działce przeprowadzono kompleksowe oględziny, podczas których szczegółowo opisano wszystkie znajdujące się na przedmiotowej działce obiekty budowlane, wraz z uwidocznieniem poszczególnych obiektów na mapie i wykonano dokumentację fotograficzną. W decyzji z dnia 19 grudnia 2014 r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. bez żadnych wątpliwości ustalił, że przedmiotem postępowania jest kaplica konstrukcji drewnianej, osadzona na fundamencie betonowym, o dachu dwuspadowym krytym gontem, posiadająca wymiary 5,5m x 5m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2) na działce nr ewid. [...] położonej w G Jednocześnie obiekt ten zakwalifikowano jako budynek z uwagi na fakt, że odpowiada definicji z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. PINB stwierdził również, że żaden z wymienionych w art. 29 ust. 1 wyjątków od zasady prowadzenia robót budowlanych wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zaś powyższe ustalenia podzielił. W świetle powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez "nieustalenie w sposób jednoznaczny wymiarów obiektu budowlanego, którego dotyczy zaskarżona decyzja administracyjna oraz brak skategoryzowania obiektu budowlanego nazywanego raz kaplicą, a raz wiatą". O ile bowiem taki zarzut okazał się zasadny przy poprzednim odwołaniu od decyzji rozbiórkowej, to po uzupełnieniu postępowania administracyjnego zarzut ten skutku odnieść nie może. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że skarga stanowi w znacznej części powtórzenie zarzutów odwołania, do których Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego szczegółowo się odniósł. W szczególności dotyczy to kwestii pełnomocnika skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji. Wskazano na wadliwe doręczanie pism w postępowaniu, z czym należy się zgodzić. W pełnomocnictwie wskazano adres zamieszkania pełnomocnika, natomiast w piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2014 r. wskazano adres do doręczeń pełnomocnika jako adres samego inwestora P.N. ([...] . W tych okolicznościach należało pisma do strony kierować do jej pełnomocnika na wymieniony wyżej adres do doręczeń. Tymczasem organ I instancji doręczał pisma pełnomocnikowi na jego adres zamieszkania oraz każdorazowo - za wyjątkiem decyzji z dnia 19 grudnia 2014 r. - również stronie osobiście. Trzeba jednak zgodzić się z [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. , iż uchybienie to nie miało żadnego wpływu na możliwość korzystania przez P.N. z praw strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza wobec faktu, że pisma organu nadzoru budowlanego trafiały zarówno do pełnomocnika, jak i bezpośrednio do strony. Z kolei mimo niedoręczenia stronie decyzji PINB P.N. wniósł od niej odwołanie w terminie. Skoro stwierdzone uchybienie nie spowodowało dla strony negatywnych skutków, to nie można mówić o takim naruszeniu art. 10 k.p.a. czy też art. 41 k.p.a., które powodowałoby konieczność uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez organ II instancji. Zaskarżona decyzja dokładnie wyjaśnia dlaczego powyższy zarzut nie może odnieść skutku, nie można więc dopatrzeć się w tej sytuacji uchybień powodujących konieczność uwzględnienia skargi. Zawarte w skardze stwierdzenie, iż "zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi inwestora" opiera się na błędnym założeniu, że w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego II instancji P.N. miał pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo udzielone przez niego I.C. obejmowało wyłącznie działanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, zatem prawidłowo zaskarżoną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. doręczono bezpośrednio inwestorowi P.N. . Jednym z zarzutów podniesionych w skardze, a wcześniej w odwołaniu był zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Przede wszystkim nie jest prawdą, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stosuje się w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 tej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie jedynie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Stanowisko takie wyraził np. naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 573/10 (LEX nr 1081794), stwierdzając: "Przepis art. 28 ust. 2 p.b. nie może stanowić podstawy do ustalenia kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego bez koniecznego pozwolenia na budowę. Służy temu ogólny przepis zawarty w art. 28 k.p.a.". Organy prowadzące przedmiotowe postępowanie słusznie więc nie ustalały jaki jest obszar oddziaływania przedmiotowej kaplicy, opierając się przy ustalania kręgu stron postępowania na ogólnym kryterium interesu prawnego. Prawidłowo również ustalono, że jedynym podmiotem mającym interes prawny w niniejszej sprawie jest P.N. jako inwestor oraz właściciel nieruchomości, na której posadowiona jest kaplica. W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że "organ nadzoru budowlanego wydał najbardziej restrykcyjne z możliwych do wydania w postępowaniu legalizacyjnym rozstrzygnięć - nakaz rozbiórki stwierdzając, iż podstawą tego rozstrzygnięcia jest nieprzedłożenie przeze mnie żądanych dokumentów, mających na celu legalizację obiektu". Nieco dalej podniesiono: "jak wskazuje organ I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, obiektu budowlany objęty niniejszym postępowaniem może być zalegalizowany". Stwierdzenia takie są niezgodne z prawdą. Podstawą nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie nie było niedoręczenie w terminie dokumentów niezbędnych do legalizacji, lecz niemożliwość zalegalizowania przedmiotowych robót budowlanych z uwagi na ich niezgodność z planem miejscowym. Dalej skarżący podnosi, iż "organ nadzoru budowlanego uzyskał oświadczenie Burmistrza M. o zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przy zachowaniu funkcji sportowo rekreacyjnej". Również w tym zakresie skarżący mija się z prawdą. W aktach sprawy zalega wprawdzie zaświadczenie Burmistrza M. z dnia 3 października 2013 r., w którym stwierdzono zgodność obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże przedmiotem zaświadczenia była "parterowa wiata konstrukcji drewnianej o powierzchni 27,5 m2", nie zaś budynek kaplicy, który faktycznie jest przedmiotem postępowania. Jak już wcześniej wskazano zawarte w pierwotnej decyzji PINB niejasności dotyczące określenia obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania były przyczyną uchylenia tej decyzji w ramach kontroli instancyjnej. W ponownym postępowaniu ustalono, że przedmiotem postępowania jest budynek o wymiarach 5,5m x 5 m, o powierzchni zabudowy 27,5 m2, a nie wiata. W tej zaś kwestii Burmistrz M. w zaświadczeniu z dnia 11 czerwca 2014 r. jednoznacznie stwierdził, że "kaplica drewniana o dachu dwuspadowym (...) jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G". Stanowisko Burmistrza zawarte w zaświadczeniu podzielił zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K . Podziela je również Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie można zgodzić się z argumentem skarżącego, który podnosi: "w mojej ocenie przedmiotowa wiata jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oczywistym jest, że służy ona spędzaniu czasu ludziom przebywającym na terenie działki [...] w ich czasie wolnym od pracy, co odpowiada istocie rekreacji. Rekreacyjnemu wykorzystaniu powyższej działki nie przeczy fakt, iż osoby, które na niej przebywają, słuchają rekolekcji na świeżym powietrzu, czy też uczestniczą w modlitwach zorganizowanych pod gołym niebem, ponieważ dla Chrześcijanina jest to forma spędzania wolnego czasu zgodna z sumieniem i wyznawaną religią". Zgodnie z planem miejscowym podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem US są tereny zieleni wraz z obiektami sportu i rekreacji; przeznaczenie podstawowe to boiska do gier, bieżnie, urządzenia do sportu i rekreacji konnej, a także szatnie, hale sportu, kryte pływalnie, obiekty gospodarcze i socjalne itp. Dopuszczalne jest natomiast sytuowanie na tych terenach m. in. urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-35 mp na 100 m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Nie sposób przedmiotowej kaplicy zaliczyć do którejkolwiek z tych kategorii. Wykazywanie związku kaplicy z pojęciem rekreacji jest przy tym bez znaczenia, bowiem przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne terenu zostało uszczegółowione w planie miejscowym. Tak więc samo zdefiniowanie terenów US jako terenów zieleni z obiektami sportu i rekreacji nie daje możliwości zabudowy innej niż przeznaczenie podstawowe i uzupełniające. Bezzasadny jest zarzut, iż w aktach postępowania brak jest aktu rozstrzygającego złożony przez P.N. wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego. Sąd nie odnalazł w aktach administracyjnych wniosku o zawieszenie postępowania. Skarżący poprzez swego pełnomocnika w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. wnosił jedynie o wydłużenie terminu do wykonania obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów. Nie można również uwzględnić zarzutu, że w zaskarżonej decyzji administracyjnej organ II instancji bezkrytycznie przyjął ustalenia organu I instancji, całkowicie zaniechawszy przeprowadzenia własnego postępowania wyjaśniającego, czym naruszył zasadę prawdy materialnej oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Niewątpliwie przepis ten dotyczy wszystkich organów administracji na każdym etapie postępowania, jednak obowiązek wyczerpującego zebrania dowodów i ustalenia tzw. prawdy materialnej w pierwszej kolejności spoczywa na organie I instancji jako na tym, który rozstrzyga sprawę wcześniej. W polskim systemie procedury administracyjnej organ odwoławczy rozpoznaje sprawę na nowo, co jednak nie oznacza konieczności powtórnego przeprowadzenia dowodów. Jeżeli więc organ II instancji stwierdzi, że w sprawie prawidłowo zebrano i rozważono materiał dowodowy, to nie ma żadnych podstaw by podejmować w tym zakresie jakieś dodatkowe czynności. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ramach postępowania dowodowego należało przede wszystkim ustalić jaki (który) obiekt budowlany jest przedmiotem postępowania, a potem ocenić jego zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pomiędzy tymi czynnościami zachodziła konieczność zakwalifikowania go z punktu widzenia rodzajów obiektów budowlanych wymienionych w ustawie Prawo budowlane, by w konsekwencji przyjąć określoną procedurę przewidzianą w tej ustawie. Wszystkie te czynności zostały przez PINB wykonane prawidłowo, co stwierdziwszy organ odwoławczy mógł wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bez jakiegokolwiek dalszego postępowania wyjaśniającego. Należy również zwrócić uwagę, że ten fragment uzasadnienia skargi, który odnosi się do "sposobu sformułowania przedmiotowego uzasadnienia, w którym zawarto rażące błędy stylistyczne, gramatyczne i zapożyczenia z języków obcych (makaronizmy)" został dosłownie skopiowany z odwołania. Mimo, że mowa w nim o "uzasadnieniu zaskarżonej decyzji administracyjnej", nie chodzi o decyzję MWINB zaskarżoną do Sądu, lecz o decyzję PINB, na co wskazują cytaty z tej decyzji zawarte w dalszej części skargi. Organ II instancji odniósł się do tego zarzutu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie podziela ocenę uzasadnienia decyzji I instancji dokonaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja musiała zostać oceniona jako prawidłowa, zaś skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.